ସାନ୍ତ୍ଵିତଶ୍ଚ ଯଥାଶକ୍ତି ପୂଜିତଶ୍ଚ ଯଥାଵିଧି। ନ ଚାନ୍ଯଂ ସ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କାମଯାମାସ ଵୈ ଵରମ୍
ସମ୍ଭବ ଯଥାଶକ୍ତି ସମ୍ମାନ ଏବଂ ପୂଜା କରାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ଯଦା ନାନ୍ଯ ପ୍ରଵୃଣୁତେ ଵରଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। `ଵିନାଽସ୍ ସହଜଂ ଵର୍ମ କୁଣ୍ଡଲେ ଚ ଵିଶାଂପତେ'। ତଦୈନମବ୍ରଵୀଦ୍ଭୂଯୋ ରାଧେଯଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ରାଧାଙ୍କ ପୁଅ କର୍ଣ୍ଣ ହସିକି ସେଠିଏ ଆଉଥର କହିଲେ।
ସହଜଂ ଵର୍ମ ମେ ଵିପ୍ର କୁଣ୍ଡଲେ ଚାମୃତୋଦ୍ଭଵେ। ତେନାଵଧ୍ଯୋସ୍ମି ଲୋକେଷୁ ତତୋ ନୈତଜ୍ଜହାମ୍ଯହମ୍
‘ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ମୋ ସହ ଜନ୍ମିଛି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଅଜୟ ଅଛି, ତେଣୁ ଏହା ଛାଡିପାରିବି ନାହିଁ।'
ଵିଶାଲଂ ପୃଥିଵୀରାଜ୍ଯଂ କ୍ଷେମଂ ନିହତକଣ୍ଟକମ୍। ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ସାଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁଙ୍ଗଵ
‘ମୋଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ସୁଖଦ ରାଜ୍ୟ, ଶତ୍ରୁ ଶୂନ୍ୟ ଭୂମି ଗ୍ରହଣ କର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।'
କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିମୁକ୍ତୋଽହଂଵର୍ମଣା ସହଜେନ ଚ। ଦମନୀଯୋ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଶତ୍ରୂଣାଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
‘ମୁଁ ଯଦି କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ କବଚ ବିନା ହେବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେବେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋତେ ଦଳାଇପାରିବେ।'
ଯଦନ୍ଯଂ ନ ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଭଗଵାନ୍ପାକଶାସନଃ। ତତଃ ପ୍ରହସ୍ କର୍ଣସ୍ତଂ ପୁନରିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ବଜ୍ରଧାରୀ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କର୍ଣ୍ଣ ହସିକି ଆଉଥର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଦିତୋ ଦେଵଦେଵେଶ ପ୍ରାଗେଵାସି ମମ ପ୍ରଭୋ। ନ ତୁ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ମଯା ଦାତୁଂ ତଵ ଶକ୍ର ଵୃଥା ଵରମ୍
‘ଦେବଦେବଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଗରୁ ଚିହ୍ନିଥିଲି; କିନ୍ତୁ ଶକ୍ର, ମୁଁ ଅନ୍ୟଥା ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ତ୍ଵଂ ହି ଦେଵେଶ୍ଵରଃ ସାକ୍ଷାତ୍ତ୍ଵଯା ଦେଯୋ ଵରୋ ମମ। ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚୈଵ ଭୂତାନାମୀଶ୍ଵରୋ ହ୍ଯସି ଭୂତକୃତ୍
‘ତୁମେ ଦେବମାନ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନ ମୋଠାରୁ ଦେବା ଉଚିତ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାୟକ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।'
ଯଦି ଦାସ୍ଯାମି ତେ ଦେଵ କୁଣ୍ଡଲେ କଵଚଂ ତଥା। ଵଧ୍ଯତାମୁପଯାସ୍ଯାମି ତ୍ଵଂ ଚ ଶକ୍ରାଵହାସ୍ଯତାମ୍
‘ଦେବ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମକୁ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ଦେଇଦିଅ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁରେ ପହଞ୍ଚିବି, ତୁମେ ଶକ୍ର ଉପହାସ ହେବେ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଵିନିମଯଂ କୃତ୍ଵା କୁଣ୍ଡଲେଵର୍ମ ଚୋତ୍ତମମ୍। ହରସ୍ଵ ଶକ୍ରକାମଂ ମେ ନ ଦଦ୍ଯାମହମନ୍ଯଥା
‘ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ବିନିମୟ କରିବା; ମୋର ଉତ୍ତମ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ନିଅ, ଶକ୍ର, ମୁଁ ଅନ୍ୟଥା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।'
ଵିଦିତୋଽହଂ ରଵେଃ ପୂର୍ଵମାଯାନେଵ ତଵାନ୍ତିକମ୍। ତେନ ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତମେଵମେତନ୍ନ ସଂଶଯଃ
‘ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଗରୁ ଚିହ୍ନିଥିଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେ ଆସିଥିବାବେଳେ; ଏହିପରି ଏହା ସମସ୍ତ ତୁମକୁ ଜଣାଇଦେଲି, ଏହିପରି ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।'
କାମମସ୍ତୁ ତଥା ତାତ ତଵ କର୍ଣ ଯଥେଚ୍ଛସି। ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ତୁ ମେ ଵଜ୍ରଂ ପ୍ରଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯଥେଚ୍ଛସି
‘ଠିକ୍ ଅଛି, ପୁଅ, ତୁମେ ଯେପରି ଚାହୁଅ, କର୍ଣ୍ଣ; କିନ୍ତୁ ମୋର ବଜ୍ର ଛାଡି, ଯେପରି ଚାହୁଅ ଦାନ ଚୟନ କର।'
ତତଃ କର୍ଣଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ଉପସଂଗମ୍ଯ ଵାସଵମ୍। ଅମୋଘାଂ ଶକ୍ତିମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵଵ୍ରେ ସମ୍ପୂର୍ଣମାନସଃ
ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ କର୍ଣ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ମନ ଭରି ଅମୋଘ ଶକ୍ତି ବାର୍ତ୍ତିଲେ।
ଵର୍ମଣା କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଚ ଶକ୍ତିଂ ମେ ଦେହି ଵାସଵ। ଅମୋଘାଂ ଶତ୍ରୁସଙ୍ଘାନାଂ ଘାତିନୀଂ ପୃଥନାମୁଖେ
ହେ ବାସବ, ମୋତେ ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିପାରିବା ଅମୋଘ ଶକ୍ତି, କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦିଅ।
ତତଃ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ମୁହୂର୍ତମିଵ ଵାସଵଃ। ଶକ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ପୃଥିଵୀପାଲ କର୍ଣଂ ଵାକ୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କିଛି ଖଣ୍ଡ ଭାବି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କଥା କହିଲେ।
କୁଣ୍ଡଲେ ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛସ୍ଵ ଵର୍ମ ଚୈଵ ଶରୀରଜମ୍। ଗୃହାଣ କର୍ଣ ଶକ୍ତିଂ ତ୍ଵମନେନ ସମଯେନ ଚ
ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଶରୀରଜ କବଚ ଦିଅ, ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଏହି ଶକ୍ତି ନିଅ, କର୍ଣ୍ଣ।
ଅମୋଘା ହନ୍ତି ଶତଶଃ ଶତ୍ରୂନ୍ମମ କରଚ୍ଯୁତା। ପୁନଶ୍ଚ ପାଣିମଭ୍ଯେତି ମମ ଦୈତ୍ଯାନ୍ଵିନିଘ୍ନତଃ
ମୋ ହାତରୁ ଛାଡିଲେ ଏହି ଅମୋଘ ଶକ୍ତି ଶତଶତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରେ, ଦାନବମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ପୁଣି ମୋ ହାତକୁ ଫେରିଯାଏ।
ସେଯଂ ତଵ କରପ୍ରାପ୍ତା ହତ୍ଵୈରକଂ ରିପୁମୂର୍ଜିତମ୍। ଗର୍ଜନ୍ତଂ ପ୍ରତପନ୍ତଂ ଚ ମାମେଵୈଷ୍ଯତି ସୂତଜ
ଏବେ ଏହା ତୁମ ହାତକୁ ଆସିଛି, ଏହି ଶକ୍ତି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରି, ପୁଣି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଯିବ, ହେ ସୂତପୁତ୍ର।
ଏକମେଵାହମିଚ୍ଛାମି ରିପୁଂ ହନ୍ତୁଂ ମହାହଵେ। ଗର୍ଜନ୍ତଂପ୍ରତପନ୍ତଂ ଚ ଯତୋ ମମ ଭଯଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବଳ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହାଠାରୁ ମୋ ପାଇଁ ଭୟ ହେବ।
ଏକଂ ହନିଷ୍ଯସି ରିପୁଂ ଗର୍ଜନ୍ତଂ ବଲିନଂ ରଣେ। ତ୍ଵଂ ତୁ ଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଯେକଂ ରକ୍ଷ୍ଯତେ ସ ମହାତ୍ମନା
ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ଯାହାକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେବ।
ଯମାହୁର୍ଵେଦଵିଦ୍ଵାଂସୋ ଵରାହମପରାଜିତମ୍। ନାରାଯଣମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ତେନ କୃଷ୍ଣେନ ରକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯିଏକି ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଅପରାଜିତ ବରାହ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ନାରାୟଣ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ।
ଏଵମେତଦ୍ଯଥାଽଽତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ଦାନଵାନାଂ ନିଷୂଦନ। ଵଧିଷ୍ଯାମି ରଣେ ଶତ୍ରୁଂ ଯୋ ମେ ସ୍ଥାତା ପୁରସ୍ସରଃ
ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ହେ ଦାନବବିନାଶୀ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିଏ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଆସିବ, ସେଇ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦେବି।
ଏଵମପ୍ଯସ୍ତୁ ଭଗଵନ୍ନେକଵୀରଵଧେ ମମ। ଅମୋଘାଂ ଦେହି ମେ ଶକ୍ତିଂ ଯଥା ହନ୍ଯାଂ ପ୍ରତାପିନମ୍
ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୋତେ କେବଳ ଏକ ବୀରକୁ ମାରିବା ଅନୁମତି ମିଳେ, ତେବେ ମୋତେ ଅମୋଘ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତେଜସ୍ବୀ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିପାରିବି।
ଉତ୍କୃତ୍ଯ ତୁ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି କୁଣ୍ଡଲେ କଵଚଂ ଚ ତେ। ନିକୃତ୍ତେଷୁ ତୁ ଗାତ୍ରେଷୁ ନ ମେ ବୀଭତ୍ସତା ଭଵେତ୍
ମୁଁ ମୋ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ କାଟି ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି; ମୋ ଅଙ୍ଗ କାଟି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର କିଛି ଘୃଣା ହେବ ନାହିଁ।
ନ ତେ ବୀଭତ୍ସତା କର୍ଣ ଭଵିଷ୍ଯତି କଥଞ୍ଚନ। ବ୍ରଣଶ୍ଚୈଵ ନ ଗାତ୍ରେଷୁ ଯସ୍ତ୍ଵଂ ନାନୃତମିଚ୍ଛସି
କର୍ଣ୍ଣ, କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଘୃଣା ଅନୁଭବିବେ ନାହିଁ; ଏବଂ ତୁମ ଶରୀରରେ କୌଣସି ଘାଉ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ଚାହୁଁନାହଁ।
ଯାଦୃଶସ୍ତେ ପିତୁର୍ଵର୍ଣସ୍ତେଜଶ୍ଚ ଵଦତାଂଵର। ତାଦୃଶେନୈଵ ଵର୍ଣେନ ତ୍ଵଂ କର୍ଣ ଭଵିତା ପୁନଃ
ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଯେପରି ରଙ୍ଗ ଓ ତେଜ, ହେ କଥାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସେଇପରି ତୁମେ ପୁଣି ହେବ।
ଵିଦ୍ଯମାନେଷୁ ଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଯଦ୍ଯମୋଘାମସଂଶଯେ। ପ୍ରମତ୍ତୋ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ଚାପି ତ୍ଵଯ୍ଯେଵୈଷା ପତିଷ୍ଯତି
ଯଦି ଅନ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ଅମୋଘ ଶକ୍ତି ଅସାବଧାନ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଉଛ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ତୁମ ଉପରେ ପଡ଼ିବ।
ସଂଶଯଂ ପରମଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯେ ଵାସଵୀମିମାମ୍। ଯଥା ମାମୌତ୍ଥ ଶକ୍ର ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ଦେହରେ ପହଞ୍ଚିବି, ଏହି ବାସବୀ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେବି; ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ହେ ଶକ୍ର, ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ତତଃ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲିତାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ ଵିଶାଂପତେ। ଶସ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ନିଶିତଂ ସର୍ଵଗାତ୍ରାଣ୍ଯକୃନ୍ତତ
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, କର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କଲେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵା ମାନଵା ଦାନଵାଶ୍ଚ ନିକୃନ୍ତନ୍ତଂ କର୍ଣମାତ୍ମାନମେଵ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ ସିଂହନାଦାନ୍ପ୍ରଣେଦୁ- ର୍ନ ହ୍ଯସ୍ଯାସୀନ୍ମୁଖଜୋ ଵୈ ଵିକାରଃ
ତାପରେ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜେ ଅଙ୍ଗ କାଟୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ସିଂହର ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କୌଣସି ବିକୃତି ଥିଲା ନାହିଁ।