ଅସୁରାସ୍ତତ୍ର ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କସ୍ତ୍ଵମିତ୍ଯଭ୍ଯଚୋଦଯନ୍। ବୃହସ୍ପତିସୁତଶ୍ଚାହଂ କଚ ଇତ୍ଯଭିଵିଶ୍ରୁତଃ
ସେଠାରେ ମୋତେ ଦେଖି ଅସୁରମାନେ ପଚାରିଲେ — 'ତୁମେ କିଏ?' — ମୁଁ କହିଲି, 'ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ମୋ ନାମ କଚ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିଚିତ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତମାତ୍ରେ ମାଂ ହତ୍ଵା ପେଷୀକୃତ୍ଵା ତୁ ଦାନଵାଃ। ଦତ୍ତ୍ଵା ଶାଲାଵୃକେଭ୍ଯସ୍ତୁ ସୁଖଂ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵମାଲଯଂ
ମୁଁ ଏହିପରି କହିବା ସହିତ, ଦାନବମାନେ ମୋତେ ମାରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଶାଳା ଓ ଓଲା ମାନଙ୍କୁ ଦେଇ ଦେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଘରକୁ ଖୁସିରେ ଫେରିଗଲେ।
ଆହୂତୋ ଵିଦ୍ଯଯା ଭଦ୍ରେ ଭାର୍ଗଵେଣ ମହାତ୍ମନା। ତ୍ଵତ୍ସମୀପମିହାଯାତଃ କଥଂଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତଜୀଵିତଃ
ଏହା ପରେ, ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ବିଦ୍ୟାରେ ଡାକାଯିବା ସହିତ, ହେ ଶାନ୍ତ ମନେ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲି, କିପରି ହେଉନା ମୋ ଜୀବନ ଫେରିଲା।
ହତୋଽହମିତି ଚାଚଖ୍ଯୌ ପୃଷ୍ଟୋ ବ୍ରାହ୍ମଣକନ୍ଯଯା। ସ ପୁନର୍ଦେଵଯାନ୍ଯୋକ୍ତଃ ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାହର ମେ ଦ୍ଵିଜ
ବ୍ରାହ୍ମଣ କନ୍ୟା ପଚାରିଲେ, ତେବେ ସେ କହିଲେ — 'ମୁଁ ମରିଥିଲି।' ପୁଣି ଦେବୟାନୀ କହିଲେ — 'ମୋ ପାଇଁ ଫୁଲ ଆଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।'
ଵନଂ ଯଯୌ କଚୋ ଵିପ୍ରୋ ଦଦୃଶୁର୍ଦାନଵାଶ୍ଚ ତମ୍। ପୁନସ୍ତଂ ପେଷଯିତ୍ଵା ତୁ ସମୁଦ୍ରାମ୍ଭସ୍ଯମିଶ୍ରଯନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କଚ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଦାନବମାନେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ପୁଣିଥରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାରି, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଛିଟିଦେଲେ।
ଚିରଂ ଗତଂ ପୁନଃ କନ୍ଯା ପିତ୍ରେ ତଂ ସଂନ୍ଯଵେଦଯତ୍। ଵିପ୍ରେଣ ପୁନରାହୂତୋ ଵିଦ୍ଯଯା ଗୁରୁଦେହଜଃ। ପୁନରାଵୃତ୍ଯ ତଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ନ୍ଯଵେଦଯତ ତଦ୍ଯଥା
ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉଁଥିବାରେ, କନ୍ୟା ପୁଣି ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଦ୍ୟାରେ ପୁଣି ଡାକିଲେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନରେ; ସେ ପୁଣି ଫେରି, ଯାହା ଘଟିଥିଲା ସେ ସବୁ କଥା ଯଥାର୍ଥରେ କହିଲେ।
ତତସ୍ତୃତୀଯଂ ହତ୍ଵା ତଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଚ ଚୂର୍ଣଶଃ। ପ୍ରାଯଚ୍ଛନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଯୈଵ ସୁରାଯାମସୁରାସ୍ତଥା
ତାପରେ, ତୃତୀୟଥର ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ମାରି, ଜଳାଇ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦାନବମାନେ ସେ ରାଖକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଓ ନିଜେମାନେ ପାନ କରାଇଲେ।
ଅପିବତ୍ସୁରଯା ସାର୍ଧଂ କଚଭସ୍ମ ଭୃଗୂଦ୍ଵହଃ। ସା ସାଯନ୍ତନଵେଲାଯାମଗୋପା ଗାଃ ସମାଗତାଃ
ଭୃଗୁବଂଶୀ ମହାନୁଭାବ ଦାନବମାନେ ସହିତ ମଦରେ କଚଙ୍କ ରାଖ ପିଇଲେ; ସାଂଝ ବେଳେ ଗୋପମାନେ ଗାଈମାନେ ଫେରାଇ ନେଲେ।
ଦେଵଯାନୀ ଶଙ୍କମାନା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତରମବ୍ରଵୀତ୍।' ପୁଷ୍ପାହାରଃ ପ୍ରେଷଣକୃତ୍କଚସ୍ତାତ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ଦେବୟାନୀ କିଛି ସନ୍ଦେହ କରି, ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ବାପା, ଯିଏକି ତୁମେ ଫୁଲ ଆଣିବାକୁ ପଠାଇଥିଲ, ସେ କଚ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।'
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ହତୋ ମୃତୋ ଵାପି କଚସ୍ତାତ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତଂ ଵିନା ନ ଚ ଜୀଵେଯଂ କଚଂ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ତେ
'ନିଶ୍ଚୟ, ବାପା, କଚକୁ ମାରାଯାଇଛି କିମ୍ବା ସେ ମରିଯାଇଛି; ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବିନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁତ୍ରୀଵଚଃ କାଵ୍ଯୋ ମନ୍ତ୍ରେଣାହୂତଵାନ୍କଚମ୍। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବହିଷ୍ଠମଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵକୁକ୍ଷିସ୍ଥଂ କଚଂ ନୃପ
ଜେତେବେଳେ କନ୍ୟାର କଥା ଶୁଣିଲେ, କାବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କଚକୁ ଡାକିଲେ; ବାହାରେ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ଜାଣିଲେନି, ଏବଂ କଚ ନିଜ ପେଟରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଜାଣିଲେନି, ହେ ରାଜା।
ବୃହସ୍ପତେଃ ସୁତଃ ପୁତ୍ରି କଚଃ ପ୍ରେତଗତିଂ ଗତଃ। ଵିଦ୍ଯଯା ଜୀଵିତୋଽପ୍ଯେଵଂ ହନ୍ଯତେ କରଵାମ କିମ୍
'ହେ କନ୍ୟା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚ ପିତୃଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ; ବିଦ୍ୟାରେ ପୁଣି ଜୀବନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପୁଣିପୁଣି ମାରାଯାଉଛନ୍ତି — ଏବେ କଣ କରିବୁ?'
ମୈଵଂ ଶୁଚୋ ମା ରୁଦ ଦେଵଯାନି ନ ତ୍ଵାଦୃଶୀ ମର୍ତ୍ଯମନୁପ୍ରଶୋଚତେ। ଯସ୍ଯାସ୍ତଵ ବ୍ରହ୍ମ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵା ଵସଵୋଽଥାଶ୍ଵିନୌ ଚ
'ଏଭଳି ଦୁଃଖ କରନି, କାନ୍ଦନି, ଦେବୟାନୀ। ତୁମ ପରି କେହି ମାନବ ଏଭଳି ଶୋକ କରେନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବସୁ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ପ୍ରିୟ।'
ସୁରଦ୍ଵିଷଶ୍ଚୈଵ ଜଗଚ୍ଚ ସର୍ଵ- ମୁପସ୍ଥାନେ ସନ୍ନମନ୍ତି ପ୍ରଭାଵାତ୍। ଅଶକ୍ଯୋଽସୌ ଜୀଵଯିତୁଂ ଦ୍ଵିଜାତିଃ ସଂଜୀଵିତୋ ଵଧ୍ଯତେ ଚୈଵ ଭୂଯଃ
'ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ତୁମ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଉଛନ୍ତି। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁନର୍ଜୀବିତ ହେବାକୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଜୀବନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ମାରାଯାଉଛନ୍ତି।'
ଯସ୍ଯାଙ୍ଗିରା ଵୃଦ୍ଧତମଃ ପିତାମହୋ ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚାପି ପିତା ତପୋନିଧିଃ। ଋଷେଃ ପୁତ୍ରଂ ତମଥୋ ଵାପି ପୌତ୍ରଂ କଥଂ ନ ଶୋଚେଯମହଂ ନ ରୁଦ୍ଯାମ୍
'ଯାହାଙ୍କ ଅଙ୍ଗିରା ମହାର୍ଷି ପ୍ରପିତାମହ, ବୃହସ୍ପତି ତପସ୍ଵୀ ପିତା, ସେ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ କିମ୍ବା ପଉତ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ କିପରି ଦୁଃଖ କରିବିନାହିଁ, କିପରି କାନ୍ଦିବିନାହିଁ?'
ସ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ତପୋଧନଶ୍ଚ ସଦୋତ୍ଥିତଃ କର୍ମସୁ ଚୈଵ ଦକ୍ଷଃ। କଚସ୍ଯ ମାର୍ଗଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯେ ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯେ ପ୍ରିଯୋ ହି ମେ ତାତ କଚୋଽଭିରୂପଃ
'ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ଵୀ, ସଦା କାମରେ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଓ ଦକ୍ଷ। ମୁଁ କଚଙ୍କ ଦାରି ଚାଲିବି, ଖାଇବିନାହିଁ, କାରଣ କଚ ମୋ ପ୍ରିୟ ଓ ରୂପବାନ୍, ବାପା।'
କଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ନ ଦହେଦପୀନ୍ଦ୍ରମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ପାପ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଳାଇ ଦେଇପାରିବ, ଏହି ପ୍ରକାର କେଉଁ ପାପ ଅଛି?
ସଂଚୋଦିତୋ ଦେଵଯାନ୍ଯା ମହର୍ଷିଃ ପୁନରାହ୍ଵଯତ୍। ସଂରମ୍ଭେଣୈଵ କାଵ୍ଯୋ ହି ବୃହସ୍ପତିସୁତଂ କଚମ୍
ଦେବୟାନୀଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ମହାର୍ଷି ଦ୍ରୁତ ରୋଷରେ କାଚା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୁନି ଡାକିଲେ।
କଚୋଽପି ରାଜନ୍ସ ମହାନୁଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯାବଲାଲ୍ଲବ୍ଧମତିର୍ମହାତ୍ମା।' ଗୁରୋର୍ହି ଭୀତୋ ଵିଦ୍ଯଯା ଚୋପହୂତଃ। ଶନୈର୍ଵାକ୍ଯଂ ଜଠରେ ଵ୍ଯାଜହାର
ହେ ରାଜା, କାଚା ମଧ୍ୟ ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିବା, ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ଡାକାଯାଇ, ଦେହର ଭିତରୁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ମହ୍ଯଂ କଚୋଽହମଭିଵାଦଯେ। ଯଥା ବହୁମତଃ ପୁତ୍ରସ୍ତଥା ମନ୍ଯତୁ ମାଂ ଭଵାନ୍
ଭଗବନ୍, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ କାଚା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି; ଆପଣ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ପରି ଦେଖନ୍ତୁ।
ତମବ୍ରଵୀତ୍କେନ ପଥୋପନୀତ- ସ୍ତ୍ଵଂ ଚୋଦରେ ତିଷ୍ଠସି ବ୍ରୂହି ଵିପ୍ର। ଅସ୍ମିନ୍ମୁହୂର୍ତେ ହ୍ଯସୁରାନ୍ଵିନାଶ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମି ଦେଵାନହମଦ୍ଯ ଵିପ୍ର
ସେ ପଚାରିଲେ, 'କେଉଁ ଉପାୟରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି ମୋ ଗୁଡ଼ିକୁ ରହିଛ? କଥା କହ, ବ୍ରାହ୍ମଣ! ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଅସୁରମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରି ଦେବମାନେ ପାଖକୁ ଯାଉଛି।'
ତଵ ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ଜହାତି ମାଂ ସ୍ମୃତିଃ ସ୍ମରାମି ସର୍ଵଂ ଯଚ୍ଚ ଯଥା ଚ ଵୃତ୍ତମ୍। ନତ୍ଵେଵଂ ସ୍ଯାତ୍ତପସଃ ସଂକ୍ଷଯୋ ମେ ତତଃ କ୍ଲେଶଂ ଘୋରମିମଂ ସହାମି
ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ, ମୋର ସ୍ମୃତି ମୋତେ ଛାଡ଼ିନାହିଁ; ମୁଁ ସବୁ ଘଟଣା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି ମନେ ପକାଉଛି। ନହେଲେ, ମୋର ତପସ୍ୟା କମିଯାଇଥାନ୍ତା, ତେଣୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟକୁ ମୁଁ ସହିଯାଉଛି।
ଅସୁରୈଃ ସୁରାଯାଂ ଭଵତୋଽସ୍ମି ଦତ୍ତୋ ହତ୍ଵା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ଚୂର୍ଣଯିତ୍ଵା ଚ କାଵ୍ଯ। ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ମାଯାଂ ଚାସୁରୀଂ ଵିପ୍ର ମାଯାଂ ତ୍ଵଯି ସ୍ଥିତେ କଥମେଵାତିଵର୍ତେତ୍
ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ଦେବମାନେର ପାନୀୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ମୋତେ ମାରି, ଜଳାଇ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିଲେ, ହେ କାବ୍ୟ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାୟା ଓ ଅସୁର ମାୟା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ରହିଥିବାବେଳେ କିପରି ଆପଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ?
କିଂ ତେ ପ୍ରିଯଂ କରଵାଣ୍ଯଦ୍ଯ ଵତ୍ସେ ଵଧେନ ମେ ଜୀଵିତଂ ସ୍ଯାତ୍କଚସ୍ଯ। ନାନ୍ଯତ୍ର କୁକ୍ଷେର୍ମମ ଭେଦନେନ ଦୃଶ୍ଯେତ୍କଚୋ ମଦ୍ଗତୋ ଦେଵଯାନି
ବତ୍ସ, ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ କେଉଁ ଉପକାର କରିପାରିବି? ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା କାଚା ଜୀବନ ଦେଖିପାରିବ; କିନ୍ତୁ ମୋ ଗୁଡ଼ିକୁ ଫାଟିଲେ ଛଡ଼ା, ମୋ ଭିତରେ ଥିବା କାଚାକୁ ଦେବୟାନୀ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ।
ଦ୍ଵୌ ମାଂ ଶୋକାଵଗ୍ନିକଲ୍ପୌ ଦହେତାଂ କଚସ୍ଯ ନାଶସ୍ତଵ ଚୈଵୋପଘାତଃ। କଚସ୍ଯ ନାଶେ ମମ ଶର୍ମ ନାସ୍ତି ତଵୋପଘାତେ ଜୀଵିତୁଂ ନାସ୍ମି ଶକ୍ତା
ଦୁଇଟି ଶୋକ ଅଗ୍ନି ପରି ମୋତେ ଜଳାଇ ଦେବ: କାଚାର ନଷ୍ଟ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଅପମୃତ୍ୟୁ। କାଚା ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୋର କିଛି ଖୁସି ନାହିଁ; ଆପଣ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ମୁଁ ଜୀବନ ରଖିପାରିବିନାହିଁ।
ସଂସିଦ୍ଧରୂପୋଽସି ବୃହସ୍ପତେଃ ସୁତ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଭକ୍ତଂ ଭଜତେ ଦେଵଯାନୀ। ଵିଦ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ଜୀଵନୀଂ ତ୍ଵଂ ନ ଚେଦିନ୍ଦ୍ରଃ କଚରୂପୀ ତ୍ଵମଦ୍ଯ
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ସଫଳ ହେଉଛ, କାରଣ ଦେବୟାନୀ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି। ଏହି ଜୀବନ ଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କର; ନହେଲେ, ଆଜି ତୁମେ କାଚାର ରୂପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହେଇଯିବ।
ନ ନିଵର୍ତେତ୍ପୁନର୍ଜୀଵନ୍କଶ୍ଚିଦନ୍ଯୋ ମମୋଦରାତ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଵର୍ଜଯିତ୍ଵୈକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵିଦ୍ଯାମଵାପ୍ନୁହି
ମୋ ଗୁଡ଼ିକୁ ଯେଉଁଠୁ ଜୀବନ ଥିଲା ପରେ କେଉଁଉଁ ଫେରି ଆସିନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଡ଼ା। ତେଣୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କର।
ପୁତ୍ରୋ ଭୂତ୍ଵା ଭାଵଯ ଭାଵିତୋ ମା- ମସ୍ମଦ୍ଦେହାଦୁପନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତାତ। ସମୀକ୍ଷେଥା ଧର୍ମଵତୀମଵେକ୍ଷାଂ ଗୁରୋଃ ସକାଶାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ସଵିଦ୍ଯଃ
ପୁଅ ହୋଇ, ମୋତେ ସମ୍ମାନ କର; ମୋ ଦେହରୁ ବାହାରିବା ପରେ, ତୁମେ ଧର୍ମର ଆଚରଣ ଦେଖ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ହେଉ।
ଗୁରୋଃ ସକାଶାତ୍ସମଵାପ୍ଯ ଵିଦ୍ଯାଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା କୁକ୍ଷିଂ ନିର୍ଵିଚକ୍ରାମ ଵିପ୍ରଃ। କଚୋଽଭିରୂପସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲାତ୍ଯଯେ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମିଵେନ୍ଦୁଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁଡ଼ିକୁ ଫାଟି ଚାଲିଆସିଲେ; କାଚା, ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଇ, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେହରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଦୟ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ପତିତଂ ବ୍ରହ୍ମରାଶି- ମୁତ୍ଥାପଯାମାସ ମୃତଂ କଚୋଽପି। ଵିଦ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧାଂ ତାମଵାପ୍ଯାଭିଵାଦ୍ଯ ତତଃ କଚସ୍ତଂ ଗୁରୁମିତ୍ଯୁଵାଚ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମ ଶକ୍ତିର ଏକ ଗୁଚ୍ଛ, କାଚା ମୃତକୁ ଜୀବନ ଦେଲେ; ସଫଳ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରି, ନମସ୍କାର କରି, କାଚା ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ।