ତମାଦଦାନଂ ପ୍ରମଦା ଜହାସିରେ ହ୍ଯଧୋମୁଖଂ ଵୀରଵରୋଽଭ୍ଯଧାରଯତ୍। ତତସ୍ତିରଶ୍ଚୀନକୃତଂ ସପତ୍ନହା ହ୍ଯଧୋମୁଖଂ କଵଚମଥାଭ୍ଯକର୍ଷତ ।। 61
ସେ ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଉଥିବାବେଳେ, ଜନନୀମାନେ ହସିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେଖିଲେ; ପରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ସେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅଉ ଏକ ତିର୍ୟକ ଭାବରେ ତାଲି ହୋଇଥିବା କବଚ ଉଠାଇଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଜାନନ୍ନପି ସତ୍ଯଵିକ୍ରମୋ ହ୍ଯଜ୍ଞାତଵତ୍ସର୍ଵକୁରୁପ୍ରଵୀରଃ। ଊର୍ଧ୍ଵଂ କ୍ଷିପନ୍ଵୀରତରୋଽଭ୍ଯଧାରଯତ୍ପୁନଶ୍ଚ ଯନ୍ତା କଵଚଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ ।। 62
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ ସାହସୀ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାତବାସରେ ଥିବା କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନଞ୍ଜୟ, ପୁନିପୁନି କବଚ ଉଠାଇ ରଥଚାଳକ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଲେ।
ଏଵଂପ୍ରକାରାଣି ବହୂନି କୁର୍ଵତି ତସ୍ମିନ୍କୁମାର୍ଯଃ ପ୍ରମଦା ଜହାସିରେ । ତଥାପି କୁର୍ଵନ୍ତମମିତ୍ରକର୍ଶନଂ ନୈଵୋତ୍ତରଃ ପର୍ଯଭଵଦ୍ଧନଞ୍ଜଯମ୍ ।। 63
ସେ ଏଭଳି ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ଜନନୀମାନେ ହସିଲେ; ତଥାପି ଉତ୍ତରା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଃ ସମନାହଯତ୍ସ୍ଵଯଂ ଜାମ୍ବୂନଦାନ୍ତେନ ଶୁଭେନ ଵର୍ମଣା। କୃଶାନୁତପ୍ତପ୍ରତିମେନ ଭାସ୍ଵତା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନେନ ସହସ୍ରରଶ୍ମିନା ।। 64
ରାଜପୁତ୍ର ନିଜେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ କବଚ, ଅଗ୍ନିର ପରି ଚମକୁଥିବା, ହଜାର ରଶ୍ମିରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ଅଥାସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭୋଜଯଦ୍ରଥେ ହଯାନ୍କାଞ୍ଚନଜାଲସଂଵୃତାନ୍। ସୁଵର୍ଣଜାଲାନ୍ତରଯୋକ୍ତଭୂଷଣଂ ସିଂହଂ ଚ ସୌଵର୍ଣମୁପାଶ୍ରଯଦ୍ରଥେ ।। 65
ପରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଞ୍ଚ କରି, ରଥରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଲିରେ ଢାକା ଘୋଡାମାନେକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ; ଏବଂ ରଥରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ରଖିଲେ।
ଧନୂଂଷି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ବାଣାଂଶ୍ଚ ରୁଚିରାନ୍ବହୂନ୍। ଆଯୁଧାନି ଚ ଵୈ ତତ୍ର ରଥୋପସ୍ଥେ ଚ ସ ନ୍ଯସତ୍ ।। 66
ସେ ରଥର ଭିତରେ ବିଭିନ୍ନ ଧନୁଷ୍ୟ, ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭଲଭାବରେ ରଖିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରଃ ସବୃହନ୍ନଲସାରଥିଃ। ଅଥୋତ୍ତରା ଚ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ସ ଖ୍ଯଶ୍ଚୈଵାବ୍ରୁଵଂସ୍ତଦା ।। 67
ବୃହନ୍ନଳା ରଥଚାଳକ ହେଇ, ବୀର ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ; ତାପରେ ଉତ୍ତରା, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ସେବକମାନେ ଏଭଳି କହିଲେ।
ବୃହନ୍ନଲେ ଆନଯେଥା ଵାସାଂସି ରୁଚିରାଣି ନଃ। ପାଞ୍ଚାଲିକାର୍ଥଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଣି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ । ଵିଜିତ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମଗତାନ୍ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣମୁଖାନ୍କୁରୂନ୍ ।। 68
ବୃହନ୍ନଳା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା କୁରୁମାନେକୁ ଜିତି, ପାଞ୍ଚାଳୀ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଣି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଆଣିଦେବୁ।
ଅଥ ତା ବ୍ରୁଵତୀଃ କନ୍ଯାଃ ସହିତାଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହସନ୍ପାର୍ଥୋ ମେଘଦୁନ୍ଦୁଭିନିସ୍ଵନଃ ।। 69
ଏପରି କହିଥିବା ବେଳେ, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଏକସাথে କଥା କହୁଥିଲେ; ତେବେ କୁରୁମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପାର୍ଥ, ମେଘର ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଶବ୍ଦ ପରି ଶବ୍ଦରେ, ହସି କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯୁତ୍ତରୋଽଯଂ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜେଷ୍ଯତି ମହାରଥାନ୍ । ଅଥାହରିଷ୍ଯେ ଵାସାଂସି ସୂକ୍ଷ୍ମାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ ।। 70
ଯଦି ଉତ୍ତରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାରଥୀମାନେକୁ ଜିତିପାରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପୋଷାକ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଆଣିଦେବି।
ଅଥୋତ୍ତରୋ ଵର୍ମ ମହାପ୍ରଭାଵଂ ସୁଵର୍ଣଵୈଡୂର୍ଯପରିଷ୍କୃତଂ ଶୁଭମ୍। ଆମୁଚ୍ଯ ଵୀରଃ ପ୍ରଯଯୌ ରଥୋତ୍ତମଂ ଧନଞ୍ଜଯଂ ସାରଥିନଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ।। 71
ଏପରି ଉତ୍ତରା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ଅଳଙ୍କୃତ ଚମକୁଥିବା କବଚ ପିନ୍ଧି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ରଥଚାଳକ ଭାବେ ନେଇ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତମୁତ୍ତରଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରଥୋତ୍ତମେ ସ୍ଥିତଂ ବୃହନ୍ନଲାଂ ଚୈଵ ମହାଜନସ୍ତଦା। ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜାଶ୍ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ମଙ୍ଗଲିନୋଽଭ୍ଯପୂଜଯନ୍ ।। 72
ଉତ୍ତରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଓ ବୃହନ୍ନଳା ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖି, ମହାସଭା, ଜନନୀମାନେ, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସୁଭାଗ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି, ପରିକ୍ରମା କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇଲେ।
ଯଦର୍ଜୁନସ୍ଯର୍ଷଭତୁଲ୍ଯଗାମିନଃ ପୁରାଽଭଵତ୍ଖାଣ୍ଡଵଦାହମଙ୍ଗଲମ୍ । କୁରୂନ୍ସମାସାଦ୍ଯ ରଣେ ବୃହନ୍ନଲେ ସହୋତ୍ତରେଣାସ୍ତୁ ତଵାଦ୍ଯ ମଙ୍ଗଲମ୍ ।। 73
ଯେପରି ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡବ ଦାହ ଶୁଭ ଘଟଣା ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ଆଜି ବୃହନ୍ନଳା ମାଇଦାନରେ ଉତ୍ତରଙ୍କ ସହ କୁରୁମାନେ ସାମ୍ନା କରିବା ବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ସ ରାଜଧାନ୍ଯ ନିର୍ଯାଯ ଵୈରାଟିରକୁତୋଭଯଃ। ପ୍ରଯାହୀତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ସୂତଂ ଯତ୍ର ତେ କୁରଵୋ ଗତାଃ ।। 1
ତାପରେ ରାଜା ବିରାଟ୍ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନଗର ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯେଉଁଠାରେ କୁରୁମାନେ ଗଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲ।'
ସମଵେତାନ୍କୁରୂନ୍ସର୍ଵାଞ୍ଜିଗୀଷୂନଵଜିତ୍ଯ ଵୈ। ଗାଶ୍ଚୈତାଃ କ୍ଷିପ୍ରମାଦାଯ ପୁନରେଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପୁରମ୍ ।। 2
'ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଏହି ଗାଈମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନେଇ ମୁଁ ପୁଣି ନଗରକୁ ଫେରିଯିବି।'
ତତସ୍ତାଂଶ୍ଚୋଦଯାମାସ ସଦଶ୍ଵାନ୍ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ ।। 3
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଚଲାଇଲେ।
ତେ ହଯା ନରସିଂହେନ ଚୋଦିତା ଵାତରଂହସଃ। ଆଲିଖନ୍ତ ଇଵାକାଶମୂହୁଃ କାଞ୍ଚନମାଲିନଃ ।। 4
ମଣିଷସିଂହଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପବନ ଭଳି ତେଜରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଆକାଶରେ ରେଖା ଆକିଁଦେଉଛନ୍ତି।
ନାତିଦୂରମଥୋ ଗତ୍ଵା ମାତ୍ସ୍ଯପୁତ୍ରଧନଞ୍ଜଯୌ । ଅଵୈକ୍ଷେତାମଵିତ୍ରସ୍ତୌ କୁରୂଣାଂ ବଲିନାଂ ବଲମ୍ ।। 5
ଅଧିକ ଦୂର ଯାଇନଥିବାବେଳେ, ମାତ୍ସ୍ୟପୁତ୍ର ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି କୁରୁମାନେର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ମଶାନମଭିତୋ ଗତ୍ଵା ଶୂରୌ ଦଦୃଶତୁଃକୁରୂନ୍ ।। 6 ।। ତଦନୀକଂ ମହତ୍ତେଷାଂ ଵିସ୍ତୃତଂ ସାଗରୋପମମ୍
ଶ୍ମଶାନ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର କୁରୁମାନେକୁ ଦେଖିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଏତେ ବଡ଼ ସେନା ସାଗର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା।
ସର୍ପମାଣମିଵାକାଶେ ଵନଂ ବହୁଲପାଦପମ୍ ।। 7 ।। ଦଦୃଶେ ପାର୍ଥିଵୋ ରେଣୁର୍ଜନିତସ୍ତେନ ସର୍ପତା
ସେ ସେନା ଆକାଶରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ସର୍ପ ଚଳିଯାଉଛି; ସେମାନଙ୍କ ଗତିରେ ଉଠୁଥିବା ଧୂଳି ସର୍ପ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟିପ୍ରଣାଶୋ ଭୂତାନାଂ ଦିଵସ୍ପୃକ୍କୁରୁସତ୍ତମ ।। 8 ।। ତଦନୀକମଥୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଗଜାଶ୍ଵରଥସଂକୁଲମ୍
ଏହି ଧୂଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲା, ହେ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତାପରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରିଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ—
କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନକୃପୈର୍ଗୁପ୍ତଂ ଶାନ୍ତନଵେନ ଚ । ଦ୍ରୋଣେନ ସହ ପୁତ୍ରେଣ ମହେଷ୍ଵାସେନ ଧୀମତା ।। 9
ଯାହାକୁ କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର, ଡ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ—
ହୃଷ୍ଟରୋମା ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନୋ ନିମୀଲ୍ଯ ସ୍ଵଦୃଶୌ ତଦା। କମ୍ପମାନଶରୀରଶ୍ଚ ପାର୍ଥଂ ଵୈରାଟିରବ୍ରଵୀତ୍ ।। 10
ଭୟରେ ଭିତରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇ, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ଶରୀର କାପି କାପି, ବିରାଟ୍ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ—
ନୋତ୍ସହେ କୁରୁଭିର୍ଯୋଦ୍ଧୁଂ ରୋମହର୍ଷଂ ହି ପଶ୍ଯ ମେ। ବହୁପ୍ରଵୀରମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍। ପ୍ରତିଯୋଦ୍ଧୁଂ ନ ଶକ୍ନୋମି କୁରୁସୈନ୍ଯଂ ଭଯାନକମ୍ ।। 11
'ମୁଁ କୁରୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବିନି; ଦେଖ, ମୋ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଛି। ସେମାନଙ୍କ ସେନାରେ ବହୁ ଶୂରବୀର ଅଛନ୍ତି, ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସାମ୍ନା କରିପାରିବେନି। ମୁଁ ଏହି କୁରୁ ସେନାକୁ ସହିପାରିବିନି।'
ନାଶଂସେ ଭାରତୀଂ ସେନାଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ଭୀମକାର୍ମୁକାମ୍। ଦେଵୈରପି ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ନ ଶକ୍ଯଂ କିଂପୁନର୍ନରୈଃ ।। 12
'ଭୀମଙ୍କ ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭାରତ ସେନାକୁ ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି ବୋଲି ଆଶା କରେନି। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏହା କରିପାରିବେନି—ତେବେ ମଣିଷମାନେ କେମିତି କରିପାରିବେ?'
ରଥନାଗାଶ୍ଵକଲିଲଂ ପତ୍ତିଧ୍ଵଜସମାକୁଲମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ହି ପରାନୀକଂ ମନଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥତୀଵ ମେ ।। 13
'ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ସେନାରେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ପତାକା ଭରିଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଛି।'
ଯତ୍ର ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ କୃପଃ କର୍ଣୋ ଵିଵିଂଶତିଃ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ଵିକର୍ଣଶ୍ଚ ସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ବାହ୍ଲିକଃ । ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଥା ରାଜା ଵୀରୋ ଦୁର୍ମର୍ଷଣଃ ପରଃ ।। 14
'ସେଠାରେ ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, କର୍ଣ୍ଣ, ବିବିଂଶତି, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଶୂରବୀର ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଅଛନ୍ତି।'
ନୀତିମନ୍ତୋ ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ । ମତ୍ତା ଇଵ ମହାନାଗା ଯୁକ୍ତଧ୍ଵଜପତାକିନଃ ।। 15
'ସମସ୍ତେ ନୀତିଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମଦ ଚଢ଼ିଥିବା ବଡ଼ ହାତୀମାନେ ପରି, ତାଙ୍କର ରଥ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ।'
ନୀତିମନ୍ତୋ ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସର୍ଵାର୍ଥକୃତନିଶ୍ଚଯାଃ । ତାଞ୍ଜେତୁଂ ସମରେ ଶୂରାନ୍ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିରହମାଗତଃ ।। 16
'ସମସ୍ତେ ନୀତିଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ସମସ୍ତ କାମରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପୀ। ଏମିତି ଶୂରବୀରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିବା ମୋର ଅବିବେକ ହେଲା।'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ହି କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵ୍ଯୂଢାନୀକାନ୍ପ୍ରହାରିଣଃ । ହୃଷିତାନି ଚ ରୋମାଣି କଶ୍ମଲେନାହତଂ ମନଃ ।। 17
'ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ଦେଖି, ମୋର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଛି ଓ ମନ ଅସ୍ତିର ହେଉଛି।'