ଯେଯଂ କୁମାରୀ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଭଗିନୀ ତେ ଯଵୀଯସୀ। ଅସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଵୀର କରିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। 31
ଏହି କୁମାରୀ, ତୁମର ଅପରିପାକ୍ ଭଉଣୀ, ଶୁଭାଙ୍ଗୀ; ବୀର, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହିଁବ, କରିବେ।
ଯଦି ତେ ସାରଥିଃ ସା ସ୍ଯାତ୍କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ନ ସଂଶଯଃ। ଜିତ୍ଵା ଗାଶ୍ଚ ସମାଦାଯ ଧ୍ରୁଵମାଗମନଂ ଭଵେତ୍ ।। 32
ଯଦି ସେ ତୁମର ରଥଚାଳକ ହେବେ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ଜିତିବେ, ଗାଁମାନେ ଉଠାଇ ନେବେ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫେରିଆସିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ଭଗିନୀଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ତାମାନଯ ବୃହନ୍ନଲାମ୍ ।। 33
ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ କହିଲେ: 'ଯାଉ, ଅପରାଧ ନଥିବା ଶୁଭାଙ୍ଗୀ, ବୃହନ୍ନଳାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆ।'
ସା ପ୍ରାଦ୍ରଵତ୍କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରିଣୀ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେନ ଭ୍ରାତ୍ରା ପ୍ରହିତା ଯଶସ୍ଵିନୀ । ଭ୍ରାତୁର୍ନିଯୋଗଂ ତୁ ନିଶମ୍ଯ ସୁଭ୍ରୁଃ ଶୁଭାନନା ହାଟକଵଜ୍ରଭୂଷିତା ।। 34
ଯେଉଁ ଯଶସ୍ୱିନୀ, ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଓ ମୁହଁ, ସୁନା ଓ ମଣିରେ ଭୂଷିତ, ଭାଇଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ବେଗେ ଚାଲିଗଲେ।
ସା ଵଜ୍ରମୁକ୍ତାମଣିହେମକୁଣ୍ଡଲା ମୃଦୁକ୍ରମା ଭ୍ରାତୃନିଯୋଗଚୋଦିତା। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଵର୍ତତନୁଃ ଶିଖଣ୍ଡିନୀ ପଦ୍ମାନନା ପଦ୍ମଦଲାଯତାକ୍ଷୀ ।। 35
ସୁନା, ହୀରା ଓ ମୁକ୍ତାର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୃଦୁ ଚାଳ, ଭାଇଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଭାବରେ ଚାଲିଥିବା, ଶିଖଣ୍ଡି ଚୁଡ଼ା, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଧାରଣ କରି, ସେ ଯାଉଥିଲେ।
ତନ୍ଵୀ ସମାଙ୍ଗୀ ମୃଦୁମନ୍ଦ୍ରଲୋଚନା ମାତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦୁହିତା ଵିଲାସିନୀ । ସା ନର୍ତନାଗାରମରାଲପକ୍ଷ୍ମା ଶତହ୍ରଦା ମେଘମିଵାନ୍ଵପଦ୍ଯତ ।। 36
ସୁନ୍ଦର ଶରୀର, ସମତଳ ଅଙ୍ଗ, ମୃଦୁ ଓ ମନ୍ଦ ଦୃଷ୍ଟି, ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର ମେଯା ଦୁହିତା, ଖେଳାଳି, ମୁଡ଼ିଆ ପାଳି, ନୃତ୍ୟ ଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମୟୂର ମେଘକୁ ଦେଖି ଚାଲିଯାଏ।
ସା ନାଗନାସୋପମସଂହିତୋରୂରନିନ୍ଦିତା ଵେଦିଵିଲଗ୍ନମଧ୍ଯା। ଆସାଦ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଵରମାଲ୍ଯଧାରିଣୀ ପାର୍ଥଂ ଶୁଭା ନାଗଵଧୂରିଵ ଦ୍ଵିପମ୍ ।। 37
ସେ, ଯାହାର ଉରୁ ନାଗନାସୀ ଭଳି ଏକାଠି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଦେହ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲା, ଯାହାର କମରେ ବେଦ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶୁଭ୍ରା ରୂପରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭେଇ ଦାଉ, ଏକ ନାଗବଧୁ ହାତୀ ପାଖରେ ଦାଉଥିବା ପରି।
ତାମାଗତାମାଯତତାମ୍ରଲୋଚନାମଵେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଥଃ ସମଯେଽଭ୍ଯଭାଷତ ।। 38
ଏହି ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମହିଳାକୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କିମାଗତା କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରିଣୀ ସୁଗାତ୍ରି କିଂଚିତ୍ତ୍ଵରିତାଽସି ସୁଭ୍ରୁ । କିଂ ତେ ମୁଖଂ ସୁନ୍ଦରି ନ ପ୍ରସନ୍ନମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ମମ ଚାରୁହାସିନି ।। 39
ହେ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଦେଖାଯାଉଛ? ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁତି ଥିବା ମହିଳା, ତୁମର ମୁହଁ କାହିଁକି ଆନନ୍ଦିତ ନୁହେଁ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ, ହେ ମନୋହର ହାସି ଥିବା ମହିଳା।
ସା ଵଜ୍ରଵୈଡୂର୍ଯଵିକାରକୁଣ୍ଡଲା ଵିନିଦ୍ରପଦ୍ମୋତ୍ପଲପନ୍ନଗନ୍ଧିନୀ । ପ୍ରସନ୍ନତାରାଧିପସଂନିଭାନନା ପାର୍ଥେ କୁମାରୀ ଵଚନଂ ବଭାଷେ ।। 40
ବଜ୍ର ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନୋହର ପଦ୍ମ, ଉତ୍ପଳ ଓ ନାଗ ଗନ୍ଧ ଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା କୁମାରୀ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ହରନ୍ତି ଵିତ୍ତଂ କୁରଵାଃ ପିତୁର୍ମେ ଶତଂ ସହସ୍ରାଣି ଗଵାଂ ବୃହନ୍ନଲେ। ସା ଭ୍ରାତୁରଶ୍ଵାନ୍ମମ ସଂଯମସ୍ଵ ପୁରା ପରେ ଦୂରତରଂ ହରନ୍ତି ଗାଃ ।। 41
କୁରୁମାନେ ମୋ ପିତାଙ୍କର ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଁ ବଡ଼ ଚରାଗାହରୁ ଚୋରି କରୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ ମୋ ଭାଇଙ୍କର ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଟକାଇ ଦିଅ, ନାହିଁଲେ ଅନ୍ୟମାନେ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ଦୂରକୁ ନେଇଯିବେ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରିରାଖ୍ଯାତି ବୃହନ୍ନଲେ ତ୍ଵାଂ ସୁଶିକ୍ଷିତା ସଂଗ୍ରହଣେ ରଥାଶ୍ଵଯୋଃ । ଅହଂ ମରିଷ୍ଯାମି ନ ମେଽତ୍ର ସଂଶଯୋ ମଯା ଵୃତା ତତ୍ର ନ ଚେଦ୍ଗମିଷ୍ଯସି ।। 42
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ବଡ଼ ଚରାଗାହରେ ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ତୁମେ ଦକ୍ଷ। ମୁଁ ମରିଯିବି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଯଦି ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ନ ଯାଅ।
ତଥା ନିଯୁକ୍ତୋ ନରଦେଵକନ୍ଯଯା ନରୋତ୍ତମଃ ପ୍ରୀତମନା ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଉଵାଚ ପାର୍ଥଃ ଶୁଭମନ୍ଦ୍ରଯା ଗିରା ଶୁଭାନନାଂ ଶୁକ୍ଲଦତୀଂ ଶୁଚିସ୍ମିତାମ୍ ।। 43
ଏପରି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ମନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନଞ୍ଜୟ, ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଓ ଶୁଚି ହାସି ଥିବା କୁମାରୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଗଚ୍ଛାମି ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ଚାରୁହାସିନି ହୁତାଶନଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଂ ଵିଶାମି ଵା। ଇଚ୍ଛାମି ତେଽହଂ ଵରଗାତ୍ରି ଜୀଵିତଂ କରୋମି କିଂ ତେ ପ୍ରିଯମଦ୍ଯ ସୁନ୍ଦରି। ନ ମତ୍କୃତେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ତତ୍ପୁରଂ ପ୍ରିଯେ ଵୈଵସ୍ଵତଂ ପ୍ରେତପତେର୍ମହାଭଯମ୍ ।। 44
ହେ ମନୋହର ହାସି ଥିବା ମହିଳା, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଚାହୁଁ, ମୁଁ ଯିବି, ଚାହେଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ମୁଁ ଚାହୁଁ ତୁମର ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ, ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ? ମୋ ପାଇଁ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁର ଶହର ଓ ବଡ଼ ଭୟ ଦେଖିବା ନୁହେଁ, ହେ ପ୍ରିୟା।
ଏତାଵଦୁକ୍ତ୍ଵା କୁରୁଵୀରପୁଙ୍ଗଵୋ ଵିଲାସିନୀଂ ଶୁକ୍ଲଦତୀଂ ଶୁଚିସ୍ମିତାମ୍। ବୃହନ୍ନଲାରୂପଵିଭୂଷିତାନନୋ ଵିରାଟପୁତ୍ରସ୍ଯ ସମୀପମାଵ୍ରଜତ୍ ।। 45
ଏପରି କହି, କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ, ବୃହନ୍ନଲା ରୂପରେ ମୁହଁ ଭୂଷିତ କରି, ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ ଓ ଶୁଚି ହାସି ଥିବା କୁମାରୀ ସହିତ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତଥା ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ଵରଭୂଷଣୈର୍ଵୃତଂ ମହାପ୍ରଭଂ ଵାରଣଯୂଥପୋପମମ୍। ଗଜେନ୍ଦ୍ରବାହୁଂ କମଲାଯତେକ୍ଷଣଂ କଵାଟଵକ୍ଷସ୍ଥଲମୁନ୍ନତାଂସମ୍ ।। 46
ସେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ହାତୀ ଦଳର ନେତା ପରି, ହାତୀର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ, ପଦ୍ମ ପରି ବଡ଼ ଆଖି, ଚଉଡ଼ା ଛାତି ଓ ଉଚ୍ଚ କନ୍ଧ ଥିବା, ଏପରି ରୂପରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ।
ତମାଗତଂ ପାର୍ଥମମିତ୍ରକର୍ଶନଂ ମହାବଲଂ ନାଗମିଵ ପ୍ରମାଥିନମ୍। ଵୈରାଟିରାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତୋ ବୃହନ୍ନଲାଂ ଗଵାଂ ନିନୀଷନ୍ପଦମୁତ୍ତରୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। 47
ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ହାତୀ ପରି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଥିବା, ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ବିରାଟଙ୍କ ପୁଅ ଗାଁ ଚାଲିବାକୁ ଚାହିଁ, ବୃହନ୍ନଲାଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ।
ତମାଵ୍ରଜନ୍ତଂ ତ୍ଵରିତଂ ପ୍ରଭିନ୍ନମିଵ କୁଞ୍ଜରମ୍। ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛଦ୍ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଗଜଂ ଗଜଵଧୂରିଵ ।। 48
ଯେତେବେଳେ ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଏକ ଭଙ୍ଗା ହାତୀ ପରି ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ, ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା କୁମାରୀ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ହାତୀବଧୁ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ହାତୀକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ପରି।
ଦୂରାଦେଵ ତୁ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜପୁତ୍ରୋଽଭ୍ଯଭାଷତ । ତ୍ଵଯା ସାରଥିନା ପାର୍ଥଃ ଖାଣ୍ଡଵେଽଗ୍ନିମତର୍ପଯତ୍ ।। 49
ଦୂରରୁ ଦେଖି, ରାଜପୁତ୍ର କହିଲେ: ତୁମେ ରଥଚାଳକ ଥିବାବେଳେ, ପାର୍ଥ ଖାଣ୍ଡବ ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ପୃଥିଵୀଂ ଚାଜଯତ୍କୃତ୍ସ୍ନାଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ତ୍ଵାଂ ମମାଚଷ୍ଟ ସା ହି ଜାନାତି ପାଣ୍ଡଵାନ୍ ।। 50
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅ ଧନଞ୍ଜୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ; ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ମୋତେ ତୁମ ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଦେଵେନ୍ଦ୍ରସାରଥିର୍ଵୀରୋ ମାତଲିଃ ଖ୍ଯାତଵିକ୍ରମଃ । ସୁମହୋ ଜାମଦଗ୍ନେଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଯନ୍ତା ଚ ଦାରୁକଃ ।। 51
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଶୂର ମାତଲି, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଚାଳକ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକ।
ସୁମନ୍ତ୍ରୋ ଵା ଦାଶରଥେଃ ସୂର୍ଯଯନ୍ତା ତଥାଽରୁଣଃ। ସର୍ଵେ ସାରଥଯଃ ଖ୍ଯାତା ନ ବୃହନ୍ନଲଯା ସମାଃ ।। 52
ଦଶରଥଙ୍କ ରଥଚାଳକ ସୁମନ୍ତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଅରୁଣ—ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରଥଚାଳକମାନେ ବୃହନ୍ନଲାଙ୍କ ସମାନ ନୁହନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ଚ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ତେନ ତ୍ଵାମାହ୍ଵଯାମି ଵୈ । ଆହୁତା ତ୍ଵଂ ମଯା ସାର୍ଧଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯାହି ବୃହନ୍ନଲେ ।। 53
ଏପରି ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି; ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଡାକାଯାଇଛ, ଚାଲ, ବୃହନ୍ନଲା।
ଦୂରାଦ୍ଦୂରତରଂ ଗାଵୋ ଭଵନ୍ତି କୁରୁଭିର୍ହୃତାଃ। ତଥୋକ୍ତା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ବୃହନ୍ନଲା ।। 54
କୁରୁମାନେ ଦୂରରୁ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ଦୂରକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃହନ୍ନଲା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କା ଶକ୍ତିର୍ମମ ସାରଥ୍ଯଂ କର୍ତୁଂ ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଧନି । ନୃତ୍ତଂ ଵା ଯଦି ଵା ଗୀତଂ ଵାଦିତ୍ରଂ ଵା ପୃଥଗ୍ଵିଧମ୍ । ତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ସାରଥ୍ଯଂ ତୁ କୁତୋ ମମ ।। 55
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ ରଥଚାଳକ ହେବାକୁ କେତେ ଶକ୍ତି ରଖିଛି? ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ନୃତ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୀତ କିମ୍ବା ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇବା, ଏହା ମୁଁ କରିପାରିବି; କିନ୍ତୁ ରଥଚାଳକ ହେବା ମୋ ପାଇଁ କିପରି ସମ୍ଭବ?
ତ୍ଵଂ ନର୍ତକୋ ଵା ଯଦି ଵାଽପି ଗାଯକଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ତନୁତ୍ରଂ ପରିଧତ୍ସ୍ଵ ଭାନୁମତ୍। ଅଭୀକ୍ଷ୍ଣମାହୁସ୍ତଵ କର୍ମ ପୌରୁଷଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ମମାଦ୍ଯ ଚାନ୍ତିକେ ।। 56
ତୁମେ ନୃତ୍ୟକାର କିମ୍ବା ଗାୟକ ହେଲେ, ଶୀଘ୍ର ତୁମର ଚମକୁଥିବା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧ; ଜନନୀମାନେ ସଦା ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହସକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଆଜି ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ତାହା କହୁଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପସୂନୁସତ୍ତମସ୍ତଦା ସ୍ମଯିତ୍ଵାଽର୍ଜୁନମଭ୍ଯନନ୍ଦଯତ୍। ଅଥୋତ୍ତରଃ ପାରଶଵଂ ଶତାକ୍ଷିମତ୍ସୁଵର୍ଣଚିତ୍ରଂ ପରିଗୃହ୍ଯ ଭାନୁମତ୍ ।। 57
ଏଭଳି କହି, ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ; ପରେ ଉତ୍ତରା ଚମକୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ, ଶତାକ୍ଷୀ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଲେ।
ବୃହନ୍ନଲାଯୈ ପ୍ରଦଦୌ ସ୍ଵଯଂ ତଦା ଵିରାଟପୁତ୍ରଃ ପରଵୀରଘାତିନେ। ତଦାଜ୍ଞଯା ମାତ୍ସ୍ଯସୁତସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନକର୍ତୁକାମେଵ ସମାଦଦେ ତଦା ।। 58
ସେ ସମୟରେ ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁବିରଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସେ ଧନୁଷ୍ୟଟିକୁ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କୁ ନିଜେ ଦେଲେ; ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ସାହସୀ ଏହାକୁ ଉତ୍ସାହରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଯଦ୍ଯସ୍ତି ଚ ରଣେ ଶୌର୍ଯଂ ଶକ୍ଯଃ ସ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ଵଧଃ। ଅହଂ ତ୍ଵାମଭିଗଚ୍ଛାମି ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ଯାସି ତତ୍ର ଭୋ ।। 59
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହସ ଅଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମ୍ଭବ; ମୁଁ ତୁମେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, ସେଉଁଠି ଅନୁସରଣ କରିବି।
ତତଃ ସ ନର୍ମସଂଯୁକ୍ତମକରୋତ୍ପାଣ୍ଡଵୋ ବହୁ। ଉତ୍ତରାଯାଃ ପ୍ରମୁଖତଃ ସର୍ଵଂ ଜାନନ୍ନରିନ୍ଦମଃ ।। 60
ପାଣ୍ଡବ, ସବୁ କଥା ଜାଣି, ଉତ୍ତରାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅନେକ ମଜା କଥା କହିଥିଲେ।