ପଶ୍ଯଯୁରଦ୍ଯ ମେ ଵୀର୍ଯଂ କୁରଵସ୍ତେ ସମାଗତାଃ । କିଂନୁ ପାର୍ଥୋଽର୍ଜୁନଃ ସାକ୍ଷାଦିତି ମଂସ୍ଯନ୍ତି ମାଂ ପରେ ।। 11
ଆଜି ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ କୁରୁମାନେ ମୋ ଶୌର୍ୟ ଦେଖିବେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଭାବିବେ—'ଏହା କି ପାର୍ଥ, ଅର୍ଜୁନ ନୁହେଁ?'
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଚାତ୍ମପ୍ରଶଂସନମ୍ । ନାମର୍ଷଯତ ପାଞ୍ଚାଲୀ ବୀଭତ୍ସୋଃ ପରିକୀର୍ତନମ୍ ।। 12
ସେ ନିଜକୁ ମହିମା କରୁଥିବା କଥା ଜନନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣି, ପାଞ୍ଚାଳୀ ଭୀଭତ୍ସୁଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ସହିପାରିଲେନି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦର୍ଜୁନୋ ଵାକ୍ଯମୁତ୍ତରେଣ ପ୍ରଭାଷିତମ୍। ଅତୀତସମଯେ କାଲେ ପ୍ରିଯାଂ ଭାର୍ଯାମଭାଷତ ।। 13
ଉତ୍ତରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ପୂର୍ବ ଘଟଣା ଚିନ୍ତା କରି, ଯଥାସମୟରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ କଥା କହିଲେ।
ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ସୁତାଂ ରାଜ୍ଞଃ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ରୂପସଂମତାମ୍ । ସତ୍ଯାର୍ଜଵଗୁଣୋପେତାଂ ଭର୍ତୁଃ ପ୍ରିଯହିତୈଷିଣୀମ୍ । ଉଵାଚ ରହସି ପ୍ରୀତଃ କୃଷ୍ଣାଂ ସର୍ଵାର୍ଥକୋଵିଦଃ ।। 14
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଜନେଇ, ରୂପରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସତ୍ୟ ଓ ନ୍ୟାୟର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଭାର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣାକୁ ଅର୍ଜୁନ ଗୁପ୍ତରେ ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ।
ଉତ୍ତରାଂ ବ୍ରୂହି ପାଞ୍ଚାଲି ଗତ୍ଵା କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ।। 15
ପାଞ୍ଚାଳୀ, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ଥିବା, ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ କଥା କହ।
ଇଯଂ କିଲ ପୁରା ଯୁଦ୍ଧେ ଖାଣ୍ଡଵେ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ । ସାରଥିଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ପାର୍ଥସ୍ଯ ତୁ ବୃହନ୍ନଲା। ମହାଞ୍ଜଯୋ ଭଵେଦ୍ଯୁଦ୍ଧେ ସା ଚେଦ୍ଯନ୍ତା ବୃହନ୍ନଲା ।। 16
ଏହା କହାଯାଏ, ଖାଣ୍ଡବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସବ୍ୟସାଚୀ ପାଣ୍ଡୁପୁଅ ପାର୍ଥଙ୍କ ସାରଥି ଥିଲେ ବ୍ରିହନ୍ନଲା; ବ୍ରିହନ୍ନଲା ଯାନ୍ତା ହେଲେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚିତ ଜୟ ମିଳିବ।
ସା ଚୋଦିତା ତଦା ହ୍ଯେନ ହ୍ଯର୍ଜୁନେନ ଶୁଚିସ୍ମିତା। ପାଞ୍ଚାଲୀ ଚ ତଦାଽଽଗମ୍ଯ ଉତ୍ତରାଯା ନିଵେଶନମ୍ ।। 17
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦେଇବାରେ, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟ ଥିବା ପାଞ୍ଚାଳୀ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ନିବେଶନକୁ ଗଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ସମଯାନ୍ମୁକ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ରାହୁମୁଖାଦିଵ । ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଧର୍ମପରଂ ସତ୍ଯାର୍ଜଵପଥେ ସ୍ଥିତମ୍ ।। 18
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ସତ୍ୟ-ନ୍ୟାୟର ପଥରେ ଅଟୁଟ ଦେଖି, ନିୟମରୁ ମୁକ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର ରାହୁର ମୁଖରୁ ବାହାରିବା ପରି ଚିହ୍ନିଲେ।
ଅମର୍ଷଯନ୍ତୀ ତଦ୍ଦୁଃଖଂ କୃଷ୍ଣା କମଲଲୋଚନା। ଉତ୍ତରାମାହ ଵଚନଂ ସଖୀମଧ୍ଯେ ଵିଲାସିନୀମ୍ ।। 19
କୃଷ୍ଣା, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେ ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତରା, ଶୋଭାମୟୀ, ସେଠି ଥିବା ସଖୀଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯୋଽଯଂ ଯୁଵା ଵାରଣଯୂଥପୋପମୋ ବୃହନ୍ନଲାଽସ୍ମୀତି ଜନୋଽଭ୍ଯଭାଷତ। ପୁରାଽପି ପାର୍ଥସ୍ଯ ସ ସାରଥିସ୍ତଦା ଧନୁର୍ଧରାଣାଂ ପ୍ରଵରସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ।। 20
ଯେଉଁ ଯୁବକଙ୍କୁ ଲୋକେ ବୃହନ୍ନଳା ଭାବେ ଡାକୁଥିଲେ, ହାତୀ ଦଳର ନାୟକ ସମାନ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ପାର୍ଥଙ୍କର ରଥଚାଳକ ଥିଲେ, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଏତେନ ଵା ସାରଥିନା ତଦାଽର୍ଜୁନଃ ସଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵମହାସୁରୋରଗାନ୍ । ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନ୍ଯଜଯସ୍ତସ ଵୀର୍ଯଵାନତର୍ପଯଚ୍ଚାପି ହିରଣ୍ଯରେତସମ୍ ।। 21
ଏହି ରଥଚାଳକ ସହିତ, ଅର୍ଜୁନ ପୂର୍ବରୁ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମହାସୁର ଓ ନାଗମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣବୀଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପୁରୁଷକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଯଦସ୍ଯ ସଂସ୍ଥାମପି ତସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ ଜାନାମି ଵୀର୍ଯଂ ପରଵୀରମଧ୍ଯଗମ୍ । ସଂଗୃହ୍ଯ ରଶ୍ମୀନପି ଚାସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନାଦାଯ ଚାପଂ ପ୍ରଯଯୌ ରଥେ ସ୍ଥିତଃ ।। 22
ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଯେଉଁଠି ସେ ପ୍ରବଳ ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ; ରଥର ରଶି ଧରି, ଧନୁ ଉଠାଇ, ସେ ରଥରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିଲେ।
ନ ସର୍ଵଭୂତାନି ନ ଦେଵଦାନଵା ନ ଚାପି ସର୍ଵେ କୁରଵଃ ସମାଗତାଃ। ଧନଂ ହରେଯୁସ୍ତଵ ଜାତୁ ଧନ୍ଵିନୋ ବୃହନ୍ନଲା ତୂତ୍ତରସାରଥିର୍ଯଦି ।। 23
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଦେବ ଓ ଦାନବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଏକାସାଥି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଧନ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଦି ବୃହନ୍ନଳା, ଉତ୍ତରାଙ୍କର ରଥଚାଳକ, ରଥର ରଶି ଧରିଥାଏ।
ଧନୁଷ୍ଯନଵମଶ୍ଚାସୀତ୍ତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋ ମହାତ୍ମନଃ । ସୁଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵୋ ହି ମଯା ଚରନ୍ତ୍ଯା ପାଣ୍ଡଵାଲଯେ ।। 24
ସେ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ କେହିଠାରୁ କମ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ; ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଗୃହରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି।
ସ ଚାନେନ ସହାଯେନ ଖାଣ୍ଡଵଂ ଚାଦହତ୍ପୁରା । ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ତଦାଽନେନ ସଂଗୃହୀତା ହଯୋତ୍ତମାଃ ।। 25
ଏହି ସହଯୋଗୀ ସହିତ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ଖାଣ୍ଡବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜଳାଇଥିଲେ; ତା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଧରିଥିଲେ।
ତେନ ସାରଥିନା ପାର୍ଥଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ସର୍ଵଶଃ। ଅଜଯତ୍ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥେ ନ ହି ଯନ୍ତାଽସ୍ତି ତାଦୃଶଃ ।। 26
ଏହି ରଥଚାଳକ ସହିତ, ପାର୍ଥ ଖାଣ୍ଡବ ପ୍ରସ୍ଥରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜିତିଥିଲେ; ଏପରି ରଥଚାଳକ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।
ତତଃ ସୈରନ୍ଧ୍ରିସହିତା ଉତ୍ତରା ଭ୍ରାତୁରବ୍ରଵୀତ୍। ଅଭ୍ଯର୍ଥଯୈନାଂ ସାରଥ୍ଯେ ଵୀର ଶୀଘ୍ରଂ ବୃହନ୍ନଲାମ୍ ।। 27
ତାପରେ, ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀ ସହିତ ଉତ୍ତରା ତାଙ୍କ ଭାଇକୁ କହିଲେ: 'ବୀର, ଶୀଘ୍ର ବୃହନ୍ନଳାକୁ ତୁମର ରଥଚାଳକ ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କର।'
ଶିକ୍ଷିତୈଷା ହି ସାରଥ୍ଯେ ନର୍ତନେ ଗୀତଵାଦିତେ । ସୈରନ୍ଧ୍ଯ୍ରାହ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ସ୍ତୁଵନ୍ତୀ ଵୈ ବୃହନ୍ନଲାମ୍ ।। 28
ସେ ରଥଚାଳନ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ; ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା, ବୃହନ୍ନଳା ବିଷୟରେ ଏପରି କଥା କହିଲେ।
ସୈରନ୍ଧ୍ରି ଜାନାସି ମମ ଵ୍ରତଂ ହି କ୍ଲୀବେନ ପୁଂସା ନ ହି ସଂଵଦାମ୍ଯହମ୍। ସୋହଂ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି ବୃହନ୍ନଲାଂ ଶୁଭେ ଵକ୍ତୁଂ ସ୍ଵଯଂ ଯଚ୍ଛ ହଯାନ୍ମମେତି ।। 29
ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀ, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଜାଣୁଛ; ମୁଁ ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କ୍ଳିବ, ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବି ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରୁ, ଶୁଭେ, ମୁଁ ବୃହନ୍ନଳାକୁ ନିଜେ ଘୋଡ଼ା ଧରିବାକୁ କହିପାରିବି ନାହିଁ।
ଭଯକାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନ ଵ୍ରତଂ ନାଵ୍ରତଂ ପୁନଃ। ଯଥା ଦୁଃଖଂ ପ୍ରତରତି କର୍ତୁଂ ଯୁକ୍ତଂ ଚରେଦ୍ବୁଧଃ । ଇତି ଧର୍ମଵିଦଃ ପ୍ରାହୁସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵାଚ୍ଯା ବୃହନ୍ନଲା ।। 30
କିନ୍ତୁ ଭୟର ସମୟ ଆସିଲେ, ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବା ଅପ୍ରତିଜ୍ଞା ଗୁରୁତ୍ୱ ନାହିଁ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ—ଏହି ଭାବରେ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ବୃହନ୍ନଳାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ।
ଯେଯଂ କୁମାରୀ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଭଗିନୀ ତେ ଯଵୀଯସୀ। ଅସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଵୀର କରିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। 31
ଏହି କୁମାରୀ, ତୁମର ଅପରିପାକ୍ ଭଉଣୀ, ଶୁଭାଙ୍ଗୀ; ବୀର, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଯାହା କହିବାକୁ ଚାହିଁବ, କରିବେ।
ଯଦି ତେ ସାରଥିଃ ସା ସ୍ଯାତ୍କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ନ ସଂଶଯଃ। ଜିତ୍ଵା ଗାଶ୍ଚ ସମାଦାଯ ଧ୍ରୁଵମାଗମନଂ ଭଵେତ୍ ।। 32
ଯଦି ସେ ତୁମର ରଥଚାଳକ ହେବେ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ଜିତିବେ, ଗାଁମାନେ ଉଠାଇ ନେବେ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫେରିଆସିବେ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ଭଗିନୀଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ତାମାନଯ ବୃହନ୍ନଲାମ୍ ।। 33
ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ କହିଲେ: 'ଯାଉ, ଅପରାଧ ନଥିବା ଶୁଭାଙ୍ଗୀ, ବୃହନ୍ନଳାକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆ।'
ସା ପ୍ରାଦ୍ରଵତ୍କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରିଣୀ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେନ ଭ୍ରାତ୍ରା ପ୍ରହିତା ଯଶସ୍ଵିନୀ । ଭ୍ରାତୁର୍ନିଯୋଗଂ ତୁ ନିଶମ୍ଯ ସୁଭ୍ରୁଃ ଶୁଭାନନା ହାଟକଵଜ୍ରଭୂଷିତା ।। 34
ଯେଉଁ ଯଶସ୍ୱିନୀ, ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଓ ମୁହଁ, ସୁନା ଓ ମଣିରେ ଭୂଷିତ, ଭାଇଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ବେଗେ ଚାଲିଗଲେ।
ସା ଵଜ୍ରମୁକ୍ତାମଣିହେମକୁଣ୍ଡଲା ମୃଦୁକ୍ରମା ଭ୍ରାତୃନିଯୋଗଚୋଦିତା। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଵର୍ତତନୁଃ ଶିଖଣ୍ଡିନୀ ପଦ୍ମାନନା ପଦ୍ମଦଲାଯତାକ୍ଷୀ ।। 35
ସୁନା, ହୀରା ଓ ମୁକ୍ତାର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୃଦୁ ଚାଳ, ଭାଇଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପ୍ରେରିତ, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଭାବରେ ଚାଲିଥିବା, ଶିଖଣ୍ଡି ଚୁଡ଼ା, ପଦ୍ମମୁଖୀ, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଧାରଣ କରି, ସେ ଯାଉଥିଲେ।
ତନ୍ଵୀ ସମାଙ୍ଗୀ ମୃଦୁମନ୍ଦ୍ରଲୋଚନା ମାତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦୁହିତା ଵିଲାସିନୀ । ସା ନର୍ତନାଗାରମରାଲପକ୍ଷ୍ମା ଶତହ୍ରଦା ମେଘମିଵାନ୍ଵପଦ୍ଯତ ।। 36
ସୁନ୍ଦର ଶରୀର, ସମତଳ ଅଙ୍ଗ, ମୃଦୁ ଓ ମନ୍ଦ ଦୃଷ୍ଟି, ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର ମେଯା ଦୁହିତା, ଖେଳାଳି, ମୁଡ଼ିଆ ପାଳି, ନୃତ୍ୟ ଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମୟୂର ମେଘକୁ ଦେଖି ଚାଲିଯାଏ।
ସା ନାଗନାସୋପମସଂହିତୋରୂରନିନ୍ଦିତା ଵେଦିଵିଲଗ୍ନମଧ୍ଯା। ଆସାଦ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଵରମାଲ୍ଯଧାରିଣୀ ପାର୍ଥଂ ଶୁଭା ନାଗଵଧୂରିଵ ଦ୍ଵିପମ୍ ।। 37
ସେ, ଯାହାର ଉରୁ ନାଗନାସୀ ଭଳି ଏକାଠି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଦେହ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲା, ଯାହାର କମରେ ବେଦ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶୁଭ୍ରା ରୂପରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉଭେଇ ଦାଉ, ଏକ ନାଗବଧୁ ହାତୀ ପାଖରେ ଦାଉଥିବା ପରି।
ତାମାଗତାମାଯତତାମ୍ରଲୋଚନାମଵେକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଥଃ ସମଯେଽଭ୍ଯଭାଷତ ।। 38
ଏହି ତାମ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମହିଳାକୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କିମାଗତା କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରିଣୀ ସୁଗାତ୍ରି କିଂଚିତ୍ତ୍ଵରିତାଽସି ସୁଭ୍ରୁ । କିଂ ତେ ମୁଖଂ ସୁନ୍ଦରି ନ ପ୍ରସନ୍ନମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ମମ ଚାରୁହାସିନି ।। 39
ହେ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଦେଖାଯାଉଛ? ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁତି ଥିବା ମହିଳା, ତୁମର ମୁହଁ କାହିଁକି ଆନନ୍ଦିତ ନୁହେଁ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ, ହେ ମନୋହର ହାସି ଥିବା ମହିଳା।
ସା ଵଜ୍ରଵୈଡୂର୍ଯଵିକାରକୁଣ୍ଡଲା ଵିନିଦ୍ରପଦ୍ମୋତ୍ପଲପନ୍ନଗନ୍ଧିନୀ । ପ୍ରସନ୍ନତାରାଧିପସଂନିଭାନନା ପାର୍ଥେ କୁମାରୀ ଵଚନଂ ବଭାଷେ ।। 40
ବଜ୍ର ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମନୋହର ପଦ୍ମ, ଉତ୍ପଳ ଓ ନାଗ ଗନ୍ଧ ଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା କୁମାରୀ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।