ଏଵମେତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ସୁଶ୍ରୋଣି ଭାଷସେ। ଏକୋଽହମାଗମିଷ୍ଯାମି ଶୂନ୍ଯମାଵସଥଂ ତଵ ।। 19
ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ସେପରି ମୁଁ କରିବି। ମୁଁ ଏକାକି ତୁମର ଖାଲି ଘରକୁ ଆସିବି।
ସମାଗମାର୍ଥଂ ରମ୍ଭୋରୁ ତ୍ଵଯା ମଦନଦର୍ପିତଃ। ଯଥା ତ୍ଵାଂ ନୈଵ ପଶ୍ଯେଯୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ ।। 20
ହେ କମଳାକାର ଜଂଘାବତୀ, ଆମର ମିଳନ ପାଇଁ, କାମରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଏମିତି ଆସିବି ଯେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯଦେତନ୍ନର୍ତନାଗାରଂ ମାତ୍ସ୍ଯରାଜେନ କାରିତମ୍। ଦିଵାତ୍ର କନ୍ଯା ନୃତ୍ଯନ୍ତି ରାତ୍ରୌ ଯାନ୍ତି ସ୍ଵକଂ ଗୃହଂ ।। 21
ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ଯେଉଁ ନୃତ୍ୟଶାଳା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ସେଠି ଦିନେ କନ୍ୟାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି ଏବଂ ରାତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି।
ନିଶାଯାଂ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛେଥା ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତନ୍ନ ଜାନତେ। ତତ୍ର ଦୋଷଃ ପରିହୃତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ ।। 22
ରାତିରେ ସେଠି ଯାଅ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଠି ଦୋଷ ଦୂର ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏକସ୍ତ୍ଵଂ ନର୍ତନାଗାରଂ ରାତ୍ରୌ ସଂକେତମାଵ୍ରଜ । ତତ୍ରାହଂ ଭଵିତା ତୁଭ୍ଯଂ ଵଶଗା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ।। 23
ତୁମେ ଏକାକି ରାତିରେ ନୃତ୍ୟଶାଳାକୁ ଆସିବା, ଯେପରି ଆମେ ଠିକ୍ କରିଥିଲୁ। ସେଠାରେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୁମର ଆଧୀନ ହେବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତଥା ଭଦ୍ରେ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ତ୍ଵଂ ଭୀରୁ ଵକ୍ଷ୍ଯସି। ଏକଃ ସନ୍ନର୍ତନାଗାରମାଗମିଷ୍ଯାମି ଭାମିନି। ସମାଗମାର୍ଥଂ ସୁଶ୍ରୋଣି ଶପେ ଚ ସୁକୃତେନ ମେ ।। 24
ଭଲ ହେଲା, ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ସେପରି କରିବି। ମୁଁ ଏକାକି ନୃତ୍ୟଶାଳାକୁ ଆସିବି, ତୁମ ସହିତ ମିଳିବା ପାଇଁ। ଏହି କଥାକୁ ମୋ ନିଜ କର୍ମର ଶପଥ ଦେଉଛି।
ଯଥା ତ୍ଵାଂ ନାଵବୁଧ୍ଯନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ଵା ଵରଵର୍ଣିନି। ସତ୍ଯଂ ତେ ପ୍ରତିଜାନାମି ଗନ୍ଧର୍ଵେଭ୍ଯୋ ନ ତେ ଭଯମ୍। ଅଲଂକରିଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯାହଂ ତ୍ଵତ୍ସମାଗମନାଯ ଵୈ ।। 25
ତୁମକୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ ସପଥ କରୁଛି। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡିବ ନାହିଁ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ମିଳିବା ପାଇଁ ନିଜକୁ ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ସଜାଇବି।
ଵାସାଂସି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ମନୋଜ୍ଞାନି ତଵାପି ଚ। ଯଥା ମାଂ ନ ତ୍ଯଜେଥାସ୍ତ୍ଵଂ ତଥ ରଂସ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ସହ ।। 26
ମୁଁ ଓ ତୁମେ, ଦୁହେଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବା। ତୁମେ ଯେପରି ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯିବ ନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବି।
ତଥା ଚେଦପ୍ଯହଂ ସୂତ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ତେ ସୁଖମ୍। ଯନ୍ନାନୁଭୂତଂ ଭଵତା ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତି କୀଚକ ।। 27
ଯଦି ଏପରି ହୁଏ, ହେ ସାରଥି, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସେମିତି ଆନନ୍ଦ ଦେଖେଇବି, ଯେପରି ତୁମେ ଜନ୍ମରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲ।
ତମର୍ଥମପି ଜଲ୍ପନ୍ତ୍ଯା ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ କୀଚକସ୍ଯ ହ। କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ତଦଭଵନ୍ମାସେନୈଵ ସମଂ ନୃପ ।। 28
ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହିପରି କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ରାଜା, କିଚକଙ୍କ ପାଇଁ ସେ କ୍ଷଣଟି ଏକ ମାସ ପରି ଦୀର୍ଘ ଲାଗିଲା।
କୀଚକୋଽଥ ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ଭୃଶଂ ହର୍ଷପରିପ୍ଲୁତଃ। ସୈରନ୍ଧ୍ରୀରୂପିଣୀଂ ମୂଢୋ ମୃତ୍ଯୁଂ ତାଂ ନାଵବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ।। 29
ତାପରେ କିଚକ ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ଘରକୁ ଗଲେ। ଭ୍ରମରେ ପଡି, ସେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ରୂପୀ ନାରୀ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବେ ବୋଲି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗନ୍ଧାଭରଣମାଲ୍ଯେଷୁ ଵ୍ଯାସକ୍ତଃ ସ ଵିଶେଷତଃ। ଅଲଂଚକ୍ରେ ତଦାଽଽତ୍ମାନଂ ସତ୍ଵରଃ କାମମୋହିତଃ ।। 30
ସେ ସମୟରେ କିଚକ ସୁଗନ୍ଧ, ଗହଣା ଓ ମାଳାରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ମନ ଲଗାଇ, ଆଶୁ ଆଶୁ ନିଜକୁ ଚାହାଁଦାର ଭାବେ ସଜାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ତତ୍କୁର୍ଵତଃ କର୍ମ କାଲୋ ଦୀର୍ଘ ଇଵାଭଵତ୍। ଅନୁଚିନ୍ତଯତଶ୍ଚାପି ତାମେଵାଯତଲୋଚନାମ୍ ।। 31
ସେ ଏହି କାମ କରୁଥିବାବେଳେ ଓ ତାଙ୍କର ମନ ସେଇ ଚଉଡ଼ା ଆଖି ଥିବା ନାରୀ ଉପରେ ଲାଗିଥିଲା, ସେଥିରେ ସମୟ ବହୁତ ଦୀର୍ଘ ଲାଗୁଥିଲା।
ଆସୀଦଭ୍ଯଧିକା ଚାପି ଶ୍ରୀଃ ଶ୍ରିଯଂ ପ୍ରମୁମୁକ୍ଷତଃ । ନିର୍ଵାଣକାଲେ ଦୀପସ୍ଯ ଵର୍ତୀମିଵ ଦିଧକ୍ଷତଃ ।। 32
ତାଙ୍କର ତେଜ ଆଉ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୀପ ନିବାଉଥିବାବେଳେ ତାହାର ଆଲୋକ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
କୃତସଂପ୍ରତ୍ଯଯସ୍ତସ୍ଯାଃ କୀଚକଃ କାମମୋହିତଃ। ନାଜାନାତ୍ପତନଂ ସ୍ଵସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯଂସ୍ତାଂ ଶୁଭାନନାମ୍ ।। 33
ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ମତି ପାଇଥିବା ପରେ, କାମ ଓ ମୋହରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଭାବିବା ସମୟରେ ନିଜ ନାଶ ଅନୁଭବ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତୁ ଦ୍ରୌପଦୀ ଗତ୍ଵା ଭୀମସେନଂ ମହାନସେ। ଉପାତିଷ୍ଠତ କଲ୍ଯାଣୀ କୌରଵ୍ଯଂ ପତିମନ୍ତିକାତ୍ ।। 34
ତାପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ରନ୍ନଘରକୁ ଯାଇ, ଭୀମସେନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ନିଜ କୌରବ ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ତମୁଵାଚ ସୁକେଶାନ୍ତା କୀଚକସ୍ଯ କୃତୋ ମଯା। ସଙ୍ଗମୋ ନର୍ତନାଗାରେ ଯଥାଽଵୋଚଃ ପରନ୍ତପ ।। 35
ସେ, ଶୁଭ୍ର କେଶ ଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ କିଚକ ସହିତ ନୃତ୍ୟଶାଳାରେ ମିଳିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି, ଯେପରି ତୁମେ କହିଥିଲ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ମହାବୀର।'
କାଲେନ ନିଯତଂ ବଦ୍ଧଃ କାମେନ ଚ ବଲାତ୍କୃତଃ। ଶୂନ୍ଯଂ ସ ନର୍ତନାଗାରମାଗମିଷ୍ଯତି କୀଚକଃ। ଏକୋ ନିଶି ମହାବାହୋ କୀଚକଂ ତଂ ନିଷୂଦଯ ।। 36
ସମୟ ଓ କାମନାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, କିଚକ ଏକାକି ରାତିରେ ଖାଲି ନୃତ୍ୟଶାଳାକୁ ଆସିବ। ହେ ବଳବାନ୍, ସେଠାରେ ତୁମେ କିଚକଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ।
ତଂ ମୂତପୁତ୍ରଂ କୌନ୍ତେଯ କୀଚକଂ ମଦଦର୍ପିତମ୍। ଗତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ନର୍ତନାଗାରଂ ନିର୍ଜୀଵଂ କୁରୁ ପାଣ୍ଡଵ ।। 37
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମେ ନୃତ୍ୟଶାଳାକୁ ଯାଅ ଓ ସେ ମଦ ଓ ଅଭିମାନରେ ମତ୍ତ ସୂତପୁତ୍ର କିଚକଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦିଅ।
ଗର୍ଵିତଃ ମୂତପୁତ୍ରୋଽସୌ ଗନ୍ଧର୍ଵାନଵମନ୍ଯତେ। ସ ତ୍ଵଂ ପ୍ରହରତାଂଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଲଂ ନାଗ ଇଵୋଦ୍ଧର ।। 38
ସେ ଅଭିମାନୀ ସୂତପୁତ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବମାନେକୁ ଅବହେଳା କରୁଛି। ହେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ଅଭିମାନୀକୁ ହାତୀ ପରି ଦଳିଦିଅ।
ଅସ୍ରଂ ଦୁଃଖାଭିଭୂତାଯା ମମ ମାର୍ଜସ୍ଵ ଭାରତ। ବାହୁଵୀର୍ଯାନୁରୂପଂ ଚ ଦର୍ଶଯାଦ୍ଯ ପରାକ୍ରମମ୍। ଆତ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ କୁରୁ ମାନଂ କୁଲସ୍ଯ ଚ ।। 39
ହେ ଭାରତ, ମୋ ଦୁଃଖରେ ଭିଜା ଅଶ୍ରୁ ମୁଛିଦିଅ। ଆଜି ତୁମ ବାହୁବଳ ଅନୁଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଅ, ନିଜ ଓ ଘରାଣାର ମାନ ରକ୍ଷା କର। ଭଲ ହେଉ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ଵରାରୋହେ ଯନ୍ମାଂ ଵେଦଯସେ ପ୍ରିଯମ୍। ନହ୍ଯସ୍ଯ କଂଚିଦିଚ୍ଛାମି ସହାଯଂ ଵରଵର୍ଣିନି ।। 40
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ମହିଳା, ତୁମେ ମୋତେ ଏହି ମଧୁର କଥା ଜଣେଇଲା, ଏହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ବାଗତ କରୁଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସହାୟକ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, ହେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା।
ସା ମେ ପ୍ରୀତିସ୍ତ୍ଵଯାଽଽଖ୍ଯାତା କୀଚକସ୍ଯ ସମାଗମେ। ହତ୍ଵା ହିଡିମ୍ବଂ ଯା ପ୍ରୀତିର୍ମମାସୀତ୍ସା ଶୁଚିସ୍ମିତେ ।। 41
ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କିଚକ ସହିତ ମିଳିବାରେ ଯେ ପ୍ରସନ୍ନତା ଅନୁଭବ କରିଛ, ସେଇ ପ୍ରସନ୍ନତା ମୁଁ ହିଡିମ୍ବାକୁ ବଧ କରିଥିବାବେଳେ ଅନୁଭବ କରିଥିଲି ।
ସତ୍ଯଂ ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଶପାମି ତେ। କୀଚକଂ ନିହନିଷ୍ଯାମି ଵୃତ୍ରଂ ଦେଵପତିର୍ଯଥା ।। 42
ମୁଁ ସତ୍ୟରେ, ମୋ ଭାଇମାନେ ଓ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ଶପଥ କରୁଛି—ମୁଁ କିଚକଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଭୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେପରି ବଧ କରିବି ।
ପ୍ରସହ୍ଯ ନିହନିଷ୍ଯାମି କେଶଵଃ କେଶିନଂ ଯଥା। ରହସ୍ଯଂ ଵା ପ୍ରକାଶଂ ଵା ସୂଦଯିଷ୍ଯାମି କୀଚକମ୍ ।। 43
ମୁଁ କିଚକଙ୍କୁ ଜୋରଦେଇ ବଧ କରିବି, ଯେପରି କେଶବ କେଶିକୁ ବଧ କରିଥିଲେ । ଗୁପ୍ତଭାବରେ କିମ୍ବା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି, ଯେଭଳି ହେଉ, ମୁଁ କିଚକଙ୍କୁ ସେଷ କରିଦେବି ।
ଅହଂ ଭଦ୍ରେ ହନିଷ୍ଯାମି କୀଚକଂ ମଦନାନ୍ଵିତମ୍। ଯସ୍ତ୍ଵାଂ କାମାଭିଭୂତାତ୍ମା ଦୁର୍ଲଭାମଭିମନ୍ଯତେ ।। 44
ଭଦ୍ରେ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଜାଣି ବି ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଚାହେଁ, ସେଇ କିଚକଙ୍କୁ ମୁଁ ବଧ କରିଦେବି ।
ଅଥ ଚେଦଵବୁଧ୍ଯନ୍ତି ସୂତପୁତ୍ରଂ ମଯା ହତମ୍। ନିର୍ମନୁଷ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ମତ୍ସ୍ଯାନାମିଦମାଲଯମ୍ ।। 45
ଯଦି ଲୋକମାନେ ବୁଝିଯାନ୍ତି ଯେ ମୁଁ ସୂତପୁତ୍ର କିଚକଙ୍କୁ ମାରିଛି, ତେବେ ମୁଁ ଏହି ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ମଣିଷଶୂନ୍ୟ କରିଦେବି ।
ମଯା ହତାଂଶ୍ଚେନ୍ମାତ୍ସ୍ଯାଂସ୍ତୁ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଵିବୁଧ୍ଯତି। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ତତୋ ହତ୍ଵା ସାନୁବନ୍ଧଂ ସବାନ୍ଧଵମ୍। କୁରୁଣାମଖିଲଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯାମି ଭାମିନି ।। 46
ମୁଁ ଯଦି ମତ୍ସ୍ୟମାନେକୁ ବଧ କରିଥିବାକୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଜାଣିଯାଏ, ତେବେ ମୁଁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ବଧ କରି ସମସ୍ତ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରିବି, ଭାମିନୀ ।
ନାହଂ ଶକ୍ତୋଽନୁନଯିତୁଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। କାମଂ ସତ୍ଯମୁପାସୀତ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ । କାମମନ୍ଯେ ହ୍ଯୁପାସନ୍ତୁ ଵିନୀତା ଧର୍ମଚାରିଣଃ ।। 47
ମୁଁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ମନାଇପାରିବି ନାହିଁ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯେପରି ଚାହାନ୍ତି ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରୁହନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନମ୍ର ଓ ଧର୍ମପରାୟଣ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ ।
ତ୍ଵାଂ ତୁ ଦୁଃଖମିଦଂ ପ୍ରାପ୍ତାଂ ନାହଂ ଶକ୍ନୋମ୍ଯୁପେକ୍ଷିତୁମ୍। ନିର୍ଵୃତା ଭଵ ପାଞ୍ଚାଲି କୀଚକସ୍ଯ ଵଧାତ୍ପୁନଃ ।। 48
ପଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମ ଦୁଃଖକୁ ମୁଁ ଅନଦେଖା କରିପାରିବି ନାହିଁ; କିଚକଙ୍କ ବଧ ଦ୍ୱାରା ପୁଣିଥରେ ଶାନ୍ତ ହେଉ ।