ଅରଣୀ ତୁ ହୃତାଯସ୍ଯ ମୃଗେଣ ଵଦତାଂଵର। ତସ୍ଯାଗ୍ନଯୋ ନ ଲୁପ୍ଯେରନ୍ପ୍ରଥମୋଽସ୍ତୁ ଵରୋ ମମ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ମୃଗ ନେଇଯାଇଥିଲା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଅରଣୀ ଦଣ୍ଡର ଅଗ୍ନି କେବେ ନଶିଯାଉନାହୁଁ—ଏହି ହେଉ ମୋର ପ୍ରଥମ ଇଚ୍ଛା।
ଆରଣେଯମିଦଂ ତସ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ହୃତଂ ମଯା। ମୃଗଵେଷେଣ କୌନ୍ତେଯ ଜିଜ୍ଞାଲାର୍ଥଂ ତଵାନଘ
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୁଁ ମୃଗ ରୂପେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଅରଣୀ ନେଇଯାଇଥିଲି, ତୁମ ଧୃଢ଼ତା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ।
ଦଦାନୀତ୍ଯେଵ ଭଗଵାନୁତ୍ତରଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ। ଅନ୍ଯଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵରଂ ତ୍ଵମମରୋପମ
ଭଗବାନ ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହା ଦେଉଛି। ଆଉ ଏକ ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କର, ହେ ଅମର ସମାନ, ତୁମର ଭଲ ହେଉ।'
ଵର୍ଷାଣି ଦ୍ଵାଦଶାରଣ୍ଯେ ତ୍ରଯୋଦଶମୁପସ୍ଥିତମ୍। ତତ୍ରନୋ ନାଭିଜାନୀଯୁର୍ଵସତୋ ମନୁଜାଃ କ୍ଵଚିତ୍
ବନରେ ବାରହ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା, ତେରହଟିଏ ବର୍ଷ ଆସିଛି—ଏହି ସମୟରେ ଆମେ ଯେଉଁଠି ବସିବୁ, କେହି ମାନବ ଆମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦଦାନୀତ୍ଯେଵ ଭଗଵାନୁତ୍ତରଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ। ଭୂଯଶ୍ଚାଶ୍ଵାସଯାମାସ କୌନ୍ତେଯଂ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମମ୍
ଭଗବାନ ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏହା ଦେଉଛି,' ଏବଂ ପୁନି ସତ୍ୟବାନ ଏବଂ ପରାକ୍ରମୀ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଯଦ୍ଯପି ସ୍ଵେନ ରୂପେଣ ଚରିଷ୍ଯଥ ମହୀମିମାମ୍। ନ ଵୋ ଵିଜ୍ଞାସ୍ଯତେ କଶ୍ଚିତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଭାରତ
ହେ ଭାରତ, ତୁମେ ନିଜ ରୂପରେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ତିନି ଲୋକରେ କେହି ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵର୍ଷଂତ୍ରଯୋଦଶମିଦଂ ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍କୁରୂଦ୍ଵହାଃ। ଵିରାଟନଗରେ ଗୂଢା ଅଵିଜ୍ଞାତାଶ୍ଚରିଷ୍ଯଥ
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର କୃପାରେ ଏହି ତେରହଟିଏ ବର୍ଷ ତୁମେ ବିରାଟ ନଗରରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଅଜଣା ହୋଇ ରହିବ।
ଯଦ୍ଵଃ ସଂକଲ୍ପିତଂ ରୂପଂ ମନସା ଯସ୍ ଯାଦୃଶମ୍। ତାଦୃଶଂ ତାଦୃଶଂ ସର୍ଵେ ଛନ୍ଦତୋ ଧାରଯିଷ୍ଯଥ
ତୁମେ ମନରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଇଚ୍ଛା କରିବ, ସେଇ ରୂପକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଧାରଣ କରିପାରିବ।
ଅରଣୀସହିତଂ ଭାଣ୍ଡଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତ। ଜିଜ୍ଞାସାର୍ଥଂ ମଯା ହ୍ଯେତଦାହୃତଂମୃଗରୂପିଣା
ଅରଣୀ ଓ ଭାଣ୍ଡ ସହିତ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଫେରାଇଦିଅ; ଏହା ମୁଁ ମୃଗ ରୂପେ ତୁମ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ନେଇଯାଇଥିଲି।
ପ୍ରଵୃଣୀଷ୍ଵାପରଂ ସୌମ୍ଯ ଵରମିଷ୍ଟଂ ଦଦାନି ତେ। ନ ତୃପ୍ଯାମି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ଵୈ ଵରାଂସ୍ତଥା
ହେ ସାନ୍ତ ମନ, ଆଉ ଏକ ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ଦେଉଛି। ହେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପରି ଦାନ ଦେଇ ମୋର ମନ ତୃପ୍ତି ହେଉନାହିଁ।
ତୃତୀଯଂ ଗୃହ୍ଯତାଂ ପୁତ୍ର ଵରମପ୍ରତିମଂ ମହତ୍। ତ୍ଵଂ ହି ମତ୍ପ୍ରଭଵୋ ରାଜନ୍ଵିଦୁରଶ୍ଚମମାଂଶଜଃ
ମୋ ପୁଅ, ତୃତୀୟ ଏକ ଅତୁଳନୀୟ ଏବଂ ବଡ଼ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କର; କାରଣ ରାଜା, ତୁମେ ମୋର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛ, ଏବଂ ବିଦୁର ମଧ୍ୟ ମୋର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।
ଦେଵଦେଵୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ଭଵାନ୍ସାକ୍ଷାତ୍ସନାତନଃ। ଯଂ ଦଦାସି ଵରଂ ତୁଷ୍ଟସ୍ତଂ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପିତଃ
ହେ ନିତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛି। ଆପଣ ଯେଉଁ ଦାନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବି, ହେ ପିତା।
ଜଯେଯଂ ଲୋଭମୋହୌ ଚ କ୍ରୋଧଂ ଚାହଂ ସଦା ଵିଭୋ। ଦାନେ ତପସି ସତ୍ଯେ ଚ ମନୋ ମେ ସତତଂ ଵେତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ସଦା ଲୋଭ, ମୋହ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିପାରିବି; ଏବଂ ମୋର ମନ ସଦା ଦାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହୁ।
ରଉପପନ୍ନୋ ଗୁଣୈରେତୈଃ ସ୍ଵଭାଵେନାସି ପାଣ୍ଡଵ। ଭଵାନ୍ଧର୍ମଃ ପୁନଶ୍ଚୈଵ ଯଥୋକ୍ତଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱଭାବତଃ ଧାରଣ କରିଛ; ତୁମେ ନିଜେ ଧର୍ମ ରୂପ। ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଚାହିଲ, ସେପରି ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତଽର୍ଦଧେ ଧର୍ମୋ ଭଗବାଁଲ୍ଲୋକଭାଵନଃ। ସମେତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ ସୁଖସୁପ୍ତା ମନସ୍ଵିନଃ
ଏପରି କହି, ଲୋକଙ୍କ ଉପକାରୀ ଧର୍ମ ଭଗବାନ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇଲେ।
ଉପେତ୍ଯଚାଶ୍ରମଂ ଵୀରାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ଗତକ୍ଲମାଃ। ଆରଣେଯଂ ଦଦୁସ୍ତସ୍ମୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ତପସ୍ଵିନେ
ପରେ ସେ ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ କ୍ଲାନ୍ତି ହରାଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ସେ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅରଣୀ ଦେଲେ।
ଇଦଂ ସମୁତ୍ଥାନସମାଗତଂ ମହ- ତ୍ପିତୁଶ୍ଚପୁତ୍ରସ୍ଯ ଚ କୀର୍ତିଵର୍ଧନମ୍। ପଠନ୍ନରଃ ରସ୍ଯାଦ୍ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଵଶୀ ସପୁତ୍ରପୌତ୍ରଃ ଶତପର୍ଷଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ଏହି ମହାନ ପିତାପୁତ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ଓ ସମ୍ମିଳନ ଗାଥା ଯିଏ ପଢ଼େ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ଏବଂ ଆତ୍ମସଂଯମୀ ହୋଇ, ପୁଅ ଓ ପଉତିନ୍ଦିଆ ସହିତ ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବ।
ନ ଚାପ୍ଯଧର୍ମେ ନ ସୁହୃଦ୍ଵିଭେଦନେ ପରସ୍ଵହାରେ ପରଦାରମର୍ଶନେ। କଦର୍ଯଭାଵେ ନ ରମେନେମନଃ ସଦା ନୃଣାଂ ସଦାଖ୍ଯାନମିଦଂ ଵିଜାନତାମ୍
ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଯିଏ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ କେବେ ଅଧର୍ମ, ବନ୍ଧୁ ଭଙ୍ଗ, ପର ଧନ ଗ୍ରହଣ, ପର ସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ଆସକ୍ତି କିମ୍ବା କଞ୍ଜୁସିପନିରେ ଆନନ୍ଦ ମାନିବ ନାହିଁ।
ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍। ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀଂ ଵ୍ଯାସଂ ତତୋ ଜଯମୁଦୀରଯେତ୍
ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ମହାନ ମନୁଷ୍ୟ ନରଙ୍କୁ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଏବଂ ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରେ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପତିଵ୍ରତା ମହାଭାଗା ସତତଂ ସୁଖଭାଗିନୀ । ଦ୍ରୌପଦୀ ସା କଥଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନଜ୍ଞାତା ଦୁଃଖିତାଽଵସତ୍
ଏ ଦ୍ୱିଜ, ସଦା ପତିବ୍ରତା, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଏବଂ ସୁଖରେ ଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀ କିପରି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ?
ତେ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ସୂତପୌରୋଗଵୈଃ ସହ। ଅଜ୍ଞାତଵାସମୁଷିତାଃ କଥଂ ଚ ପରିଚାରକାଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସାରଥି ଓ ପୌରୋହିତମାନେ ସହିତ, କିପରି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ପରିଚାରକ ଭାବେ ରହିଥିଲେ?
ଯଥା ଵିରାଟନଗରେ ତଵ ପୂର୍ଵପିତାମହାଃ । ଅଜ୍ଞାତଵାସମୁଷିତାସ୍ତାଵଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ
ତୁମର ପୂର୍ବଜମାନେ ବିରାଟନଗରରେ କିପରି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଥିରେ କହିବି, ଏହା ଶୁଣ।
ତଥା ସ ତାନ୍ଵରାଁଲ୍ଲବ୍ଧ୍ଵା ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଗତ୍ଵାଽଽଶ୍ରମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯ ଆଚଖ୍ଯୌ ଵୃତ୍ତମାତ୍ମନଃ
ସେହିପରି, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନିଜ କଥା କହିଲେ।
କଥଯିତ୍ଵା ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅରଣୀସହିତଂ ଭାଣ୍ଡଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସମସ୍ତ କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କହି ସାରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅଗ୍ନିମଣ୍ଡଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ତତୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଦୃଢଵ୍ରତଃ। ସମାହୂଯାନୁଜାନ୍ସର୍ଵାନିତି ହୋଵାଚ ଭାରତ
ତାପରେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବାନ୍ଧିଥିବା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେକୁ ଡାକି, ଏପରି କହିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଦ୍ଵାଦଶେମାନି ଵର୍ଷାଣି ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ଵିପ୍ରୋଷିତା ଵଯମ୍। ଛଦ୍ମନା ହୃତରାଜ୍ଯାଶ୍ଚ ନିସ୍ଵାଶ୍ଚ ବହୁଶଃ କୃତାଃ
ବାରହ ବର୍ଷ ଧରି ଆମେ ରାଜ୍ୟରୁ ବିଦାୟ ହୋଇଛୁ, ଠକେଇରେ ଆମର ରାଜ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ଏବଂ ବହୁବାରି ଦରିଦ୍ର ହୋଇପଡ଼ିଛୁ।
ଉଷିତାଶ୍ଚ ଵନେ ଵାସଂ ଯଥା ଦ୍ଵାଦଶ ଵତ୍ସରାନ୍। ଅଜ୍ଞାତଚର୍ଯାଂ ଵତ୍ସ୍ଯାମଶ୍ଛନ୍ନା ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍
ବାରହ ବର୍ଷ ଆମେ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଛୁ; ଏବେ ତେରହ ବର୍ଷ ଲୁଚି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଧର୍ମେଣ ତେଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସତ୍ଯଵିକ୍ରମାଃ। ଅଜ୍ଞାତଵାସଂ ଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତଶ୍ଛନ୍ନା ଵର୍ଷଂ ତ୍ରଯୋଦଶମ୍
ଧର୍ମର ଅନୁମତିରେ, ସତ୍ୟବାନ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ତେରହ ବର୍ଷ ଲୁଚି ଅଜଣା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ।
ଉପୋପଵିଶ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ସ୍ନାତକାଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ । ଯେ ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣା ଆସନ୍ଵନଵାସସହାଯିନଃ । ଯେ ଚ ଭକ୍ତା ଵସନ୍ତି ସ୍ମ ଵନଵାସେ ତପସ୍ଵିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶିକ୍ଷିତ, ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ଅରଣ୍ୟରେ ସହଯାତ୍ରୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାପସୀ ଭାବେ ଭକ୍ତିରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମେତେ ବସିଥିଲେ।
ତାନବ୍ରୁଵନ୍ମହାତ୍ମାନୋ ହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସ୍ଥିତାଃ । 0
ସେ ମହାତ୍ମାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ କହିଲେ।