ଅନ୍ତର୍ମହୀଂ ଵା ଯଦି ଵୋର୍ଧ୍ଵମୁତ୍ପତେଃ ସମୁଦ୍ରପାରଂ ଯଦି ଵା ପ୍ର ତଥାପି ତେଷାଂ ନ ଵିମୋକ୍ଷମର୍ହସି ପ୍ରମାଥିନୋ ଦେଵସୁତା ହି ଖେଚରାଃ
ତୁମେ ଚାହେଁ ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, କିମ୍ବା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଅ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପାର କର, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କୁ ଟଳିପାରିବ ନାହାଁ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ବିନାଶକାରୀ।
ତ୍ଵଂ କାଲରାତ୍ରୀମିଵ କଶ୍ଚିଦାତୁରଃ କିଂ ମାଂ ଦୃଢଂ ପାର୍ଥଯସେଽଦ୍ଯ କିଂ ମାତୁରଙ୍କେ ଶଯିତୋ ଯଥା ଶିଶୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଜିଘୃକ୍ଷୁରିଵ ମନ୍ଯସ
ଆଜି ତୁମେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମୋତେ କାହିଁକି ଚାହୁଁଛ? ଯେପରି ଏକ ରୋଗୀ ମୃତ୍ୟୁରାତ୍ରିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, କିମ୍ବା ମାଆର ଆଁକେ ଶୋଇଥିବା ଶିଶୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହେ, ସେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ।
ତେଷାଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତୋ ନ ତେ ଭୁଵି ଗତ୍ଵା ଦିଵଂ ଵା ଶରଣଂ ଭ ନ ଵର୍ତତେ କୀଚକ ତେ ଦୃଶା ଶୁଭଂ ଯା ତେନ ସଂଜୀଵନମର୍ଥଯେତ ସା ।। 2
କୀଚକ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏପରି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଯିଏ ଜୀବନ ଚାହେ, ସେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନିରାପଦ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତଶ୍ଚ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା କୀଚକଃ କାମମୋହିତଃ। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜଭଵନଂ ଭଗିନ୍ଯା ଅଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ ।। 1
ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇ, କୀଚକ ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ରାଜଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ସୋଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସୁକେଶାନ୍ତାଂ ସୁଦେଷ୍ଣାଂ ଭଗିନୀଂ ପ୍ରିଯାମ୍ । ଅମର୍ଯାଦେନ କାମେନ ଘୋରେଣାଭିପରିପ୍ଲୁତଃ ।। 2
ସୁନ୍ଦର କେଶ ଥିବା, ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୀଚକ ଅଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ।
ସ ତୁ ମୂର୍ଧ୍ର୍ଯଞ୍ଜଲିଂ କୃତ୍ଵା ଭଗିନ୍ଯାଶ୍ଚରଣାଵୁଭୌ । ସଂମୋହାଭିହତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵାତୋଦ୍ଧୃତ ଇଵାର୍ଣଵଃ ।। 3
ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଯୋଡି, ଭଉଣୀଙ୍କ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସ ପ୍ରୋଵାଚ ସୁଦୁଃଖାର୍ତୋ ଭଗିନୀଂ ନିଶ୍ଵସନ୍ମୁହୁଃ । ଅଵ୍ଯକ୍ତମୃଦୁନା ସାମ୍ନା ଶୁଷ୍ଯତା ଚ ପୁନଃପୁନଃ ।। 4
ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡି, ଭଉଣୀଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ଦେଇ କହିଲେ; ତାଙ୍କର କଥା ଅତି ମୃଦୁ ଏବଂ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା, ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଥିଲା।
ଯଥା ସୁଦେଷ୍ଣେ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ସଂଗଚ୍ଛେଯଂ ସକାମଯା । ତଥା ଶୀଘ୍ରଂ କୁରୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ମାଽହଂ ପ୍ରାଣାନ୍ପ୍ରହାସିଷମ୍ ।। 5
ସୁଦେଷ୍ଣା, ଆଜି ତୁରନ୍ତ ଏହା ଗଠି କର, ଯେଉଁପରି ମୁଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ସହ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ମିଶିପାରିବି; ନହେଲେ, ମୁଁ ଜୀବନ ହରାଇଦେବି।
ଯଦୀଯମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ନ ମାମଦ୍ଯାପି କାଙ୍କ୍ଷତେ । ଚେତସାଽଭିପ୍ରସନ୍ନେନ ଗତୋସ୍ମି ଯମସାଦନମ୍ ।। 6
ଯଦି ଏହି ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଜନା ଏଯାଁ ମୁଁ ଚାହେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ମୋତେ ଆକୃଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ତେବେ ମୁଁ ଏବେ ଇଁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲି।
ତମୁଵାଚ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସୁଦେଷ୍ଣା ଭ୍ରାତରଂ ପ୍ରିଯମ୍। ଭ୍ରାତୁର୍ଜୀଵିତରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯାସିତେକ୍ଷଣା ।। 7
ସୁଦେଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାଇକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୃଦୁ କଥାରେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ।
ଶରଣାଗତେଯଂ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ମଯା ଦତ୍ତାଭଯା ଚ ସା। ଶୁଭାଚାରା ଚ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନୈନାଂ ଵକ୍ତୁମିହୋତ୍ସହେ ।। 8
ଏହି ଶୁଭ ନିତି ଥିବା ଜନା ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛି; ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଭଲ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ; ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିପାରିବି ନାହିଁ।
ଏଷା ହି ଶକ୍ଯା ନାନ୍ଯେନ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପାପେନ ଚେତସା। ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କିଲ ପଞ୍ଚେମାଂ ରକ୍ଷନ୍ତି ରମଯନ୍ତି ଚ ।। 9
ଅନ୍ୟ କେହି ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ରଖି ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; କଥା ଅଛି, ପାଞ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି।
ଏଵମେଷା ମମାଚଷ୍ଟେ ତଥା ପ୍ରଥମସଂଗମେ। ତଥୈଵ ଗଜନାସୋରୂଃ ସତ୍ଯମାହ ମମାନ୍ତିକେ। ତେ ହି କ୍ରୁଦ୍ଧା ମହାତ୍ମାନୋ ନାଶଯେଯୁର୍ହି ଜୀଵିତମ୍ ।। 10
ଏହି କଥା ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ନିଜେ ମୋତେ ପ୍ରଥମ ମିଳନରେ କହିଥିଲେ; ହାତୀର ଦଳ ଭଳି ଉରୁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୋ ପାଖରେ ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ; ସେମାନେ ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି।
ରାଜା ଚୈଵ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈନାଂ ସଂମୋହଂ ଗତଵାନିହ । ମଯା ଚ ସତ୍ଯଵଚନୈରନୁନୀତୋ ମହୀପତିଃ ।। 11
ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଜନାକୁ ଦେଖି ଏଠାରେ ଭ୍ରମରେ ପଡିଥିଲେ; ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହି ରାଜାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିଲି।
ସୋପ୍ଯେନାମନିଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସୈଵାଭ୍ଯନନ୍ଦତ। ଭଯାଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାନାଂ ଜୀଵିତସ୍ଯୋପଘାତିନାମ୍। ମନସାଽପି ତତସ୍ତ୍ଵେନାଂ ନ ଚିନ୍ତଯତି ପାର୍ଥିଵଃ ।। 12
ସେ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଜନାକୁ ଦିନ ରାତି ଦେଖି, ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଗନ୍ଧର୍ବ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଯେ ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି, ଏହି ଭୟରେ ରାଜା ମନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିନାହିଁ।
ତେ ହି କ୍ରୁଦ୍ଧା ମହାତ୍ମାନୋ ଗରୁଡାନିଲତେଜସଃ। ଦହେଯୁରପି ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଯୁଗାନ୍ତେଷ୍ଵିଵ ଭାସ୍କରଃ ।। 13
ସେମାନେ ଗରୁଡ, ପବନ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାତ୍ମା; ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଯେପରି ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିଦେଇ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କରିପାରନ୍ତି।
ସୈନନ୍ଧ୍ର୍ଯା ହ୍ଯେତଦାଖ୍ଯାତଂ ମମ ତେଷାଂ ମହଦ୍ବଲମ୍। ତଵ ଚାହମିଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ସ୍ନେହାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ବନ୍ଧୁଵତ୍ ।। 14
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ନିଜେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ଏହି ବଡ଼ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଆତ୍ମୀୟତାରେ କହୁଛି।
ମା ଗମିଷ୍ଯସି ଵୈ କୃଚ୍ଛ୍ରାଂ ଗତିଂ ପରମଦୁର୍ଗମାମ୍। ବଲିନସ୍ତେ ରୁଜଂ କୁର୍ଯୁଃ କୁଲସ୍ଯ ଚ ଧନସ୍ଯ ଚ ।। 15
ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ଦୁର୍ଗତିକୁ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନେ ତୁମର କୁଳ ଏବଂ ଧନକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ନାସ୍ଯାଂ ମନଃ କର୍ତୁଂ ଯଦି ପ୍ରାଣା ପ୍ରିଯାସ୍ତଵ। ନ ଚିନ୍ତଯେଥା ମାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରିଯଂ ଚ ଯଦୀଚ୍ଛସି ।। 16
ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ଜୀବନକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୋ ପ୍ରିୟ ଜନାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିକଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଭଗିନୀଂ କୀଚକୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଶତଂ ଵାଽପି ସହସ୍ରମଯୁତାନି ଵା । ଅହମେକୋ ଵଧିଷ୍ଯାମି ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ପଞ୍ଚ କିଂ ପୁନଃ ।। 17
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା କୀଚକ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: ଏକ ଶତ, ଏକ ହଜାର କିମ୍ବା ଦଶ ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏକା ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ତେବେ ପାଞ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ବ ଥିଲେ କଣ ହେବ?
ନ ଚ ତ୍ଵମଭିଜାନୀଷେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଗୁହ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍ । ପୁତ୍ରଂ ଵା କିଲ ପୌତ୍ରଂ ଵା ଭ୍ରାତରଂ ଵା ମନସ୍ଵିନମ୍ ।। 18
ତୁମେ ନାରୀମାନେର ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବକୁ ବୁଝିନାହିଁ; ପୁଅ, ପଉତ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ଭାଇ ଯେପରି ହେଉ।
ରହସୀହ ନରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାନାଗନ୍ଧଵିଭୂଷିତମ୍। ଯୋନିରୁତ୍ସ୍ଵିଦ୍ଯତେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସତୀନାମପି ଚ ଶ୍ରୁତମ୍ ।। 19
ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ପୁରୁଷ, ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇ ଶୋଭିତ ହେଇ ଦେଖିଲେ, ନାରୀମାନେର ଜନ୍ମ ଭାବ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ; ଏହି କଥା ଶୁଣାଯାଇଛି ଯେ ସତୀ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ହୁଅନ୍ତି।
ମାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତମ୍। ଵଶମେଷ୍ଯତି ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ମନ୍ମଥେନାଭିପୀଡିତା। ସା ତ୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରୂହି ଚୈନାଂ ମମ ଚେଞ୍ଜୀଵିତଂ ପ୍ରିଯଂ ।। 20
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ମୋତେ ଦେଖିବେ, ମୁଁ ଶରୀରରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହେଇ ରହିବି; ପ୍ରେମରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ମୋ ଅଧୀନ ହେଇଯିବେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, କହିଦିଅ, ମୋ ଜୀବନ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତା ସୁଦେଷ୍ଣା ତୁ ଶୋକେନାଭିପ୍ରପୀଡିତା। ଅହୋ ଦୁଃଖମହୋ କୃଚ୍ଛ୍ରମହୋ ପାପମିତି ସ୍ମହ ।। 21
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସୁଦେଷ୍ଣା ଶୋକରେ ଭାରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ମନେ ଭାବିଲେ, 'ହାଁ, କେତେ ଦୁଃଖ, କେତେ କଷ୍ଟ, କେତେ ପାପ!'
ପ୍ରାରୁଦଦ୍ଭୃଶଦୁଃଖାର୍ତା ଵିପାକଂ ତସ୍ଯ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସା। ପାତାଲେଷୁ ପତତ୍ଯେଷ ଵିଲପନ୍ବଡଵାମୁଖେ ।। 22
ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖଦାୟକ ଭାଗ୍ୟକୁ ଦେଖି ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ, କହିଲେ—'ଏଉଁ ଦୁଃଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେ ପାତାଳରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି, ବିନାଶର ମୁଖରେ ପଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛି।'
ତ୍ଵତ୍କୃତେ ଵିନଶିଷ୍ଯନ୍ତି ଭ୍ରାତରଃ ସୁହୃଦଶ୍ଚ ମେ। କିଂନୁ ଶକ୍ଯଂ ମଯା କର୍ତୁଂ ଯତ୍ତ୍ଵମେଵମଭିପ୍ଲୁତଃ ।। 23
ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ଭାଇମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ; ତୁମେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଛ, ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
ନ ଚ ଶ୍ରେଯୋଽଭିଜାନୀଷେ କାମମେଵାନୁଵର୍ତସେ। ଧ୍ରୁଵଂ ଗତାଯୁସ୍ତ୍ଵଂ ପାପ ଯଦେଵଂ କାମମୋହିତଃ । ଅକର୍ତଵ୍ଯେ ହି ମାଂ ପାପେ ନିଯୁନଙ୍କ୍ଷି ନରାଧମ ।। 24
ତୁମେ କଣ ଭଲ ତାହା ଜାଣିନାହ; ତୁମେ ମାତ୍ର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହେଇଯାଇଛି, ଏହି ଭ୍ରମରେ ତୁମେ ଅପରାଧ କରୁଛ। ଏହି ଅନ୍ୟାୟ କାମରେ ତୁମେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ କରୁଛ, ଦୁଃଖୀ ମଣିଷ।
ଅପି ଚୈତତ୍ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନିପୁଣୈର୍ମନୁଜୋତ୍ତମୈଃ । ଏକସ୍ତୁ କୁରୁତେ ପାପଂ ସ୍ଵଜାତିସ୍ତେନ ହନ୍ଯତେ ।। 25
ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ମଣିଷମାନେ କହିଛନ୍ତି: ଜଣେ ଅପରାଧ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାରକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।
ଗତସ୍ତ୍ଵଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଵିଷଯଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ଅଦୂଷିତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵଜନଂ ଘାତଯିଷ୍ଯସି ।। 26
ତୁମେ ଧର୍ମରାଜାଙ୍କର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଜନମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ଆଣିବା।
ଏତତ୍ତୁ ମେ ଦୁଃଖତରଂ ଯେନାହଂ ଭ୍ରାତୃସୌହୃଦାତ୍। ଵିଦିତାର୍ଥା କରିଷ୍ଯାମି ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵ କୁଲକ୍ଷଯେ ।। 27
ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଏହି, ଯେ ଭାଇମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସ ରଖି ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ତୁମେ ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେବାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ।