ତେନ ଗଚ୍ଛତି ସଂସର୍ଗଂ ସ୍ଵର୍ଗାଯ ନରକାଯ ଵା। ସୁକୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ଵାଽପି କୃତ୍ଵା ମୋହେନ ମାନଵଃ । ପଶ୍ଚାତ୍ତାପେନ ତପ୍ଯେତ ସ୍ଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମରଣଂ ଗତଃ ।। 62
ଏହି ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ କରି ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ନରକ ପାଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜ ଅନୁଭବ ଓ ଅନୁତାପରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵିସସର୍ଜ ଶତକ୍ରତୁମ୍। ଶକ୍ରୋପ୍ଯାପୃଚ୍ଛ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଦେଵରାଜ୍ଯମପାଲଯତ୍ ।। 63
ଏପରି କଥା କହି ବ୍ରହ୍ମା ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ଦେଇ ଦୂର କଲେ; ଶକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଲେ।
ଯଥୋକ୍ତଂ ଦେଵରାଜେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମେଷ୍ଠିନା। ତଥା ତ୍ଵମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର କାର୍ଯାକାର୍ଯେ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ।। 64
ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମଧ୍ୟ କରିବା ଓ ନ କରିବାରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ।
ଏଵଂ ଵିଲପମାନାଯାଂ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯାଂ ମତ୍ସ୍ଯପୁଙ୍ଗଵଃ। ଅଶକ୍ତଃ କୀଚକଂ ତତ୍ର ଶାସିତୁଂ ବଲଦର୍ପିତମ୍ । ଵିରାଟରାଜଃ ମୂତଂ ତୁ ସାନ୍ତ୍ଵେନୈଵ ନ୍ଯଵାରଯତ୍ ।। 1
ପାଞ୍ଚାଳୀ ଏପରି କ୍ଷୁଭ୍ଧ ହୋଇ କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ, ମତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିରାଟ ରାଜା କିଚକଙ୍କୁ ଶକ୍ତିବାନ୍ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ମୃଦୁ କଥା କହି ସେଠାରେ ରୋକିଲେ।
କୀଚକଂ ମତ୍ସ୍ଯରାଜେନ କୃତାଗସମନିନ୍ଦିତା। ନାପରାଧାନୁରୂପେଣ ଦଣ୍ଡେନ ପ୍ରତିପାଦିତମ୍ ।। 2
କିଚକ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ଅନୁଯାୟୀ ଶାସ୍ତି ଦେଲେ ନାହିଁ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରସୁତୋପମା। ଧର୍ମଜ୍ଞା ଵ୍ଯଵହାରାଣାଂ କୀଚକେ କୃତକିଲ୍ବିଷେ । ପୁନଃ ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜାନଂ ସ୍ମରନ୍ତୀ ଧର୍ମମୁତ୍ତମମ୍ ।। 3
ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା, ଦେବକନ୍ୟା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନ୍ୟାୟ ଜାଣିଥିବା, କିଚକଙ୍କ ଅପରାଧ ଦେଖି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଣି କହିଲେ।
ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଵରାରୋହା ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ର ସଭାସଦଃ। ରାଜାନୁଵର୍ତନପରାନ୍କୀଚକଂ ଚ କୃତାଗସମ୍। ଵିରାଟଂ ଚାହ ପାଞ୍ଚାଲୀ ଦୁଃଖେନାଵିଷ୍ଟଚେତନା ।। 4
ସେ ଉତ୍ତମାଙ୍ଗନା ସଭାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଅନୁଗତ ଲୋକମାନେ ଓ ଅପରାଧୀ କିଚକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ ପାଞ୍ଚାଳୀ ବିରାଟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ରାଜନ୍ରାଜଵତ୍କିଂଚିତ୍ସମାଚରସି କୀଚକେ। ଦସ୍ଯୂନାମିଵ ତେ ଧର୍ମୋ ନ ସତ୍ସୁ ପରିଵର୍ତତେ।। 5
ରାଜା, ଆପଣ କିଚକଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଭଳି କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମ ଦସ୍ୟୁମାନେ ପରି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଚାଲିନାହାନ୍ତି।
ନ କୀଚକଃ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଥୋ ନ ଚ ମତ୍ସ୍ଯଃ କଥଂଚନ। ସଭାସଦୋଽପ୍ଯଧର୍ମଜ୍ଞା ଯ ଇମଂ ପର୍ଯୁପାସତେ।। 6
କିଚକ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନାହାନ୍ତି, ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ମଧ୍ୟ କେବେ ନାହାନ୍ତି; ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରୁଛନ୍ତି।
ନ ଧର୍ମଂ କୀଚକୋ ଵେତ୍ତି ରାଜଭୃତ୍ଯାସ୍ତଥୈଵ ଚ। ନ ରାଜା ଵିନଯଂ ବ୍ରୂତେ ଅମାତ୍ଯାଶ୍ଚ ନ ଜାନତେ ।। 7
କିଚକ ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ରାଜାଙ୍କ ଚାକରମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହାନ୍ତି; ରାଜା ନୀତି କଥା କହୁନାହାନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହା ବୁଝନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।
ନୋପାଲଭେ ତ୍ଵାଂ ନୃପତେ ଵିରାଟଂ ନୃପସଂସଦି। ନାହମେତେନ ଯୁକ୍ତା ଵୈ ହନ୍ତୁଂ ମାତ୍ସ୍ଯ ତଵାନ୍ତିକେ ।। 8
ନୃପତି ବିରାଟ, ମୁଁ ଏହି ରାଜସଭାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଉନାହିଁ; ଏଠି ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ମତ୍ସ୍ୟକୁ ମାରିବାକୁ ଅନୁମତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ସଭାସଦସ୍ତୁ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ କୀଚକଂ ଧର୍ମଲଙ୍ଘିନମ୍। ଵିରାଟନୃପତେ ପଶ୍ଯ ମାମନାଥାମନାଗସମ୍ ।। 9
ସଭାସଦସ୍ୟମାନେ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁଥିବା କିଚକଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ; ବିରାଟ ରାଜା, ମୋତେ ନିର୍ଦୋଷ ଓ ଅନାଥ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତୁ।
ନ ସାମ ଫଲତେ ଦୁଷ୍ଟେ ଦୁଷ୍ଟେ ଦଣ୍ଡଃ ପ୍ରଯୁଜ୍ଯତେ ।। 10
ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ମିଳନ କରିଲେ କିଛି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ; ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ।
ଅଦଣ୍ଡ୍ଯାନ୍ଦଣ୍ଡଯନ୍ରାଜା ଦଣ୍ଡ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵାପ୍ଯଦଣ୍ଡଯନ୍। ସ ରାଜା ନ ଭଵେଲ୍ଲୋକେ ରାଜଶବ୍ଦସ୍ଯ ଭାଜନମ୍ ।। 11
ଯେ ରାଜା ଦଣ୍ଡ ଦିଅବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ଦଣ୍ଡ ଦିଅବା ଉଚିତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ରାଜା ଏହି ଜଗତରେ 'ରାଜା' ନାମର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନାହିଁ।
ଦୀନାନ୍ଧକୃପଣାଶକ୍ତପଙ୍ଗୁକୁବ୍ଜଜଡାଦିକାନ୍। ଅନାଥବାଲଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ପୁରୁଷାନ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯୋଽପି ଵା । ଦୁଷ୍ଟଚୋରାଭିଭୂତାଂଶ୍ଚ ପାଲଯେଦଵନୀପତିଃ ।। 12
ଏ ଭୂମିର ଶାସକ ଦୀନ, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀ, ଅଶକ୍ତ, ଲଙ୍ଗଡ଼ା, ଚପଟା, ମୂଢ଼, ଅନାଥ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ଦୁଷ୍ଟ ଚୋରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ଲୋକ ଏବଂ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନାଥ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ।
ଅନାଥାନାଂ ଚ ନାଥଃ ସ୍ଯାଦପିତୄଣାଂ ପିତା ନୃପଃ । ମାତା ଭଵେଦମାତୄଣାମଗୁରୂଣାଂ ଗୁରୁର୍ଭଵେତ୍। ଅଗତୀନାଂ ଗତୀ ରାଜା ନୃଣାଂ ରାଜା ପରାଯଣମ୍ ।। 13
ରାଜା ଅନାଥଙ୍କର ନାଥ, ପିତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପିତା, ମାତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାତା, ଗୁରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁରୁ ହେବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଅସହାୟ, ରାଜା ସେମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜା ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ।
ଵିଶେଷତଃ ପରୈର୍ଦୁଷ୍ଟୈଃ ପରାମୃଷ୍ଟଂ ନରୋତ୍ତମଃ। ସ୍ତ୍ରିଯଂ ସାଧ୍ଵୀମନାଥାଂ ଚ ପାଲଯେତ୍ସ୍ଵସୁତାମିଵ ।। 14
ବିଶେଷ କରି, ଯଦି କୌଣସି ସଦ୍ଗୁଣୀ ଏବଂ ଅନାଥ ନାରୀ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଉଛି, ତେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କୁ ନିଜ କନ୍ୟା ପରି ସୁରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଦ୍ଗୃହାଵସତିଂ ରାଜନ୍ନେତାଵତ୍କାଲପର୍ଯଯମ୍। ଅଧିକାଂ ତ୍ଵତ୍ସୁତାଯାଶ୍ଚ ପଶ୍ଯ ମାଂ କୀଚକାହତାଂ ।। 15
ରାଜା ମୋତେ, ଯେଉଁଠି ତୁମର ଘରେ ବସିଛି, ତୁମର କନ୍ୟା ପାଇଁ ଯେତେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ, ତେତେ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ; ଦେଖ, ମୁଁ କୀଚକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇଛି।
ପରୋକ୍ଷଂ ନାଭିଜାନାମି ଵିଗ୍ରହଂ ଯୁଵଯୋରହମ୍। ଅର୍ଥତତ୍ତ୍ଵମଵିଜ୍ଞାଯ କିଂ ସ୍ଯାଦକୁଶଲଂ ମମ ।। 16
ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଣ ବିବାଦ ଅଛି ଜାଣେନାହିଁ; ତଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା ଜାଣିନାହିଁ; ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୁଝିନାହିଁ, ମୋ ପାଇଁ କଣ ଅନିଷ୍ଟ ହେବ?
ଯେଷାଂ ନ ଵୈରୀ ସ୍ଵପିତି ପଦା ଭୂମିମୁପସ୍ପୃଶନ୍। ତେଷାଂ ମାଂ ମାନିନୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୂତପୁତ୍ରଃ ପଦାଽଵଧୀତ୍ ।। 17
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ନିଦ୍ରା କରିନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ପଦରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗର୍ବିତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ, ସୁତପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପଦରେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଛି।
ଯେ ଚ ଦଦ୍ଯୁର୍ନ ଯାଚେଯୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଵାଦିନଃ। ଯେଷାଂ ଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷୋ ଜ୍ଯାଘୋଷଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଭୃଶମ୍। ତେଷାଂ ମାଂ ଦଯିତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୂତପୁତ୍ରଃ ପଦାଽଵଧୀତ୍ ।। 18
ଯେଉଁମାନେ ଅନୁରୋଧ ନ କରି ଦେଇଥାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଢୋଲ ଓ ଧନୁର ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚ ହୁଏ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ, ସୁତପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପଦରେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଛି।
ତେଜସ୍ଵିନସ୍ତଥା କ୍ଷାନ୍ତା ବଲଵନ୍ତଶ୍ଚ ମାନିନଃ। ମହେଷ୍ଵାସା ରଣେ ଶୂରା ଗର୍ଵିତା ମାନତତ୍ପରାଃ। ତେଷାଂ ମାଂ ମାନିନୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୂତପୁତ୍ରଃ ପଦାଽଵଧୀତ୍ ।। 19
ଯେଉଁମାନେ ତେଜସ୍ବୀ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗର୍ବିତ, ମହାଧନୁର୍ଧର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂର, ମାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଗର୍ବିତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ, ସୁତପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପଦରେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଛି।
ସର୍ଵଲୋକମିମଂ ହନ୍ଯୁର୍ଯଦି କ୍ରୁଦ୍ଧା ମହାବଲାଃ। ତେଷାଂ ମାଂ ଦଯିତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୂତପୁତ୍ରଃ ପଦାଽଵଧୀତ୍ ।। 20
ଯେଉଁମାନେ ଦେଖିଲେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ, ସୁତପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପଦରେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଛି।
ଯେଷାଂ ନାସ୍ତି ସମଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୀର୍ଯେ ସତ୍ଯେ ବଲେ ଦମେ। ତେଷାଂ ମାଂ ଦଯିତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୂତପୁତ୍ରଃ ପଦାଽଵଧୀତ୍ ।। 21
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ବୀର୍ୟ, ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ନିୟମରେ କୌଣସି ସମାନ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ, ସୁତପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପଦରେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଛି।
ଯେଷାଂ ନ ସଦୃଶଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଧନାଦ୍ଯୈର୍ଭୁଵି ମାନଵଃ। ତେଷାଂ ମାଂ ଦଯିତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସୂତପୁତ୍ରଃ ପଦାଽଵଧୀତ୍ ।। 22
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଏ ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ସମାନ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୁଁ, ସୁତପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପଦରେ ମୋତେ ଆଘାତ କରିଛି।
ତଵାଗ୍ରତୋ ଵିଶେଷେଣ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତୈଷିଣଃ। ପଶ୍ଯତୋ ନିହତା ରାଜଂସ୍ତେନେହ ଜଗତୀପତେ ।। 23
ରାଜା, ତୁମର ସାମ୍ନାରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ, ଏବଂ ତୁମେ ଜନମାନଙ୍କ ଭଲ ଚାହିଁ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଏଠାରେ ତାହା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହୋଇଛି, ଭୂମିର ନାଥ।
ଶରଣଂ ଯେ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ଭଵନ୍ତି ଶରଣାର୍ଥିନାମ୍। ଚରନ୍ତି ଲୋକେ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନାଃ କ୍ଵନୁ ତେଽଦ୍ଯ ମହାବଲାଃ ।। 24
ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆଜି କେଉଁଠି ଲୁଚି ଘୁଉଛନ୍ତି?
କଥଂ ତେ ସୂତପୁତ୍ରେଣ ଵଧ୍ଯମାନାଂ ପ୍ରିଯାଂ ସତୀମ୍। ମର୍ଷଯନ୍ତି ଯଥା କ୍ଲୀବା ବଲଵନ୍ତୋଽତିତେଜସଃ ।। 25
ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ପୁରୁଷମାନେ, କିପରି ନିଜ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ସତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ସୁତପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ହେଉଥିବା ଦେଖି ମୁକ୍ତ ରହିପାରନ୍ତି, ଏମିତି କିପରି କ୍ଳୀବ ଭଳି ସହିପାରନ୍ତି?
କ୍ଵନୁ ତେଷାମମର୍ଷଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଂ ତେଷାଂ ଚ ତଦ୍ବଲମ୍। ନ ପରୀପ୍ସନ୍ତି ଯେ ଭାର୍ଯାଂ ଵଧ୍ଯମାନାଂ ଦୁରାତ୍ମାନା ।। 26
ତାଙ୍କର ଅସହିଷ୍ଣୁତା କେଉଁଠି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କେଉଁଠି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆଘାତିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତିନାହିଁ?
ମଯାଽପି ଶକ୍ଯଂ କିଂ କର୍ତୁଂ ଵିରାଟେ ଧର୍ମଦୂଷଣେ। ମାଂ ମର୍ଷଂଯତି ଯଃ ପଶ୍ଯନ୍ଵଧ୍ଯମାନାମନାଗସମ୍ ।। 27
ବିରାଟର ରାଜ୍ୟରେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ଆଘାତିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯେ ରାଜା ସହିଯାଉଛନ୍ତି, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?