ଯୋଗାତ୍କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଧାଽଽତ୍ମାନମାଜଗାମ ତତାପ ଚ। ଆବଭାଷେ ତତଃ କୁନ୍ତୀଂ ସାମ୍ନା ପରମବଲ୍ଗୁନା
ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ରୂପ ଧରି, ସେ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାପ ଦେଉଥିଲେ; ପରେ ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଏବଂ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ।
ଆଗତୋସ୍ମି ଵଶଂ ଭଦ୍ରେ ତଵ ମନ୍ତ୍ରବଲାତ୍କୃତଃ। କିଂ କରୋମି ଵଶୋ ରାଜ୍ଞି ବ୍ରୂହି କର୍ତା ତଦସ୍ମି ତେ
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମର ଅଧୀନକୁ ଆସିଛି, ଭଦ୍ରା; ରାଣୀ, ମୁଁ କଣ କରିବି? କହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କରିବି।
ଗମ୍ଯତାଂ ଭଗଵଂସ୍ତତ୍ର ଯତ ଏଵାଗତୋ ହ୍ଯସି। କୌତୂହଲାତ୍ସମାହୂତଃ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ନିତି
ଭଗବାନ, ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ମୁଁ କେବଳ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲି। ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଭଗବାନ।
ଗମିଷ୍ଯେଽହଂ ଯଥା ମା ତ୍ଵଂ ବ୍ରଵୀଷି ତନୁମଧ୍ଯମେ। ନ ତୁ ଦେଵଂ ସମାହୂଯ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ପ୍ରେଷଯିତୁଂ ଵୃଥା
ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ, ସେହିପରି ଯିବି, କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକି ଅକାରଣେ ଫେରାଇ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଵାଭିସନ୍ଧି ସୁଭଗେ ରସୂର୍ଯାତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଵେଦିତି। ଵୀର୍ଯେଣାପ୍ରତିମୋ ଲୋକେ କଵଚୀ କୁଣ୍ଡଲୀତି ଚ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ହେଉ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ବ, କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସା ତ୍ଵମାତ୍ମପ୍ରଦାନଂ ଵୈ କୁରୁଷ୍ଵ ଗଜଗାମିନି। ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ହି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଯଥାସଂକଲ୍ପମଙ୍ଗନେ। ଅଥ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ସଂଗମ୍ଯ ସୁସ୍ମିତେ
ଏହିଠାରେ, ହାଥୀ ଚାଳି ଭଳି ଚାଲୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଦିଅ; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ। ତାପରେ, ଭଦ୍ରା, ହସୁଥିବା ତୁମ ସହ ଏକତ୍ର ହେଇ, ମୁଁ ଯିବି।
ଯଦି ତ୍ଵଂଵଚନଂ ନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯସି ମମ ପ୍ରିଯମ୍। ଶପ୍ସ୍ଯେ କନ୍ଯେଽନ୍ଯଥା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପିତରଂ ଚ ତେ
ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନକର, ପ୍ରିୟା, ତେବେ ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ତୁମକୁ, ତୁମ ପିତା ଏବଂ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶାପ ଦେବି।
ତ୍ଵତ୍କୃତେ ତାନ୍ପ୍ରଧକ୍ଷ୍ଯାମି ସର୍ଵାନପି ନ ସଂଶଯଃ। ପିତରଂ ଚୈଵ ତେ ମୂଢଂ ଯୋ ନ ଵେତ୍ତି ତଵାନଯମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ଦୁଃଖ ନ ଜାଣିଥିବା ତୁମ ମୂଢ଼ ପିତାକୁ ମଧ୍ୟ।
ତସ୍ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଦ୍ଯ ଯୋସୌ ମନ୍ତ୍ରମଦାତ୍ତଵ। ଶୀଲଵୃତ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ଧାସ୍ଯାମି ଵିନଯଂ ପରମ୍
ଏବଂ ଆଜି, ଯିଏ ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଆଚରଣ ନ ଜାଣି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମୁଁ କଠୋର ଶିକ୍ଷା ଦେବି।
ଏତେ ହି ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେପୁରଂଦରମୁଖା ଦିଵି। ତ୍ଵଯା ପ୍ରଲବ୍ଧଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସ୍ମଯନ୍ତ ଇଵ ମାଂ ଶୁଭେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ହସ୍ୟାସ୍ପଦ କରାଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦରୀ।
ପଶ୍ଯ ଚୈନାନ୍ସୁରଗଣାନ୍ଦିଵ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁରିଦଂ ହି ତେ। ପୂର୍ଵମେଵ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଵତ୍ଯସି ଯେନ ମାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖ, ତୁମ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହାକି ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲ।
ତତୋଽପଶ୍ଯତ୍ରିଦଶାନ୍ରାଜପୁତ୍ରୀ ସର୍ଵାନଵ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଖସ୍ଥାନ୍। ପ୍ରଭାଵନ୍ତଂ ଭାନୁମନ୍ତଂ ମହାନ୍ତଂ ଯଥାଽଽଦିତ୍ଯଂ ରୋଚମାନାଂସ୍ତଥୈଵ
ତାପରେ ରାଜକୁମାରୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା, ତେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଲେ।
ସା ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନେଵ ବାଲା ସୂର୍ଯଂ ଦେଵୀ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୀତା। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଗୋପତେ ସ୍ଵଂ ଵିମାନଂ କନ୍ଯାଭାଵାଦ୍ଦୁଃଖ ଏଵାପଚାରଃ
ସେଇ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖି, ସେଇ ଝିଅଟି ଛୁଆଁ ପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: ଗୋପତି, ଆପଣ ନିଜ ରଥକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏକ ଝିଅ ପାଇଁ ଏପରି କାମ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅନୁଚିତ।
ପିତା ମାତା ଗୁରଵଶ୍ଚୈଵଯେଽନ୍ଯେ ଦେହସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ପ୍ରଦାନେ। ନାହଂ ଧର୍ମଂ ଲୋପଯିଷ୍ଯାମି ଲୋକେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୃତ୍ତଂ ପୂଜ୍ଯତେ ଦେହରକ୍ଷା
ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଶରୀର ଦାତା; ମୁଁ ଲୋକରେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିବିନାହିଁ; ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଦେହର ରକ୍ଷା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଚରଣ।
ମଯା ମନ୍ତ୍ରବଲଂ ଜ୍ଞାତୁମାହୂତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵସୋ। ବାଲ୍ଯାଦ୍ବାଲେତି ତତ୍କୃତ୍ଵା କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ମେ ଵିଭୋ
ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ କେତେ ବଳବାନ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲି। ଏହା ମୋର ଶିଶୁସ୍ୱଭାବରୁ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଅବୁଝପନର ଦୋଷକୁ ମାନି, ମୋତେ ମାଫ କରିଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ବାଲେତି କୃତ୍ଵାଽନୁନଯଂ ତଵାହଂ ଦଦାନି ନାନ୍ଯାନୁନଯଂ ଲଭେତ। ଆତ୍ମପ୍ରଦାନଂ କୁରୁ କୁନ୍ତିକନ୍ଯେ ଶାନ୍ତିସ୍ତଵୈଵଂ ହି ଭଵେଚ୍ଚ ଭୀରୁ
ତୁମେ ଶିଶୁ ଭାବେ ମୋ ପାଖରେ କ୍ଷମା ଚାହିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଉଛି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅନୁରୋଧ ଚାଲିବ ନାହିଁ। ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଆପଣକୁ ଦେଉ, ଏହିପରି ତୁମେ ଶାନ୍ତି ପାଇବ, ହେ ଭୟଭୀତ ଜଣେ।
ନ ଚାପି ଗନ୍ତୁଂ ଯୁକ୍ତଂ ହି ମଯା ମିଥ୍ଯାକୃତେନ ଵୈ। ଅସମେତ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଭୀରୁ ମନ୍ତ୍ରାହୂତେନ ଭାମିନି
ମୋତେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଡାକିଛ, ହେ ଭୟଭୀତ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ସହିତ ମିଳିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ନ କରି, ମୁଁ ଚଳିଯିବା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ।
ଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ଲୋକେ ସମଵହାସ୍ଯତାମ୍। `ଗଚ୍ଛେଯମେଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ଗତୋଽହଂ ଵୈ ନିରାକୃତଃ'। ସର୍ଵେଷାଂ ଵିବୁଧାନାଂ ଚ ଵକ୍ତଵ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ ତଥା ଶୁଭେ
ହେ ନିର୍ମଳାଙ୍ଗି, ମୁଁ ଏବେ ଚଳିଯିବି, ତେବେ ସମସ୍ତେ ଲୋକ କହିବେ—‘ସେ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ’, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉପହାସର ପାତ୍ର ହେବି, ହେ ଶୁଭେ।
ସା ତ୍ଵଂ ମଯା ସମାଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ରଂ ଲପ୍ସ୍ଯସି ମାଧ୍ଶମ୍। ଵିଶିଷ୍ଟା ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯ
ତେଣୁ ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଅ, ତୁମେ ମୋ ପରି ଏକ ପୁଅ ପାଇବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସା ତୁ କନ୍ଯା ବହୁଵିଧଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତୀ ମଧୁରଂ ଵଚଃ। ଅନୁନେତୁଂ ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ନ ଶଶାକ ମନସ୍ଵିନୀ
ସେ କନ୍ୟା ବହୁ ପ୍ରକାରର ମଧୁର କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ଯାହାକି, ସହସ୍ରକିରଣୀଙ୍କୁ ମନା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ନ ଶଶାକ ଯଦା ବାଲା ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତୁଂ ତମୋନୁଦମ୍। ଭୀତା ଶାପାତ୍ତତୋ ରାଜନ୍ଦଧ୍ଯୌ ଦୀର୍ଘମଥାନ୍ତରମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶିଶୁ ତାମସ ଦୂର କରୁଥିବାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶାପର ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ରାଜା, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅନାଗସଃ ପିତୁଃ ଶାପୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତଥୈଵ ଚ। ମନ୍ନିମିତ୍ତଃ କଥଂ ନ ସ୍ଯାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାଦସ୍ମାଦ୍ଵିଭାଵସୋଃ
ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପିତାଙ୍କ ଶାପ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ, ଏହି କ୍ରୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ କାରଣରେ କିପରି ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିପାରେ?
ବାଲେନାପି ସତା ମୋହାଦ୍ଭୃଶଂ ସାପହ୍ନଵାନ୍ଯପି। ନାଽଭ୍ଯାସାଦଯିତଵ୍ଯାନି ତେଜାଂସି ଚ ତପାଂସି ଚ
ଶିଶୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁହଁ ହୋଇ, ତାପସୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ତପସ୍ୟାକୁ ପରୀକ୍ଷା କିମ୍ବା ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସାହମଦ୍ଯ ଭୃଶଂ ଭୀତା ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ କରେ ଭୃଶମ୍। କଥଂ ତ୍ଵକାର୍ଯଂ କୁର୍ଯାଂ ଵୈ ପ୍ରଦାନଂ ହ୍ଯାତ୍ମନଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ ଏବେ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର, ତାଙ୍କର ହାତ ଦୃଢ଼ରେ ଧରିଛି; ଏହିପରି ନିଜେ ନିଜକୁ କିପରି ଦେଇଦେବି?
ସା ଵୈ ଶାପପରିତ୍ରସ୍ତା ବହୁ ଚିନ୍ତଯତୀ ହୃଦା। ମୋହେନାଭିପରୀତାଙ୍ଗୀ ସ୍ମଯମାନା ପୁନଃପୁନଃ
ଶାପର ଭୟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହୃଦୟରେ ବହୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ମନ ଭ୍ରମରେ ହେବା ସହିତ, ପୁନିପୁନି ହସୁଥିଲେ।
ତଂ ଦେଵମବ୍ରଵୀଦ୍ଭୀତା ବନ୍ଧୂନାଂ ରାଜସତ୍ତମ। ଵ୍ରୀଡାଵିହ୍ଵଲଯା ଵାଚା ଶାପତ୍ରସ୍ତା ଵିଶାଂପତେ
ଭୟରେ ତା ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ରାଜାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶର୍ମରେ ଭାସିଥିବା କଥାରେ, ଶାପର ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲେ, ହେ ନରପତି।
ପିତା ମେ ଧ୍ରିଯତେ ଦେଵ ମାତା ଚାନ୍ଯେ ଚ ବାନ୍ଧଵାଃ। ନ ତେଷୁ ଧ୍ରିଯମାଣଏଷୁ ଵିଦିଲୋପୋ ଭଵେଦଯମ୍
ମୋ ପିତା, ମାତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାନ୍ଧବମାନେ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଦେବତା; ସେମାନେ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସଂଯୋଗ ହେବ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ତୁ ସଂଗମୋ ଦେଵ ଯଦି ସ୍ଯାଦ୍ଵିଧିଵର୍ଜିତଃ। ମନ୍ନିମିତ୍ତଂ କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଲୋକେଽକୀର୍ତିର୍ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଏହି ସଂଯୋଗ ନିୟମ ଛାଡ଼ି ହୁଏ, ହେ ଦେବ, ତେବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି କୁଳର ଅପକୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଥଵା ଧର୍ମମେତଂ ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ତପତାଂଵର। ଋତେ ପ୍ରଦାନାଦ୍ବନ୍ଧୁଭ୍ଯସ୍ତଵ କାମଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
କିମ୍ବା, ହେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ଏହାକୁ ତୁମେ ଧର୍ମ ଭାବେ ମନେ କର, ତେବେ ବାନ୍ଧବମାନେ ଦେଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ କରିବି।
ଆତ୍ମପ୍ରଦାନଂ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ତଵ କୃତ୍ଵାସତୀ ତ୍ଵହମ୍। ତ୍ଵଯି ଧର୍ମୋ ଯଶଶ୍ଚୈଵ କୀର୍ତିରାଯୁଶ୍ଚ ଦେହିନାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଜକୁ ଦେଇଦେଲେ, ହେ ଅପରାଜିତ, ମୁଁ ଅଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ହେଉଛ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ, କୀର୍ତ୍ତି, ଯଶ ଓ ଆୟୁଷ୍ୟ ରହିଛି।