ନୂନମାର୍ଯା ନ ଜାନାତି କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଧନଂଜଯମ୍। ଅଜାତଶତ୍ରୁଂ କୌରଵ୍ଯଂ ମଗ୍ନଂ ଦ୍ଯୁର୍ଦ୍ଯୂତଦେଵିନମ୍ ।। 102
ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ମହିଳା ଜାଣିନାହାନ୍ତି କେତେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଛନ୍ତି ଧନଞ୍ଜୟ, ଯେଉଁ କୌରବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି।
ଐନ୍ଦ୍ରଵାରୁଣଵାଯଵ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଗ୍ନେଯୈଃ ସଵୈଷ୍ଣଵୈଃ । ଅଗ୍ନୀନ୍ସଂତର୍ପଯନ୍ପାର୍ଥଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣଃ। ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈରମେଯାତ୍ମା ସର୍ଵାଂଶ୍ଚୈକରଥୋଽଜଯତ୍ ।। 103
ପାର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଅଗ୍ନି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ, ଏକ ରଥରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
କୌବେରଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଶୈଵମସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନ୍ଯାନି ଭାରତ। ଦର୍ଶଯନ୍ନସ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ଚ ଵାସୁଦେଵସହାଯଵାନ୍ ।। 104
କୁବେର, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇ, ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହଯୋଗରେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଵାଯଵ୍ଯମଥ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଂ ପାଶୁପତଂ ଚୈଵ ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣଂ ଚ ଦର୍ଶଯନ୍ ।। 105
ଦିବ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବାୟୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ପଶୁପତି ଓ ଷ୍ଠୂଣାକର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଥିଲେ।
ପୌଲୋମାନ୍କାଲକେଯାଂଶ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୂନ୍ମହାବଲାନ୍। ନିଵାତକଵଚୈଃ ସାର୍ଧଂ ଘୋରାନେକରଥୋଽଜଯତ୍। ସୋନ୍ତଃପୁରଗତଃ ପାର୍ଥଃ କୂପେଽଗ୍ନିରିଵ ସଂଵୃତଃ ।। 106
ପାର୍ଥ ଏକ ରଥରେ ପୌଲୋମ, କାଳକେୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଓ ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ; ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ରହିଥିଲେ।
ଯୋ ଵୈ ମହାତପଃ କୁର୍ଵନ୍ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ । ଯୁଦ୍ଧେନ ତୋଷଯାମାସ ଶଂକରଂ ଶୂଲପାଣିନମ୍ ।। 107
ଯିଏ ମହାତପସ୍ୟା କରି, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
କନ୍ଯାପୁରଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷ୍ଠେଷ୍ଵିଵ ମହାଵୃଷମ୍। ସ୍ତ୍ରୀଵେଷଵିକୃତଂ ପାର୍ଥଂ କୁନ୍ତୀଂ ଗଚ୍ଛତି ମେ ମନଃ ।। 108
କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନାରୀବେଶରେ ଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶାଣ୍ଡ ପରି ଦେଖିଲେ, ମୋର ମନ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଉପରେ ଯାଏ।
ଯଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ନିତ୍ଯସଂପନ୍ନୋ ରୂପେଣାସ୍ତ୍ରେଣ ମେଧଯା । ସୋଽଶ୍ଵବନ୍ଧୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ପର୍ଯଯମ୍ ।। 109
ଯିଏ ସଦା ନାରୀମାନଙ୍କ ଘେରାଉରେ ଥିଲେ, ରୂପ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏବେ ବିରାଟଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଦେଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ; ଦେଖ, ସମୟର ଘୁରଣ।
ରାଜକନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵେଶ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଶାଂ ଦୁହିତରଶ୍ଚ ଯାଃ। ସର୍ଵାଃ ସାରଯୁତା ନାର୍ଯୋ ଦାମଗ୍ରନ୍ଥିଵଶଂ ଗତାଃ । ପ୍ରେଷ୍ଯକର୍ମଣି ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୋଚାମି ଵିଲପାମି ଚ ।। 120
ରାଜକନ୍ୟାମାନେ, ବେଶ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ଝିଅମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଦାସୀ ଭାବେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିମ୍ନ କାମ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛି ଏବଂ ବିଳାପ କରୁଛି।
ଵିରାଟମୁପତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଦର୍ଶଯନ୍ତଂ ଚ ଵାଜିନମ୍। ଅଭ୍ଯକୀର୍ଯନ୍ତ ବୃନ୍ଦାନି ଦାମଗ୍ରନ୍ଥିମୁଦୀକ୍ଷିତୁମ୍ । ଵିନଯନ୍ତଂ ଜଵେନାଶ୍ଵାନ୍ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ ।। 111
ବିରାଟଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ଦେଖାଉଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଦେଖିବାକୁ ଲୋକମାନେ ଭିଡ଼ ହେଇଥିଲେ। ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ, ଏହା ସବୁ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହେଉଥିଲା।
କିଂନୁ ମାଂ ମନ୍ଯସେ ପାର୍ଥ ସୁଖିତେତି ପରନ୍ତପ। ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଵୀଯାଂସଂ ସହଦେଵଂ ଯୁଧାଂପତିମ୍ ।। 112
ହେ ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ତୁମେ ମୋତେ ସୁଖୀ ଭାବୁଛ? ସହଦେବଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, କିପରି ମୁଁ ସୁଖୀ ହେବି?
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷୁ ଗୋସଙ୍ଖ୍ଯଂ ଵତ୍ସଚର୍ମକ୍ଷିତୀଶଯମ୍। ଦୁଃଖଶୋକପରୀତାଙ୍ଗୀ ପାଣ୍ଡୁଭୂତାଽସ୍ମି ପାଣ୍ଡଵ ।। 113
ସେ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗାଈ ଗଣନା କରୁଥିବା, ବଛାର ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିବା ସହଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ଦେହ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଯାଉଛି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପରି ଶୋକାକୁଳ ହୋଇଯାଉଛି।
ସହଦେଵସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନି ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ପୁନଃପୁନଃ । ନ ପଶ୍ଯାମି ମହାଭାଗ ସହଦେଵସ୍ଯ ଦୁଃଷ୍କୃତମ୍। ଯସ୍ମାଦେଵଂଵିଧଂ କ୍ଲେଶଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ ।। 114
ସହଦେବଙ୍କର ଅବସ୍ଥାକୁ ପୁନିପୁନି ଭାବି, ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ସହଦେବଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖୁନି। ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କାହିଁକି ଏପରି କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛନ୍ତି?
ଦୂଯାମି ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ଭ୍ରାତରଂ ପ୍ରିଯମ୍। ଗୋଷୁ ଗୋଵୃଷସଂକାଶଂ ମାତ୍ସ୍ଯେନାପି ନିଵେଶିତମ୍ ।। 115
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଭାଇକୁ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଦେଖି, ମାତ୍ସ୍ୟରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରଖାଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଉଛି।
ସଂରବ୍ଧତରରକ୍ତାକ୍ଷଂ ଗୋପାଲାନାଂ ପୁରୋଗମମ୍। ଵିରାଟମଭିନନ୍ଦନ୍ତଂ ଵିତ୍ତେ ମେ ଭଵତି ଜ୍ଵରଃ ।। 116
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି ହୋଇଥିବା, ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ସହଦେବଙ୍କୁ ବିରାଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଜ୍ୱର ଉପଜେ।
ସହଦେଵଂ ହି ମେ ନିତ୍ଯଂ ଵୀରମାର୍ଯା ପ୍ରଶଂସତି। ମହାଭିଜନସଂପନ୍ନୋ ନୀତିମାନ୍କୁଲଵାନପି ।। 117
ଆର୍ଯ୍ୟା ସଦା ସହଦେବଙ୍କୁ ମୋ ପାଖରେ ବୀର, ଉଚ୍ଚ ବଂଶଜ, ନୀତିବାନ୍ ଏବଂ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଲୋକ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ହୀନିଷେଵୋ ହ୍ଯନଵମୋ ଧାର୍ମିକଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଶ୍ଚ ମେ। ସ ତେଽରଣ୍ଯେଷୁ ଵୋଢଵ୍ଯଃ ପାଞ୍ଚାଲି ରଜନୀଷ୍ଵପି ।। 118
ସେ ନିମ୍ନ କାମ କରୁଥିବା, ଅହଂକାର ନଥିବା, ଧର୍ମିକ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟ। ହେ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରେ ଓ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ସୁକୁମାରଶ୍ଚ ଶୂରଶ୍ଚ ରାଜାନଂ ଚାପ୍ଯନୁଵ୍ରତଃ। ଜ୍ଯେଷ୍ଠାପଚାଯିନଂ ଵୀରଂ ସ୍ଵଯଂ ପାଞ୍ଚାଲି ଭୋଜଯେଃ ।। 119
ସେ ସୁକୁମାର ଓ ଶୂର, ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ବୀର। ହେ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମେ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ନିଜେ ଶୁଶୂଷା କର।
ଇତ୍ଯୁଵାଚ ହି ମାଂ କୁନ୍ତୀ ରୁଦତୀ ପୁତ୍ରଗୃଦ୍ଧିନୀ। ପ୍ରଵ୍ରଜନ୍ତଂ ମହାରଣ୍ଯଂ ତଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ତିଷ୍ଠତୀ ।। 120
ଏଭଳି କୁନ୍ତୀ, ପୁଅ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିବା, ମୋତେ କହିଥିଲେ, ସେ ମହାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷୁ ଗୋପାଲଵେଷମାସ୍ଥାଯ ଧିଷ୍ଠିତମ୍। ସହଦେଵଂ ଯୁଧାଂଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କିଂନୁ ଜୀଵାମି ପାଣ୍ଡଵଃ ।। 121
ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗୋପାଳ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ କିପରି ବଞ୍ଚି ରହିଛି?
ଏଵଂ ଦୁଃଖଶତାଵିଷ୍ଟା ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିମିତ୍ତତଃ ।। 122
ଏଭଳି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଛି।
ପୁନଃ ପ୍ରତିଵିଶିଷ୍ଟାନି ଦୁଃଖାନି ଶୃଣୁ ଭାରତ। ଵର୍ଧନ୍ତେ ମଯି କୌନ୍ତେଯ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯନ୍ଯାନି ତାନି ଵୈ ।। 123
ହେ ଭାରତ, ପୁନି ମୋତେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖମାନେ ଭୋଗାଉଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ। ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ କହିବି।
ଯୁଷ୍ମାସୁ ଧ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଦୁଃଖାନି ଵିଵିଧାନ୍ଯୁତ। ଶୋଷଯନ୍ତି ଶରୀରଂ ମେ କିଂନୁ ଦୁଃଖତରଂ ତତଃ ।। 124
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖ ମୋ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଛି। ଏଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ କଣ ହେବ?
ଏକଭର୍ତା ତୁ ଯା ନାରୀ ସା ସୁଖେନୈଵ ଵର୍ତତେ। ପଞ୍ଚ ମେ ପତଯଃ ସନ୍ତି ମମ ଦୁଃଖମନନ୍ତକମ୍ ।। 125
ଏକ ପତି ଥିବା ଜଣେ ନାରୀ ସୁଖରେ ବଞ୍ଚେ, କିନ୍ତୁ ମୋର ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଟି ପତି ଅଛନ୍ତି—ମୋର ଦୁଃଖ ଅନନ୍ତ।
ଅହଂ ସୈରନ୍ଧ୍ରିଵେଷେଣ ଵସନ୍ତୀ ରାଜଵେଶ୍ମନି। ଵଶଗାଽସ୍ମି ସୁଦେଷ୍ଣାଯା ଅକ୍ଷଧୂର୍ତସ୍ଯ କାରଣାତ୍ ।। 1
ମୁଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଭେଷ ଧରି, ରାଜମହଳରେ ବସୁଛି। ଆକ୍ଷଧୂର୍ତ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଅଧୀନ ହୋଇ ରହିଛି।
ଵିକ୍ରିଯାଂ ପଶ୍ଯ ମେ ତୀଵ୍ରାଂ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯାଃ ପରନ୍ତପ। ଆସେ କାଲମୁପାସୀନା ସର୍ଵଦୁଃଖସହା ପୁନଃ ।। 2
ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ମୋର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଦେଖ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ସହି, ସମୟ କଟାଉଥିବାକୁ ବସି ରହିଛି।
ଅନିତ୍ଯାଃ ଖଲୁ ମର୍ତ୍ଯାନାମର୍ଥାଶ୍ଚ ଵ୍ଯସନାନି ଚ। ଇତି ମତ୍ଵା ପ୍ରତୀକ୍ଷାମି ଭର୍ତୄଣାମୁଦଯଂ ପୁନଃ ।। 3
ମଣିଷମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଓ ଦୁଃଖ ସବୁ ଅସ୍ଥାୟୀ। ଏହିଭଳି ଭାବି, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ମୋ ପତିମାନଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ଆସିବ ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ଚକ୍ରଵତ୍ପରିଵର୍ତନ୍ତେ ହ୍ଯର୍ଥାଶ୍ଚ ଵ୍ଯସନାନି ଚ । ଇତି କୃତ୍ଵା ପ୍ରତୀକ୍ଷାମି ଭର୍ତୄଣାମୁଦଯଂ ପୁନଃ ।। 4
ସମ୍ପଦ ଓ ଦୁଃଖଗୁଡ଼ିକ ଚକ୍ରର ଭଳି ଘୂରୁଛି। ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ମୋ ପତିମାନଙ୍କର ଉନ୍ନତି ଆସିବ ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ଯ ଏଵ ହେତୁର୍ଭଵତି ପୁରୁଷସ୍ଯ ଜଯାଵହଃ। ପରାଜଯେ ଚ ହେତୁଃ ସ ଇତି ଚ ପ୍ରତିପାଲଯେ ।। 5
ଯେ କାରଣ ଏକ ଲୋକଙ୍କୁ ଜୟ ଦେଇଥାଏ, ସେଇ କାରଣ ତାଙ୍କୁ ପରାଜୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏହିକଥାକୁ ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଛି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଯାଚନ୍ତି ପୁରୁଷା ହତ୍ଵା ହନ୍ଯନ୍ତ ଏଵ ତେ। ପାତଯିତ୍ଵା ଚ ପାତ୍ଯନ୍ତେ ପରୈରିତି ଚ ମେ ଶ୍ରୁତମ୍ ।। 6
ଲୋକେ ଦେଇଥିବା ପରେ ମାଗନ୍ତି, ମାରିଥିବା ପରେ ସେମାନେ ନିଜେ ମରନ୍ତି। ଅନ୍ୟକୁ ତଳେ ପକାଇଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତଳେ ପଡ଼ନ୍ତି—ମୁଁ ଏହିକଥା ଶୁଣିଛି।