ପିତା ରକ୍ଷତି କୌମାରେ ଭର୍ତା ରକ୍ଷତି ଯୌଵନେ। ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ସ୍ଥାଵିରେ ଭାଵେ ନ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ଯମର୍ହତି ।। 48
ବାଳ୍ୟକାଳରେ ପିତା, ଯୌବନରେ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପୁଅ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଜୀବନରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୀରୁ ଭର୍ତୃଭଯାତ୍ପତ୍ନ୍ଯୋ ନ କ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ତି କଦାଚନ। ବହୁଭିଶ୍ଚ ପରିକ୍ଲେଶୈରଵଜ୍ଞାତାଶ୍ଚ ଶତ୍ରୁଭିଃ । ଅନନ୍ଯଭାଵାଃ ଶୁଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଲୋକଂ ଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ ।। 49
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭୟରେ କେବେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବହୁ ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅବମାନ ସହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନ କ୍ରୋଧକାଲଂ ନିଯତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପତଯସ୍ତଵ। ନ କ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ପ୍ରତିଯାଯାଦ୍ଵୈ ପତୀଂସ୍ତେ ଵୃତ୍ରହା ଅପି। ତେନ ତ୍ଵାଂ ନାଭିଧାଵନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କାମରୂପିଣଃ ।। 50
ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ କେବେ କ୍ରୋଧ କରିବାର ସମୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦି ତେ ସମଯଃ କଶ୍ଚିତ୍କୃତୋ ହ୍ଯାଯତଲୋଚନେ। ତଂ ସ୍ମରସ୍ଵ କ୍ଷମାଶୀଲେ କ୍ଷମା ଧର୍ମୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମଃ ।। 51
ହେ ବିସ୍ତୃତ ନୟନବତୀ, ଯଦି କୌଣସି ସମ୍ମତି ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ ସ୍ମରଣ କର; କ୍ଷମାଶୀଳ ହେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ କ୍ଷମା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ।
କ୍ଷମା ଧର୍ମଃ କ୍ଷମା ସତ୍ଯଂ କ୍ଷମା ଦାନଂ କ୍ଷମା ତପଃ। କ୍ଷମାଵତାମଯଂ ଲୋକଃ ପରଲୋକଃ କ୍ଷମାଵତାଂମ୍ ।। 52
କ୍ଷମା ହେଉଛି ଧର୍ମ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ସତ୍ୟ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ଦାନ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ କ୍ଷମାଶୀଳମାନଙ୍କର।
ଦ୍ଵ୍ଯଂଶିନୋ ଦ୍ଵାଦଶାଙ୍ଗସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵିଂଶତିପର୍ଵଣଃ। କସ୍ତ୍ରିଷଷ୍ଠିଶତାରସ୍ଯ ମାସୋନସ୍ଯାକ୍ଷମୀ ଭଵେତ୍।। 53
ବାରଟି ଅଂଗ, ଚବିଶଟି ପର୍ବ ଓ ତିରେଷଠି ଶତ ଦିନର ବର୍ଷ; ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ କିଏ କ୍ଷମା ଛାଡ଼ି ସହିପାରିବ?
ଗଚ୍ଛ ସୈରନ୍ଧ୍ରି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍। ଵ୍ଯପନେଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ଦୁଃଖଂ ଯେନ ତେ ଵିପ୍ରିଯଂ କୃତମ୍ ।। 54
ଯାଅ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବେ, ଏବଂ ତୁମ ଉପରେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଛି, ତାହାର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ତିଷ୍ଠନ୍ତୀଂ ପୁନରେଵାହ ଧର୍ମରାଟ୍। ଵିଘ୍ନଂ କରୋଷି ଵୈ ଭଦ୍ରେ ଦୀଵ୍ଯତାଂ ରାଜସଂସଦି ।। 55
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ଧର୍ମରାଜ ଆଉ କହିଲେ: 'ହେ ସୁଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ରାଜସଭାର ଦ୍ୟୂତକ୍ରୀଡ଼ାରେ ବାଧା ଦେଉଛ।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ସୁଶ୍ରୋଣି ଶୈଲୂଷୀଵ ଵିଭାସି ନଃ। ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ଭର୍ତ୍ରା ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ ।। 56
ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭବତୀ, ତୁମେ ଆମ ପାଖରେ ନଟୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦ୍ଵଞ୍ଶୈଲୂଷୀଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ପୁନଃ। ଶୈଲୂଷକସ୍ଯ ତସ୍ଯାହଂ ଯେଷାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋଽକ୍ଷକୋଵିଦଃ ।। 57
ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ; ଆଉ ମତେ ନଟୀ ବୋଲି ଜାଣ। ମୁଁ ସେହି ପରିବାରର, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଲୋକ ଦ୍ୟୂତରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵରାରୋହା ପରିମୃଜ୍ଯାନନଂ ଶୁଭମ୍। କେଶାନ୍ଵିମୁକ୍ତାନ୍ସଂଯମ୍ଯ ରୁଧିରେଣ ସମୁକ୍ଷିତାନ୍ ।। 58
ଏପରି କହି, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୋଛିଲେ, ଖୋଲିଯାଇଥିବା ରକ୍ତରେ ଲଗା ଚୁଲିକୁ ଗଛିଲେ।
ପାଂସୁକୁଣ୍ଠିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ଗଜରାଜଵଧୂରିଵ। ପ୍ରତସ୍ଥେ ନାଗନାସୋରୂର୍ଭର୍ତୁରାଜ୍ଞାଯ ଶାସନମ୍ ।। 59
ଧୂଳିରେ ଢାକା ସରିର, ହାତୀରାଜଙ୍କ ରାଣୀ ପରି, ହାତୀ ନାସା ପରି ଉରୁ ଥିବା ସେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି ଚାଲିଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷୀ ନିରନ୍ତରପଯୋଧରା। ପ୍ରଭା ନକ୍ଷତ୍ରରାଜସ୍ଯ କାଲମେଘୈରିଵାଵୃତା ।। 60
ମୃଗଶାବକ ନୟନ ଓ ଖୋଲା ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ସହିତ, ସେ ରାତିର ଚାନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲୋକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହାକୁ କଳା ମେଘ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
ଯସ୍ଯାର୍ଥେ ପାଣ୍ଡଵେଯାସ୍ତୁ ତ୍ଯଜେଯୁରପି ଜୀଵିତମ୍। ତାଂ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥା କୃଷ୍ଣାଂ କ୍ଷମିଣୋ ଧର୍ମଚାରିଣଃ। ସମଯଂ ନାତିଵର୍ତନ୍ତେ ଵେଲାମିଵ ମହୋଦଧିଃ ।। 61
ଯାହା ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନେ ସମୟ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ମହାସାଗର ତାହାର କୂଳ ଛାଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ।
ସା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପ୍ରଵେପନ୍ତୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଯା ନିଵେଶନମ୍। ରୁଦନ୍ତୀ ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ତସ୍ଯାସ୍ତସ୍ଥାଵଥାଗ୍ରତଃ ।। 62
ସେ କ୍ପମ୍ପିତ ଓ କନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଆ ରହିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ଵିରାଟସ୍ଯ ମହିଷୀ ଶାଠ୍ଯମାସ୍ଥିତା। କିମିଦଂ ପଦ୍ମସଂକାଶଂ ସୁଦନ୍ତୋଷ୍ଠାକ୍ଷିନାସିକମ୍ ।। 63
ବିରାଟଙ୍କ ରାଣୀ କଠୋର ସ୍ୱରରେ ସେଠାରେ କହିଲେ: 'ଏହି କଣ ଅବସ୍ଥା? ତୁମର ଓଠ, ଆଖି ଓ ନାକ ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।'
ରୁଦନ୍ତ୍ଯା ଅଵମୃଷ୍ଟାସ୍ରଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁସମଵର୍ଚସମ୍। ବିମ୍ବୋଷ୍ଠଂ କୃଷ୍ଣତାରାଭ୍ଯାମତ୍ଯନ୍ତରୁଚିରପ୍ରଭମ୍। ନଯନାଭ୍ଯାମଜିହ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ମୁଖଂ ତେ ମୁଞ୍ଚତେ ଜଲମ୍ ।। 64
ତୁମେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ତୁମର ଆଖିରୁ ଝରୁଥିବା ଲୁହ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥାଏ; ତୁମର ଠୋଠ ଲାଲ ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି, ଆଖି ଗାଢ଼ କଳା ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତୁମର ମୁହଁରୁ ଜଳ ଝରିବାରୁ ତୁମ ମୁହଁ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଏ।
କସ୍ତ୍ଵାଽଵଧୀଦ୍ଵରାରୋହେ କସ୍ମାଦ୍ରୋଦିଷି ଶୋଭନେ। କୋ ଵିପ୍ରଯୁଜ୍ଯତେ ଦାରୈଃ ସପୁତ୍ରୈଃ ସହବାନ୍ଧଵୈଃ ।। 65
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କିଏ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିଛି? କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? କିଏ ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ପରିବାରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଛି?
କସ୍ଯାଦ୍ଯ ରାଜା କୁପିତୋ ଵଧମାଜ୍ଞାପଯିଷ୍ଯତି। ବ୍ରୂହି କିଂ ତେ ପ୍ରିଯଂ କର୍ମ କଂ ତ୍ଯଜେ ଘାତଯାମି ଵା ।। 66
ଆଜି କିଏଙ୍କୁ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ? ମୋତେ କୁହ, ତୁମର କଣ ଇଚ୍ଛା? କିଏକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି କିମ୍ବା କିଏକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି?
ତାଂ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣା ଜାନନ୍ତୀ ନାମ ପୃଚ୍ଛସି। ଭ୍ରାତୁସ୍ତ୍ଵଂ ମାମନୁପ୍ରେଷ୍ଯ କିମେଵଂ ହି ଵିକତ୍ଥସେ ।। 67
କୃଷ୍ଣା ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ନାଁ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋତେ ପଚାରୁଛ? ତୁମେ ମୋ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପଠାଇଛ, ତେବେ ଏଭଳି ଅଭିମାନ କାହିଁକି କରୁଛ?'
କୀଚକୋ ମାଽଵଧୀତ୍ତତ୍ର ସୁରାହାରୀମିତୋଗତାମ୍। ସଭାଯାଂ ପଶ୍ଯତୋ ରାଜ୍ଞୋ ଯଥା ଵୈ ନିର୍ଜନେ ଵନେ ।। 68
ସେଠାରେ କୀଚକ ମୋତେ ମାରିନଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେ ମଦରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି, ଯେପରି ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକାକି ଯାଏ।
ଘାତଯାମି ସୁଦନ୍ତୋଷ୍ଠି କୀଚକଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ। ଭ୍ରାତା ଯଦ୍ଯେଷ ମେ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯୋଽତୀତୋ ଧର୍ମଚାରିଣୀମ୍। ଯସ୍ତ୍ଵାଂ କାମାଭିଭୂତାତ୍ମା ଦୁର୍ଲଭାମଵମନ୍ଯତେ ।। 69
ଯଦି ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଥାଏ, ମୁଁ ସେ ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ ଥିବା କୀଚକଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ଯଦି ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋ ଭାଇ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛି, ଯିଏ ଅତି ଲୋଭରେ ତୁମକୁ ଅପମାନିତ କରିଛି, ଯିଏ ତୁମକୁ ଅପହାସ କରିଛି।
ଅଦ୍ଯୈଵ ତଂ ହନିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେଷାମାଗସ୍କରୋ ହି ସଃ। ମନ୍ଯେଽହମଦ୍ଯ ଵା ଶ୍ଵୋ ଵା ପରଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯତି ।। 70
ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ଅପରାଧ କରିଛି, ସେମାନେ ଆଜି ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବେ; ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଆଜି କିମ୍ବା କାଲି ସେ ପରଲୋକକୁ ଯିବେ।
ଭ୍ରାତୁଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ତ୍ଵରିତା ଜୀଵଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ତ୍ଵମଦ୍ଯ ଵୈ। ସୁହୃଷ୍ଟଂ କୁରୁ ଵୈ ଚୈନଂ ନାସୂନ୍ମନ୍ଯେ ଧରିଷ୍ଯତି ।। 71
ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ତୁମ ଭାଇ ପାଇଁ ଆଜି ଜୀବନ୍ତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର; ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କର, କାରଣ ମୁଁ ଭାବୁନି ସେ ଆଉ ବଞ୍ଚିପାରିବେ।
ତେଷାଂ ହି ମମ ଭର୍ତୄଣାଂ ପଞ୍ଚାନାଂ ଧର୍ମଚାରିଣାମ୍। ଏକୋ ଦୁର୍ଧଷଣୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ବଲେ ଚାପ୍ରତିମୋ ଭୁଵି ।। 72
ମୋ ପାଞ୍ଚ ଝିଅମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଓ ପୃଥିବୀରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ନିର୍ମନୁଷ୍ଯମିମଂ ଲୋକଂ କୁର୍ଯାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନିଶାମିମାମ୍। ନ ସ ସଂକ୍ରୁଧ୍ଯତେ ତାଵଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵଃ କାମରୂପଧୃତ୍ ।। 73
ଯଦି ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ଏହି ସାରା ଜଗତକୁ ଏକ ରାତିରେ ମଣିଷ ଶୂନ୍ୟ କରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯିଏ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହାଁନ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି।
ନୂନଂ ଜ୍ଞାସ୍ଯତି ଯାଵଦ୍ଵୈ ମମୈତତ୍ପାଦଘାତନମ୍। ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍କୀଚକଃ ପାପଃ ସପୁତ୍ରଭ୍ରାତୃବାନ୍ଧଵଃ। ଵିନଶିଷ୍ଯତି ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଯଥା ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମକୃତ୍ ।। 74
ନିଶ୍ଚିତ ଯେତେବେଳେ ସେ ମୋ ପାଦରେ ମାରିଥିବା ଘଟଣା ଜାଣିବେ, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କୀଚକ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ପରିବାର ସହିତ, ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ପରି, ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବେ।
ଅପି ଚୈତତ୍ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନିପୁଣୈର୍ମନୁଜୋତ୍ତମୈଃ। ଏକସ୍ତୁ କୁରୁତେ ପାପଂ କାଲପାଶଵଶଂ ଗତଃ। ନୀଚେନାତ୍ମାପରାଧେନ କୁଲଂ ତେନ ଵିନଶ୍ଯତି ।। 75
ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ କହିଛନ୍ତି: ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଅପରାଧ କରେ, ଭାଗ୍ୟର ଫାଦରେ ପଡ଼ି, ସେ ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାରକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ସୁଦେଷ୍ଣାମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଦୁଃଖମୋହିତା। କୀଚକସ୍ଯ ଵଧାର୍ଥାଯ ଵ୍ରତଦୀକ୍ଷାମୁପାଗମତ୍ ।। 76
ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏପରି କହି, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କୀଚକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ବ୍ରତ ନେଲେ।
ଅଭ୍ଯର୍ଥିତା ଚ ନାରୀଭିର୍ମାନିତା ଚ ସୁଦେଷ୍ଣଯା। ନ ଚ ସ୍ନାତି ନ ଚାଶ୍ନାତି ନ ପାଂସୂନ୍ପରିମାର୍ଜତି। ରୁଧିରକ୍ଲିନ୍ନଵଦନା ବଭୂଵ ମୃଦିତେକ୍ଷଣା ।। 77
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁରୋଧ ଓ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନ ନହାଉଥିଲେ, ନ ଖାଉଥିଲେ, ନ ଶରୀର ପୋଛୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିଲା, ଆଖି ଫୁଲିଯାଇଥିଲା।