ସେଯଂ ଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନା ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନା। ସୁରୂପିଣୀ ସୁଵଦନା ନେଯଂ ଯୋଗ୍ଯା ପଦା ଵଧମ୍ ।। 38
ଏହି ନାରୀ ଶୁଭ୍ ଲକ୍ଷଣରେ ଭରିପୁରା, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସୁବଦନା—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଦେଵଦେଵୀଵ ସୁଭଗା ଶକ୍ରଦେଵୀଵ ଶୋଭନା। ଅପ୍ସରା ଇଵ ସାରୂପ୍ଯାନ୍ନେଯଂ ଯୋଗ୍ଯା ପଦା ଵଧମ୍ ।। 39
ଏହି ନାରୀ ଦେବୀଙ୍କ ପରି ମଧୁର, ଶକ୍ରଙ୍କ ଦେବୀ ପରି ଚମକଦାର, ଅପ୍ସରା ପରି ସୁନ୍ଦର—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇତି ସ୍ମାପୂଜସଂସ୍ତତ୍ର କୃଷ୍ଣାଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଭାସଦଃ ।। 40
ଏପରି ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି ସଭାରେ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସା ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଭୂମାଵନ୍ତର୍ମୁଖୀ ସ୍ଥିତା। ତୂଷ୍ଣୀମାସୀତ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଵକ୍ଷନ୍ତଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍ ।। 41
ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ସଈରନ୍ଧ୍ରୀ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ମୁହଁ ଭୂମିକୁ ଦେଇ ଚୁପଚାପ ବସିଗଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେଖି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ କୋପାତ୍ତୁ ଲଲାଟେ ସ୍ଵେଦ ଆସ୍ରଵତ୍। ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମପୁତ୍ରୋଽଥ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଂ ମହିଷୀଂ ପ୍ରିଯାମ୍ । କୃଷ୍ଣାଂ ତତ୍ର ନୃପାଭ୍ଯାଶେ ପରିଵ୍ରାଜକରୂପଧୃତ୍ ।। 42
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରୋଷରେ ଲଳାଟରୁ ପସିନା ଝରିଲା; ତାପରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ସଈରନ୍ଧ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଣୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ, ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ, ଭିକ୍ଷୁର ଭୂମିକାରେ ଥିବାବେଳେ କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସୈରନ୍ଧ୍ରି ମା ଭୈସ୍ତ୍ଵଂ ସୁଦେଷ୍ଣାଯା ନିଵେଶନମ୍ । ରାଜା ହ୍ଯଯଂ ଧର୍ମଶୀଲୋ ଵିରାଟଃ ପରଲୋକଭୀଃ । ଯତସ୍ତ୍ଵାଂ ନ ପରିତ୍ରାତି ସତ୍ଯେ ଧର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ ।। 43
ସଈରନ୍ଧ୍ରୀ, ଭୟ କରିନାହ, ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଅ। ଏହି ରାଜା ବିରାଟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପରଲୋକର ଭୟରେ, ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ପଥରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଭର୍ତାରମନୁରୁନ୍ଧନ୍ତ୍ଯଃ କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ତେ ଵୀରପତ୍ନଯଃ। ଶୁଶ୍ରୂଷଯା କ୍ଲିଶ୍ଯମାନାଃ ପତିଲୋକଂ ଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ ।। 44
ପତିକୁ ସେବା କରୁଥିବା ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ସେବା କରି, ପତିଙ୍କର ଲୋକକୁ ଜିତିନ୍ତି।
ମନ୍ଯେ ନ କାଲଃ କ୍ରୋଧସ୍ଯ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପତଯସ୍ତଵ। ତେନ ତ୍ଵାଂ ନାଭିଧାଵନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ ।। 45
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ରୋଷର ସମୟ ନୁହେଁ; ତୁମ ପତିମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସୂର୍ୟ ପରି ଚମକଦାର, ତୁମପାଖକୁ ଆସିନାହନ୍ତି।
ଶ୍ରୂଯନ୍ତାଂ ତେ ସୁକେଶାନ୍ତେ ମୋକ୍ଷଧର୍ମାଶ୍ରଯାଃ କଥାଃ। ଯଥା ଧର୍ମଃ କୁଲସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଧର୍ମାନୁରୋଧନାତ୍ ।। 46
ହେ ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତି ଧର୍ମ ଉପରେ ଆଧାରିତ କଥାଗୁଡ଼ିକ କହୁଛି, ଯେଉଁଥିରେ କୁଳବଧୂମାନେ କିପରି ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ନାସ୍ତି ଯଜ୍ଞଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ କଶ୍ଚିନ୍ନ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନାପ୍ଯୁପୋଷଣମ୍। ଯା ତୁ ଭର୍ତାରି ଶୁଶ୍ରୂଷା ସା ସ୍ଵର୍ଗାଯାଭିଜାଯତେ ।। 47
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଯଜ୍ଞ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବା ଉପବାସ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ପିତା ରକ୍ଷତି କୌମାରେ ଭର୍ତା ରକ୍ଷତି ଯୌଵନେ। ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ସ୍ଥାଵିରେ ଭାଵେ ନ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ଯମର୍ହତି ।। 48
ବାଳ୍ୟକାଳରେ ପିତା, ଯୌବନରେ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପୁଅ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଜୀବନରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୀରୁ ଭର୍ତୃଭଯାତ୍ପତ୍ନ୍ଯୋ ନ କ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ତି କଦାଚନ। ବହୁଭିଶ୍ଚ ପରିକ୍ଲେଶୈରଵଜ୍ଞାତାଶ୍ଚ ଶତ୍ରୁଭିଃ । ଅନନ୍ଯଭାଵାଃ ଶୁଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଲୋକଂ ଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ ।। 49
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭୟରେ କେବେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବହୁ ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅବମାନ ସହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନ କ୍ରୋଧକାଲଂ ନିଯତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପତଯସ୍ତଵ। ନ କ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ପ୍ରତିଯାଯାଦ୍ଵୈ ପତୀଂସ୍ତେ ଵୃତ୍ରହା ଅପି। ତେନ ତ୍ଵାଂ ନାଭିଧାଵନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କାମରୂପିଣଃ ।। 50
ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ କେବେ କ୍ରୋଧ କରିବାର ସମୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦି ତେ ସମଯଃ କଶ୍ଚିତ୍କୃତୋ ହ୍ଯାଯତଲୋଚନେ। ତଂ ସ୍ମରସ୍ଵ କ୍ଷମାଶୀଲେ କ୍ଷମା ଧର୍ମୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମଃ ।। 51
ହେ ବିସ୍ତୃତ ନୟନବତୀ, ଯଦି କୌଣସି ସମ୍ମତି ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ ସ୍ମରଣ କର; କ୍ଷମାଶୀଳ ହେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ କ୍ଷମା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ।
କ୍ଷମା ଧର୍ମଃ କ୍ଷମା ସତ୍ଯଂ କ୍ଷମା ଦାନଂ କ୍ଷମା ତପଃ। କ୍ଷମାଵତାମଯଂ ଲୋକଃ ପରଲୋକଃ କ୍ଷମାଵତାଂମ୍ ।। 52
କ୍ଷମା ହେଉଛି ଧର୍ମ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ସତ୍ୟ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ଦାନ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ କ୍ଷମାଶୀଳମାନଙ୍କର।
ଦ୍ଵ୍ଯଂଶିନୋ ଦ୍ଵାଦଶାଙ୍ଗସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵିଂଶତିପର୍ଵଣଃ। କସ୍ତ୍ରିଷଷ୍ଠିଶତାରସ୍ଯ ମାସୋନସ୍ଯାକ୍ଷମୀ ଭଵେତ୍।। 53
ବାରଟି ଅଂଗ, ଚବିଶଟି ପର୍ବ ଓ ତିରେଷଠି ଶତ ଦିନର ବର୍ଷ; ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ କିଏ କ୍ଷମା ଛାଡ଼ି ସହିପାରିବ?
ଗଚ୍ଛ ସୈରନ୍ଧ୍ରି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍। ଵ୍ଯପନେଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ଦୁଃଖଂ ଯେନ ତେ ଵିପ୍ରିଯଂ କୃତମ୍ ।। 54
ଯାଅ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବେ, ଏବଂ ତୁମ ଉପରେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଛି, ତାହାର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ତିଷ୍ଠନ୍ତୀଂ ପୁନରେଵାହ ଧର୍ମରାଟ୍। ଵିଘ୍ନଂ କରୋଷି ଵୈ ଭଦ୍ରେ ଦୀଵ୍ଯତାଂ ରାଜସଂସଦି ।। 55
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ଧର୍ମରାଜ ଆଉ କହିଲେ: 'ହେ ସୁଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ରାଜସଭାର ଦ୍ୟୂତକ୍ରୀଡ଼ାରେ ବାଧା ଦେଉଛ।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ସୁଶ୍ରୋଣି ଶୈଲୂଷୀଵ ଵିଭାସି ନଃ। ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ଭର୍ତ୍ରା ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ ।। 56
ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭବତୀ, ତୁମେ ଆମ ପାଖରେ ନଟୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦ୍ଵଞ୍ଶୈଲୂଷୀଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ପୁନଃ। ଶୈଲୂଷକସ୍ଯ ତସ୍ଯାହଂ ଯେଷାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋଽକ୍ଷକୋଵିଦଃ ।। 57
ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ; ଆଉ ମତେ ନଟୀ ବୋଲି ଜାଣ। ମୁଁ ସେହି ପରିବାରର, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଲୋକ ଦ୍ୟୂତରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵରାରୋହା ପରିମୃଜ୍ଯାନନଂ ଶୁଭମ୍। କେଶାନ୍ଵିମୁକ୍ତାନ୍ସଂଯମ୍ଯ ରୁଧିରେଣ ସମୁକ୍ଷିତାନ୍ ।। 58
ଏପରି କହି, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପୋଛିଲେ, ଖୋଲିଯାଇଥିବା ରକ୍ତରେ ଲଗା ଚୁଲିକୁ ଗଛିଲେ।
ପାଂସୁକୁଣ୍ଠିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ଗଜରାଜଵଧୂରିଵ। ପ୍ରତସ୍ଥେ ନାଗନାସୋରୂର୍ଭର୍ତୁରାଜ୍ଞାଯ ଶାସନମ୍ ।। 59
ଧୂଳିରେ ଢାକା ସରିର, ହାତୀରାଜଙ୍କ ରାଣୀ ପରି, ହାତୀ ନାସା ପରି ଉରୁ ଥିବା ସେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି ଚାଲିଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷୀ ନିରନ୍ତରପଯୋଧରା। ପ୍ରଭା ନକ୍ଷତ୍ରରାଜସ୍ଯ କାଲମେଘୈରିଵାଵୃତା ।। 60
ମୃଗଶାବକ ନୟନ ଓ ଖୋଲା ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ସହିତ, ସେ ରାତିର ଚାନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଆଲୋକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହାକୁ କଳା ମେଘ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
ଯସ୍ଯାର୍ଥେ ପାଣ୍ଡଵେଯାସ୍ତୁ ତ୍ଯଜେଯୁରପି ଜୀଵିତମ୍। ତାଂ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥା କୃଷ୍ଣାଂ କ୍ଷମିଣୋ ଧର୍ମଚାରିଣଃ। ସମଯଂ ନାତିଵର୍ତନ୍ତେ ଵେଲାମିଵ ମହୋଦଧିଃ ।। 61
ଯାହା ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନେ ସମୟ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ମହାସାଗର ତାହାର କୂଳ ଛାଡ଼ିଯାଏ ନାହିଁ।
ସା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ପ୍ରଵେପନ୍ତୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଯା ନିଵେଶନମ୍। ରୁଦନ୍ତୀ ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ତସ୍ଯାସ୍ତସ୍ଥାଵଥାଗ୍ରତଃ ।। 62
ସେ କ୍ପମ୍ପିତ ଓ କନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଆ ରହିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ଵିରାଟସ୍ଯ ମହିଷୀ ଶାଠ୍ଯମାସ୍ଥିତା। କିମିଦଂ ପଦ୍ମସଂକାଶଂ ସୁଦନ୍ତୋଷ୍ଠାକ୍ଷିନାସିକମ୍ ।। 63
ବିରାଟଙ୍କ ରାଣୀ କଠୋର ସ୍ୱରରେ ସେଠାରେ କହିଲେ: 'ଏହି କଣ ଅବସ୍ଥା? ତୁମର ଓଠ, ଆଖି ଓ ନାକ ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।'
ରୁଦନ୍ତ୍ଯା ଅଵମୃଷ୍ଟାସ୍ରଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁସମଵର୍ଚସମ୍। ବିମ୍ବୋଷ୍ଠଂ କୃଷ୍ଣତାରାଭ୍ଯାମତ୍ଯନ୍ତରୁଚିରପ୍ରଭମ୍। ନଯନାଭ୍ଯାମଜିହ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ମୁଖଂ ତେ ମୁଞ୍ଚତେ ଜଲମ୍ ।। 64
ତୁମେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ତୁମର ଆଖିରୁ ଝରୁଥିବା ଲୁହ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥାଏ; ତୁମର ଠୋଠ ଲାଲ ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି, ଆଖି ଗାଢ଼ କଳା ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ତୁମର ମୁହଁରୁ ଜଳ ଝରିବାରୁ ତୁମ ମୁହଁ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଏ।
କସ୍ତ୍ଵାଽଵଧୀଦ୍ଵରାରୋହେ କସ୍ମାଦ୍ରୋଦିଷି ଶୋଭନେ। କୋ ଵିପ୍ରଯୁଜ୍ଯତେ ଦାରୈଃ ସପୁତ୍ରୈଃ ସହବାନ୍ଧଵୈଃ ।। 65
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, କିଏ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିଛି? କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ? କିଏ ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ପରିବାରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଛି?
କସ୍ଯାଦ୍ଯ ରାଜା କୁପିତୋ ଵଧମାଜ୍ଞାପଯିଷ୍ଯତି। ବ୍ରୂହି କିଂ ତେ ପ୍ରିଯଂ କର୍ମ କଂ ତ୍ଯଜେ ଘାତଯାମି ଵା ।। 66
ଆଜି କିଏଙ୍କୁ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡ ଦେବେ? ମୋତେ କୁହ, ତୁମର କଣ ଇଚ୍ଛା? କିଏକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି କିମ୍ବା କିଏକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି?
ତାଂ ନିଃଶ୍ଵସ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣା ଜାନନ୍ତୀ ନାମ ପୃଚ୍ଛସି। ଭ୍ରାତୁସ୍ତ୍ଵଂ ମାମନୁପ୍ରେଷ୍ଯ କିମେଵଂ ହି ଵିକତ୍ଥସେ ।। 67
କୃଷ୍ଣା ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ନାଁ ଜାଣିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋତେ ପଚାରୁଛ? ତୁମେ ମୋ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପଠାଇଛ, ତେବେ ଏଭଳି ଅଭିମାନ କାହିଁକି କରୁଛ?'