ସ ତୁ ରାଜା ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତଂ ତଦା। ବଭୂଵ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପୃଥାଂ ଚ ସମପୂଜଯତ୍
ସେତେବେଳେ ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍କାଲପର୍ଯଯେ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ସା କନ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମବଲାବଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ କନ୍ୟା ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାଳାର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଯଂ ଵୈ କୀଦୃଶସ୍ତେନ ମମ ଦତ୍ତୋ ହମାତ୍ମନା। ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମୋ ବଲଂ ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାସ୍ଯେ ନାତିଚିରାଦିତି
'ସେ ମୋତେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା କେମିତି? ଏହାର ଶକ୍ତି ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଜାଣିପାରିବି,' ବୋଲି ସେ ଭାବିଲେ।
ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ସା ଦଦର୍ଶର୍ତୁଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଵ୍ରୀଡିତା ସାଽଭଵଦ୍ବାଲା କନ୍ଯାଭାଵେ ରଜସ୍ଵଲା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଅଚାନକ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। କନ୍ୟା ହେବାରୁ ଓ ରଜସ୍ୱଳା ହେବାରୁ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ତତୋ ହର୍ମ୍ଯତଲସ୍ଥା ସା ମହାର୍ହଶଯନୋଚିତା। ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ସମୁଦ୍ଯନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶାଦିତ୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍
ତାପରେ ସେ ମହଲର ଛତରେ ଦଢ଼ି, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶଯ୍ୟାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ବଦ୍ଧମନୋଦୃଷ୍ଟିରଭଵତ୍ସା ସୁମଧ୍ଯମା। ନ ଚାତପ୍ଯତ ରୂପେଣ ଭାନୋଃ ସନ୍ଧ୍ଯାଗତସ୍ଯ ସା
ସେଠାରେ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କମରବାଳା କନ୍ୟା, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଆସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପରେ କୌଣସି ତାପ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟିରଭୂଦ୍ଦିଵ୍ଯା ସାଽପଶ୍ଯଦ୍ଦିଵ୍ଯଦର୍ଶନମ୍। ଆମୁକ୍ତକଵଚଂ ଦେଵଂ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦିବ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଯିଏ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ କୌତୂହରଲଂ ତ୍ଵାସୀନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତି ନରାଧିପ। ଆହ୍ଵାନମକରୋତ୍ସାଽଥ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଭାମିନୀ
ମନ୍ତ୍ରଟି ନେଇ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସୁକତା ବହୁତ ଥିଲା, ରାଜା, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳା ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ପ୍ରାଣାନୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯାଜୁହାଵ ଦିଵାକରମ୍। ଆଜଗାମ ତତୋ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵରମାଣୋ ଦିଵାକରଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ତାପରେ, ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲେ।
ମଧୁପିଙ୍ଗୋ ମହାବାହୁଃ କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵୋ ହସନ୍ନିଵ। ଅଙ୍ଗଦୀ ବଦ୍ଧମୁକୁଟୋ ଦିଶଃ ପ୍ରଜ୍ଵାଲଯନ୍ନିଵ
ମଧୁର ରଙ୍ଗର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଶଂଖ ଭଳି ଗଳା, ହସୁଥିବା, ହାତରେ ଅଙ୍ଗଦ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।
ଯୋଗାତ୍କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଧାଽଽତ୍ମାନମାଜଗାମ ତତାପ ଚ। ଆବଭାଷେ ତତଃ କୁନ୍ତୀଂ ସାମ୍ନା ପରମବଲ୍ଗୁନା
ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ରୂପ ଧରି, ସେ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାପ ଦେଉଥିଲେ; ପରେ ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଏବଂ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ।
ଆଗତୋସ୍ମି ଵଶଂ ଭଦ୍ରେ ତଵ ମନ୍ତ୍ରବଲାତ୍କୃତଃ। କିଂ କରୋମି ଵଶୋ ରାଜ୍ଞି ବ୍ରୂହି କର୍ତା ତଦସ୍ମି ତେ
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମର ଅଧୀନକୁ ଆସିଛି, ଭଦ୍ରା; ରାଣୀ, ମୁଁ କଣ କରିବି? କହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କରିବି।
ଗମ୍ଯତାଂ ଭଗଵଂସ୍ତତ୍ର ଯତ ଏଵାଗତୋ ହ୍ଯସି। କୌତୂହଲାତ୍ସମାହୂତଃ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ନିତି
ଭଗବାନ, ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ମୁଁ କେବଳ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲି। ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଭଗବାନ।
ଗମିଷ୍ଯେଽହଂ ଯଥା ମା ତ୍ଵଂ ବ୍ରଵୀଷି ତନୁମଧ୍ଯମେ। ନ ତୁ ଦେଵଂ ସମାହୂଯ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ପ୍ରେଷଯିତୁଂ ଵୃଥା
ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ, ସେହିପରି ଯିବି, କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକି ଅକାରଣେ ଫେରାଇ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଵାଭିସନ୍ଧି ସୁଭଗେ ରସୂର୍ଯାତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଵେଦିତି। ଵୀର୍ଯେଣାପ୍ରତିମୋ ଲୋକେ କଵଚୀ କୁଣ୍ଡଲୀତି ଚ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ହେଉ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ବ, କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସା ତ୍ଵମାତ୍ମପ୍ରଦାନଂ ଵୈ କୁରୁଷ୍ଵ ଗଜଗାମିନି। ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ହି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଯଥାସଂକଲ୍ପମଙ୍ଗନେ। ଅଥ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ସଂଗମ୍ଯ ସୁସ୍ମିତେ
ଏହିଠାରେ, ହାଥୀ ଚାଳି ଭଳି ଚାଲୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଦିଅ; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ। ତାପରେ, ଭଦ୍ରା, ହସୁଥିବା ତୁମ ସହ ଏକତ୍ର ହେଇ, ମୁଁ ଯିବି।
ଯଦି ତ୍ଵଂଵଚନଂ ନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯସି ମମ ପ୍ରିଯମ୍। ଶପ୍ସ୍ଯେ କନ୍ଯେଽନ୍ଯଥା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପିତରଂ ଚ ତେ
ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନକର, ପ୍ରିୟା, ତେବେ ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ତୁମକୁ, ତୁମ ପିତା ଏବଂ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶାପ ଦେବି।
ତ୍ଵତ୍କୃତେ ତାନ୍ପ୍ରଧକ୍ଷ୍ଯାମି ସର୍ଵାନପି ନ ସଂଶଯଃ। ପିତରଂ ଚୈଵ ତେ ମୂଢଂ ଯୋ ନ ଵେତ୍ତି ତଵାନଯମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ଦୁଃଖ ନ ଜାଣିଥିବା ତୁମ ମୂଢ଼ ପିତାକୁ ମଧ୍ୟ।
ତସ୍ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଦ୍ଯ ଯୋସୌ ମନ୍ତ୍ରମଦାତ୍ତଵ। ଶୀଲଵୃତ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ଧାସ୍ଯାମି ଵିନଯଂ ପରମ୍
ଏବଂ ଆଜି, ଯିଏ ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଆଚରଣ ନ ଜାଣି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମୁଁ କଠୋର ଶିକ୍ଷା ଦେବି।
ଏତେ ହି ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେପୁରଂଦରମୁଖା ଦିଵି। ତ୍ଵଯା ପ୍ରଲବ୍ଧଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସ୍ମଯନ୍ତ ଇଵ ମାଂ ଶୁଭେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ହସ୍ୟାସ୍ପଦ କରାଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦରୀ।
ପଶ୍ଯ ଚୈନାନ୍ସୁରଗଣାନ୍ଦିଵ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁରିଦଂ ହି ତେ। ପୂର୍ଵମେଵ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟଵତ୍ଯସି ଯେନ ମାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖ, ତୁମ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି, ଯାହାକି ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଥିଲ।
ତତୋଽପଶ୍ଯତ୍ରିଦଶାନ୍ରାଜପୁତ୍ରୀ ସର୍ଵାନଵ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଖସ୍ଥାନ୍। ପ୍ରଭାଵନ୍ତଂ ଭାନୁମନ୍ତଂ ମହାନ୍ତଂ ଯଥାଽଽଦିତ୍ଯଂ ରୋଚମାନାଂସ୍ତଥୈଵ
ତାପରେ ରାଜକୁମାରୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା, ତେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖିଲେ।
ସା ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାନେଵ ବାଲା ସୂର୍ଯଂ ଦେଵୀ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୀତା। ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଗୋପତେ ସ୍ଵଂ ଵିମାନଂ କନ୍ଯାଭାଵାଦ୍ଦୁଃଖ ଏଵାପଚାରଃ
ସେଇ ଦେବମାନେକୁ ଦେଖି, ସେଇ ଝିଅଟି ଛୁଆଁ ପରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ: ଗୋପତି, ଆପଣ ନିଜ ରଥକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏକ ଝିଅ ପାଇଁ ଏପରି କାମ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅନୁଚିତ।
ପିତା ମାତା ଗୁରଵଶ୍ଚୈଵଯେଽନ୍ଯେ ଦେହସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ପ୍ରଦାନେ। ନାହଂ ଧର୍ମଂ ଲୋପଯିଷ୍ଯାମି ଲୋକେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୃତ୍ତଂ ପୂଜ୍ଯତେ ଦେହରକ୍ଷା
ପିତା, ମାତା, ଗୁରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ଶରୀର ଦାତା; ମୁଁ ଲୋକରେ ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ କରିବିନାହିଁ; ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଦେହର ରକ୍ଷା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଚରଣ।
ମଯା ମନ୍ତ୍ରବଲଂ ଜ୍ଞାତୁମାହୂତସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵସୋ। ବାଲ୍ଯାଦ୍ବାଲେତି ତତ୍କୃତ୍ଵା କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ମେ ଵିଭୋ
ମୁଁ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ କେତେ ବଳବାନ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ତୁମକୁ ଡାକିଥିଲି। ଏହା ମୋର ଶିଶୁସ୍ୱଭାବରୁ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଅବୁଝପନର ଦୋଷକୁ ମାନି, ମୋତେ ମାଫ କରିଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ବାଲେତି କୃତ୍ଵାଽନୁନଯଂ ତଵାହଂ ଦଦାନି ନାନ୍ଯାନୁନଯଂ ଲଭେତ। ଆତ୍ମପ୍ରଦାନଂ କୁରୁ କୁନ୍ତିକନ୍ଯେ ଶାନ୍ତିସ୍ତଵୈଵଂ ହି ଭଵେଚ୍ଚ ଭୀରୁ
ତୁମେ ଶିଶୁ ଭାବେ ମୋ ପାଖରେ କ୍ଷମା ଚାହିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଉଛି—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅନୁରୋଧ ଚାଲିବ ନାହିଁ। ହେ କୁନ୍ତୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଆପଣକୁ ଦେଉ, ଏହିପରି ତୁମେ ଶାନ୍ତି ପାଇବ, ହେ ଭୟଭୀତ ଜଣେ।
ନ ଚାପି ଗନ୍ତୁଂ ଯୁକ୍ତଂ ହି ମଯା ମିଥ୍ଯାକୃତେନ ଵୈ। ଅସମେତ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଭୀରୁ ମନ୍ତ୍ରାହୂତେନ ଭାମିନି
ମୋତେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଡାକିଛ, ହେ ଭୟଭୀତ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ସହିତ ମିଳିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ନ କରି, ମୁଁ ଚଳିଯିବା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ।
ଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ଲୋକେ ସମଵହାସ୍ଯତାମ୍। `ଗଚ୍ଛେଯମେଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ଗତୋଽହଂ ଵୈ ନିରାକୃତଃ'। ସର୍ଵେଷାଂ ଵିବୁଧାନାଂ ଚ ଵକ୍ତଵ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ ତଥା ଶୁଭେ
ହେ ନିର୍ମଳାଙ୍ଗି, ମୁଁ ଏବେ ଚଳିଯିବି, ତେବେ ସମସ୍ତେ ଲୋକ କହିବେ—‘ସେ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାକୁ ଫେରାଇଦେଲେ’, ହେ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉପହାସର ପାତ୍ର ହେବି, ହେ ଶୁଭେ।
ସା ତ୍ଵଂ ମଯା ସମାଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ରଂ ଲପ୍ସ୍ଯସି ମାଧ୍ଶମ୍। ଵିଶିଷ୍ଟା ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯ
ତେଣୁ ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଅ, ତୁମେ ମୋ ପରି ଏକ ପୁଅ ପାଇବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେବ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସା ତୁ କନ୍ଯା ବହୁଵିଧଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତୀ ମଧୁରଂ ଵଚଃ। ଅନୁନେତୁଂ ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ନ ଶଶାକ ମନସ୍ଵିନୀ
ସେ କନ୍ୟା ବହୁ ପ୍ରକାରର ମଧୁର କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନରେ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ ଯାହାକି, ସହସ୍ରକିରଣୀଙ୍କୁ ମନା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।