ଧର୍ମୋ ଵିଦ୍ଧୋ ହ୍ଯଧର୍ମେଣ ସଭାଂ ଯତ୍ରୋପତିଷ୍ଠତି। ନ ଚେଦ୍ଵିଶଲ୍ଯଃ କ୍ରିଯତେ ସର୍ଵେ ଵିଦ୍ଧାଃ ସଭାସଦଃ ।। 28
ଧର୍ମ ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମରେ ଆଘାତ ପାଇ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏହି ଆଘାତରୁ ମୁକ୍ତି ନ ମିଳିଲେ, ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆଘାତିତ ହେଇଯାନ୍ତି।
ଯତ୍ର ଧର୍ମୋ ହ୍ଯଧର୍ମେମ ସତ୍ଯଂ ଯତ୍ରାନୃତେନ ଚ। ହନ୍ଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାନାଂ ହତାସ୍ତତ୍ର ସଭାସଦଃ ।। 29
ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମରେ ଆଘାତିତ ହୁଏ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସେଠାରେ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯାସ୍ତତ୍କୃପଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାଃ ପରିଦେଵିତମ୍। ତତଃ ସଭ୍ଯାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ଭୂଯଃ କୃଷ୍ଣାମପୂଜଯନ୍। ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଚାପ୍ଯାହୁଃ କୀଚକଂ ଚାପ୍ଯଗର୍ହଯନ୍ ।। 30
ସଈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କର ଦୁଃଖର ମାନ୍ତା ଶୁଣି, ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକ ପୁନି କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ସାଧୁ ସାଧୁ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ କୀଚକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।
କେଚିତ୍କୃଷ୍ଣାଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି କେଚିନ୍ନିନ୍ଦନ୍ତି କୀଚକମ୍। କେଚିନ୍ନିନ୍ଦନ୍ତି ରାଜାନଂ କେଚିଦ୍ଦେଵୀଂ ଚ ତାଂ ନରାଃ ।। 31
କିଛି ଲୋକ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, କିଛି କୀଚକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, କିଛି ରାଜାଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ, କିଛି ପୁରୁଷ ରାଣୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ।
ଯସ୍ଯେଯଂ ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ଭାର୍ଯା ସ୍ଯାଦାଯତେକ୍ଷଣା। ପରୋ ଲାଭଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ସ୍ଯାନ୍ନ ସ ଶୋଚେତ୍କଦାଚନ ।। 32
ଯାହାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏହି ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବଡ ଆଖି ଥିବା ନାରୀ, ସେ ବଡ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି, ସେ କେବେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ଯା ଗାତ୍ରଂ ଶୁଭଂ ପୀନଂ ମୁଖଂ ଜଯତି ପଙ୍କଜମ୍। ଗତିର୍ହଂସଂ ସ୍ମିତଂ କୁନ୍ଦଂ ସୌଷା ନାର୍ହତି ପଦ୍ଵଧମ୍ ।। 33
ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଭରିପୁରା, ମୁହଁ ପଦ୍ମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଚାଳ ହଂସ ପରି, ହସ କୁନ୍ଦ ପରି—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦ୍ଦଶନା ଯସ୍ଯାଃ ଶ୍ଵେତା ମାଂସନିବନ୍ଧନାଃ। ସ୍ନିଗ୍ଧାଶ୍ଚ ମୃଦଵଃ କେଶାଃ ସୈଷା ନାର୍ହତି ପଦ୍ଵଧମ୍ ।। 34
ଯାହାଙ୍କ ୩୨ଟି ଦାନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମାଂସରେ ବିନ୍ଦୁ, କେଶ ମୃଦୁ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପଦ୍ମଂ ଚକ୍ରଂ ଧ୍ଵଜଂ ଶଙ୍ଖଂ ପ୍ରାସାଦୋ ମକରସ୍ତଥା। ଯସ୍ଯାଃ ପାଣିତଲେ ସନ୍ତି ସୈଷା ନାର୍ହତି ପଦ୍ଵଧମ୍ ।। 35
ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ, ଚକ୍ର, ଧ୍ୱଜ, ଶଂଖ, ଦୁର୍ଗ ଏବଂ ମକର ଚିହ୍ନ ଅଛି—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଆଵର୍ତାଃ ଖଲୁ ଚତ୍ଵାରଃ ସର୍ଵେ ଚୈଵ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଃ । ସମଂ ଗାତ୍ରଂ ଶୁଭଂ ସ୍ନିଗ୍ଧଂ ଯସ୍ଯା ନାର୍ହତି ପଦ୍ଵଧମ୍ ।। 36
ଯାହାଙ୍କ ଦେହରେ ଚାରିଟି ଘୂର୍ଣ୍ଣା, ସମସ୍ତ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ, ଦେହ ସମତଳ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମୃଦୁ—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରହସ୍ତପାଦା ଚ ଅଚ୍ଛିଦ୍ରଦଶନା ଚ ଯା। କନ୍ଯା କମଲପତ୍ରାକ୍ଷୀ କଥମର୍ହତି ପଦ୍ଵଧମ୍ ।। 37
ଯାହାଙ୍କ ହାତ ଏବଂ ପାଦ ଅଖଣ୍ଡ, ଦାନ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ, ଆଖି କମଳପତ୍ର ପରି—ଏହି କନ୍ୟାକୁ କିପରି ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହେବ?
ସେଯଂ ଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନା ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନା। ସୁରୂପିଣୀ ସୁଵଦନା ନେଯଂ ଯୋଗ୍ଯା ପଦା ଵଧମ୍ ।। 38
ଏହି ନାରୀ ଶୁଭ୍ ଲକ୍ଷଣରେ ଭରିପୁରା, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସୁବଦନା—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଦେଵଦେଵୀଵ ସୁଭଗା ଶକ୍ରଦେଵୀଵ ଶୋଭନା। ଅପ୍ସରା ଇଵ ସାରୂପ୍ଯାନ୍ନେଯଂ ଯୋଗ୍ଯା ପଦା ଵଧମ୍ ।। 39
ଏହି ନାରୀ ଦେବୀଙ୍କ ପରି ମଧୁର, ଶକ୍ରଙ୍କ ଦେବୀ ପରି ଚମକଦାର, ଅପ୍ସରା ପରି ସୁନ୍ଦର—ତାଙ୍କୁ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଇତି ସ୍ମାପୂଜସଂସ୍ତତ୍ର କୃଷ୍ଣାଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଭାସଦଃ ।। 40
ଏପରି ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି ସଭାରେ ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସା ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ଭୂମାଵନ୍ତର୍ମୁଖୀ ସ୍ଥିତା। ତୂଷ୍ଣୀମାସୀତ୍ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଵକ୍ଷନ୍ତଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍ ।। 41
ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ସଈରନ୍ଧ୍ରୀ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ, ମୁହଁ ଭୂମିକୁ ଦେଇ ଚୁପଚାପ ବସିଗଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କଥା କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଦେଖି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ କୋପାତ୍ତୁ ଲଲାଟେ ସ୍ଵେଦ ଆସ୍ରଵତ୍। ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମପୁତ୍ରୋଽଥ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଂ ମହିଷୀଂ ପ୍ରିଯାମ୍ । କୃଷ୍ଣାଂ ତତ୍ର ନୃପାଭ୍ଯାଶେ ପରିଵ୍ରାଜକରୂପଧୃତ୍ ।। 42
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ରୋଷରେ ଲଳାଟରୁ ପସିନା ଝରିଲା; ତାପରେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ସଈରନ୍ଧ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଣୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ, ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ, ଭିକ୍ଷୁର ଭୂମିକାରେ ଥିବାବେଳେ କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସୈରନ୍ଧ୍ରି ମା ଭୈସ୍ତ୍ଵଂ ସୁଦେଷ୍ଣାଯା ନିଵେଶନମ୍ । ରାଜା ହ୍ଯଯଂ ଧର୍ମଶୀଲୋ ଵିରାଟଃ ପରଲୋକଭୀଃ । ଯତସ୍ତ୍ଵାଂ ନ ପରିତ୍ରାତି ସତ୍ଯେ ଧର୍ମପଥେ ସ୍ଥିତଃ ।। 43
ସଈରନ୍ଧ୍ରୀ, ଭୟ କରିନାହ, ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଅ। ଏହି ରାଜା ବିରାଟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ପରଲୋକର ଭୟରେ, ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମର ପଥରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଭର୍ତାରମନୁରୁନ୍ଧନ୍ତ୍ଯଃ କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ତେ ଵୀରପତ୍ନଯଃ। ଶୁଶ୍ରୂଷଯା କ୍ଲିଶ୍ଯମାନାଃ ପତିଲୋକଂ ଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ ।। 44
ପତିକୁ ସେବା କରୁଥିବା ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ସେବା କରି, ପତିଙ୍କର ଲୋକକୁ ଜିତିନ୍ତି।
ମନ୍ଯେ ନ କାଲଃ କ୍ରୋଧସ୍ଯ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପତଯସ୍ତଵ। ତେନ ତ୍ଵାଂ ନାଭିଧାଵନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ ।। 45
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ରୋଷର ସମୟ ନୁହେଁ; ତୁମ ପତିମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସୂର୍ୟ ପରି ଚମକଦାର, ତୁମପାଖକୁ ଆସିନାହନ୍ତି।
ଶ୍ରୂଯନ୍ତାଂ ତେ ସୁକେଶାନ୍ତେ ମୋକ୍ଷଧର୍ମାଶ୍ରଯାଃ କଥାଃ। ଯଥା ଧର୍ମଃ କୁଲସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଧର୍ମାନୁରୋଧନାତ୍ ।। 46
ହେ ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତି ଧର୍ମ ଉପରେ ଆଧାରିତ କଥାଗୁଡ଼ିକ କହୁଛି, ଯେଉଁଥିରେ କୁଳବଧୂମାନେ କିପରି ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ନାସ୍ତି ଯଜ୍ଞଃ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ କଶ୍ଚିନ୍ନ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ନାପ୍ଯୁପୋଷଣମ୍। ଯା ତୁ ଭର୍ତାରି ଶୁଶ୍ରୂଷା ସା ସ୍ଵର୍ଗାଯାଭିଜାଯତେ ।। 47
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଯଜ୍ଞ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବା ଉପବାସ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ପିତା ରକ୍ଷତି କୌମାରେ ଭର୍ତା ରକ୍ଷତି ଯୌଵନେ। ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ସ୍ଥାଵିରେ ଭାଵେ ନ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ଯମର୍ହତି ।। 48
ବାଳ୍ୟକାଳରେ ପିତା, ଯୌବନରେ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ପୁଅ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଜୀବନରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୀରୁ ଭର୍ତୃଭଯାତ୍ପତ୍ନ୍ଯୋ ନ କ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ତି କଦାଚନ। ବହୁଭିଶ୍ଚ ପରିକ୍ଲେଶୈରଵଜ୍ଞାତାଶ୍ଚ ଶତ୍ରୁଭିଃ । ଅନନ୍ଯଭାଵାଃ ଶୁଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଲୋକଂ ଜଯନ୍ତ୍ଯୁତ ।। 49
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଭୟରେ କେବେ କ୍ରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ବହୁ ଦୁଃଖ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅବମାନ ସହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ନ କ୍ରୋଧକାଲଂ ନିଯତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପତଯସ୍ତଵ। ନ କ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ପ୍ରତିଯାଯାଦ୍ଵୈ ପତୀଂସ୍ତେ ଵୃତ୍ରହା ଅପି। ତେନ ତ୍ଵାଂ ନାଭିଧାଵନ୍ତି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କାମରୂପିଣଃ ।। 50
ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ କେବେ କ୍ରୋଧ କରିବାର ସମୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯଦି ତେ ସମଯଃ କଶ୍ଚିତ୍କୃତୋ ହ୍ଯାଯତଲୋଚନେ। ତଂ ସ୍ମରସ୍ଵ କ୍ଷମାଶୀଲେ କ୍ଷମା ଧର୍ମୋ ହ୍ଯନୁତ୍ତମଃ ।। 51
ହେ ବିସ୍ତୃତ ନୟନବତୀ, ଯଦି କୌଣସି ସମ୍ମତି ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ ସ୍ମରଣ କର; କ୍ଷମାଶୀଳ ହେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ କ୍ଷମା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମ।
କ୍ଷମା ଧର୍ମଃ କ୍ଷମା ସତ୍ଯଂ କ୍ଷମା ଦାନଂ କ୍ଷମା ତପଃ। କ୍ଷମାଵତାମଯଂ ଲୋକଃ ପରଲୋକଃ କ୍ଷମାଵତାଂମ୍ ।। 52
କ୍ଷମା ହେଉଛି ଧର୍ମ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ସତ୍ୟ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ଦାନ, କ୍ଷମା ହେଉଛି ତପସ୍ୟା; ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ କ୍ଷମାଶୀଳମାନଙ୍କର।
ଦ୍ଵ୍ଯଂଶିନୋ ଦ୍ଵାଦଶାଙ୍ଗସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵିଂଶତିପର୍ଵଣଃ। କସ୍ତ୍ରିଷଷ୍ଠିଶତାରସ୍ଯ ମାସୋନସ୍ଯାକ୍ଷମୀ ଭଵେତ୍।। 53
ବାରଟି ଅଂଗ, ଚବିଶଟି ପର୍ବ ଓ ତିରେଷଠି ଶତ ଦିନର ବର୍ଷ; ଏତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ କିଏ କ୍ଷମା ଛାଡ଼ି ସହିପାରିବ?
ଗଚ୍ଛ ସୈରନ୍ଧ୍ରି ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍। ଵ୍ଯପନେଷ୍ଯନ୍ତି ତେ ଦୁଃଖଂ ଯେନ ତେ ଵିପ୍ରିଯଂ କୃତମ୍ ।। 54
ଯାଅ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବେ, ଏବଂ ତୁମ ଉପରେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଛି, ତାହାର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ତିଷ୍ଠନ୍ତୀଂ ପୁନରେଵାହ ଧର୍ମରାଟ୍। ଵିଘ୍ନଂ କରୋଷି ଵୈ ଭଦ୍ରେ ଦୀଵ୍ଯତାଂ ରାଜସଂସଦି ।। 55
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ଧର୍ମରାଜ ଆଉ କହିଲେ: 'ହେ ସୁଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ରାଜସଭାର ଦ୍ୟୂତକ୍ରୀଡ଼ାରେ ବାଧା ଦେଉଛ।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ସୁଶ୍ରୋଣି ଶୈଲୂଷୀଵ ଵିଭାସି ନଃ। ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ଭର୍ତ୍ରା ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ ।। 56
ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭବତୀ, ତୁମେ ଆମ ପାଖରେ ନଟୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ—
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦ୍ଵଞ୍ଶୈଲୂଷୀଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ପୁନଃ। ଶୈଲୂଷକସ୍ଯ ତସ୍ଯାହଂ ଯେଷାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋଽକ୍ଷକୋଵିଦଃ ।। 57
ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ; ଆଉ ମତେ ନଟୀ ବୋଲି ଜାଣ। ମୁଁ ସେହି ପରିବାରର, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଲୋକ ଦ୍ୟୂତରେ ପାରଙ୍ଗତ।