ନ ତେ ପିତା ନ ତେ ମାତା ଗୁରଵୋ ଵା ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ପ୍ରଭଵନ୍ତି ପ୍ରଦାନେ ତେ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚଃ
ତୁମ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଗୁରୁମାନେ, ହେ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ, ତୁମକୁ ଦେଇବା ଉପରେ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ।
ସର୍ଵାନ୍କାମଯତେ ଯସ୍ମାତ୍କନେର୍ଧାତୋଶ୍ଚ ଭାମିନି। ତସ୍ମାତ୍କନ୍ଯେହ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ଵରଵର୍ଣିନି
ଯେହেতୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କନି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚାହାନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତେଣୁ ଏହି ବିଷୟରେ ତୁମେ ସ୍ୱାଧୀନ, ହେ ଶୋଭାବତୀ।
ନାଧର୍ମଶ୍ଚରିତଃ କଶ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଯା ଭଵତି ଭାମିନି। ଅଧର୍ମଂକୁତ ଏଵାହଂ ଵରେଯଂ ଲୋକକାମ୍ଯଯା
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିନାହାଁ। ତେଣୁ, ଏହି ସାଧାରଣ ଲୋକ ଲାଗି ମୁଁ କେମିତି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିବାକୁ ଚାହିଁବି?
ଅନାଵୃତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ନରାଶ୍ଚ ଵରଵର୍ଣିନି। ସ୍ଵଭାଵ ଏଷ ଲୋକାନାଂ ଵିକାରୋଽନ୍ଯ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଓ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା, ସମସ୍ତ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ନିଜେ ନିଜେ ଅନିୟମିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଣ, ଯେଉଁଠାରେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଅନ୍ୟ ଭାବେ ମନାଯାଏ।
ସା ମଯା ସହସଂଗମ୍ଯ ପୁନଃ କନ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯସି। ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ତେ ମହାଵାଦ୍ଦୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ ତୁମେ ପୁଣି କନ୍ୟା ହେବା, ଏବଂ ତୁମର ପୁଅ ବହୁତ ମହାନ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଦି ପୁତ୍ରୋ ମମ ଭଵେତ୍ତ୍ଵତ୍ତଃ ସର୍ଵତମୋନୁଦ। କୁଣ୍ଡଲୀ କଵଚୀ ଶୂରୋ ମହାବାହୁର୍ମହାବଲଃ। `ଅସ୍ତୁ ମେ ସଙ୍ଗମୋ ଦେଵ ଅନେନ ସମଯେନ ତେ
ଯଦି ତୁମଠାରୁ ମୋର ପୁଅ ହେବ, ହେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ସେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶୂରବୀର, ଦୀର୍ଘବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ—ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ ଏହି ଏକତା ହେଉ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାବାହୁଃ କୁଣ୍ଡଲୀ ଦିଵ୍ଯଵର୍ମଭୃତ୍। ଉଭଯଂ ଚାମୃତମଯଂ ତସ୍ ଭଦ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଦୀର୍ଘବାହୁ, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଦିବ୍ୟ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ହେବେ; ଦୁହିଁଟି ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱର ହେବେ, ହେ ଶୁଭେ।
ଯଦ୍ଯତଦମୃତାଦସ୍ତି କୁଣ୍ଡଲେ ଵର୍ମ ଚୋତ୍ତମମ୍। ମମ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଯଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ମତ୍ତ ଉତ୍ପାଦଯିଷ୍ଯସି
ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଉତ୍ତମ କବଚରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ମୋଠାରୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ସେଠି ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ତାଙ୍କର ହେଉ।
ଅସ୍ତୁ ମେ ସଙ୍ଗମୋ ଦେଵ ଯଥୋକ୍ତଂ ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵଯା। ତ୍ଵଦ୍ଵୀର୍ଯରୂପସତ୍ଵୌଜା ଧର଼୍ମଯୁକ୍ତୋ ଭଵେତ୍ସ ଚ
ହେ ଦେବତା, ମୋର ସହିତ ଏହି ଏକତା ତୁମେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛ, ସେପରି ହେଉ। ସେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ରୂପ, ସାହସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅଦିତ୍ଯା କୁଣ୍ଡଲେ ରାଜ୍ଞି ଦତ୍ତେ ମେ ମତ୍ତକାଶିନି। ତସ୍ମୈ ଦାସ୍ଯାମି ଵାମୋରୁ ଵର୍ମ ଚୈଵେଦମୁତ୍ତମମ୍
ଏ ରାଜନୀ, ଆଦିତି ମୋତେ ଯେଉଁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯେତେବେଳେ ଦେଉଛି, ତେବେ ଏହି ଉତ୍ତମ କବଚ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧନୀ।
ପରମଂ ଭଗଵନ୍ନେଵଂ ସଙ୍ଗମିଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ସହ। ଯଦି ପୁତ୍ରୋ ଭଵେଦେଵଂ ଯଥା ଵଦସି ଗୋପତେ
ହେ ଭଗବତୀ, ଯଦି ତୁମେ କହିଥିବାପରି ଏଭଳି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବେ, ତେବେ ଏଭଳି ଏକତା ମୁଁ ତୁମ ସହ କରିବି, ହେ ଗୋପତି।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତାଂ କୁନ୍ତୀମାଵିଵେଶ ଵିହଂଗମଃ। ସ୍ଵର୍ଭାନୁଶତ୍ରୁର୍ଯୋଗାତ୍ମା ନାଭ୍ଯାଂ ପସ୍ପର୍ଶ ଚୈଵ ତାମ୍
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି କହି, ରୂପରେ ପକ୍ଷୀ ଥିବା ସେ ଜଣେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସ୍ୱରଭାନୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଧାରୀ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ତତ ସା ଵିହ୍ଵଲେଵାସୀତ୍କନ୍ଯା ସୂରଯ୍ସ୍ ତେଜସା। ପପାତ ଚାଥ ସା ଦେଵୀ ଶଯନେ ମୂଢଚେତନା
ତାପରେ ସେ କନ୍ୟା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ତେଜରେ ଅତିବେଗୁଳିତ ହୋଇ, ଅବାକ ହେଲେ ଓ ଶଯ୍ୟାରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସାଧଯିଷ୍ଯାମି ସୁଶ୍ରୋଣି ପୁତ୍ରଂ ଵୈ ଜନଯିଷ୍ଯସି। ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କନ୍ଯା ଚୈଵ ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୁଁ ଏହି କାମ ସଫଳ କରିଦେବି; ତୁମେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବ, ସେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, ଏବଂ ତୁମେ ପୁଣି କନ୍ୟା ରହିପାରିବ।
ତତଃ ସା ଵ୍ରୀଡିତା ବାଲା ତଦା ସୂର୍ଯମଥାବ୍ରଵୀତ୍। ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ରାଜେନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଭୂରିଵର୍ଚସମ୍
ତାପରେ ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା ଝିଅ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ', ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଇତିସ୍ମୋକ୍ତା କୁନ୍ତିରାଜାତ୍ମଜା ସା ଵିଵସ୍ଵନ୍ତଂ ଯାଚମାନା ସଲଜ୍ଜା। ତସ୍ମିନ୍ପୁଣ୍ଯେ ଶଯନୀଯେ ପପାତ ମୋହାଵିଷ୍ଟା ଵେପମାନା ଲତେଵ
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ କୁନ୍ତୀ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ବିବସ୍ବାନ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ସେ ପବିତ୍ର ଶଯ୍ୟାରେ ଅବାକ ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଲତା ପରି ପଡ଼ିଗଲେ।
ତିଗ୍ମାଂଶୁସ୍ତାଂ ତେଜସା ମୋହଯିତ୍ଵା ଯୋଗେନାଵିଶ୍ଯାତ୍ମସଂସ୍ଥାଂ ଚକାର। ନ ଚୈଵୈନାଂ ଦୂଷଯାମାସ ଭାନୁଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ଲେଭେ ଭୂଯ ଏଵାତ ବାଲା
ତୀବ୍ର ତେଜ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ତେଜରେ ମୁଗ୍ଧ କରି, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜକୁ ସ୍ଥାପିତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭାନୁ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଷିତ କଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଝିଅ ପୁଣି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ।
ତତୋ ଗର୍ଭଃ ସମଭଵତ୍ପୃଥାଯାଃ ପୃଥିଵୀପତେ। ଶୁକ୍ଲେ ଦଶୋତ୍ତରେ ପକ୍ଷେ ତାରାପତିରିଵାମ୍ବରେ
ତାପରେ, ହେ ପୃଥିବୀପତି, ପୃଥାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଗର୍ଭ ହେଲା, ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଆକାଶରେ ତାରାପତି ପରି।
ସା ବାନ୍ଧଵଭଯାଦ୍ବାଲା ଗର୍ଭଂ ତଂ ଵିନିଗୂହତୀ। ଧାରଯାମାସ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ନ ଚୈନାଂ ବୁବୁଧେ ଜନଃ
ସେ ଝିଅ, ନିଜ ପରିବାରର ଭୟରେ, ଗର୍ଭକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ; ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ସେ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ କାହାରି ଜଣା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।
ନ ହି ତାଂ ଵେଦ ନାର୍ଯନ୍ଯା କାଚିଦ୍ଧାତ୍ରେଯିକାମୃତେ। କନ୍ଯାପୁରଗତାଂ ବାଲାଂ ନିପୁଣାଂ ପରିରକ୍ଷଣେ
ତାଙ୍କ ଦାୟିନୀ ବ୍ୟତୀତ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜଣେ ଜଣା ନାରୀ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ; ସେ ଝିଅ ଚତୁର ଭାବରେ ଲୁଚି ରହିଲେ, କନ୍ୟାମଣ୍ଡପରେ।
ତତଃ କାଲେନ ସା ଗର୍ଭଂ ସୁଷୁଵେ ଵରଵର୍ଣିନୀ। କନ୍ଯୈଵ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାଦମରପ୍ରଭମ୍
ତାପରେ ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଝିଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସେ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଝିଅଟି ଦେବତାମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ତଥୈଵାବଦ୍ଧକଵଚଂ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲକୁଣ୍ଡଲମ୍। ହର୍ଯକ୍ଷଂ ଵୃଷଭସ୍କନ୍ଧଂ ଯଥାସ୍ଯ ପିତରଂ ତଥା
ଝିଅଟି ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ପରି, ଖୋଲିଯାଇଥିବା କବଚ, ତେଜମୟ ସୁନାର କୁଣ୍ଡଳ, ପିତାଳ ଆଖି ଓ ବୃଷଭ ପରି ମଜବୁତ କନ୍ଧ ସହିତ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ଜାତମାତ୍ରଂ ଚ ତଂ ଗର୍ଭଂ ଧାତ୍ର୍ଯା ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଭାମିନୀ। `ଉତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁକାମା ତଂ ଗର୍ଭଂ କାରଯାମାସ ଭାରତ
ଝିଅଟି ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳାଟି ଦାୟିମା ସହ କଥା ହୋଇ, ଝିଅଟିକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ ଏବଂ ଏହା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ମଞ୍ଜୂଷାଂ ଶିଲ୍ପିଭିସ୍ତୂର୍ଣଂ ସୁନଦ୍ଧାଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତାମ୍ ।। ପ୍ଲଵୈର୍ବହୁଵିଧୈର୍ବଦ୍ଧାଂ ପ୍ଲଵନାର୍ଥଂ ଜଲେ ନୃପ। ଅଜିନୈର୍ମୃଦୁଭିଶ୍ଚୈଵଂ ସଂସ୍ତୀର୍ଣଶଯନାଂ ତଥା
କାରିଗରମାନେ ତୁରନ୍ତ ଏକ ମଜବୁତ ଓ ଭଲଭାବେ ବନ୍ଧା ଶେଷପେଟି ତିଆରି କଲେ; ଏହାକୁ ନଦୀରେ ଭସିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭସାଣ ଲଗାଇଦେଲେ, ଏବଂ ମୃଦୁ ଚର୍ମ ଦେଇ ଶୋଇବା ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ।
ମଞ୍ଜୂଷାଯାଂ ସମାଧାଯ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣାଯାଂ ସମନ୍ତତଃ। ମଧୂଚ୍ଚିଷ୍ଟସ୍ଥିତାଯାଂ ତଂ ସୁଖାଯାଂ ରୁଦତୀ ତଥା। ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣାଯାଂ ସୁପିଧାନାଯାମଶ୍ଵନଦ୍ଯାମଵାସୃଜତ୍
ସେ ଝିଅଟିକୁ ସେହି ଶେଷପେଟିରେ ରଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୃଦୁ ଚର୍ମ ଦେଇ ଶୋଇବା ସ୍ଥାନ ତିଆରି କଲେ, ମଧ ଲଗାଇ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଲେ, ଏବଂ କାନ୍ଦୁଥିବା ସେ ଶେଷପେଟିକୁ ଭଲଭାବେ ବନ୍ଧି ଅଶ୍ୱନଦୀ ନଦୀରେ ଭସାଇଦେଲେ।
ଜାନତୀ ଚାପ୍ଯକର୍ତଵ୍ଯଂ କନ୍ଯାଯା ଗର୍ଭଧାରଣମ୍। ପୁତ୍ରସ୍ନେହେନ ସା ରାଜନ୍କରୁଣଂ ପର୍ଯଦେଵଯତ୍
ଝିଅ ହୋଇ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିବା ଅଉଚିତ୍ୟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁଅ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ସେ ରାଣୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ସମୁତ୍ସୃଜନ୍ତୀ ମଞ୍ଜୂପାମଶ୍ଵନଦ୍ଯାଂ ତଦା ଜଲେ। ଉଵାଚ ରୁଦତୀକୁନ୍ତୀ ଯାନି ଵାକ୍ଯାନି ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଅଶ୍ୱନଦୀ ଜଳରେ ଶେଷପେଟି ଛାଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, କୁନ୍ତୀ କାନ୍ଦୁଥିବା ସ୍ୱରରେ କିଛି କଥା କହିଲେ; ସେ କଥା ଶୁଣ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତ୍ଵାନ୍ତରିକ୍ଷେଭ୍ଯଃ ପାର୍ଥିଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପୁତ୍ରକ। ଦିଵ୍ଯେଭ୍ଯଶ୍ଚୈଵ ଭୂତେଭ୍ଯସ୍ତଥା ତୋଯଚରାଶ୍ଚ ଯେ
ପୁଅ, ତୁମ ପାଇଁ ଆକାଶର, ପୃଥିବୀର ଏବଂ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ଜଳରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଶିଵାସ୍ତେ ସନ୍ତୁ ପନ୍ଥାନୋ ମା ଚ ତେ ପରିପନ୍ଥିନଃ। ଆଗତାଶ୍ଚ ତଥା ପୁତ୍ର ଭଵନ୍ତ୍ଯଦ୍ରୋହଚେତସଃ
ତୁମର ପଥ ସବୁ ଶୁଭ ହେଉ, କେହି ବାଧା ନ ଆସୁ; ଏବଂ, ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ ସେମାନେ ମନରେ କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖନ୍ତୁ।
ପାତୁ ତ୍ଵାଂ ଵରୁଣୋ ରାଜା ସଲିଲେ ସଲିଲେଶ୍ଵରଃ। ଅନ୍ତରିକ୍ଷେଽନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥଃ ପଵନଃ ସର୍ଵଗସ୍ତଥା
ପୁଅ, ଜଳରେ ତୁମକୁ ଜଳର ରାଜା ବରୁଣ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ପବନ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।