ପଶ୍ଯ ଚୈନାନ୍ସୁରଗଣାନ୍ଦିଵ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁରିଦଂ ହି ତେ। ପୂର୍ଵମେଵ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଵତ୍ଯସି ଯେନ ମାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖ, ତୁମ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହାକି ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲ।
ତତୋଽପଶ୍ଯତ୍ରିଦଶାନ୍ରାଜପୁତ୍ରୀ ସର୍ଵାନଵ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଖସ୍ଥାନ୍। ପ୍ରଭାଵନ୍ତଂ ଭାନୁମନ୍ତଂ ମହାନ୍ତଂ ଯଥାଽଽଦିତ୍ଯଂ ରୋଚମାନାଂସ୍ତଥୈଵ
ତାପରେ ରାଜକୁମାରୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା, ତେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଲେ।
ସା ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନେଵ ବାଲା ସୂର୍ଯଂ ଦେଵୀ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୀତା। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଗୋପତେ ସ୍ଵଂ ଵିମାନଂ କନ୍ଯାଭାଵାଦ୍ଦୁଃଖ ଏଵାପଚାରଃ
ସେଇ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖି, ସେଇ ଝିଅଟି ଛୁଆଁ ପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: ଗୋପତି, ଆପଣ ନିଜ ରଥକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏକ ଝିଅ ପାଇଁ ଏପରି କାମ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅନୁଚିତ।
ପିତା ମାତା ଗୁରଵଶ୍ଚୈଵଯେଽନ୍ଯେ ଦେହସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ପ୍ରଦାନେ। ନାହଂ ଧର୍ମଂ ଲୋପଯିଷ୍ଯାମି ଲୋକେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୃତ୍ତଂ ପୂଜ୍ଯତେ ଦେହରକ୍ଷା
ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଶରୀର ଦାତା; ମୁଁ ଲୋକରେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିବିନାହିଁ; ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଦେହର ରକ୍ଷା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଚରଣ।
ମଯା ମନ୍ତ୍ରବଲଂ ଜ୍ଞାତୁମାହୂତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵସୋ। ବାଲ୍ଯାଦ୍ବାଲେତି ତତ୍କୃତ୍ଵା କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ମେ ଵିଭୋ
ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ କେତେ ବଳବାନ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲି। ଏହା ମୋର ଶିଶୁସ୍ୱଭାବରୁ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଅବୁଝପନର ଦୋଷକୁ ମାନି, ମୋତେ ମାଫ କରିଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ବାଲେତି କୃତ୍ଵାଽନୁନଯଂ ତଵାହଂ ଦଦାନି ନାନ୍ଯାନୁନଯଂ ଲଭେତ। ଆତ୍ମପ୍ରଦାନଂ କୁରୁ କୁନ୍ତିକନ୍ଯେ ଶାନ୍ତିସ୍ତଵୈଵଂ ହି ଭଵେଚ୍ଚ ଭୀରୁ
ତୁମେ ଶିଶୁ ଭାବେ ମୋ ପାଖରେ କ୍ଷମା ଚାହିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଉଛି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅନୁରୋଧ ଚାଲିବ ନାହିଁ। ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଆପଣକୁ ଦେଉ, ଏହିପରି ତୁମେ ଶାନ୍ତି ପାଇବ, ହେ ଭୟଭୀତ ଜଣେ।
ନ ଚାପି ଗନ୍ତୁଂ ଯୁକ୍ତଂ ହି ମଯା ମିଥ୍ଯାକୃତେନ ଵୈ। ଅସମେତ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଭୀରୁ ମନ୍ତ୍ରାହୂତେନ ଭାମିନି
ମୋତେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଡାକିଛ, ହେ ଭୟଭୀତ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ସହିତ ମିଳିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ନ କରି, ମୁଁ ଚଳିଯିବା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ।
ଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ଲୋକେ ସମଵହାସ୍ଯତାମ୍। `ଗଚ୍ଛେଯମେଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ଗତୋଽହଂ ଵୈ ନିରାକୃତଃ'। ସର୍ଵେଷାଂ ଵିବୁଧାନାଂ ଚ ଵକ୍ତଵ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ ତଥା ଶୁଭେ
ହେ ନିର୍ମଳାଙ୍ଗି, ମୁଁ ଏବେ ଚଳିଯିବି, ତେବେ ସମସ୍ତେ ଲୋକ କହିବେ—‘ସେ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ’, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉପହାସର ପାତ୍ର ହେବି, ହେ ଶୁଭେ।
ସା ତ୍ଵଂ ମଯା ସମାଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ରଂ ଲପ୍ସ୍ଯସି ମାଧ୍ଶମ୍। ଵିଶିଷ୍ଟା ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯ
ତେଣୁ ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଅ, ତୁମେ ମୋ ପରି ଏକ ପୁଅ ପାଇବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସା ତୁ କନ୍ଯା ବହୁଵିଧଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତୀ ମଧୁରଂ ଵଚଃ। ଅନୁନେତୁଂ ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ନ ଶଶାକ ମନସ୍ଵିନୀ
ସେ କନ୍ୟା ବହୁ ପ୍ରକାରର ମଧୁର କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ଯାହାକି, ସହସ୍ରକିରଣୀଙ୍କୁ ମନା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନ ଶଶାକ ଯଦା ବାଲା ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତୁଂ ତମୋନୁଦମ୍। ଭୀତା ଶାପାତ୍ତତୋ ରାଜନ୍ଦଧ୍ଯୌ ଦୀର୍ଘମଥାନ୍ତରମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶିଶୁ ତାମସ ଦୂର କରୁଥିବାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶାପର ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ରାଜା, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅନାଗସଃ ପିତୁଃ ଶାପୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତଥୈଵ ଚ। ମନ୍ନିମିତ୍ତଃ କଥଂ ନ ସ୍ଯାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାଦସ୍ମାଦ୍ଵିଭାଵସୋଃ
ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପିତାଙ୍କ ଶାପ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ, ଏହି କ୍ରୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ କାରଣରେ କିପରି ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିପାରେ?
ବାଲେନାପି ସତା ମୋହାଦ୍ଭୃଶଂ ସାପହ୍ନଵାନ୍ଯପି। ନାଽଭ୍ଯାସାଦଯିତଵ୍ଯାନି ତେଜାଂସି ଚ ତପାଂସି ଚ
ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁହଁ ହୋଇ, ତାପସୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାକୁ ପରୀକ୍ଷା କିମ୍ବା ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସାହମଦ୍ଯ ଭୃଶଂ ଭୀତା ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ କରେ ଭୃଶମ୍। କଥଂ ତ୍ଵକାର୍ଯଂ କୁର୍ଯାଂ ଵୈ ପ୍ରଦାନଂ ହ୍ଯାତ୍ମନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ ଏବେ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର, ତାଙ୍କର ହାତ ଦୃଢ଼ରେ ଧରିଛି; ଏହିପରି ନିଜେ ନିଜକୁ କିପରି ଦେଇଦେବି?
ସା ଵୈ ଶାପପରିତ୍ରସ୍ତା ବହୁ ଚିନ୍ତଯତୀ ହୃଦା। ମୋହେନାଭିପରୀତାଙ୍ଗୀ ସ୍ମଯମାନା ପୁନଃପୁନଃ
ଶାପର ଭୟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହୃଦୟରେ ବହୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ମନ ଭ୍ରମରେ ହେବା ସହିତ, ପୁନିପୁନି ହସୁଥିଲେ।
ତଂ ଦେଵମବ୍ରଵୀଦ୍ଭୀତା ବନ୍ଧୂନାଂ ରାଜସତ୍ତମ। ଵ୍ରୀଡାଵିହ୍ଵଲଯା ଵାଚା ଶାପତ୍ରସ୍ତା ଵିଶାଂପତେ
ଭୟରେ ତା ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ରାଜାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶର୍ମରେ ଭାସିଥିବା କଥାରେ, ଶାପର ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ହେ ନରପତି।
ପିତା ମେ ଧ୍ରିଯତେ ଦେଵ ମାତା ଚାନ୍ଯେ ଚ ବାନ୍ଧଵାଃ। ନ ତେଷୁ ଧ୍ରିଯମାଣଏଷୁ ଵିଦିଲୋପୋ ଭଵେଦଯମ୍
ମୋ ପିତା, ମାତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାନ୍ଧବମାନେ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଦେବତା; ସେମାନେ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସଂଯୋଗ ହେବ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ତୁ ସଂଗମୋ ଦେଵ ଯଦି ସ୍ଯାଦ୍ଵିଧିଵର୍ଜିତଃ। ମନ୍ନିମିତ୍ତଂ କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଲୋକେଽକୀର୍ତିର୍ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଏହି ସଂଯୋଗ ନିୟମ ଛାଡ଼ି ହୁଏ, ହେ ଦେବ, ତେବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି କୁଳର ଅପକୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଥଵା ଧର୍ମମେତଂ ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ତପତାଂଵର। ଋତେ ପ୍ରଦାନାଦ୍ବନ୍ଧୁଭ୍ଯସ୍ତଵ କାମଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
କିମ୍ବା, ହେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଏହାକୁ ତୁମେ ଧର୍ମ ଭାବେ ମନେ କର, ତେବେ ବାନ୍ଧବମାନେ ଦେଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କରିବି।
ଆତ୍ମପ୍ରଦାନଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ତଵ କୃତ୍ଵାସତୀ ତ୍ଵହମ୍। ତ୍ଵଯି ଧର୍ମୋ ଯଶଶ୍ଚୈଵ କୀର୍ତିରାଯୁଶ୍ଚ ଦେହିନାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜକୁ ଦେଇଦେଲେ, ହେ ଅପରାଜିତ, ମୁଁ ଅଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ହେଉଛ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ, କୀର୍ତ୍ତି, ଯଶ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ରହିଛି।
ନ ତେ ପିତା ନ ତେ ମାତା ଗୁରଵୋ ଵା ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ପ୍ରଭଵନ୍ତି ପ୍ରଦାନେ ତେ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚଃ
ତୁମ ପିତା, ମାତା କିମ୍ବା ଗୁରୁମାନେ, ହେ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ, ତୁମକୁ ଦେଇବା ଉପରେ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ।
ସର୍ଵାନ୍କାମଯତେ ଯସ୍ମାତ୍କନେର୍ଧାତୋଶ୍ଚ ଭାମିନି। ତସ୍ମାତ୍କନ୍ଯେହ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ଵରଵର୍ଣିନି
ଯେହেতୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କନି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଚାହାନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତେଣୁ ଏହି ବିଷୟରେ ତୁମେ ସ୍ୱାଧୀନ, ହେ ଶୋଭାବତୀ।
ନାଧର୍ମଶ୍ଚରିତଃ କଶ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଯା ଭଵତି ଭାମିନି। ଅଧର୍ମଂକୁତ ଏଵାହଂ ଵରେଯଂ ଲୋକକାମ୍ଯଯା
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିନାହାଁ। ତେଣୁ, ଏହି ସାଧାରଣ ଲୋକ ଲାଗି ମୁଁ କେମିତି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିବାକୁ ଚାହିଁବି?
ଅନାଵୃତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ନରାଶ୍ଚ ଵରଵର୍ଣିନି। ସ୍ଵଭାଵ ଏଷ ଲୋକାନାଂ ଵିକାରୋଽନ୍ଯ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଓ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା, ସମସ୍ତ ଜଣେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ନିଜେ ନିଜେ ଅନିୟମିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଣ, ଯେଉଁଠାରେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ଅନ୍ୟ ଭାବେ ମନାଯାଏ।
ସା ମଯା ସହସଂଗମ୍ଯ ପୁନଃ କନ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯସି। ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ତେ ମହାଵାଦ୍ଦୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ ତୁମେ ପୁଣି କନ୍ୟା ହେବା, ଏବଂ ତୁମର ପୁଅ ବହୁତ ମହାନ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଦି ପୁତ୍ରୋ ମମ ଭଵେତ୍ତ୍ଵତ୍ତଃ ସର୍ଵତମୋନୁଦ। କୁଣ୍ଡଲୀ କଵଚୀ ଶୂରୋ ମହାବାହୁର୍ମହାବଲଃ। `ଅସ୍ତୁ ମେ ସଙ୍ଗମୋ ଦେଵ ଅନେନ ସମଯେନ ତେ
ଯଦି ତୁମଠାରୁ ମୋର ପୁଅ ହେବ, ହେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରୁଥିବା, ସେ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶୂରବୀର, ଦୀର୍ଘବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ—ଏହି ଶର୍ତ୍ତରେ ଏହି ଏକତା ହେଉ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାବାହୁଃ କୁଣ୍ଡଲୀ ଦିଵ୍ଯଵର୍ମଭୃତ୍। ଉଭଯଂ ଚାମୃତମଯଂ ତସ୍ ଭଦ୍ରେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଦୀର୍ଘବାହୁ, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଦିବ୍ୟ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ହେବେ; ଦୁହିଁଟି ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱର ହେବେ, ହେ ଶୁଭେ।
ଯଦ୍ଯତଦମୃତାଦସ୍ତି କୁଣ୍ଡଲେ ଵର୍ମ ଚୋତ୍ତମମ୍। ମମ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଯଂ ଵୈ ତ୍ଵଂ ମତ୍ତ ଉତ୍ପାଦଯିଷ୍ଯସି
ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଉତ୍ତମ କବଚରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ତୁମେ ଯେଉଁ ପୁଅକୁ ମୋଠାରୁ ଜନ୍ମ ଦେବ, ସେଠି ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ତାଙ୍କର ହେଉ।
ଅସ୍ତୁ ମେ ସଙ୍ଗମୋ ଦେଵ ଯଥୋକ୍ତଂ ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵଯା। ତ୍ଵଦ୍ଵୀର୍ଯରୂପସତ୍ଵୌଜା ଧର଼୍ମଯୁକ୍ତୋ ଭଵେତ୍ସ ଚ
ହେ ଦେବତା, ମୋର ସହିତ ଏହି ଏକତା ତୁମେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛ, ସେପରି ହେଉ। ସେ ତୁମର ଶକ୍ତି, ରୂପ, ସାହସ, ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅଦିତ୍ଯା କୁଣ୍ଡଲେ ରାଜ୍ଞି ଦତ୍ତେ ମେ ମତ୍ତକାଶିନି। ତସ୍ମୈ ଦାସ୍ଯାମି ଵାମୋରୁ ଵର୍ମ ଚୈଵେଦମୁତ୍ତମମ୍
ଏ ରାଜନୀ, ଆଦିତି ମୋତେ ଯେଉଁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯେତେବେଳେ ଦେଉଛି, ତେବେ ଏହି ଉତ୍ତମ କବଚ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେବି, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧନୀ।