ପ୍ରଣମନ୍ତି ଚ ଯେ ତ୍ଵାଂ ହି ପ୍ରଭାତେ ତୁ ନରା ଭୁଵି । ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂଚିତ୍ପୁତ୍ରତୋ ଧନତୋପି ଵା ।। 20
ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଯେମାନେ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ କିମ୍ବା ଧନ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଦୁର୍ଗାତ୍ତାରଯସେ ଦୁର୍ଗେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଦୁର୍ଗା ସ୍ମୃତା ଜନୈଃ । କାନ୍ତାରେଷ୍ଵଵସନ୍ନାନାଂ ମଗ୍ରାନାଂ ଚ ମହାର୍ଣଵେ। ଦସ୍ଯୁଭିର୍ଵା ନିରୁଦ୍ଧାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପରମା ନୃଣାମ୍ ।। 21
ଦୁର୍ଗା, ତୁମେ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କର, ଏହିକାରଣରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦୁର୍ଗା ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲରେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଘେରିଲେ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।
ଜଲପ୍ରତରଣେ ଚୈଵ କାନ୍ତାରେଷ୍ଵଟଵୀଷୁ ଚ। ଯେ ସ୍ମରନ୍ତି ମହାଦେଵି ନ ଚ ସୀଦନ୍ତି ତେ ନରାଃ ।। 22
ପାଣି ଅଟକାଇବା, ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ଅଜଣା ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବିପଦରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିଃ ଶ୍ରୀର୍ଧୃତିଃ ସିଦ୍ଧିର୍ହ୍ରୀର୍ଵିଦ୍ଯା ସଂତତିର୍ମତିଃ। ସଂଧ୍ଯା ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରଭା ନିଦ୍ରା ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା କାଂତିଃକ୍ଷମାଦଯା ।। 23
ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀ, ଧୃତି, ସିଦ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତାନ, ବୁଦ୍ଧି, ସଂଧ୍ୟା, ରାତି, ପ୍ରଭା, ନିଦ୍ରା, ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା, ରୂପ, ଖ୍ଷମା ଓ ଦୟା।
ନୃଣାଂ ଚ ବନ୍ଧନଂ ମୋହଂ ପୁତ୍ରନାଶଂ ଧନକ୍ଷଯମ୍। ଵ୍ଯାଧିଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ଭଯଂ ଚୈଵ ପୂଜିତା ନାଶଯିଷ୍ଯସି ।। 24
ଯେତେବେଳେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ମୋହ, ପୁଅ ହାରାଣି, ଧନ ହାରାଣି, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଭୟ ନଶ୍ଟ କର।
ସୋହଂ ରାଜ୍ଯାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନଵାନ୍ । ପ୍ରଣତଶ୍ଚ ଯଥା ମୂର୍ଧ୍ନା ତଵ ଦେଵି ସୁରେଶ୍ଵରି ।। 25
ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି; ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ।
ତ୍ରାହି ମାଂ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷି ସତ୍ଯେ ସତ୍ଯା ଭଵସ୍ଵ ନଃ। ଶରଣଂ ଭଵ ମେ ଦୁର୍ଗେ ଶରଣ୍ଯେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲେ ।। 26
ହେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନୀ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ସତ୍ୟରେ, ଆମ ପ୍ରତି ତୁମେ ସତ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଖା। ହେ ଦୁର୍ଗା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଶରଣଦାତ୍ରୀ, ମୋର ଶରଣ ହେବା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ହି ସା ଦେଵୀ ଦର୍ଶଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵମ୍ । ଉପଗମ୍ଯ ତୁ ରାଜାନମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। 27
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା ପାଇଁ, ସେ ଦେବୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମହାବାହୋ ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୋ। ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଚିରାଦେଵ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯସ୍ତଵ ।। 28
ହେ ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।
ମମ ପ୍ରସାଦାନ୍ନିର୍ଜିତ୍ଯ ହତ୍ଵା କୌରଵଵାହିନୀମ୍ । ରାଜ୍ଯଂ ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ କୃତ୍ଵା ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମେଦିନୀଂ ପୁନଃ ।। 29
ମୋର କୃପାରେ, କୌରବ ସେନାକୁ ହରାଇ ଏବଂ ସେମାନୋକୁ ବିନଶ୍ଟ କରି, ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ପୁଣି ଏଇ ପୃଥିବୀର ଉପଭୋଗ କରିବ।
ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ରାଜନ୍ପ୍ରୀତିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ପୁଷ୍କଲାମ୍ । ମତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ତେ ସୌଖ୍ଯମାରୋଗ୍ଯଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। 30
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ। ଏବଂ ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ସୁଖ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଲାଭ କରିବ।
ଯେ ଚ ସଂକୀର୍ତଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଲୋକେ ଵିଗତକଲ୍ମଷାଃ। ତେଷାଂ ତୁଷ୍ଟା ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ରାଜ୍ଯମାଯୁର୍ଵପୁଃ ସୁତମ୍ ।। 31
ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ଯେମାନେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଢିବେ କିମ୍ବା କହିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ରାଜ୍ୟ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଶୋଭା ଓ ସନ୍ତାନ ଦେଇବି।
ପ୍ରଵାସେ ନଗରେ ଵାଽପି ସଂଗ୍ରାମେ ଶତ୍ରୁସଂକଟେ । ଅଟଵ୍ଯାଂ ଦୁର୍ଗକାନ୍ତାରେ ସାଗରେ ଗହନେ ଗିରୌ ।। 32
ପ୍ରବାସରେ, ସହରରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆପଦରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, କଠିନ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ, ସମୁଦ୍ରରେ କିମ୍ବା ଗଭୀର ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ,
ଯେ ସ୍ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ମାଂ ରାଜନ୍ଯଥାଽହଂ ଭଵତା ସ୍ମୃତା । ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂଚିତସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। 33
ଯେମିତି ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିଛ, ସେପରି ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ।
ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଵରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୃଣୁଯାଦ୍ଵା ପଠେତ ଵା। ତସ୍ଯ ସର୍ଵାଣି କାର୍ଯାଣି ସିଦ୍ଧିଂ ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାଃ ।। 34
ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିକୁ ଯେ କେହି ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ପଢିବେ, ସେଠାରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କାମ ସିଦ୍ଧି ହେବ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ଵଃ ସର୍ଵାନ୍ଵିରାଟନଗରେ ସ୍ଥିତାନ୍ । ନ ପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି କୁରକୋ ନରା ଵା ତନ୍ନିଵାସିନଃ ।। 35
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେମାନେ ଯେଉଁଠି ବିରାଟନଗରରେ ଅଛ, ସେଠାରେ କୌରବ କିମ୍ବା ସେଠାର ଲୋକମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିବେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵରଦା ଦେଵୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମରିଂଦମମ୍। ରକ୍ଷାଂ କୃତ୍ଵା ଚ ପାଣ୍ଡୂନାଂ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ ।।] 36
ଏଭଳି କହି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ପୁଣ୍ଯଜଲାଂ ଶିଵାଂ ଶୁଭାଂ ମହର୍ଷିଗନ୍ଧର୍ଵନିଷେଵିତୋଦକାମ୍। ତ୍ରିଲୋକକାନ୍ତାମଵତୀର୍ଯ ଜାହ୍ନଵୀମୃଷୀଂଶ୍ଚ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପିତୃନତପର୍ଯନ୍ ।। 1
ତାପରେ ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଜାହ୍ନବୀ ନଦୀକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ନିତ୍ୟ ନାହାନ୍ତି, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରିୟ, ସେଠାରେ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନୋକୁ ଜଳ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଵରପ୍ରଦାନଂ ହ୍ଯନୁଚିନ୍ତ୍ଯ ପାର୍ଥିଵେ ହୁତ୍ଵାଽଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ କୃତଜପ୍ଯମଙ୍ଗଲଃ । ଦିଶଂ ତଥୈନ୍ଦ୍ରୀମଭିତଃ ପ୍ରପେଦିଵାନ୍କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଧର୍ମମୁପାହ୍ଵଯଚ୍ଛନୈଃ ।। 2
ବରଦାନ ଭାବି, ଅଗ୍ନିହୋମ, ଜପ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ହାତ ଜୋଡି ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଧର୍ମକୁ ଡାକିଲେ।
ଵରପ୍ରଦାନଂ ମମ ଦତ୍ତଵାନ୍ପିତା ପ୍ରସନ୍ନଚେତା ଵରଦଃ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଜଲାର୍ଥିନୋ ମେ ତୃଷିତସ୍ଯ ସୋଦରା ମଯା ପ୍ରଯୁକ୍ତା ଵିଵିଶୁର୍ଜଲାଶଯମ୍ ।। 3
ମୋ ପିତା, ଦୟାଳୁ ଓ ବରଦାତା, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମୋତେ ବର ଦେଲେ। ମୋ ପିପାସିତ ଭାଇମାନେ ଜଳ ଚାହିଁ, ମୋ ଆଦେଶରେ ଜଳାଶୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିପାତିତା ଯକ୍ଷଵରେଣ ତେ ଵନେ ମହାହଵେ ଵଜ୍ରଭୃତେଵ ଦାନଵାଃ । ମଯା ଚ ଗତ୍ଵା ଵରଦୋ ହି ତୋଷିତୋ ଵିଵକ୍ଷତା ପ୍ରଶ୍ନସମୁଚ୍ଚଯଂ ଗୁରୁଃ ।। 4
ବନରେ, ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ, ସେମାନେ ଯକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଦାନବମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୁଅନ୍ତି। ମୁଁ ଯାଇ ବରଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଲି, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ସ ମେ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵରଂ ଦଦୌ ପରିଷ୍ଵଜଂଶ୍ଚାହ ତଥୈଵ ସୌହୃଦାତ୍। ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯଦ୍ଵାଞ୍ଛସି ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ସ୍ଥିତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵରଦୋଽସ୍ମି ପଶ୍ଯ ମାମ୍ ।। 5
ସେ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୋତେ ବର ଦେଲେ ଓ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ: 'ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୋତେ ପଚାର। ମୁଁ ଆକାଶରେ ବରଦାତା ଭାବେ ଦଢ଼ିଛି—ମୋତେ ଦେଖ।'
ସ ଵୈ ମଯୋକ୍ତୋ ଵରଦଃ ପିତା ପ୍ରଭୁଃ ସଦୈଵ ମେ ଧର୍ମରତା ମତିର୍ଭଵେତ୍। ଇମେ ଚ ଜୀଵନ୍ତୁ ମମାନୁଜାଃ ପ୍ରଭୋ ଵଯଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଜଯଂ ତଥାଽଽପ୍ନୁମଃ ।। 6
ତାପରେ ମୁଁ ବରଦାତା ପିତାଙ୍କୁ କହିଲି: 'ମୋର ମନ ସଦା ଧର୍ମରେ ଲାଗି ରହୁ। ଏମାନେ ମୋ ଭାଇମାନେ ବଞ୍ଚି ରହନ୍ତୁ, ଆମେ ଆମର ସ୍ୱରୂପ ଓ ବିଜୟ ପାଉ।'
କ୍ଷମା ଚ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଯଥେପ୍ସିତଂ ଭଵେଦ୍ଵ୍ରତଂ ତୁ ସତ୍ଯଂ ଚ ସମାପ୍ତିରେଵ ଚ। ଵରୋ ମମୈଷୋସ୍ତୁ ଯଥାଽନୁକୀର୍ତିତୋ ନ ତନ୍ମୃଷା ଦେଵଵୃଷୋ ଯଥାଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। 7
ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି ମୋତେ ମିଳୁ। ମୋ ବ୍ରତ ଓ ସତ୍ୟ ସଫଳ ହେଉ। ମୁଁ ଯେପରି ବର ଚାହିଁଛି, ତାହା ମୋତେ ମିଳୁ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ତାହା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହେଉ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଧର୍ମାତ୍ମା ଧର୍ମମେଵାନୁଚିନ୍ତଯନ୍। ତଦୈଵ ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ରୂପମେଵାଭଵତ୍ସ୍ଵଯମ୍ ।। 8
ଏଭଳି କହି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନେ ମନେ କେବଳ ଧର୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୟା ହେବା ସହିତ, ସେ ନିଜେ ଏହି ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ସ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାତିସ୍ତରୁଣସ୍ତ୍ରିଦଣ୍ଡଭୃତ୍କମଣ୍ଡଲୂଷ୍ଣୀଷଧରୋ ଵ୍ଯଜାଯତ। ସୁରକ୍ତମାଞ୍ଜିଷ୍ଠଵରାମ୍ବରଃ ଶିଖୀ ପଵିତ୍ରପାଣିର୍ଦଦୃଶେ ତଦାଽଦ୍ଭୁତମ୍ ।। 9
ସେ ଦ୍ୱିଜାତି ଯୁବକ, ତିନି ଦଣ୍ଡ, କମଣ୍ଡଳୁ ଓ ଉଷ୍ଣୀଷ ଧରିଥିଲେ, ଗାଢ଼ ଲାଲ ଓଡ଼ଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚୂଡ଼ା ଓ ପବିତ୍ର କୁଶ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ—ସେ ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲେ।
ତଥୈଵ ତେଷାମପି ଧର୍ମଚାରିଣାଂ ଯଥୋଚିତାର୍ହାଭରଣାମ୍ବରସ୍ରଜଃ। କ୍ଷଣେନ ରାଜନ୍ନଭଵନ୍ମହାତ୍ମନାଂ ପ୍ରଶସ୍ତଧର୍ମାଗ୍ର୍ଯଫଲାଭିକାଙ୍କ୍ଷିଣାମ୍ ।। 10
ଏଭଳି ଧର୍ମରେ ଚଳିଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ, ଉତ୍ତମ ଫଳ ଆଶା କରୁଥିବା ମହାତ୍ମାମାନେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭୂଷଣ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ମାଳା ଧାରଣ କରି ଶୋଭିତ ହେଲେ, ରାଜା।
ନଵେନ ରୂପେଣ ଵିଶାଂପତିର୍ଯୁତସ୍ତ୍ଵଥର୍ଵରୂପେଣ ବଭୌ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ନିବଦ୍ଧଵୈଡୂର୍ଯସିତାନ୍ସକାଞ୍ଚନାନ୍ନୃପସ୍ତଥାଽକ୍ଷାନ୍ପରିଵେଷ୍ଟ୍ଯ ଵାସସଃ ।। 11
ତାପରେ, ନୂତନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ନୀଳ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବାନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ଵିରାଟଂ ପ୍ରଥମଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଦଦର୍ଶ ଦୂରାତ୍ସୁସମୃଦ୍ଧତେଜସମ୍। ଅନନ୍ତତେଜୋଜ୍ଵଲିତଂ ହୁତାଶନଂ ଦୁରାସଦଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଵିଷଂ ଯଥୋରଗମ୍ ।। 12
ତାପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୂରରୁ ବିରାଟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ଅନନ୍ତ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବିଷ ଥିବା ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲେ।
ସଭାସଦଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଭିର୍ଜନୈର୍ଵୃତଂ ଵିଚିତ୍ରନାନାଵିଧଶସ୍ତ୍ରପାଣିଭିଃ । ଉପାଯନୌଘୈଃ ପ୍ରଵିଶଦ୍ଭିରାଚିତଂ ଦ୍ଵିଜୈଶ୍ଚ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷରମନ୍ତ୍ରଧାରିଭିଃ ।। 13
ସେ ସଭାସଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହାତ ଜୋଡିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା ମଣିଷମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପହାର ନେଇ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।