ପଞ୍ଚାନାଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ତସ୍ଯାଷ୍ଟୌ ଶତସାହସ୍ରଂ ଗଵାଂ ଵର୍ଗାଃ ଶତଂଶତମ୍ ।। 16
ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଶତ ଦଳ ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳରେ ଅଠ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଥିଲା।
ଅପରେ ଦଶସାହସ୍ରା ଦ୍ଵିସ୍ତାଵନ୍ତସ୍ତଥା ପରେ। ତେଷାଂ ଗୋସଙ୍ଖ୍ଯ ଆସଂ ଵୈ ତନ୍ତ୍ରୀପାଲେତି ମାଂ ଵିଦୁଃ ।। 17
ଅନ୍ୟ ଦଳଗୁଡ଼ିକର ସଂଖ୍ୟା ଦଶ ହଜାର ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ଦୁଇଗୁଣା ଅନ୍ୟଏଠି ଥିଲା। ଲୋକେ ମୋତେ ଗୋପାଳକ 'ତନ୍ତ୍ରୀପାଳ' ବୋଲି ଜାଣୁଥିଲେ।
ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦ୍ଗୋଗତଂ କ୍ଵଚିତ୍। ନ ମେଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ କିଂଚିତ୍ସମନ୍ତାଦ୍ଦଶଯୋଜନମ୍ ।। 18
ଯେଉଁଠି ଗାଈ ସମ୍ପର୍କିତ କିଛି ଘଟିଛି, ଘଟୁଛି କିମ୍ବା ଆଗକୁ ଘଟିବ, ଏବଂ ଦଶ ଯୋଜନ ଚାରିପାଖରେ ଯେଉଁଠି ଗାଈ ସମ୍ପର୍କିତ କିଛି ଅଛି, ସେସବୁ କଥା ମୋତେ ଅଜଣା କିଛି ନାହିଁ।
ଗୁଣାଃ ସୁଵିଦିତା ହ୍ଯାସନ୍ମଯା ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଆସୀଚ୍ଚ ସ ମଯା ତୁଷ୍ଟଃ କୁରୁରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ।। 19
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଜାଣୁଥିଲି। କୁରୁବଂଶୀ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମୋପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ।
ଅନେନ ଗଣିତା ଗାଵୋ ଦୁର୍ଵିଜ୍ଞେଯା ମହତ୍ତରାଃ। ବହୁକ୍ଷୀରତରାସ୍ତା ଵୈ ବହ୍ଵ୍ଯଃ ସତ୍ଯଃ ସପୁତ୍ରିକାଃ ।। 20
ଏହି ଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ, ଗାଈମାନେ ବହୁତ ବଡ଼ ଏବଂ ବୁଝିବାକୁ କଷ୍ଟକର। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଦୁଧରେ ଧନୀ, ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ, ସତ୍ୟବାନ୍ ଏବଂ ପିଲାସହିତ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ଚ ଗାଵୋ ବହୁଲା ଭଵନ୍ତି ନ ତାସୁ ରୋଗୋ ଭଵତୀହ କଶ୍ଚିତ୍। ତୈସ୍ତୈରୁପଯୈର୍ଵିଦିତଂ ମଯୈତଦେତାନି ଶିଲ୍ପାନି ମଯି ସ୍ଥିତାନି ।। 21
ଗାଈମାନେ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ବଢ଼ିଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ରୋଗୀ ହୁଏନାହିଁ। ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ମୁଁ ଏହିଥିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି କୌଶଳଗୁଡ଼ିକ ମୋ ଭିତରେ ଅଛି।
ଋଷଭାନପି ଜାନାମି ରାଜନ୍ପୂଜିତଲକ୍ଷଣାନ୍। ଯେଷାଂ ମୂତ୍ରମୁପାଘ୍ରାଯ ଵନ୍ଧ୍ଯା ଅପି ପ୍ରସୂଯତେ ।। 22
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଏହି ବିଶେଷ ଗୁଣ ଥିବା ବଳଦମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ। ତାଙ୍କର ପିଶାବ ଘ୍ରାଣ କରିଲେ, ଅଜନ୍ମା ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟ ପିଲା ଦେଇପାରନ୍ତି।
ମତ୍ସ୍ଯାଧିପୋ ହର୍ଷକଲେନ ଚେତସା ମାଦ୍ରୀସୁତଂ ପାଣ୍ଡଵମଭ୍ଯଭାଷତ। ନୈଵାନୁମନ୍ଯେ ତଵ କର୍ମ କୁତ୍ସିତଂ ମହୀଂ ସମଗ୍ରାମଭିପାତୁମର୍ହସି ।। 23
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ମନରେ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମର ଏହି କାମକୁ ଅନୁମୋଦନ କରେନି; ତୁମେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ।'
ଅଥ ତ୍ଵିଦାନୀଂ ତଵ ରୋଚତେ ଵିଭୋ ଯଥେଷ୍ଟତୋ ଗଵ୍ଯମଵେକ୍ଷ ମାମକମ୍। ତ୍ଵଦର୍ପଣା ମେ ପଶଵୋ ଭଵନ୍ତୁ ଵୈ ପଶୂନ୍ସପାଲାନ୍ଭଵତେ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ ।। 24
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ମୋର ଗାଈମାନେ ଯେପରି ଚାହଁ, ଦେଖ। ମୋର ସମସ୍ତ ପଶୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେ ତୁମର ଦେଖାଶୁଣାରେ ରହୁନ୍ତୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପଶୁ ଓ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଦେଉଛି।
ଶତଂ ସହସ୍ରାଣି ଗଵାଂ ହି ସନ୍ତି ଵର୍ଣସ୍ଯଵର୍ଣସ୍ଯ ପୃଥଗ୍ଗଣାନାମ୍। ଦଦାମି ତେଽହଂ ଵରମୀପ୍ସିତଂ ଚ ଯତ୍ତ୍ଵଦର୍ପଣା ମେ ପଶଵୋ ଭଵନ୍ତ୍ଵିତି ।। 25
ଏଠି ଶତ ଶହ ଗାଈ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳ ଅଲଗା ଅଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି, ମୋର ସମସ୍ତ ପଶୁ ତୁମର ଦେଖାଶୁଣାରେ ରହୁନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ଵିରାଟେନ ସମେତ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚ ଗୋବଲ୍ଲଵତାଂ ଯଥେଷ୍ଟତଃ। ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯାମଵସନ୍ମହାତ୍ମା ଯଥା ରଵିଶ୍ଚାସ୍ତଗିରିଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ।। 26
ଏଭଳି ଭାବେ ବିରାଟଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ପାଣ୍ଡବ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଗୋପାଳକର ଦାୟିତ୍ୱ ଲଭିଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ଗୁପ୍ତ ରୂପେ ରହିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଏଵଂ ଵିରାଟେ ନ୍ଯଵସଂଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵା ଯଥା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଭିରମୋଘଵିକ୍ରମାଃ । ଅବୁଦ୍ଧଚର୍ଯାଂ ଚରିତୁଂ ଯଥାତଥଂ ସମୁଦ୍ରନେମୀମଭିଶାସ୍ତୁମୁଦ୍ଯତାଃ ।। 27
ଏଭଳି ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିରାଟଙ୍କ ଘରେ ରହିଲେ, ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ ପ୍ରାକ୍ରମରେ। ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାତ ରୂପେ ରହି, ସମୁଦ୍ରର କୂଳ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ପରି ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣା ସୁକେଶୀ ସା ଦର୍ଶନୀଯା ଶୁଚିସ୍ମିତା। ଵେଣୀକେଶାନ୍ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ପୀନଵୃତ୍ତକୁଚା ଶୁଭା । ଜୁଗୂହେ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମୃଦୂନସିତଲୋଚନା ।। 1
ତାପରେ କୃଷ୍ଣା, ସୁନ୍ଦର କେଶ ଓ ମାନ୍ୟ ହସର ସହିତ, ନିଜ ବେଣୀ ଓ ଗୋଲା ଉଚ୍ଚ ଛାତିକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ନିଜର ଡାହାଣ ପାଖରେ ଲୁଚିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଆଖି ମୃଦୁ ଓ ଶୀତଳ ଥିଲା।
ଵାସଶ୍ଚ ପରିଧାଯୈକଂ କୃଷ୍ଣା ସୁମଲିନଂ ମହତ୍। କୃତ୍ଵା ଵେଷଂ ଚ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣା ଵ୍ଯଚରଦାର୍ତଵତ୍ ।। 2
କୃଷ୍ଣା ଏକ ବଡ଼, ମେଳ ଲଗା ଜାମା ପିନ୍ଧିଲେ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ଭେଷ ଧରି, ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ନଗରଂ ଭୀରୂଃ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଵେଷସଂଯୁତା। ତାଂ ନରାଃ ପରିଧାଵନ୍ତଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ସମୁପାଦ୍ରଵନ୍ ।। 3
ଭୟଭୀତ ଏବଂ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଭେଷ ଧରି, ସେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଲୋକମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଝପଟିଗଲେ।
ଅପୃଚ୍ଛଂସ୍ତେ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କା ତ୍ଵଂ କିଂ ଚ ଚିକୀର୍ଷସି। ସା ତାନୁଵାଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯହମୁପାଗତା। କର୍ମ ଚେଚ୍ଛାମି ଵୈ କର୍ତୁଂ ତସ୍ଯ ଯା ମାଂ ଭରିଷ୍ଯତି ।। 4
ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?' ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଭାବେ ଆସିଛି; ଯିଏ ମୋତେ ରଖିବେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।'
ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ଵେଷେଣ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଚ ଗିରା ତଥା। ନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାସ୍ତାଂ ଦେଵୀମନ୍ନହେତୋରୁପସ୍ଥିତାମ୍ ।। 5
ତାଙ୍କର ରୂପ, ଭେଷ ଓ ମୃଦୁ କଥା ଦେଖି, ଲୋକେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେନାହିଁ ଯେ ଏଇ ଦେବୀ ଖାଦ୍ୟ ଲାଗି ଆସିଛନ୍ତି।
ଵିରାଟସ୍ଯ ତୁ କୈକେଯୀ ଭାର୍ଯା ପରମସଂମତା। ଆଲୋକଯନ୍ତୀ ଦଦୃଶେ ପ୍ରାସାଦାଦ୍ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାମ୍ ।। 6
ବିରାଟଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, କୈକେୟୀ, ଯିଏ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ, ପ୍ରାସାଦରୁ ଦୃପଦନନ୍ଦିନୀକୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତଥାରୂପାମନାଥାମେକଵାସସମ୍। ସ୍ତ୍ରୀଭିଶ୍ଚ ପୁରୁଷୈଶ୍ଚାପି ସର୍ଵତଃ ପରିଵାରିତାମ୍ ।। 7
ସେ ଜଣେ ଅନାଥ, ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚାରିପଟେ ନାରୀମାନେ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଦେଖାଗଲେ।
ଵିରାଟଭାର୍ଯା ତାଂ ଦେଵୀ କାରୁଣ୍ଯାଜ୍ଜାତସଂଭ୍ରମା। ଅପ୍ରେଷଯତ୍ସମୀପସ୍ଥାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ ତତ୍ପରାଃ ।। 8
ବିରାଟଙ୍କ ରାଣୀ, ସେ ଦୟାଳୁ ମହିଳା, ଦୟାରେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ନିକଟରେ ଥିବା ବୃଦ୍ଧା ନାରୀମାନେଙ୍କୁ ଡାକିବାକୁ ପଠାଇଲେ।
ଅପନୀଯ ତତଃ ସର୍ଵା ଆନଯଧ୍ଵମିହୈଵ ତାମ୍। ଯଦା ଦୃଷ୍ଟା ମଯା ସାଧ୍ଵୀ କମ୍ପତେ ମେ ମନସ୍ତଦା। ତସ୍ମାଚ୍ଛୀଘ୍ରମିହାନାଯ ଦର୍ଶଯଧ୍ଵଂ ଯଦୀଚ୍ଛଥ ।। 9
ଏଠାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହଟାଅ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ମହିଳାକୁ ତୁରନ୍ତ ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେ ଧର୍ମପରାୟଣା ନାରୀକୁ ଦେଖେ, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ତୁମେ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ଦେଖାଅ।
ତାସ୍ତଥୋକ୍ତା ଉପାଗମ୍ଯ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପରିସଂଗତାଃ। ଆନୀଯ ସର୍ଵଥା ତ୍ଵେନାମବ୍ରୁଵନ୍ମଧୁରାକ୍ଷରମ୍ ।। 10
ଏଭଳି ଆଦେଶ ପାଇ, ସେମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ନେଇ ଆଣି, ମିଠା କଥାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ସୁଦେଷ୍ଣା ହର୍ମ୍ଯଭୂତଲେ। ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ପ୍ରୈଷଯଚ୍ଚାସ୍ମାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତାଂ ତ୍ଵଂ ଯଦୀଚ୍ଛସି। ଆଯାହ୍ଯସ୍ମାଭିରେଵାଦ୍ଯ ରକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଯଥେଷ୍ଟତଃ ।। 11
ଭଦ୍ରେ, ସୁଦେଷ୍ଣା ରାଣୀ ତୁମକୁ ରାଜମହଳରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆମେ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଆଜି ଆମ ସହିତ ଚାଲ, ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହିଦାଅନୁସାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବୁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ରୌପଦୀ ତାସାଂ ଵଚନଂ ଵାକ୍ଯକୋଵିଦା। ଈପ୍ସିତର୍ଥାତିଲାଭେନ ହୃଷ୍ଟାଽଽଯାତା ଗୃହୋତ୍ତମମ୍ ।। 12
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ରୌପଦୀ, ଯିଏ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଖୁସି ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରାଜଵେଶ୍ମ ହ୍ଯୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଯତ୍ରାଗ୍ର୍ଯମହିଷୀ ସ୍ଥିତା। ସୁଦେଷ୍ଣାମଗମତ୍କୃଷ୍ଣା ରାଜଭାର୍ଯାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍ ।। 13
ସେ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ ବସିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣା ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ, ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ମହିଷୀ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାନ୍କେଶାନ୍ମୃଦୂନ୍ଦୀର୍ଘାନ୍ସମୁଦ୍ଗ୍ରଥ୍ଯାସିତେକ୍ଷଣା। କୁଞ୍ଚିତାଗ୍ରାଂସ୍ତୁ ସୂକ୍ଷ୍ମାଗ୍ରାନ୍ଦର୍ଶନୀଯାନ୍ନିବଧ୍ଯ ଚ। ଜୁଗୂହେ ଦକ୍ଷିଣେ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମୃଦୂନାଯତଲୋଚନା ।। 14
କୃଷ୍ଣା, ମୃଦୁ ଓ ଦୀର୍ଘ କେଶ, କଳା ଆଖି, ତାଙ୍କ ଗୋଲାପି ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ କେଶଗୁଡିକୁ ଗଠି ଏକଠି କରି, ଡାହାଣ ପାଶରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ—ସେ ମୃଦୁ ଓ ବଡ଼ ଆଖିର ମାଲିକା।
ସା ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵିରାଟସ୍ଯ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯନ୍ତଃପୁରଂ ଶୁଭା। ହ୍ରୀନିଷେଵାନ୍ଵିତା ବାଲା କମ୍ପମାନା ଲତେଵ ସା ।। 15
ସେ ଶୁଭ୍ରା, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଝିଅ, ବିରାଟଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଲତା ପରି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ।
ଅଭିଗମ୍ଯ ଚ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତା। ଦଦର୍ଶାଵସ୍ଥିତାଂ ହୈମେ ପୀଠେ ରତ୍ନପରିଚ୍ଛଦେ ।। 16
ସେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସୁନାର ସିଂହାସନରେ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ରକ୍ତସୂକ୍ଷ୍ମାମ୍ବରଧରାଂ ମେଘେ ସୌଦାମିନୀମିଵ । ନାନାଵର୍ଣଵିଚିତ୍ରାଂ ଚ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍ ।। 17
ସେ ଲାଲ ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ମେଘ ଉପରେ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ସୁଭ୍ରୂଂ ସୁକେଶୀଂ ସୁଶ୍ରୋଣୀଂ କୁବ୍ଜଵାମନମଧ୍ଯଗାମ୍। ବହୁପୁଷ୍ପୋପକୀର୍ଣାଯାଂ ଭୂମ୍ଯାଂ ଵେଦିମିଵାଧ୍ଵରେ ।। 18
ସୁନ୍ଦର ଭୌହ, ଆକର୍ଷକ କେଶ, ଶୋଭାମୟ ନିତମ୍ଭ, ଅନେକ ଫୁଲରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଭୂମିରେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞବେଦିକା ଭୂମିରେ ରହିଥାଏ, ସେ ରାଣୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।