ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯାଂ ଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତୋ ରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍ ।। 67
ସେମାନେ ତେରୋ ବର୍ଷରେ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଅଜଣା ଭାବରେ ରହିବେ।
ଵିରାଟନଗରଂ ରମ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛମାନୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅସ୍ତୁଵନ୍ମନସା ଦେଵୀଂ ଦୁର୍ଗାଂ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରୀମ୍ ।। 1
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଯେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦର ବିରାଟନଗରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ମନରେ ତିନି ଭୁବନର ଇଶ୍ୱରୀ ଦୁର୍ଗାଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଯଶୋଦାଗର୍ଭସଂଭୂତାଂ ନାରାଯଣଵରପ୍ରିଯାମ୍ । ନନ୍ଦଗୋପକୁଲେ ଜାତାଂ ମଙ୍ଗଲ୍ଯାଂ କୁଲଵର୍ଧନୀମ୍ ।। 2
ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦର ପ୍ରିୟା, ନନ୍ଦ ଗୋପଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଶୁଭଦାୟିନୀ ଏବଂ ବଂଶକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା।
କଂସଵିଦ୍ରାଵଣକରୀମସୁରାଣାଂ କ୍ଷଯଂକରୀମ୍। ଶିଲାତଟଵିନିକ୍ଷିପ୍ତାମାକାଶଂ ପ୍ରତି ଗାମିନୀମ୍ ।। 3
ଯିଏ କଂସକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ, ଦାନବମାନେଙ୍କର ନାଶ କରିଥିଲେ, ଶିଳା ଧାରରେ ରଖାଯାଇ ଆକାଶକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭଗିନୀଂ ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯଵିଭୂଷିତାମ୍। ଦିଵ୍ଯାମ୍ବରଧରାଂ ଦେଵୀଂ ଖଙ୍ଗଖେଟକଧାରିଣୀମ୍ ।। 4
ବାସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଖଡ୍ଗ ଓ ଢାଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀ।
ଭାରାଵତରଣେ ପୁଣ୍ଯେ ଯେ ସ୍ମରନ୍ତି ସଦା ଶିଵାମ୍ । ତାନ୍ଵୈ ତାରଯତେ ପାପାତ୍ପଙ୍କେ ଗାମିଵ ଦୁର୍ବଲାମ୍ ।। 5
ଏଇ ପବିତ୍ର ଭାର ହ୍ରାସ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶୁଭାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାପର କାଦୁରୁ ଗାଈକୁ ମାଟିଠାରୁ ଉଠାଇବା ପରି ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସ୍ତୋତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ଭୂଯୋ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରସଂଭଵୈଃ । ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଦର୍ଶନାକାଙ୍କ୍ଷୀ ରାଜା ଦେଵୀଂ ସହାନୁଜଃ ।। 6
ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଶା କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ପୁନିଥରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନମୋସ୍ତୁ ଵରଦେ କୃଷ୍ଣେ କୁମାରି ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣି । ବାଲାର୍କସଦୃଶାକାରେ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନେ ।। 7
ବରଦାନ ଦେଇଥିବା କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣା, କୁମାରୀ, ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତ ଦେବୀ, ତୁମ ଆକୃତି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଏବଂ ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଅତି ଶୋଭାମୟ। ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଚତୁର୍ଭୁଜେ ଚତୁର୍ଵକ୍ରେ ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରେ। ମଯୂରପିଚ୍ଛଵଲଯେ କେଯୂରାଙ୍ଗଦଧାରିଣି ।। 8
ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଚଉଡ଼ ନିତମ୍ଭ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଦର ଥିବା, ମୟୂରପିଛା ଲଗାଇଥିବା ବାଲା, କେୟୂର ଓ ବାହୁଡ଼ି ବିଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ତୁମେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଛ।
ଭାସି ଦେଵି ଯଥା ପଦ୍ମା ନାରାଯଣପରିଗ୍ରହଃ । ସ୍ଵରୂପଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ଵିଶଦଂ ତଵ ଖେଚରି ।। 9
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନାରାୟଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭଳି ଚମକୁଛ। ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହେ ଆକାଶଚାରିଣୀ।
କୃଷ୍ଣଚ୍ଛଵିସମା କୃଷ୍ଣା ସଂକର୍ଷଣସମାନନା । ବିଭ୍ରତୀ ଵିପୁଲୌ ବାହୁ ଶକ୍ରଧ୍ଵଜସମୁଚ୍ଛ୍ରଯୌ ।। 10
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପରି କଳା ଚମଡ଼ି, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ପରି ମୁହଁ, ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ପରି ଉଚ୍ଚ ଉଠାଇ ଧରିଛ।
ପାତ୍ରୀ ଚ ପଙ୍କଜୀ ଘଣ୍ଟୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଵିଶୁଦ୍ଧା ଚ ଯା ଭୁଵି । ପାଶଂ ଧନୁର୍ମହାଚକ୍ରଂ ଵିଵିଧାନ୍ଯାଯୁଧାନି ଚ ।। 11
ତୁମେ ହାତରେ ପାତ୍ର, ପଦ୍ମ, ଘଣ୍ଟା ଧରିଛ, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ନାରୀ। ତୁମେ ପାଶ, ଧନୁଷ, ବଡ଼ ଚକ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛ।
କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ସୁପୂର୍ଣାଭ୍ଯାଂ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ଚ ଵିଭୂଷିତା । ଚନ୍ଦ୍ରଵିସ୍ପର୍ଧିନା ଦେଵି ମୁଖେନ ତ୍ଵଂ ଵିରାଜସେ ।। 12
ଦୁଇଟି ଭରିପୁରା କୁଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା କାନ ଶୋଭିତ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚମକୁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରେ।
ମୁକୁଟେନ ଵିଚିତ୍ରେଣ କେଶବନ୍ଧେନ ଶୋଭିନା। ଭୁଜଙ୍ଗାଭୋଗଵାସେନ ଶ୍ରୋଣିସୂତ୍ରେଣ ରାଜତା ।। 13
ବିଚିତ୍ର ମୁକୁଟ, ଶୋଭାମୟ କେଶବନ୍ଧ, ସର୍ପ ଗୁଛିର ଓଡ଼ଣା ଓ ଚାଁଦିର ଶ୍ରୋଣିସୂତ୍ର ପିନ୍ଧି ତୁମେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍।
ଵିଭ୍ରାଜସେ ଚାଽଽବଦ୍ଧେନ ଭୋଗେନେଵେହ ମନ୍ଦରଃ। ଧ୍ଵଜେନ ଶିଖିପିଚ୍ଛାନାମୁଚ୍ଛ୍ରିତେନ ଵିରାଜସେ ।। 14
ଖୋଲା ସର୍ପବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ପରି ତୁମେ ଚମକୁଛ, ଉଉଁଚ ଉଠାଯାଇଥିବା ମୟୂରପିଛା ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଛ।
କୌମାରଂ ଵ୍ରତମାସ୍ଥାଯ ତ୍ରିଦିଵଂ ପାଵିତଂ ତ୍ଵଯା। ତେନ ତ୍ଵଂ ସ୍ତୂଯସେ ଦେଵି ତ୍ରିଦଶୈଃ ପୂଜ୍ଯସେଽପି ଚ ।। 15
ତୁମେ କୌମାର ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଛ। ଏହି କାରଣରୁ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରକ୍ଷଣାର୍ଥାଯ ମହିଷାସୁରନାଶିନି । ପ୍ରସନ୍ନା ମେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଦଯାଂ କୁରୁ ଶିଵା ଭଵ ।। 16
ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ଦେବୀ, ମୋତେ କୃପା କର, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ଦୟା କର ଓ ଶୁଭା ହେଉ।
ଜଯା ତ୍ଵଂ ଵିଜଯା ଚୈଵ ସଂଗ୍ରାମେ ଚ ଜଯପ୍ରଦା। ମମାପି ଵିଜଯଂ ଦେହି ଵରଦା ତ୍ଵଂ ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍ ।। 17
ତୁମେ ଜୟ ଓ ବିଜୟ ଅଟୁଟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଦେଉଥିବା। ଏବେ ମୋତେ ବିଜୟ ଦିଅ, ହେ ଵରଦାନ ଦେବାଳି।
ଵିନ୍ଧ୍ଯେ ଚୈଵ ନଗଶ୍ରେଷ୍ଠେ ତଵ ସ୍ଥାନଂ ହି ଶାଶ୍ଵତମ୍। କାଲି କାଲି ମହାକାଲି ଶୀଧୁମାଂସପଶୁପ୍ରିଯେ ।। 18
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ତୁମର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନିବାସ। ହେ କାଳି, ମହାକାଳି, ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ପଶୁବଳି ପ୍ରିୟ।
କୃତାନୁଯାତ୍ରା ଭୂତୈସ୍ତ୍ଵଂ ଵରଦା କାମଚାରିଣୀ। ଭାରାଵତାରେ ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ସଂସ୍ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ ।। 19
ଭୂତମାନେ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ତୁମେ ଵରଦାନ ଦେଉଥିବା, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା। ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ସମୟରେ ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବେ।
ପ୍ରଣମନ୍ତି ଚ ଯେ ତ୍ଵାଂ ହି ପ୍ରଭାତେ ତୁ ନରା ଭୁଵି । ନ ତେଷାଂ ଦୁର୍ଲଭଂ କିଂଚିତ୍ପୁତ୍ରତୋ ଧନତୋପି ଵା ।। 20
ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ ଯେମାନେ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ କିମ୍ବା ଧନ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଦୁର୍ଗାତ୍ତାରଯସେ ଦୁର୍ଗେ ତତ୍ତ୍ଵଂ ଦୁର୍ଗା ସ୍ମୃତା ଜନୈଃ । କାନ୍ତାରେଷ୍ଵଵସନ୍ନାନାଂ ମଗ୍ରାନାଂ ଚ ମହାର୍ଣଵେ। ଦସ୍ଯୁଭିର୍ଵା ନିରୁଦ୍ଧାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପରମା ନୃଣାମ୍ ।। 21
ଦୁର୍ଗା, ତୁମେ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କର, ଏହିକାରଣରେ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦୁର୍ଗା ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲରେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଘେରିଲେ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।
ଜଲପ୍ରତରଣେ ଚୈଵ କାନ୍ତାରେଷ୍ଵଟଵୀଷୁ ଚ। ଯେ ସ୍ମରନ୍ତି ମହାଦେଵି ନ ଚ ସୀଦନ୍ତି ତେ ନରାଃ ।। 22
ପାଣି ଅଟକାଇବା, ଜଙ୍ଗଲ କିମ୍ବା ଅଜଣା ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ବିପଦରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିଃ ଶ୍ରୀର୍ଧୃତିଃ ସିଦ୍ଧିର୍ହ୍ରୀର୍ଵିଦ୍ଯା ସଂତତିର୍ମତିଃ। ସଂଧ୍ଯା ରାତ୍ରିଃ ପ୍ରଭା ନିଦ୍ରା ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନା କାଂତିଃକ୍ଷମାଦଯା ।। 23
ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀ, ଧୃତି, ସିଦ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତାନ, ବୁଦ୍ଧି, ସଂଧ୍ୟା, ରାତି, ପ୍ରଭା, ନିଦ୍ରା, ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା, ରୂପ, ଖ୍ଷମା ଓ ଦୟା।
ନୃଣାଂ ଚ ବନ୍ଧନଂ ମୋହଂ ପୁତ୍ରନାଶଂ ଧନକ୍ଷଯମ୍। ଵ୍ଯାଧିଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ଭଯଂ ଚୈଵ ପୂଜିତା ନାଶଯିଷ୍ଯସି ।। 24
ଯେତେବେଳେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ମୋହ, ପୁଅ ହାରାଣି, ଧନ ହାରାଣି, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଭୟ ନଶ୍ଟ କର।
ସୋହଂ ରାଜ୍ଯାତ୍ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ଶରଣଂ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନଵାନ୍ । ପ୍ରଣତଶ୍ଚ ଯଥା ମୂର୍ଧ୍ନା ତଵ ଦେଵି ସୁରେଶ୍ଵରି ।। 25
ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି; ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ।
ତ୍ରାହି ମାଂ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷି ସତ୍ଯେ ସତ୍ଯା ଭଵସ୍ଵ ନଃ। ଶରଣଂ ଭଵ ମେ ଦୁର୍ଗେ ଶରଣ୍ଯେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲେ ।। 26
ହେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନୀ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ସତ୍ୟରେ, ଆମ ପ୍ରତି ତୁମେ ସତ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଖା। ହେ ଦୁର୍ଗା, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଶରଣଦାତ୍ରୀ, ମୋର ଶରଣ ହେବା।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ହି ସା ଦେଵୀ ଦର୍ଶଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵମ୍ । ଉପଗମ୍ଯ ତୁ ରାଜାନମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ।। 27
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା ପାଇଁ, ସେ ଦେବୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମହାବାହୋ ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ପ୍ରଭୋ। ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଚିରାଦେଵ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଜଯସ୍ତଵ ।। 28
ହେ ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ। ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବ।
ମମ ପ୍ରସାଦାନ୍ନିର୍ଜିତ୍ଯ ହତ୍ଵା କୌରଵଵାହିନୀମ୍ । ରାଜ୍ଯଂ ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ କୃତ୍ଵା ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ମେଦିନୀଂ ପୁନଃ ।। 29
ମୋର କୃପାରେ, କୌରବ ସେନାକୁ ହରାଇ ଏବଂ ସେମାନୋକୁ ବିନଶ୍ଟ କରି, ତୁମେ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ପୁଣି ଏଇ ପୃଥିବୀର ଉପଭୋଗ କରିବ।