ତତଃ ପ୍ରୀତମନା ଭୂତ୍ଵା ସ ଏନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ପ୍ରୀତୋସ୍ମି ପରମଂ ଭଦ୍ରେ ପରିଚାରେଣ ତେ ଶୁଭେ
ତାପରେ ହୃଦୟରେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ତୁମର ସେବାରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।'
ଵରାନ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ କ୍ରଲ୍ଯାଣି ଦୂରାପାନ୍ମାନୁପୈରିହ। ଯୈସ୍ତ୍ଵଂ ସୀମନ୍ତିନୀଃ ସର୍ଵାଯଶସାଽଭିମଵିଷ୍ଯସି
'ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁଠିକି ବର ମିଳାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକି ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ନିର୍ବିଗ୍ନେ ଚୟନ କର। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଅଧିକ ପାଇବ।'
କୃତାନି ମମ ସର୍ଵାଣି ସସ୍ଯା ମେ ଵେଦଵିତ୍ତମ। ତ୍ଵଂ ପ୍ରସନ୍ନଃ ପିତା ଚୈଵ କୃତଂ ଵିପ୍ର ଵରୈର୍ମମ
'ମୋର ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି, ବେଦଜ୍ଞ। ଆପଣ ଓ ମୋ ପିତା ଦୟାଳୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବର ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।'
ଯଦି ନେଚ୍ଛସି ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵରଂ ଭଦ୍ରେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହାଣ ତ୍ଵମାହ୍ରାନାଯ ଦିଵୌକସାମ୍
'ଯଦି ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବର ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାଁ, ଶୁଭସ୍ମିତା, ତେବେ ମୋଠାରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିପାରିବ।'
ଯଂଯଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵମେତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣାଵାହଯିଷ୍ଯସି। ତେନତେନ ଵଶେ ଭଦ୍ରେ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
'ଶୁଭେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଡାକିବ, ସେ ଦେବତା ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିବେ।'
ଅକାମୋ ଵା ସକାମୋ ଵା ସ ସମେଷ୍ଯତି ତେ ଵଶେ। ଵିବୁଧୋ ମନ୍ତ୍ରସଂଭ୍ରାନ୍ତୋ ଵାକ୍ଯୈର୍ଭୃତ୍ଯ ଇଵାନତଃ
'ସେ ଦେବତା ଚାହୁଁଥିବେ କିମ୍ବା ନ ଚାହୁଁଥିବେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିବେ, ଏବଂ ଭୃତ୍ୟ ଭଳି ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବେ।'
ନ ଶଶକ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ସା ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମନିନ୍ଦିତା। ତଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାତିପ୍ରଵରଂ ତଦା ଶାପଭଯାନ୍ନୃପ
ଅପରାଧହୀନ ସେ କନ୍ୟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ଭୟରେ ନାକାରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀଂ ଗ୍ରାହଯାମାସ ସ ଦ୍ଵିଜଃ। ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମଂ ତଦା ରାଜନ୍ନଥର୍ଵଶିରସି ଶ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ଦ୍ୟମାନ୍ୟ ଶରୀରବତୀ ତାଙ୍କୁ ଅଥର୍ବଶିରସ୍ରୁ ଶିଖିତ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଶିଖାଇଲେ।
ତଂ ପ୍ରଦାଯ ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କୁନ୍ତିଭୋଜମୁଵାଚ ହ। ଉପିତୋସ୍ମି ସୁଖଂ ରାଜନ୍କନ୍ଯଯା ପରିତୋପିତଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ସେବିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛି।'
ତଵଗେହେ ସୁଵିହିତଃ ସଦା ସୁପ୍ରତିପୂଜିତଃ। ସାଧଯିଷ୍ଯାମହେ ତାଵଦିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ତରଧୀଯତ
'ତୁମ ଘରେ ମୁଁ ସଦା ଭଲଭାବେ ରହିଛି ଓ ଆଦର ପାଇଛି। ଏବେ ମୋ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁଁ ଯାଉଛି।' ଏହା କହି ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ସ ତୁ ରାଜା ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତଂ ତଦା। ବଭୂଵ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପୃଥାଂ ଚ ସମପୂଜଯତ୍
ସେତେବେଳେ ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍କାଲପର୍ଯଯେ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ସା କନ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମବଲାବଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ କନ୍ୟା ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାଳାର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଯଂ ଵୈ କୀଦୃଶସ୍ତେନ ମମ ଦତ୍ତୋ ହମାତ୍ମନା। ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମୋ ବଲଂ ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାସ୍ଯେ ନାତିଚିରାଦିତି
'ସେ ମୋତେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା କେମିତି? ଏହାର ଶକ୍ତି ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଜାଣିପାରିବି,' ବୋଲି ସେ ଭାବିଲେ।
ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ସା ଦଦର୍ଶର୍ତୁଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଵ୍ରୀଡିତା ସାଽଭଵଦ୍ବାଲା କନ୍ଯାଭାଵେ ରଜସ୍ଵଲା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଅଚାନକ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। କନ୍ୟା ହେବାରୁ ଓ ରଜସ୍ୱଳା ହେବାରୁ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ତତୋ ହର୍ମ୍ଯତଲସ୍ଥା ସା ମହାର୍ହଶଯନୋଚିତା। ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ସମୁଦ୍ଯନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶାଦିତ୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍
ତାପରେ ସେ ମହଲର ଛତରେ ଦଢ଼ି, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶଯ୍ୟାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ବଦ୍ଧମନୋଦୃଷ୍ଟିରଭଵତ୍ସା ସୁମଧ୍ଯମା। ନ ଚାତପ୍ଯତ ରୂପେଣ ଭାନୋଃ ସନ୍ଧ୍ଯାଗତସ୍ଯ ସା
ସେଠାରେ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କମରବାଳା କନ୍ୟା, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଆସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପରେ କୌଣସି ତାପ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟିରଭୂଦ୍ଦିଵ୍ଯା ସାଽପଶ୍ଯଦ୍ଦିଵ୍ଯଦର୍ଶନମ୍। ଆମୁକ୍ତକଵଚଂ ଦେଵଂ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦିବ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଯିଏ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ କୌତୂହରଲଂ ତ୍ଵାସୀନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତି ନରାଧିପ। ଆହ୍ଵାନମକରୋତ୍ସାଽଥ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଭାମିନୀ
ମନ୍ତ୍ରଟି ନେଇ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସୁକତା ବହୁତ ଥିଲା, ରାଜା, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳା ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ପ୍ରାଣାନୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯାଜୁହାଵ ଦିଵାକରମ୍। ଆଜଗାମ ତତୋ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵରମାଣୋ ଦିଵାକରଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ତାପରେ, ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲେ।
ମଧୁପିଙ୍ଗୋ ମହାବାହୁଃ କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵୋ ହସନ୍ନିଵ। ଅଙ୍ଗଦୀ ବଦ୍ଧମୁକୁଟୋ ଦିଶଃ ପ୍ରଜ୍ଵାଲଯନ୍ନିଵ
ମଧୁର ରଙ୍ଗର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଶଂଖ ଭଳି ଗଳା, ହସୁଥିବା, ହାତରେ ଅଙ୍ଗଦ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।
ଯୋଗାତ୍କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵିଧାଽଽତ୍ମାନମାଜଗାମ ତତାପ ଚ। ଆବଭାଷେ ତତଃ କୁନ୍ତୀଂ ସାମ୍ନା ପରମବଲ୍ଗୁନା
ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ରୂପ ଧରି, ସେ ଆସିଲେ ଏବଂ ତାପ ଦେଉଥିଲେ; ପରେ ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଏବଂ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ।
ଆଗତୋସ୍ମି ଵଶଂ ଭଦ୍ରେ ତଵ ମନ୍ତ୍ରବଲାତ୍କୃତଃ। କିଂ କରୋମି ଵଶୋ ରାଜ୍ଞି ବ୍ରୂହି କର୍ତା ତଦସ୍ମି ତେ
ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମର ଅଧୀନକୁ ଆସିଛି, ଭଦ୍ରା; ରାଣୀ, ମୁଁ କଣ କରିବି? କହ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ କରିବି।
ଗମ୍ଯତାଂ ଭଗଵଂସ୍ତତ୍ର ଯତ ଏଵାଗତୋ ହ୍ଯସି। କୌତୂହଲାତ୍ସମାହୂତଃ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍ନିତି
ଭଗବାନ, ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ମୁଁ କେବଳ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲି। ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଭଗବାନ।
ଗମିଷ୍ଯେଽହଂ ଯଥା ମା ତ୍ଵଂ ବ୍ରଵୀଷି ତନୁମଧ୍ଯମେ। ନ ତୁ ଦେଵଂ ସମାହୂଯ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ପ୍ରେଷଯିତୁଂ ଵୃଥା
ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ, ସେହିପରି ଯିବି, କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକି ଅକାରଣେ ଫେରାଇ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଵାଭିସନ୍ଧି ସୁଭଗେ ରସୂର୍ଯାତ୍ପୁତ୍ରୋ ଭଵେଦିତି। ଵୀର୍ଯେଣାପ୍ରତିମୋ ଲୋକେ କଵଚୀ କୁଣ୍ଡଲୀତି ଚ
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ହେଉ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ଅପୂର୍ବ, କବଚ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା।
ସା ତ୍ଵମାତ୍ମପ୍ରଦାନଂ ଵୈ କୁରୁଷ୍ଵ ଗଜଗାମିନି। ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ହି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଯଥାସଂକଲ୍ପମଙ୍ଗନେ। ଅଥ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଭଦ୍ରେ ତ୍ଵଯା ସଂଗମ୍ଯ ସୁସ୍ମିତେ
ଏହିଠାରେ, ହାଥୀ ଚାଳି ଭଳି ଚାଲୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତୁମ ଆତ୍ମାକୁ ଦିଅ; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ପୁଅ ଜନ୍ମିବ। ତାପରେ, ଭଦ୍ରା, ହସୁଥିବା ତୁମ ସହ ଏକତ୍ର ହେଇ, ମୁଁ ଯିବି।
ଯଦି ତ୍ଵଂଵଚନଂ ନାଦ୍ଯ କରିଷ୍ଯସି ମମ ପ୍ରିଯମ୍। ଶପ୍ସ୍ଯେ କନ୍ଯେଽନ୍ଯଥା କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ପିତରଂ ଚ ତେ
ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନକର, ପ୍ରିୟା, ତେବେ ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ତୁମକୁ, ତୁମ ପିତା ଏବଂ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶାପ ଦେବି।
ତ୍ଵତ୍କୃତେ ତାନ୍ପ୍ରଧକ୍ଷ୍ଯାମି ସର୍ଵାନପି ନ ସଂଶଯଃ। ପିତରଂ ଚୈଵ ତେ ମୂଢଂ ଯୋ ନ ଵେତ୍ତି ତଵାନଯମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ଦୁଃଖ ନ ଜାଣିଥିବା ତୁମ ମୂଢ଼ ପିତାକୁ ମଧ୍ୟ।
ତସ୍ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯାଦ୍ଯ ଯୋସୌ ମନ୍ତ୍ରମଦାତ୍ତଵ। ଶୀଲଵୃତ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ଧାସ୍ଯାମି ଵିନଯଂ ପରମ୍
ଏବଂ ଆଜି, ଯିଏ ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ଆଚରଣ ନ ଜାଣି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ମୁଁ କଠୋର ଶିକ୍ଷା ଦେବି।
ଏତେ ହି ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେପୁରଂଦରମୁଖା ଦିଵି। ତ୍ଵଯା ପ୍ରଲବ୍ଧଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସ୍ମଯନ୍ତ ଇଵ ମାଂ ଶୁଭେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ହସ୍ୟାସ୍ପଦ କରାଯାଇଛି ବୋଲି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦରୀ।