ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାଯ ଚ ମାଂ ଭୀରୁ ଵଶଗଂ ପ୍ରିଯଵାଦିନମ୍ । ନୂନଂ ତ୍ଵମସିତାପାଙ୍ଗି ପଶ୍ଚାତ୍ତାପଂ କରିଷ୍ଯସି ।। 9
ହେ କଳା ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭୟଭୀତେ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ଭଲ ପ୍ରେମ ଓ ମିଠା କଥା କହୁଛି, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପରେ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବ।
ଅହଂ ହି ସୁଭ୍ରୁ ରାଜ୍ଯସ୍ଯ କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯାସ୍ଯ ସୁମଧ୍ଯମେ । ପ୍ରଭୁର୍ଵାସଯିତା ଚୈଵ ଵୀର୍ଯେ ଚାପ୍ରତିମଃ କ୍ଷିତୌ ।। 10
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୂଁ ଭୂଜା ଓ ସୁସ୍ଥଳୀ, ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟର ମୁଁ ମାଲିକ, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି ଓ ପୃଥିବୀରେ ମୋର ସାମର୍ଥ୍ୟର କିଛି ତୁଳନା ନାହିଁ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ମତ୍ସମୋ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚିଦନ୍ଯଃ ପୁମାନିହ । ରୂପଯୌଵନସୌଭାଗ୍ଯୈର୍ଭୋଗୈଶ୍ଚାନୁତ୍ତମୈଃ ଶୁଭୈଃ ।। 11
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରୂପ, ଯୌବନ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗରେ ମୋତେ ସମାନ କୌଣସି ପୁରୁଷ ନାହିଁ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧେଷୁ ଭୋଗେଷ୍ଵନୁପମେଷ୍ଵିହ। ଭୋକ୍ତଵ୍ଯେଷୁ ଚ କଲ୍ଯାଣି କସ୍ମାଦ୍ଦାସ୍ଯେ ରତା ହ୍ଯସି ।। 12
ହେ ଶୁଭେ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଅପୂର୍ବ ଭୋଗ ଥିବାବେଳେ, କାହିଁକି ତୁମେ ଦାସୀ ହେବାରେ ଆସକ୍ତ?
ମଯା ଦତ୍ତମିଦଂ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵାମିନ୍ଯସି ଶୁଭାନନେ। ଭଜସ୍ଵ ମାଂ ଵରାରୋହେ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵଂ ଭୋଗାନନୁତ୍ତମାନ୍ ।। 13
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଦେଇଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର ଏବଂ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗବିଲାସ ଉପଭୋଗ କର।
ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ସାଧ୍ଵୀ କୀଚକେନାଶୁଭଂ ଵଚଃ। କୀଚକଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଗର୍ହଯନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ ।। 14
ଏଭଳି କିଚକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖରାପ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀ କିଚକଙ୍କ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମା ସୂତପୁତ୍ର ମୁହ୍ଯସ୍ଵ ମାଽଦ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସ୍ଵ ଜୀଵିତମ୍। ଜାନୀହି ପଞ୍ଚଭିର୍ଘୋରୈର୍ନିତ୍ଯଂ ମାମଭିରକ୍ଷିତାମ୍ ।। 15
ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ତୁମେ ଅବିବେକୀ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଆଜି ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି। ଜାଣ, ମୁଁ ସଦା ପଞ୍ଚଜଣ ଭୟଙ୍କର ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ।
ନ ଚାପ୍ଯହଂ ତ୍ଵଯା ଲଭ୍ଯା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପତଯୋ ମମ। ତେ ତ୍ଵାଂ ନିହନ୍ଯୁଃ କୁପିତାଃ ସାଧ୍ଵଲଂ ମା ଵ୍ଯନୀନଶଃ ।। 16
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ମୋ ପତିମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ। ସେମାନେ ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେବେ, ଖୋଲାମେଳା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତଭାବେ, ତୁମକୁ ମାରିଦେବେ।
ଅଶକ୍ଯରୂପଂ ପୁରୁଷୈରଧ୍ଵାନଂ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛସି ।। 17
ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ପଥ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହାକୁ କେହି ମଣିଷ ଚାଲିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଯଥା ନିଶ୍ଚେତନୋ ବାଲଃ କୂଲସ୍ଥଃ କୂଲମୁତ୍ତରମ୍। ତର୍ତୁମିଚ୍ଛତି ମନ୍ଦାତ୍ମା ତଥା ତ୍ଵଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛସି ।। 18
ଯେପରି ଅବୁଝ ଶିଶୁ ନଦୀ କୂଳରେ ଦଁଡାଇ ଅପର କୂଳକୁ ପାରିହେବାକୁ ଚାହେ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅବିବେକରେ ଏମିତି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।
ଅନ୍ତର୍ମହୀଂ ଵା ଯଦି ଵୋର୍ଧ୍ଵମୁତ୍ପତେଃ ସମୁଦ୍ରପାରଂ ଯଦି ଵା ପ୍ର ତଥାପି ତେଷାଂ ନ ଵିମୋକ୍ଷମର୍ହସି ପ୍ରମାଥିନୋ ଦେଵସୁତା ହି ଖେଚରାଃ
ତୁମେ ଚାହେଁ ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, କିମ୍ବା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଅ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପାର କର, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କୁ ଟଳିପାରିବ ନାହାଁ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ବିନାଶକାରୀ।
ତ୍ଵଂ କାଲରାତ୍ରୀମିଵ କଶ୍ଚିଦାତୁରଃ କିଂ ମାଂ ଦୃଢଂ ପାର୍ଥଯସେଽଦ୍ଯ କିଂ ମାତୁରଙ୍କେ ଶଯିତୋ ଯଥା ଶିଶୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଜିଘୃକ୍ଷୁରିଵ ମନ୍ଯସ
ଆଜି ତୁମେ ଏତେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମୋତେ କାହିଁକି ଚାହୁଁଛ? ଯେପରି ଏକ ରୋଗୀ ମୃତ୍ୟୁରାତ୍ରିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, କିମ୍ବା ମାଆର ଆଁକେ ଶୋଇଥିବା ଶିଶୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚାହେ, ସେପରି ତୁମେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ।
ତେଷାଂ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତୋ ନ ତେ ଭୁଵି ଗତ୍ଵା ଦିଵଂ ଵା ଶରଣଂ ଭ ନ ଵର୍ତତେ କୀଚକ ତେ ଦୃଶା ଶୁଭଂ ଯା ତେନ ସଂଜୀଵନମର୍ଥଯେତ ସା ।। 2
କୀଚକ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଏପରି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଯିଏ ଜୀବନ ଚାହେ, ସେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନିରାପଦ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତଶ୍ଚ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା କୀଚକଃ କାମମୋହିତଃ। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜଭଵନଂ ଭଗିନ୍ଯା ଅଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ ।। 1
ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇ, କୀଚକ ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ରାଜଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।
ସୋଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସୁକେଶାନ୍ତାଂ ସୁଦେଷ୍ଣାଂ ଭଗିନୀଂ ପ୍ରିଯାମ୍ । ଅମର୍ଯାଦେନ କାମେନ ଘୋରେଣାଭିପରିପ୍ଲୁତଃ ।। 2
ସୁନ୍ଦର କେଶ ଥିବା, ପ୍ରିୟ ଭଉଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୀଚକ ଅଶାନ୍ତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କାମନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲେ।
ସ ତୁ ମୂର୍ଧ୍ର୍ଯଞ୍ଜଲିଂ କୃତ୍ଵା ଭଗିନ୍ଯାଶ୍ଚରଣାଵୁଭୌ । ସଂମୋହାଭିହତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵାତୋଦ୍ଧୃତ ଇଵାର୍ଣଵଃ ।। 3
ସେ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଯୋଡି, ଭଉଣୀଙ୍କ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ବାତାସରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ର ପରି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ସ ପ୍ରୋଵାଚ ସୁଦୁଃଖାର୍ତୋ ଭଗିନୀଂ ନିଶ୍ଵସନ୍ମୁହୁଃ । ଅଵ୍ଯକ୍ତମୃଦୁନା ସାମ୍ନା ଶୁଷ୍ଯତା ଚ ପୁନଃପୁନଃ ।। 4
ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡି, ଭଉଣୀଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ଦେଇ କହିଲେ; ତାଙ୍କର କଥା ଅତି ମୃଦୁ ଏବଂ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା, ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ ଥିଲା।
ଯଥା ସୁଦେଷ୍ଣେ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ସଂଗଚ୍ଛେଯଂ ସକାମଯା । ତଥା ଶୀଘ୍ରଂ କୁରୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ମାଽହଂ ପ୍ରାଣାନ୍ପ୍ରହାସିଷମ୍ ।। 5
ସୁଦେଷ୍ଣା, ଆଜି ତୁରନ୍ତ ଏହା ଗଠି କର, ଯେଉଁପରି ମୁଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ସହ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାରେ ମିଶିପାରିବି; ନହେଲେ, ମୁଁ ଜୀବନ ହରାଇଦେବି।
ଯଦୀଯମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ନ ମାମଦ୍ଯାପି କାଙ୍କ୍ଷତେ । ଚେତସାଽଭିପ୍ରସନ୍ନେନ ଗତୋସ୍ମି ଯମସାଦନମ୍ ।। 6
ଯଦି ଏହି ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଜନା ଏଯାଁ ମୁଁ ଚାହେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ମୋତେ ଆକୃଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ତେବେ ମୁଁ ଏବେ ଇଁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲି।
ତମୁଵାଚ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସୁଦେଷ୍ଣା ଭ୍ରାତରଂ ପ୍ରିଯମ୍। ଭ୍ରାତୁର୍ଜୀଵିତରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯାସିତେକ୍ଷଣା ।। 7
ସୁଦେଷ୍ଣା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାଇକୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୃଦୁ କଥାରେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ।
ଶରଣାଗତେଯଂ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ମଯା ଦତ୍ତାଭଯା ଚ ସା। ଶୁଭାଚାରା ଚ ଭଦ୍ରଂ ତେ ନୈନାଂ ଵକ୍ତୁମିହୋତ୍ସହେ ।। 8
ଏହି ଶୁଭ ନିତି ଥିବା ଜନା ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛି; ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଭଲ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ; ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିପାରିବି ନାହିଁ।
ଏଷା ହି ଶକ୍ଯା ନାନ୍ଯେନ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପାପେନ ଚେତସା। ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କିଲ ପଞ୍ଚେମାଂ ରକ୍ଷନ୍ତି ରମଯନ୍ତି ଚ ।। 9
ଅନ୍ୟ କେହି ମନରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ରଖି ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; କଥା ଅଛି, ପାଞ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି।
ଏଵମେଷା ମମାଚଷ୍ଟେ ତଥା ପ୍ରଥମସଂଗମେ। ତଥୈଵ ଗଜନାସୋରୂଃ ସତ୍ଯମାହ ମମାନ୍ତିକେ। ତେ ହି କ୍ରୁଦ୍ଧା ମହାତ୍ମାନୋ ନାଶଯେଯୁର୍ହି ଜୀଵିତମ୍ ।। 10
ଏହି କଥା ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ନିଜେ ମୋତେ ପ୍ରଥମ ମିଳନରେ କହିଥିଲେ; ହାତୀର ଦଳ ଭଳି ଉରୁ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ମୋ ପାଖରେ ସତ୍ୟ କହିଥିଲେ; ସେମାନେ ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି।
ରାଜା ଚୈଵ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈନାଂ ସଂମୋହଂ ଗତଵାନିହ । ମଯା ଚ ସତ୍ଯଵଚନୈରନୁନୀତୋ ମହୀପତିଃ ।। 11
ରାଜା ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଜନାକୁ ଦେଖି ଏଠାରେ ଭ୍ରମରେ ପଡିଥିଲେ; ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହି ରାଜାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଥିଲି।
ସୋପ୍ଯେନାମନିଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନସୈଵାଭ୍ଯନନ୍ଦତ। ଭଯାଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵମୁଖ୍ଯାନାଂ ଜୀଵିତସ୍ଯୋପଘାତିନାମ୍। ମନସାଽପି ତତସ୍ତ୍ଵେନାଂ ନ ଚିନ୍ତଯତି ପାର୍ଥିଵଃ ।। 12
ସେ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଜନାକୁ ଦିନ ରାତି ଦେଖି, ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଗନ୍ଧର୍ବ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଯେ ଜୀବନକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି, ଏହି ଭୟରେ ରାଜା ମନରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିନାହିଁ।
ତେ ହି କ୍ରୁଦ୍ଧା ମହାତ୍ମାନୋ ଗରୁଡାନିଲତେଜସଃ। ଦହେଯୁରପି ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଯୁଗାନ୍ତେଷ୍ଵିଵ ଭାସ୍କରଃ ।। 13
ସେମାନେ ଗରୁଡ, ପବନ ଏବଂ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାତ୍ମା; ଯଦି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯୁଗ ଶେଷରେ ଯେପରି ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିଦେଇ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କରିପାରନ୍ତି।
ସୈନନ୍ଧ୍ର୍ଯା ହ୍ଯେତଦାଖ୍ଯାତଂ ମମ ତେଷାଂ ମହଦ୍ବଲମ୍। ତଵ ଚାହମିଦଂ ଗୁହ୍ଯଂ ସ୍ନେହାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ବନ୍ଧୁଵତ୍ ।। 14
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ନିଜେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ଏହି ବଡ଼ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ କଥା ଆତ୍ମୀୟତାରେ କହୁଛି।
ମା ଗମିଷ୍ଯସି ଵୈ କୃଚ୍ଛ୍ରାଂ ଗତିଂ ପରମଦୁର୍ଗମାମ୍। ବଲିନସ୍ତେ ରୁଜଂ କୁର୍ଯୁଃ କୁଲସ୍ଯ ଚ ଧନସ୍ଯ ଚ ।। 15
ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ ଦୁର୍ଗତିକୁ ନେଇ ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନେ ତୁମର କୁଳ ଏବଂ ଧନକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ନାସ୍ଯାଂ ମନଃ କର୍ତୁଂ ଯଦି ପ୍ରାଣା ପ୍ରିଯାସ୍ତଵ। ନ ଚିନ୍ତଯେଥା ମାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ମତ୍ପ୍ରିଯଂ ଚ ଯଦୀଚ୍ଛସି ।। 16
ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ଜୀବନକୁ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୋ ପ୍ରିୟ ଜନାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିକଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଭଗିନୀଂ କୀଚକୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଶତଂ ଵାଽପି ସହସ୍ରମଯୁତାନି ଵା । ଅହମେକୋ ଵଧିଷ୍ଯାମି ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ପଞ୍ଚ କିଂ ପୁନଃ ।। 17
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା କୀଚକ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: ଏକ ଶତ, ଏକ ହଜାର କିମ୍ବା ଦଶ ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଏକା ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ତେବେ ପାଞ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ବ ଥିଲେ କଣ ହେବ?