ଏଵଂ ଵିରାଟେନ ସମେତ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚ ଗୋବଲ୍ଲଵତାଂ ଯଥେଷ୍ଟତଃ। ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯାମଵସନ୍ମହାତ୍ମା ଯଥା ରଵିଶ୍ଚାସ୍ତଗିରିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ।। 26
ଏଭଳି ଭାବେ ବିରାଟଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ପାଣ୍ଡବ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଗୋପାଳକର ଦାୟିତ୍ୱ ଲଭିଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ରହିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଏଵଂ ଵିରାଟେ ନ୍ଯଵସଂଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵା ଯଥା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଭିରମୋଘଵିକ୍ରମାଃ । ଅବୁଦ୍ଧଚର୍ଯାଂ ଚରିତୁଂ ଯଥାତଥଂ ସମୁଦ୍ରନେମୀମଭିଶାସ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ ।। 27
ଏଭଳି ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିରାଟଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ ପ୍ରାକ୍ରମରେ। ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାତ ରୂପେ ରହି, ସମୁଦ୍ରର କୂଳ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ପରି ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣା ସୁକେଶୀ ସା ଦର୍ଶନୀଯା ଶୁଚିସ୍ମିତା। ଵେଣୀକେଶାନ୍ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ପୀନଵୃତ୍ତକୁଚା ଶୁଭା । ଜୁଗୂହେ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମୃଦୂନସିତଲୋଚନା ।। 1
ତାପରେ କୃଷ୍ଣା, ସୁନ୍ଦର କେଶ ଓ ମାନ୍ୟ ହସର ସହିତ, ନିଜ ବେଣୀ ଓ ଗୋଲା ଉଚ୍ଚ ଛାତିକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ନିଜର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଲୁଚିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଆଖି ମୃଦୁ ଓ ଶୀତଳ ଥିଲା।
ଵାସଶ୍ଚ ପରିଧାଯୈକଂ କୃଷ୍ଣା ସୁମଲିନଂ ମହତ୍। କୃତ୍ଵା ଵେଷଂ ଚ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣା ଵ୍ଯଚରଦାର୍ତଵତ୍ ।। 2
କୃଷ୍ଣା ଏକ ବଡ଼, ମେଳ ଲଗା ଜାମା ପିନ୍ଧିଲେ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ଭେଷ ଧରି, ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ନଗରଂ ଭୀରୂଃ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଵେଷସଂଯୁତା। ତାଂ ନରାଃ ପରିଧାଵନ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍ ।। 3
ଭୟଭୀତ ଏବଂ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଭେଷ ଧରି, ସେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଲୋକମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଝପଟିଗଲେ।
ଅପୃଚ୍ଛଂସ୍ତେ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କା ତ୍ଵଂ କିଂ ଚ ଚିକୀର୍ଷସି। ସା ତାନୁଵାଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯହମୁପାଗତା। କର୍ମ ଚେଚ୍ଛାମି ଵୈ କର୍ତୁଂ ତସ୍ଯ ଯା ମାଂ ଭରିଷ୍ଯତି ।। 4
ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?' ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଭାବେ ଆସିଛି; ଯିଏ ମୋତେ ରଖିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ଵେଷେଣ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଚ ଗିରା ତଥା। ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାସ୍ତାଂ ଦେଵୀମନ୍ନହେତୋରୁପସ୍ଥିତାମ୍ ।। 5
ତାଙ୍କର ରୂପ, ଭେଷ ଓ ମୃଦୁ କଥା ଦେଖି, ଲୋକେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେନାହିଁ ଯେ ଏଇ ଦେବୀ ଖାଦ୍ୟ ଲାଗି ଆସିଛନ୍ତି।
ଵିରାଟସ୍ଯ ତୁ କୈକେଯୀ ଭାର୍ଯା ପରମସଂମତା। ଆଲୋକଯନ୍ତୀ ଦଦୃଶେ ପ୍ରାସାଦାଦ୍ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାମ୍ ।। 6
ବିରାଟଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, କୈକେୟୀ, ଯିଏ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ, ପ୍ରାସାଦରୁ ଦୃପଦନନ୍ଦିନୀକୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତଥାରୂପାମନାଥାମେକଵାସସମ୍। ସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ଚ ପୁରୁଷୈଶ୍ଚାପି ସର୍ଵତଃ ପରିଵାରିତାମ୍ ।। 7
ସେ ଜଣେ ଅନାଥ, ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିପଟେ ନାରୀମାନେ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଦେଖାଗଲେ।
ଵିରାଟଭାର୍ଯା ତାଂ ଦେଵୀ କାରୁଣ୍ଯାଜ୍ଜାତସଂଭ୍ରମା। ଅପ୍ରେଷଯତ୍ସମୀପସ୍ଥାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ ତତ୍ପରାଃ ।। 8
ବିରାଟଙ୍କ ରାଣୀ, ସେ ଦୟାଳୁ ମହିଳା, ଦୟାରେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ନିକଟରେ ଥିବା ବୃଦ୍ଧା ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ପଠାଇଲେ।
ଅପନୀଯ ତତଃ ସର୍ଵା ଆନଯଧ୍ଵମିହୈଵ ତାମ୍। ଯଦା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ସାଧ୍ଵୀ କମ୍ପତେ ମେ ମନସ୍ତଦା। ତସ୍ମାଚ୍ଛୀଘ୍ରମିହାନାଯ ଦର୍ଶଯଧ୍ଵଂ ଯଦୀଚ୍ଛଥ ।। 9
ଏଠାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହଟାଅ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ମହିଳାକୁ ତୁରନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେ ଧର୍ମପରାୟଣା ନାରୀକୁ ଦେଖେ, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ତୁମେ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ଦେଖାଅ।
ତାସ୍ତଥୋକ୍ତା ଉପାଗମ୍ଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପରିସଂଗତାଃ। ଆନୀଯ ସର୍ଵଥା ତ୍ଵେନାମବ୍ରୁଵନ୍ମଧୁରାକ୍ଷରମ୍ ।। 10
ଏଭଳି ଆଦେଶ ପାଇ, ସେମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ନେଇ ଆଣି, ମିଠା କଥାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ହର୍ମ୍ଯଭୂତଲେ। ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ପ୍ରୈଷଯଚ୍ଚାସ୍ମାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତାଂ ତ୍ଵଂ ଯଦୀଚ୍ଛସି। ଆଯାହ୍ଯସ୍ମାଭିରେଵାଦ୍ଯ ରକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଯଥେଷ୍ଟତଃ ।। 11
ଭଦ୍ରେ, ସୁଦେଷ୍ଣା ରାଣୀ ତୁମକୁ ରାଜମହଳରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଆଜି ଆମ ସହିତ ଚାଲ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହିଦାଅନୁସାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବୁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ରୌପଦୀ ତାସାଂ ଵଚନଂ ଵାକ୍ଯକୋଵିଦା। ଈପ୍ସିତର୍ଥାତିଲାଭେନ ହୃଷ୍ଟାଽଽଯାତା ଗୃହୋତ୍ତମମ୍ ।। 12
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୌପଦୀ, ଯିଏ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଖୁସି ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରାଜଵେଶ୍ମ ହ୍ଯୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଯତ୍ରାଗ୍ର୍ଯମହିଷୀ ସ୍ଥିତା। ସୁଦେଷ୍ଣାମଗମତ୍କୃଷ୍ଣା ରାଜଭାର୍ଯାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍ ।। 13
ସେ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ବସିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣା ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ, ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ମହିଷୀ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାନ୍କେଶାନ୍ମୃଦୂନ୍ଦୀର୍ଘାନ୍ସମୁଦ୍ଗ୍ରଥ୍ଯାସିତେକ୍ଷଣା। କୁଞ୍ଚିତାଗ୍ରାଂସ୍ତୁ ସୂକ୍ଷ୍ମାଗ୍ରାନ୍ଦର୍ଶନୀଯାନ୍ନିବଧ୍ଯ ଚ। ଜୁଗୂହେ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମୃଦୂନାଯତଲୋଚନା ।। 14
କୃଷ୍ଣା, ମୃଦୁ ଓ ଦୀର୍ଘ କେଶ, କଳା ଆଖି, ତାଙ୍କ ଗୋଲାପି ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ କେଶଗୁଡିକୁ ଗଠି ଏକଠି କରି, ଡାହାଣ ପାଶରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ—ସେ ମୃଦୁ ଓ ବଡ଼ ଆଖିର ମାଲିକା।
ସା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵିରାଟସ୍ଯ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯନ୍ତଃପୁରଂ ଶୁଭା। ହ୍ରୀନିଷେଵାନ୍ଵିତା ବାଲା କମ୍ପମାନା ଲତେଵ ସା ।। 15
ସେ ଶୁଭ୍ରା, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଝିଅ, ବିରାଟଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଲତା ପରି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅଭିଗମ୍ଯ ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତା। ଦଦର୍ଶାଵସ୍ଥିତାଂ ହୈମେ ପୀଠେ ରତ୍ନପରିଚ୍ଛଦେ ।। 16
ସେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସୁନାର ସିଂହାସନରେ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ରକ୍ତସୂକ୍ଷ୍ମାମ୍ବରଧରାଂ ମେଘେ ସୌଦାମିନୀମିଵ । ନାନାଵର୍ଣଵିଚିତ୍ରାଂ ଚ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍ ।। 17
ସେ ଲାଲ ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ମେଘ ଉପରେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଭ୍ରୂଂ ସୁକେଶୀଂ ସୁଶ୍ରୋଣୀଂ କୁବ୍ଜଵାମନମଧ୍ଯଗାମ୍। ବହୁପୁଷ୍ପୋପକୀର୍ଣାଯାଂ ଭୂମ୍ଯାଂ ଵେଦିମିଵାଧ୍ଵରେ ।। 18
ସୁନ୍ଦର ଭୌହ, ଆକର୍ଷକ କେଶ, ଶୋଭାମୟ ନିତମ୍ଭ, ଅନେକ ଫୁଲରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଭୂମିରେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞବେଦିକା ଭୂମିରେ ରହିଥାଏ, ସେ ରାଣୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୁଦେଷ୍ଣାଂ ରାଜମହିଷୀଂ ସର୍ଵାଲଂକାରଭୂଷିତାମ୍। ଶ୍ରୀମତୀଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଣାଂ ଶତେନ ପରିଵାରିତାମ୍ ।। 19
ସୁଦେଷ୍ଣା, ରାଜମହିଷୀ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ରୀମତୀ, ଶତଜଣ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ତାଃ ସର୍ଵା ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସନ୍ତପ୍ତାଃ ପରମାଙ୍ଗନାଃ । ପରିତଶ୍ଚୋପତସ୍ଥୁସ୍ତାଃ ସହସୋତ୍ଥାଯ ଚାସନାତ୍ ।। 20
ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷମାଣାଃ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ ଶଚୀଂ ଦେଵୀମିଵାଗତାମ୍। ଗୂଢଗୁଲ୍ଫାଂ ଵରାରୋହାଂ କୃଷ୍ଣାଂ ତାମ୍ରାଯତେକ୍ଷଣାମ୍। ଅତିସର୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀଂ ନତଗାତ୍ରୀଂ ସୁମଧ୍ଯମାମ୍ ।। 21
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଗୁଲ୍ଫ, ଉତ୍ତମ ଆକୃତି, ତାମ୍ର ଓ ବଡ଼ ଆଖି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଦୋଷହୀନ, ନମ୍ର ଦେହ, ଶୁଭ୍ର ମଧ୍ୟଭାଗ—ଶଚୀ ଦେବୀ ପରି ଆସିଥିବା ପରି ଦେଖିଲେ।
ନ ହ୍ରସ୍ଵାଂ ନାତିମହତୀଂ ଜାତାଂ ବହୁତୃଣେ ଵନେ। ଋଶ୍ଯରୋହୀମିଵାନିନ୍ଦ୍ଯାଂ ସୁକେଶୀଂ ମୃଗଲୋଚନାମ୍ ।। 22
ସେ ନ ଛୋଟ, ନ ଅତି ବଡ଼, ଘାସ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଦୋଷହୀନ ଋଷ୍ୟରୋହି ମୃଗୀ ପରି, ସୁନ୍ଦର କେଶ ଓ ମୃଗ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲେ।
ତାଂ ମୃଗୀମିଵ ଵିତ୍ରସ୍ତାଂ ଯୂଥଭ୍ରଷ୍ଟାମିଵ ଦ୍ଵିପାମ୍। ଲକ୍ଷ୍ମୀମିଵ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀଂ ଵିଦ୍ଯାମିଵ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍ ।। 23
ସେ ଭୟଭିତ ହରିଣୀ ପରି, ଦଳରୁ ବିଛିନ୍ନ ହାତୀଣୀ ପରି, ବଡ଼ ଆଖିରେ ଶ୍ରୀ ଦେବୀ ପରି, ଯଶସ୍ୱିନୀ ଜ୍ଞାନ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ରୋହିଣୀମିଵ ତାରାଣାଂ ଦୀପ୍ତାମଗ୍ନିଶିଖାମିଵ। ପାର୍ଵତୀମିଵ ରୁଦ୍ରାଣୀଂ ଵେଲାମିଵ ମହୋଦଧେଃ ।। 24
ସେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୋହିଣୀ ପରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି, ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ବତୀ ପରି, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରର ତଟପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସୁଲଭାମିଵ ନାଗୀନାଂ ମୃଗୀଣାମିଵ କିନ୍ନରୀମ୍। ଗଙ୍ଗାମିଵ ଵିଶୁଦ୍ଧାଙ୍ଗୀଂ ଶାରଦୀମିଵ ଶର୍ଵରୀମ୍ ।। 25
ସରଳ ନାଗକନ୍ୟା ପରି, ମୃଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବକନ୍ୟା ପରି, ଗଙ୍ଗା ଭଳି ପବିତ୍ର ଦେହବତୀ, ଶରତ୍କାଳୀନ ରାତି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତାମଚିନ୍ତ୍ଯତମାଂ ଲୋକେ ଇଲାମିଵ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍ । ସାଵିତ୍ରୀମିଵ ଦୁର୍ଧଷାଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସମନ୍ଵିତାଂ ।। 26
ଏହି ସଂସାରରେ ଅପରିମେୟ, ଇଳା ପରି ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ସାବିତ୍ରୀ ପରି ଦୁର୍ଲଂଘ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ତେଜରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସୀତାମିଵ ସତୀଂ ଶୁଦ୍ଧାମରୁନ୍ଧତୀମିଵ ପ୍ରିଯାମ୍ । ସୁଦେଷ୍ଣା ପର୍ଯପୃଚ୍ଛତ୍ତାଂ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନା ।। 27
ସୀତା ପରି ପବିତ୍ର ଓ ସତୀ, ଅରୁନ୍ଧତୀ ପରି ପ୍ରିୟା; ସୁଦେଷ୍ଣା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ବଡ଼ କରି ପଚାରିଲେ।
କା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି କୁତୋସି ତ୍ଵମିହାଗତା। କସ୍ଯ ଵା ତ୍ଵଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି କିଂ ଵା ତେ କରଵାଣ୍ଯହମ୍ ।। 28
ତୁମେ କିଏ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ନିର୍ମଳ? କେଉଁଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କାହାର ତୁମେ, ବଡ଼ ଆଖିବାଳି? ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି ତୁମ ପାଇଁ?