ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସାରଥିର୍ଵୀରୋ ମାତଲିଃ ଖ୍ଯାତଵିକ୍ରମଃ । ସୁମହୋ ଜାମଦଗ୍ନେଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯନ୍ତା ଚ ଦାରୁକଃ ।। 51
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଶୂର ମାତଲି, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକ।
ସୁମନ୍ତ୍ରୋ ଵା ଦାଶରଥେଃ ସୂର୍ଯଯନ୍ତା ତଥାଽରୁଣଃ। ସର୍ଵେ ସାରଥଯଃ ଖ୍ଯାତା ନ ବୃହନ୍ନଲଯା ସମାଃ ।। 52
ଦଶରଥଙ୍କ ରଥଚାଳକ ସୁମନ୍ତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଅରୁଣ—ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରଥଚାଳକମାନେ ବୃହନ୍ନଲାଙ୍କ ସମାନ ନୁହନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ଚ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ତେନ ତ୍ଵାମାହ୍ଵଯାମି ଵୈ । ଆହୁତା ତ୍ଵଂ ମଯା ସାର୍ଧଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯାହି ବୃହନ୍ନଲେ ।। 53
ଏପରି ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି; ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଡାକାଯାଇଛ, ଚାଲ, ବୃହନ୍ନଲା।
ଦୂରାଦ୍ଦୂରତରଂ ଗାଵୋ ଭଵନ୍ତି କୁରୁଭିର୍ହୃତାଃ। ତଥୋକ୍ତା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ବୃହନ୍ନଲା ।। 54
କୁରୁମାନେ ଦୂରରୁ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃହନ୍ନଲା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କା ଶକ୍ତିର୍ମମ ସାରଥ୍ଯଂ କର୍ତୁଂ ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଧନି । ନୃତ୍ତଂ ଵା ଯଦି ଵା ଗୀତଂ ଵାଦିତ୍ରଂ ଵା ପୃଥଗ୍ଵିଧମ୍ । ତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ସାରଥ୍ଯଂ ତୁ କୁତୋ ମମ ।। 55
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ ରଥଚାଳକ ହେବାକୁ କେତେ ଶକ୍ତି ରଖିଛି? ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ନୃତ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୀତ କିମ୍ବା ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇବା, ଏହା ମୁଁ କରିପାରିବି; କିନ୍ତୁ ରଥଚାଳକ ହେବା ମୋ ପାଇଁ କିପରି ସମ୍ଭବ?
ତ୍ଵଂ ନର୍ତକୋ ଵା ଯଦି ଵାଽପି ଗାଯକଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ତନୁତ୍ରଂ ପରିଧତ୍ସ୍ଵ ଭାନୁମତ୍। ଅଭୀକ୍ଷ୍ଣମାହୁସ୍ତଵ କର୍ମ ପୌରୁଷଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ମମାଦ୍ଯ ଚାନ୍ତିକେ ।। 56
ତୁମେ ନୃତ୍ୟକାର କିମ୍ବା ଗାୟକ ହେଲେ, ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଚମକୁଥିବା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧ; ଜନନୀମାନେ ସଦା ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହସକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଆଜି ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ତାହା କହୁଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପସୂନୁସତ୍ତମସ୍ତଦା ସ୍ମଯିତ୍ଵାଽର୍ଜୁନମଭ୍ଯନନ୍ଦଯତ୍। ଅଥୋତ୍ତରଃ ପାରଶଵଂ ଶତାକ୍ଷିମତ୍ସୁଵର୍ଣଚିତ୍ରଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ଭାନୁମତ୍ ।। 57
ଏଭଳି କହି, ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ; ପରେ ଉତ୍ତରା ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶତାକ୍ଷୀ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଲେ।
ବୃହନ୍ନଲାଯୈ ପ୍ରଦଦୌ ସ୍ଵଯଂ ତଦା ଵିରାଟପୁତ୍ରଃ ପରଵୀରଘାତିନେ। ତଦାଜ୍ଞଯା ମାତ୍ସ୍ଯସୁତସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନକର୍ତୁକାମେଵ ସମାଦଦେ ତଦା ।। 58
ସେ ସମୟରେ ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁବିରଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସେ ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କୁ ନିଜେ ଦେଲେ; ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ସାହସୀ ଏହାକୁ ଉତ୍ସାହରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଚ ରଣେ ଶୌର୍ଯଂ ଶକ୍ଯଃ ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ଵଧଃ। ଅହଂ ତ୍ଵାମଭିଗଚ୍ଛାମି ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ଯାସି ତତ୍ର ଭୋ ।। 59
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହସ ଅଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମ୍ଭବ; ମୁଁ ତୁମେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, ସେଉଁଠି ଅନୁସରଣ କରିବି।
ତତଃ ସ ନର୍ମସଂଯୁକ୍ତମକରୋତ୍ପାଣ୍ଡଵୋ ବହୁ। ଉତ୍ତରାଯାଃ ପ୍ରମୁଖତଃ ସର୍ଵଂ ଜାନନ୍ନରିନ୍ଦମଃ ।। 60
ପାଣ୍ଡବ, ସବୁ କଥା ଜାଣି, ଉତ୍ତରାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅନେକ ମଜା କଥା କହିଥିଲେ।
ତମାଦଦାନଂ ପ୍ରମଦା ଜହାସିରେ ହ୍ଯଧୋମୁଖଂ ଵୀରଵରୋଽଭ୍ଯଧାରଯତ୍। ତତସ୍ତିରଶ୍ଚୀନକୃତଂ ସପତ୍ନହା ହ୍ଯଧୋମୁଖଂ କଵଚମଥାଭ୍ଯକର୍ଷତ ।। 61
ସେ ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଉଥିବାବେଳେ, ଜନନୀମାନେ ହସିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେଖିଲେ; ପରେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ସେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅଉ ଏକ ତିର୍ୟକ ଭାବରେ ତାଲି ହୋଇଥିବା କବଚ ଉଠାଇଲେ।
ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଜାନନ୍ନପି ସତ୍ଯଵିକ୍ରମୋ ହ୍ଯଜ୍ଞାତଵତ୍ସର୍ଵକୁରୁପ୍ରଵୀରଃ। ଊର୍ଧ୍ଵଂ କ୍ଷିପନ୍ଵୀରତରୋଽଭ୍ଯଧାରଯତ୍ପୁନଶ୍ଚ ଯନ୍ତା କଵଚଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ ।। 62
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସତ୍ୟ ସାହସୀ ଏବଂ ଅଜ୍ଞାତବାସରେ ଥିବା କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନଞ୍ଜୟ, ପୁନିପୁନି କବଚ ଉଠାଇ ରଥଚାଳକ ଭାବରେ ପିନ୍ଧିଲେ।
ଏଵଂପ୍ରକାରାଣି ବହୂନି କୁର୍ଵତି ତସ୍ମିନ୍କୁମାର୍ଯଃ ପ୍ରମଦା ଜହାସିରେ । ତଥାପି କୁର୍ଵନ୍ତମମିତ୍ରକର୍ଶନଂ ନୈଵୋତ୍ତରଃ ପର୍ଯଭଵଦ୍ଧନଞ୍ଜଯମ୍ ।। 63
ସେ ଏଭଳି ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ଜନନୀମାନେ ହସିଲେ; ତଥାପି ଉତ୍ତରା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଃ ସମନାହଯତ୍ସ୍ଵଯଂ ଜାମ୍ବୂନଦାନ୍ତେନ ଶୁଭେନ ଵର୍ମଣା। କୃଶାନୁତପ୍ତପ୍ରତିମେନ ଭାସ୍ଵତା ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନେନ ସହସ୍ରରଶ୍ମିନା ।। 64
ରାଜପୁତ୍ର ନିଜେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ କବଚ, ଅଗ୍ନିର ପରି ଚମକୁଥିବା, ହଜାର ରଶ୍ମିରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ଅଥାସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭୋଜଯଦ୍ରଥେ ହଯାନ୍କାଞ୍ଚନଜାଲସଂଵୃତାନ୍। ସୁଵର୍ଣଜାଲାନ୍ତରଯୋକ୍ତଭୂଷଣଂ ସିଂହଂ ଚ ସୌଵର୍ଣମୁପାଶ୍ରଯଦ୍ରଥେ ।। 65
ପରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଞ୍ଚ କରି, ରଥରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଲିରେ ଢାକା ଘୋଡାମାନେକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ; ଏବଂ ରଥରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ରଖିଲେ।
ଧନୂଂଷି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ବାଣାଂଶ୍ଚ ରୁଚିରାନ୍ବହୂନ୍। ଆଯୁଧାନି ଚ ଵୈ ତତ୍ର ରଥୋପସ୍ଥେ ଚ ସ ନ୍ଯସତ୍ ।। 66
ସେ ରଥର ଭିତରେ ବିଭିନ୍ନ ଧନୁଷ୍ୟ, ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭଲଭାବରେ ରଖିଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରଃ ସବୃହନ୍ନଲସାରଥିଃ। ଅଥୋତ୍ତରା ଚ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ସ ଖ୍ଯଶ୍ଚୈଵାବ୍ରୁଵଂସ୍ତଦା ।। 67
ବୃହନ୍ନଳା ରଥଚାଳକ ହେଇ, ବୀର ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ; ତାପରେ ଉତ୍ତରା, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ସେବକମାନେ ଏଭଳି କହିଲେ।
ବୃହନ୍ନଲେ ଆନଯେଥା ଵାସାଂସି ରୁଚିରାଣି ନଃ। ପାଞ୍ଚାଲିକାର୍ଥଂ ସୂକ୍ଷ୍ମାଣି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ । ଵିଜିତ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମଗତାନ୍ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣମୁଖାନ୍କୁରୂନ୍ ।। 68
ବୃହନ୍ନଳା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା କୁରୁମାନେକୁ ଜିତି, ପାଞ୍ଚାଳୀ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଣି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଆଣିଦେବୁ।
ଅଥ ତା ବ୍ରୁଵତୀଃ କନ୍ଯାଃ ସହିତାଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହସନ୍ପାର୍ଥୋ ମେଘଦୁନ୍ଦୁଭିନିସ୍ଵନଃ ।। 69
ଏପରି କହିଥିବା ବେଳେ, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଏକସাথে କଥା କହୁଥିଲେ; ତେବେ କୁରୁମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପାର୍ଥ, ମେଘର ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଶବ୍ଦ ପରି ଶବ୍ଦରେ, ହସି କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯୁତ୍ତରୋଽଯଂ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜେଷ୍ଯତି ମହାରଥାନ୍ । ଅଥାହରିଷ୍ଯେ ଵାସାଂସି ସୂକ୍ଷ୍ମାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ ।। 70
ଯଦି ଉତ୍ତରା ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାରଥୀମାନେକୁ ଜିତିପାରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପୋଷାକ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଆଣିଦେବି।
ଅଥୋତ୍ତରୋ ଵର୍ମ ମହାପ୍ରଭାଵଂ ସୁଵର୍ଣଵୈଡୂର୍ଯପରିଷ୍କୃତଂ ଶୁଭମ୍। ଆମୁଚ୍ଯ ଵୀରଃ ପ୍ରଯଯୌ ରଥୋତ୍ତମଂ ଧନଞ୍ଜଯଂ ସାରଥିନଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ।। 71
ଏପରି ଉତ୍ତରା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ଅଳଙ୍କୃତ ଚମକୁଥିବା କବଚ ପିନ୍ଧି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ରଥଚାଳକ ଭାବେ ନେଇ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତମୁତ୍ତରଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରଥୋତ୍ତମେ ସ୍ଥିତଂ ବୃହନ୍ନଲାଂ ଚୈଵ ମହାଜନସ୍ତଦା। ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜାଶ୍ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ମଙ୍ଗଲିନୋଽଭ୍ଯପୂଜଯନ୍ ।। 72
ଉତ୍ତରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଓ ବୃହନ୍ନଳା ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖି, ମହାସଭା, ଜନନୀମାନେ, ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସୁଭାଗ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି, ପରିକ୍ରମା କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇଲେ।
ଯଦର୍ଜୁନସ୍ଯର୍ଷଭତୁଲ୍ଯଗାମିନଃ ପୁରାଽଭଵତ୍ଖାଣ୍ଡଵଦାହମଙ୍ଗଲମ୍ । କୁରୂନ୍ସମାସାଦ୍ଯ ରଣେ ବୃହନ୍ନଲେ ସହୋତ୍ତରେଣାସ୍ତୁ ତଵାଦ୍ଯ ମଙ୍ଗଲମ୍ ।। 73
ଯେପରି ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡବ ଦାହ ଶୁଭ ଘଟଣା ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ଆଜି ବୃହନ୍ନଳା ମାଇଦାନରେ ଉତ୍ତରଙ୍କ ସହ କୁରୁମାନେ ସାମ୍ନା କରିବା ବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ସ ରାଜଧାନ୍ଯ ନିର୍ଯାଯ ଵୈରାଟିରକୁତୋଭଯଃ। ପ୍ରଯାହୀତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ସୂତଂ ଯତ୍ର ତେ କୁରଵୋ ଗତାଃ ।। 1
ତାପରେ ରାଜା ବିରାଟ୍ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନଗର ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଯେଉଁଠାରେ କୁରୁମାନେ ଗଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲ।'
ସମଵେତାନ୍କୁରୂନ୍ସର୍ଵାଞ୍ଜିଗୀଷୂନଵଜିତ୍ଯ ଵୈ। ଗାଶ୍ଚୈତାଃ କ୍ଷିପ୍ରମାଦାଯ ପୁନରେଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପୁରମ୍ ।। 2
'ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ଏହି ଗାଈମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନେଇ ମୁଁ ପୁଣି ନଗରକୁ ଫେରିଯିବି।'
ତତସ୍ତାଂଶ୍ଚୋଦଯାମାସ ସଦଶ୍ଵାନ୍ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ ।। 3
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଚଲାଇଲେ।
ତେ ହଯା ନରସିଂହେନ ଚୋଦିତା ଵାତରଂହସଃ। ଆଲିଖନ୍ତ ଇଵାକାଶମୂହୁଃ କାଞ୍ଚନମାଲିନଃ ।। 4
ମଣିଷସିଂହଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପବନ ଭଳି ତେଜରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଆକାଶରେ ରେଖା ଆକିଁଦେଉଛନ୍ତି।
ନାତିଦୂରମଥୋ ଗତ୍ଵା ମାତ୍ସ୍ଯପୁତ୍ରଧନଞ୍ଜଯୌ । ଅଵୈକ୍ଷେତାମଵିତ୍ରସ୍ତୌ କୁରୂଣାଂ ବଲିନାଂ ବଲମ୍ ।। 5
ଅଧିକ ଦୂର ଯାଇନଥିବାବେଳେ, ମାତ୍ସ୍ୟପୁତ୍ର ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି କୁରୁମାନେର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ମଶାନମଭିତୋ ଗତ୍ଵା ଶୂରୌ ଦଦୃଶତୁଃକୁରୂନ୍ ।। 6 ।। ତଦନୀକଂ ମହତ୍ତେଷାଂ ଵିସ୍ତୃତଂ ସାଗରୋପମମ୍
ଶ୍ମଶାନ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର କୁରୁମାନେକୁ ଦେଖିଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଏତେ ବଡ଼ ସେନା ସାଗର ଭଳି ବିସ୍ତୃତ ଥିଲା।
ସର୍ପମାଣମିଵାକାଶେ ଵନଂ ବହୁଲପାଦପମ୍ ।। 7 ।। ଦଦୃଶେ ପାର୍ଥିଵୋ ରେଣୁର୍ଜନିତସ୍ତେନ ସର୍ପତା
ସେ ସେନା ଆକାଶରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ସର୍ପ ଚଳିଯାଉଛି; ସେମାନଙ୍କ ଗତିରେ ଉଠୁଥିବା ଧୂଳି ସର୍ପ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।