କିରୀଟଂ ସୂର୍ଯସଂକାଶଂ ଯସ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ଯଶୋଭତ। ଵେଣୀଵିକୃତକେଶାନ୍ତଃ ସୋଽଯମଦ୍ଯ ଧନଂଜଯଃ ।। 92
ଯାହାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁକୁଟ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ସେଇ ଧନଞ୍ଜୟ ଆଜି ଚୁଟି ହେବା ପାଇଁ ଚୁଲି ଗଠି ରଖିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ମିନ୍ନସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ସମସ୍ତାନି ମହାତ୍ମନି । ଆଧାରଃ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାନାଂ ଯୋ ଧାରଯତି କୁଣ୍ଡଲେ ।। 93
ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାର ଆଧାର, ସେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଯଂ ଵୈ ରାଜସହସ୍ରାଣି ତେଜସାଽପ୍ରତିମଂ ଭୁଵି । ସମରେ ନାତିଵର୍ତନ୍ତେ ଵେଲାମିଵ ମହୋର୍ମଯଃ ।। 94
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ହଜାର ରାଜାମାନେ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ତେଜକୁ ହରାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେପରି ମହା ତରଙ୍ଗ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିପାରେନାହିଁ।
ସୋଯଂ ରାଜ୍ଞୋ ଵିରାଟସ୍ଯ କନ୍ଯାନାଂ ନର୍ତକୋ ଯୁଵା। ଆସ୍ତେ ଵେଷପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନଃ କନ୍ଯାନାଂ ପରିଚାରକଃ ।। 95
ସେଇ ଯୁବକ ଏବେ ବିରାଟ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟକାର ଭାବେ ଛୁପି ରହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭୂଷା ରେ ଲୁଚି ଥିବା କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସେବକ।
ଯସ୍ଯ ସ୍ମ ରଥନିର୍ଘୋଷାତ୍ସମକମ୍ପତ ମେଦିନୀ। ସପର୍ଵତଵନାକାଶା ସହସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମା ।। 96
ଯାହାଙ୍କ ରଥର ଧ୍ୱନିରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଆକାଶ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଏବଂ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ କମ୍ପିଉଥିଲେ।
ଯସ୍ମିଞ୍ଜାତେ ମହେଷ୍ଵାସେ କୁନ୍ତ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତିରଵର୍ଧତ। ନ ସ ଶୋଚତି ମାମଦ୍ଯ ଭୀମସେନ ତଵାନୁଜଃ ।। 97
ଯାହାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଥିଲା, ସେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁନ୍ତି।
ଵିଭୂଷିତମଲଂକାରୈଃ କୁଣ୍ଡଲୈଃ ପରିପାତୁକୈଃ। କମ୍ବୁପାଣିମଥାଯାନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୀଦତି ମେ ମନଃ ।। 98
ଅଳଙ୍କାର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧି, ଶଂଖ ପରି ହାତ ନେଇ ଆସୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋର ମନ ଭାରି ହୋଇଯାଏ।
ଵେଣୀଵିକୃତକେଶାନ୍ତଂ ଭୀମଧନ୍ଵାନମର୍ଜୁନମ୍। କନ୍ଯାପରିଵୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୋକଂ ଗଚ୍ଛତି ମେ ମନଃ ।। 99
ଚୁଲି ଗଠିଥିବା, ଶୂରବୀର ଧନୁର୍ଧର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖି, ମୋର ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଏ।
ଯଦା ହ୍ଯେନଂ ପରିଵୃତଂ କନ୍ଯାଭିର୍ଦେଵରୂପିଣମ୍। ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନମିଵ ମାତଙ୍ଗଂ ପରିପୂର୍ଣଂ କରେଣୁଭିଃ ।। 100
ଦେବତା ସଦୃଶ ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟାମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶାଣ୍ଡ ଲୁଚି ରହିଥାଏ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମୋର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ମାତ୍ସ୍ଯଂ ପାର୍ଥଂ ଚ ଗାଯନ୍ତଂ ଵିରାଟଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍। ପଶ୍ଯାମି ତୂର୍ଯମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁହ୍ଯତି ମେ ମନଃ ।। 101
ମତ୍ସ୍ୟ ଗୀତିକାର ପାର୍ଥକୁ ବିରାଟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗାଇବା ସମୟରେ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ ମୋର ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ।
ନୂନମାର୍ଯା ନ ଜାନାତି କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଧନଂଜଯମ୍। ଅଜାତଶତ୍ରୁଂ କୌରଵ୍ଯଂ ମଗ୍ନଂ ଦ୍ଯୁର୍ଦ୍ଯୂତଦେଵିନମ୍ ।। 102
ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ମହିଳା ଜାଣିନାହାନ୍ତି କେତେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିଛନ୍ତି ଧନଞ୍ଜୟ, ଯେଉଁ କୌରବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି।
ଐନ୍ଦ୍ରଵାରୁଣଵାଯଵ୍ଯବ୍ରହ୍ମାଗ୍ନେଯୈଃ ସଵୈଷ୍ଣଵୈଃ । ଅଗ୍ନୀନ୍ସଂତର୍ପଯନ୍ପାର୍ଥଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣଃ। ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈରମେଯାତ୍ମା ସର୍ଵାଂଶ୍ଚୈକରଥୋଽଜଯତ୍ ।। 103
ପାର୍ଥ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଅଗ୍ନି ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ, ଏକ ରଥରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ।
କୌବେରଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଶୈଵମସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନ୍ଯାନି ଭାରତ। ଦର୍ଶଯନ୍ନସ୍ତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ଚ ଵାସୁଦେଵସହାଯଵାନ୍ ।। 104
କୁବେର, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇ, ତାଙ୍କର ବାହୁବଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହଯୋଗରେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ଗାନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଵାଯଵ୍ଯମଥ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଂ ପାଶୁପତଂ ଚୈଵ ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣଂ ଚ ଦର୍ଶଯନ୍ ।। 105
ଦିବ୍ୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ବାୟୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ପଶୁପତି ଓ ଷ୍ଠୂଣାକର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଇଥିଲେ।
ପୌଲୋମାନ୍କାଲକେଯାଂଶ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୂନ୍ମହାବଲାନ୍। ନିଵାତକଵଚୈଃ ସାର୍ଧଂ ଘୋରାନେକରଥୋଽଜଯତ୍। ସୋନ୍ତଃପୁରଗତଃ ପାର୍ଥଃ କୂପେଽଗ୍ନିରିଵ ସଂଵୃତଃ ।। 106
ପାର୍ଥ ଏକ ରଥରେ ପୌଲୋମ, କାଳକେୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଓ ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲେ; ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଲୁଚିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ରହିଥିଲେ।
ଯୋ ଵୈ ମହାତପଃ କୁର୍ଵନ୍ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ । ଯୁଦ୍ଧେନ ତୋଷଯାମାସ ଶଂକରଂ ଶୂଲପାଣିନମ୍ ।। 107
ଯିଏ ମହାତପସ୍ୟା କରି, ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
କନ୍ଯାପୁରଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷ୍ଠେଷ୍ଵିଵ ମହାଵୃଷମ୍। ସ୍ତ୍ରୀଵେଷଵିକୃତଂ ପାର୍ଥଂ କୁନ୍ତୀଂ ଗଚ୍ଛତି ମେ ମନଃ ।। 108
କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ନାରୀବେଶରେ ଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶାଣ୍ଡ ପରି ଦେଖିଲେ, ମୋର ମନ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଉପରେ ଯାଏ।
ଯଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ନିତ୍ଯସଂପନ୍ନୋ ରୂପେଣାସ୍ତ୍ରେଣ ମେଧଯା । ସୋଽଶ୍ଵବନ୍ଧୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ପଶ୍ଯ କାଲସ୍ଯ ପର୍ଯଯମ୍ ।। 109
ଯିଏ ସଦା ନାରୀମାନଙ୍କ ଘେରାଉରେ ଥିଲେ, ରୂପ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଏବେ ବିରାଟଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଦେଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ; ଦେଖ, ସମୟର ଘୁରଣ।
ରାଜକନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵେଶ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଶାଂ ଦୁହିତରଶ୍ଚ ଯାଃ। ସର୍ଵାଃ ସାରଯୁତା ନାର୍ଯୋ ଦାମଗ୍ରନ୍ଥିଵଶଂ ଗତାଃ । ପ୍ରେଷ୍ଯକର୍ମଣି ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୋଚାମି ଵିଲପାମି ଚ ।। 120
ରାଜକନ୍ୟାମାନେ, ବେଶ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ଝିଅମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀମାନେ ଗହଣା ପିନ୍ଧି, ଦାସୀ ଭାବେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିମ୍ନ କାମ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛି ଏବଂ ବିଳାପ କରୁଛି।
ଵିରାଟମୁପତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଦର୍ଶଯନ୍ତଂ ଚ ଵାଜିନମ୍। ଅଭ୍ଯକୀର୍ଯନ୍ତ ବୃନ୍ଦାନି ଦାମଗ୍ରନ୍ଥିମୁଦୀକ୍ଷିତୁମ୍ । ଵିନଯନ୍ତଂ ଜଵେନାଶ୍ଵାନ୍ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ ।। 111
ବିରାଟଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ା ଦେଖାଉଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଦେଖିବାକୁ ଲୋକମାନେ ଭିଡ଼ ହେଇଥିଲେ। ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ, ଏହା ସବୁ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହେଉଥିଲା।
କିଂନୁ ମାଂ ମନ୍ଯସେ ପାର୍ଥ ସୁଖିତେତି ପରନ୍ତପ। ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଵୀଯାଂସଂ ସହଦେଵଂ ଯୁଧାଂପତିମ୍ ।। 112
ହେ ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ତୁମେ ମୋତେ ସୁଖୀ ଭାବୁଛ? ସହଦେବଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, କିପରି ମୁଁ ସୁଖୀ ହେବି?
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷୁ ଗୋସଙ୍ଖ୍ଯଂ ଵତ୍ସଚର୍ମକ୍ଷିତୀଶଯମ୍। ଦୁଃଖଶୋକପରୀତାଙ୍ଗୀ ପାଣ୍ଡୁଭୂତାଽସ୍ମି ପାଣ୍ଡଵ ।। 113
ସେ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗାଈ ଗଣନା କରୁଥିବା, ବଛାର ଚର୍ମ ଉପରେ ବସିଥିବା ସହଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ଦେହ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଯାଉଛି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପରି ଶୋକାକୁଳ ହୋଇଯାଉଛି।
ସହଦେଵସ୍ଯ ଵୃତ୍ତାନି ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ପୁନଃପୁନଃ । ନ ପଶ୍ଯାମି ମହାଭାଗ ସହଦେଵସ୍ଯ ଦୁଃଷ୍କୃତମ୍। ଯସ୍ମାଦେଵଂଵିଧଂ କ୍ଲେଶଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ସତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ ।। 114
ସହଦେବଙ୍କର ଅବସ୍ଥାକୁ ପୁନିପୁନି ଭାବି, ହେ ମହାଭାଗ, ମୁଁ ସହଦେବଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖୁନି। ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ପ୍ରବଳ ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କାହିଁକି ଏପରି କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛନ୍ତି?
ଦୂଯାମି ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ଭ୍ରାତରଂ ପ୍ରିଯମ୍। ଗୋଷୁ ଗୋଵୃଷସଂକାଶଂ ମାତ୍ସ୍ଯେନାପି ନିଵେଶିତମ୍ ।। 115
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଭାଇକୁ ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଦେଖି, ମାତ୍ସ୍ୟରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରଖାଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଉଛି।
ସଂରବ୍ଧତରରକ୍ତାକ୍ଷଂ ଗୋପାଲାନାଂ ପୁରୋଗମମ୍। ଵିରାଟମଭିନନ୍ଦନ୍ତଂ ଵିତ୍ତେ ମେ ଭଵତି ଜ୍ଵରଃ ।। 116
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଆଖି ହୋଇଥିବା, ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ସହଦେବଙ୍କୁ ବିରାଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଜ୍ୱର ଉପଜେ।
ସହଦେଵଂ ହି ମେ ନିତ୍ଯଂ ଵୀରମାର୍ଯା ପ୍ରଶଂସତି। ମହାଭିଜନସଂପନ୍ନୋ ନୀତିମାନ୍କୁଲଵାନପି ।। 117
ଆର୍ଯ୍ୟା ସଦା ସହଦେବଙ୍କୁ ମୋ ପାଖରେ ବୀର, ଉଚ୍ଚ ବଂଶଜ, ନୀତିବାନ୍ ଏବଂ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଲୋକ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ହୀନିଷେଵୋ ହ୍ଯନଵମୋ ଧାର୍ମିକଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଶ୍ଚ ମେ। ସ ତେଽରଣ୍ଯେଷୁ ଵୋଢଵ୍ଯଃ ପାଞ୍ଚାଲି ରଜନୀଷ୍ଵପି ।। 118
ସେ ନିମ୍ନ କାମ କରୁଥିବା, ଅହଂକାର ନଥିବା, ଧର୍ମିକ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟ। ହେ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରେ ଓ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ସୁକୁମାରଶ୍ଚ ଶୂରଶ୍ଚ ରାଜାନଂ ଚାପ୍ଯନୁଵ୍ରତଃ। ଜ୍ଯେଷ୍ଠାପଚାଯିନଂ ଵୀରଂ ସ୍ଵଯଂ ପାଞ୍ଚାଲି ଭୋଜଯେଃ ।। 119
ସେ ସୁକୁମାର ଓ ଶୂର, ରାଜାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଉଥିବା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ବୀର। ହେ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମେ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ନିଜେ ଶୁଶୂଷା କର।
ଇତ୍ଯୁଵାଚ ହି ମାଂ କୁନ୍ତୀ ରୁଦତୀ ପୁତ୍ରଗୃଦ୍ଧିନୀ। ପ୍ରଵ୍ରଜନ୍ତଂ ମହାରଣ୍ଯଂ ତଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ତିଷ୍ଠତୀ ।। 120
ଏଭଳି କୁନ୍ତୀ, ପୁଅ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିବା, ମୋତେ କହିଥିଲେ, ସେ ମହାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷୁ ଗୋପାଲଵେଷମାସ୍ଥାଯ ଧିଷ୍ଠିତମ୍। ସହଦେଵଂ ଯୁଧାଂଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କିଂନୁ ଜୀଵାମି ପାଣ୍ଡଵଃ ।। 121
ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଗୋପାଳ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସହଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ କିପରି ବଞ୍ଚି ରହିଛି?