ତୃତୀଯଂ ଗୃହ୍ଯତାଂ ପୁତ୍ର ଵରମପ୍ରତିମଂ ମହତ୍। ତ୍ଵଂ ହି ମତ୍ପ୍ରଭଵୋ ରାଜନ୍ଵିଦୁରଶ୍ଚମମାଂଶଜଃ
ମୋ ପୁଅ, ତୃତୀୟ ଏକ ଅତୁଳନୀୟ ଏବଂ ବଡ଼ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କର; କାରଣ ରାଜା, ତୁମେ ମୋର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛ, ଏବଂ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ମୋର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।
ଦେଵଦେଵୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଭଵାନ୍ସାକ୍ଷାତ୍ସନାତନଃ। ଯଂ ଦଦାସି ଵରଂ ତୁଷ୍ଟସ୍ତଂ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପିତଃ
ହେ ନିତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛି। ଆପଣ ଯେଉଁ ଦାନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି, ହେ ପିତା।
ଜଯେଯଂ ଲୋଭମୋହୌ ଚ କ୍ରୋଧଂ ଚାହଂ ସଦା ଵିଭୋ। ଦାନେ ତପସି ସତ୍ଯେ ଚ ମନୋ ମେ ସତତଂ ଵେତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସଦା ଲୋଭ, ମୋହ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିପାରିବି; ଏବଂ ମୋର ମନ ସଦା ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହୁ।
ରଉପପନ୍ନୋ ଗୁଣୈରେତୈଃ ସ୍ଵଭାଵେନାସି ପାଣ୍ଡଵ। ଭଵାନ୍ଧର୍ମଃ ପୁନଶ୍ଚୈଵ ଯଥୋକ୍ତଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱଭାବତଃ ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ନିଜେ ଧର୍ମ ରୂପ। ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଚାହିଲ, ସେପରି ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତଽର୍ଦଧେ ଧର୍ମୋ ଭଗବାଁଲ୍ଲୋକଭାଵନଃ। ସମେତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ ସୁଖସୁପ୍ତା ମନସ୍ଵିନଃ
ଏପରି କହି, ଲୋକଙ୍କ ଉପକାରୀ ଧର୍ମ ଭଗବାନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇଲେ।
ଉପେତ୍ଯଚାଶ୍ରମଂ ଵୀରାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଗତକ୍ଲମାଃ। ଆରଣେଯଂ ଦଦୁସ୍ତସ୍ମୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତପସ୍ଵିନେ
ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ କ୍ଲାନ୍ତି ହରାଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ସେ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅରଣୀ ଦେଲେ।
ଇଦଂ ସମୁତ୍ଥାନସମାଗତଂ ମହ- ତ୍ପିତୁଶ୍ଚପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚ କୀର୍ତିଵର୍ଧନମ୍। ପଠନ୍ନରଃ ରସ୍ଯାଦ୍ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଵଶୀ ସପୁତ୍ରପୌତ୍ରଃ ଶତପର୍ଷଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ଏହି ମହାନ ପିତାପୁତ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ଓ ସମ୍ମିଳନ ଗାଥା ଯିଏ ପଢ଼େ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ଏବଂ ଆତ୍ମସଂଯମୀ ହୋଇ, ପୁଅ ଓ ପଉତିନ୍ଦିଆ ସହିତ ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।
ନ ଚାପ୍ଯଧର୍ମେ ନ ସୁହୃଦ୍ଵିଭେଦନେ ପରସ୍ଵହାରେ ପରଦାରମର୍ଶନେ। କଦର୍ଯଭାଵେ ନ ରମେନେମନଃ ସଦା ନୃଣାଂ ସଦାଖ୍ଯାନମିଦଂ ଵିଜାନତାମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଯିଏ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ କେବେ ଅଧର୍ମ, ବନ୍ଧୁ ଭଙ୍ଗ, ପର ଧନ ଗ୍ରହଣ, ପର ସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା କଞ୍ଜୁସିପନିରେ ଆନନ୍ଦ ମାନିବ ନାହିଁ।
ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍। ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଵ୍ଯାସଂ ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ମହାନ ମନୁଷ୍ୟ ନରଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଏବଂ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରେ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ସତତଂ ସୁଖଭାଗିନୀ । ଦ୍ରୌପଦୀ ସା କଥଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନଜ୍ଞାତା ଦୁଃଖିତାଽଵସତ୍
ଏ ଦ୍ୱିଜ, ସଦା ପତିବ୍ରତା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ସୁଖରେ ଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀ କିପରି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ?
ତେ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ସୂତପୌରୋଗଵୈଃ ସହ। ଅଜ୍ଞାତଵାସମୁଷିତାଃ କଥଂ ଚ ପରିଚାରକାଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସାରଥି ଓ ପୌରୋହିତମାନେ ସହିତ, କିପରି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ପରିଚାରକ ଭାବେ ରହିଥିଲେ?
ଯଥା ଵିରାଟନଗରେ ତଵ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ । ଅଜ୍ଞାତଵାସମୁଷିତାସ୍ତାଵଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ
ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ବିରାଟନଗରରେ କିପରି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଥିରେ କହିବି, ଏହା ଶୁଣ।
ତଥା ସ ତାନ୍ଵରାଁଲ୍ଲବ୍ଧ୍ଵା ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଗତ୍ଵାଽଽଶ୍ରମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯ ଆଚଖ୍ଯୌ ଵୃତ୍ତମାତ୍ମନଃ
ସେହିପରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନିଜ କଥା କହିଲେ।
କଥଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅରଣୀସହିତଂ ଭାଣ୍ଡଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କହି ସାରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅଗ୍ନିମଣ୍ଡଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ତତୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ। ସମାହୂଯାନୁଜାନ୍ସର୍ଵାନିତି ହୋଵାଚ ଭାରତ
ତାପରେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବାନ୍ଧିଥିବା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେକୁ ଡାକି, ଏପରି କହିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଦ୍ଵାଦଶେମାନି ଵର୍ଷାଣି ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ଵିପ୍ରୋଷିତା ଵଯମ୍। ଛଦ୍ମନା ହୃତରାଜ୍ଯାଶ୍ଚ ନିସ୍ଵାଶ୍ଚ ବହୁଶଃ କୃତାଃ
ବାରହ ବର୍ଷ ଧରି ଆମେ ରାଜ୍ୟରୁ ବିଦାୟ ହୋଇଛୁ, ଠକେଇରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଏବଂ ବହୁବାରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇପଡ଼ିଛୁ।
ଉଷିତାଶ୍ଚ ଵନେ ଵାସଂ ଯଥା ଦ୍ଵାଦଶ ଵତ୍ସରାନ୍। ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯାଂ ଵତ୍ସ୍ଯାମଶ୍ଛନ୍ନା ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍
ବାରହ ବର୍ଷ ଆମେ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଛୁ; ଏବେ ତେରହ ବର୍ଷ ଲୁଚି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଧର୍ମେଣ ତେଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମାଃ। ଅଜ୍ଞାତଵାସଂ ଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତଶ୍ଛନ୍ନା ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍
ଧର୍ମର ଅନୁମତିରେ, ସତ୍ୟବାନ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ତେରହ ବର୍ଷ ଲୁଚି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ।
ଉପୋପଵିଶ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ସ୍ନାତକାଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ । ଯେ ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣା ଆସନ୍ଵନଵାସସହାଯିନଃ । ଯେ ଚ ଭକ୍ତା ଵସନ୍ତି ସ୍ମ ଵନଵାସେ ତପସ୍ଵିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶିକ୍ଷିତ, ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ଅରଣ୍ୟରେ ସହଯାତ୍ରୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାପସୀ ଭାବେ ଭକ୍ତିରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମେତେ ବସିଥିଲେ।
ତାନବ୍ରୁଵନ୍ମହାତ୍ମାନୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସ୍ଥିତାଃ । 0
ସେ ମହାତ୍ମାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ କହିଲେ।
ଵିଦିତଂ ଭଵତାଂ ସର୍ଵଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ଯଥା ଵଯମ୍ । ଛଦ୍ମନା ହୃତରାଜ୍ଯାଶ୍ଚ ନିସ୍ଵାଶ୍ଚ ବହୁଶଃ କୃତାଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଛ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ କିପରି ଠକେଇରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ନେଇନେଲେ ଏବଂ ବହୁବାରି ଆମକୁ ଦରିଦ୍ର କରିଦେଲେ।
ଉଷିତାଶ୍ଚ ଵନେ ଵାସଂ ଯଥା ଦ୍ଵାଦଶଵତ୍ସରାନ୍ । ଭଵଦ୍ଭିରେଵ ସହିତା ଵନ୍ଯାହାରା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଆମେ ତୁମମାନେ ସହ ବାରହ ବର୍ଷ ଅରଣ୍ୟରେ ବନଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ରହିଛୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ଅଜ୍ଞାତଵାସସମଯଂ ଶେଷଂ ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍। ତଦ୍ଵତ୍ସ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ଛନ୍ନାସ୍ତଦନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହଥ
ଏବେ ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାର ଶେଷ ବର୍ଷ ଅଛି; ଆମେ ଲୁଚି ରହିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଏହିପାଇଁ ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ସୁଯୋଧନଶ୍ଚ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କର୍ଣଶ୍ଚ ସହସୌବଲଃ । ଜାନନ୍ତୋ ଵିଷମଂ କୁର୍ଯୁରସ୍ମାସ୍ଵତ୍ଯନ୍ତଵୈରିଣଃ
ଦୁଷ୍ଟ ମନର ସୁୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଶକୁନି, ଏହି କଥା ଜାଣିଲେ ଆମ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଆମର ଚିରଶତ୍ରୁ।
ଯୁକ୍ତଚାରାଶ୍ଚ ଯତ୍ତାଶ୍ଚ ଦାଯେ ସ୍ଵସ୍ଯ ଜନସ୍ଯ ଚ । ଦୁରାତ୍ମନାଂ ହି କସ୍ତେଷାଂ ଵିଶ୍ଵାସଂ ଗନ୍ତୁମର୍ହତି
ସେମାନେ ଚତୁର, ଗୁପ୍ତଚର ଚଳାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ନିଜ ଲୋକ ଓ ଦେଶ ପାଇଁ ସତର୍କ; ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଭରସା ଯୋଗ୍ୟ?
ଅପି ନସ୍ତଦ୍ଭଵେଦ୍ଭୂଯୋ ଯଦ୍ଵଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ। ସମସ୍ତେଷୁ ଚ ରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯସ୍ଥା ଭଵେମ ହି
ଆମେ ପୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ରହିପାରିବା, ଏହି ଆଶା ଆମ ପାଇଁ ପୂଣି ହେଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦୁଃଖଶୋକାର୍ତଃ ଶୁଚିର୍ଧର୍ମସୁତସ୍ତଦା। ସଂମୂର୍ଚ୍ଛିତୋଽଭଵଦ୍ରାଜା ସାସ୍ରକଣ୍ଠୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ଏଭଳି କହି, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭାରି ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଲୁହାରେ ଗଳା ଅଟକିଯିବାରୁ ସେ ସ୍ଥିର ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ତମଥାଶ୍ଵାସଯନ୍ସର୍ଵେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ମିଶି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରବୁଧ୍ଯ ଦୁଃଖମୋହାର୍ତୋ ଧୌମ୍ଯଂ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରମ୍ । ପ୍ରାଵୈକ୍ଷତ ତଦା ରାଜା ସାଶ୍ରୁକଣ୍ଠୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ପୁନଃ ସଚେତନ ହେଇ, ଦୁଃଖ ଓ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧତାରେ ପୀଡ଼ିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଲୁହାରେ ଗଳା ଅଟକିଯିବା ସହ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନୁସରକ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ଧୌମ୍ଯୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ମହାର୍ଥଂ ନୃପତିଂ ତଦା। ଆଶ୍ଵାସଯଂସ୍ତଂ ସ ନୃପଂ ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ
ଏବେ ଧୌମ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଗଭୀର ଅର୍ଥ ଥିବା କଥା କହିଲେ।