ତଂ ଚ ସର୍ଵାସୁ ଵେଲାସୁ ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯପ୍ରତିଶ୍ରଯୈଃ। ପୂଜଯାମାସ ସା କନ୍ଯା ଵର୍ଧମାନୈସ୍ତୁ ସର୍ଵଦା
ସେ କନ୍ୟା ସମସ୍ତ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦିନକୁ ଦିନ ଆଧିକ୍ୟ ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଅନ୍ନାଦିସମୁଦାଚାରଃ ଶଯ୍ଯାସନକୃତସ୍ତଥା। ଦିଵସେଦିଵସେ ତସ୍ଯ ଵର୍ଧତେ ନ ତୁ ହୀଯତେ
ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବହାର, ଶୋଇବା ଓ ବସିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଥିଲା, କେବେ କମିଥିଲା ନାହିଁ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସନାପଵାଦୈଶ୍ଚ ତଥୈଵାପ୍ରିଯଯା ଗିରା। ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ପୃଥା ରାଜନ୍ନ ଚକାରାପ୍ରିଯଂ ତଦା
ହେ ରାଜା, ପୃଥା କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା, ଅପବାଦ କିମ୍ବା କଠୋର କଥା ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିନଥିଲେ।
ସ୍ଵପ୍ନକାଲେ ପୁନଶ୍ଚୈତି ନ ଚୈତି ବହୁଶୋ ଦ୍ଵିଜଃ। ସୁଦୁର୍ଲଭମପି ହ୍ଯନ୍ନଂ ଦୀଯତାମିତି ସୋଽବ୍ରଵୀତ୍
କେବେ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ଘୁମରେ ଥିବାବେଳେ ଆସୁଥିଲେ, କେବେ କେବେ ଆସୁନଥିଲେ; ତଥାପି ସେ କହୁଥିଲେ, 'ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।'
କୃତମେଵ ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଯଥା ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍। ଶିଷ୍ଯଵତ୍ପୁତ୍ରଵଚ୍ଚୈଵ ସ୍ଵସୃଵଚ୍ଚ ସୁସଂଯତା
ସେ ସମସ୍ତ କାମ ଠିକ୍ ଭାବେ କରି, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଥିଲେ; ଶିକ୍ଷକ, ପୁଅ କିମ୍ବା ଭଉଣୀ ପରି ଶିଷ୍ଠ ଭାବେ।
ଯଥୋପଜୋଷଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଵିଜାତିପ୍ରଵରସ୍ଯ ସା। ପ୍ରୀତିମୁତ୍ପାଦଯାମାସ କନ୍ଯାରତ୍ନମନିନ୍ଦିତା
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଦୋଷରହିତ ସେ କନ୍ୟାମଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଯେତେପରି ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବେ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଶୀଲଵୃତ୍ତେନ ତୁତୋପ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଅଵଧାନେନ ଭୂଯୋଽସ୍ଯାଃ ପରଂ ଯତ୍ନମଥାକରୋତ୍
ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ବ୍ୟବହାର ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ଅଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତାଂ ପ୍ରଭାତେ ଚ ସାଯଂ ଚ ପିତା ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭାରତ। ଅପିତୁଷ୍ଯତିତେ ପୁତ୍ରି ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପରିଚର୍ଯଯା
ସକାଳ ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ତାଙ୍କ ପିତା ପ୍ରତିଦିନ ପଚାରୁଥିଲେ, 'ପୁଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତୁମ ସେବାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ କି?'
ତଂ ସା ପରମମିତ୍ଯେଵପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ତତଃ ପ୍ରୀତିମଵାପାଗ୍ର୍ଯାଂ କୁନ୍ତିଭୋଜୋ ମହାମନାଃ
ସେ ଯଶସ୍ୱିନୀ ନାରୀ, ତାଙ୍କୁ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାପରେ ମହାମନା କୁନ୍ତିଭୋଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରେ ପୂର୍ଣେ ଯଦାଽସୌ ଜପତାଂଵରଃ। ନାପଶ୍ଯଦ୍ଦୁଷ୍କୃତଂକିଂଚିତ୍ପୃଥାଯାଃ ସୌହୃଦେ ରତଃ
ଏହିପରି ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଜପରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ପୃଥାଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଲଗ୍ନ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରୀତମନା ଭୂତ୍ଵା ସ ଏନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ପ୍ରୀତୋସ୍ମି ପରମଂ ଭଦ୍ରେ ପରିଚାରେଣ ତେ ଶୁଭେ
ତାପରେ ହୃଦୟରେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ତୁମର ସେବାରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।'
ଵରାନ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ କ୍ରଲ୍ଯାଣି ଦୂରାପାନ୍ମାନୁପୈରିହ। ଯୈସ୍ତ୍ଵଂ ସୀମନ୍ତିନୀଃ ସର୍ଵାଯଶସାଽଭିମଵିଷ୍ଯସି
'ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁଠିକି ବର ମିଳାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠିକି ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ନିର୍ବିଗ୍ନେ ଚୟନ କର। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଅଧିକ ପାଇବ।'
କୃତାନି ମମ ସର୍ଵାଣି ସସ୍ଯା ମେ ଵେଦଵିତ୍ତମ। ତ୍ଵଂ ପ୍ରସନ୍ନଃ ପିତା ଚୈଵ କୃତଂ ଵିପ୍ର ଵରୈର୍ମମ
'ମୋର ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି, ବେଦଜ୍ଞ। ଆପଣ ଓ ମୋ ପିତା ଦୟାଳୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବର ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି।'
ଯଦି ନେଚ୍ଛସି ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵରଂ ଭଦ୍ରେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ଇମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହାଣ ତ୍ଵମାହ୍ରାନାଯ ଦିଵୌକସାମ୍
'ଯଦି ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବର ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାଁ, ଶୁଭସ୍ମିତା, ତେବେ ମୋଠାରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିପାରିବ।'
ଯଂଯଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵମେତେନ ମନ୍ତ୍ରେଣାଵାହଯିଷ୍ଯସି। ତେନତେନ ଵଶେ ଭଦ୍ରେ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
'ଶୁଭେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଡାକିବ, ସେ ଦେବତା ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିବେ।'
ଅକାମୋ ଵା ସକାମୋ ଵା ସ ସମେଷ୍ଯତି ତେ ଵଶେ। ଵିବୁଧୋ ମନ୍ତ୍ରସଂଭ୍ରାନ୍ତୋ ଵାକ୍ଯୈର୍ଭୃତ୍ଯ ଇଵାନତଃ
'ସେ ଦେବତା ଚାହୁଁଥିବେ କିମ୍ବା ନ ଚାହୁଁଥିବେ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସେ ତୁମ ଅଧୀନରେ ଆସିବେ, ଏବଂ ଭୃତ୍ୟ ଭଳି ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବେ।'
ନ ଶଶକ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ସା ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମନିନ୍ଦିତା। ତଂ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାତିପ୍ରଵରଂ ତଦା ଶାପଭଯାନ୍ନୃପ
ଅପରାଧହୀନ ସେ କନ୍ୟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ଭୟରେ ନାକାରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀଂ ଗ୍ରାହଯାମାସ ସ ଦ୍ଵିଜଃ। ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମଂ ତଦା ରାଜନ୍ନଥର୍ଵଶିରସି ଶ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ଦ୍ୟମାନ୍ୟ ଶରୀରବତୀ ତାଙ୍କୁ ଅଥର୍ବଶିରସ୍ରୁ ଶିଖିତ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଶିଖାଇଲେ।
ତଂ ପ୍ରଦାଯ ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କୁନ୍ତିଭୋଜମୁଵାଚ ହ। ଉପିତୋସ୍ମି ସୁଖଂ ରାଜନ୍କନ୍ଯଯା ପରିତୋପିତଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ସେବିତ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛି।'
ତଵଗେହେ ସୁଵିହିତଃ ସଦା ସୁପ୍ରତିପୂଜିତଃ। ସାଧଯିଷ୍ଯାମହେ ତାଵଦିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ତରଧୀଯତ
'ତୁମ ଘରେ ମୁଁ ସଦା ଭଲଭାବେ ରହିଛି ଓ ଆଦର ପାଇଛି। ଏବେ ମୋ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁଁ ଯାଉଛି।' ଏହା କହି ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ସ ତୁ ରାଜା ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତଂ ତଦା। ବଭୂଵ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପୃଥାଂ ଚ ସମପୂଜଯତ୍
ସେତେବେଳେ ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍କାଲପର୍ଯଯେ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ସା କନ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମବଲାବଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେ କନ୍ୟା ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାଳାର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଯଂ ଵୈ କୀଦୃଶସ୍ତେନ ମମ ଦତ୍ତୋ ହମାତ୍ମନା। ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରାମୋ ବଲଂ ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାସ୍ଯେ ନାତିଚିରାଦିତି
'ସେ ମୋତେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା କେମିତି? ଏହାର ଶକ୍ତି ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଜାଣିପାରିବି,' ବୋଲି ସେ ଭାବିଲେ।
ଏଵଂ ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ସା ଦଦର୍ଶର୍ତୁଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଵ୍ରୀଡିତା ସାଽଭଵଦ୍ବାଲା କନ୍ଯାଭାଵେ ରଜସ୍ଵଲା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଅଚାନକ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ। କନ୍ୟା ହେବାରୁ ଓ ରଜସ୍ୱଳା ହେବାରୁ ସେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ତତୋ ହର୍ମ୍ଯତଲସ୍ଥା ସା ମହାର୍ହଶଯନୋଚିତା। ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ଦିଶି ସମୁଦ୍ଯନ୍ତଂ ଦଦର୍ଶାଦିତ୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍
ତାପରେ ସେ ମହଲର ଛତରେ ଦଢ଼ି, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଶଯ୍ୟାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ସେ, ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ବଦ୍ଧମନୋଦୃଷ୍ଟିରଭଵତ୍ସା ସୁମଧ୍ଯମା। ନ ଚାତପ୍ଯତ ରୂପେଣ ଭାନୋଃ ସନ୍ଧ୍ଯାଗତସ୍ଯ ସା
ସେଠାରେ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ସୁସଂଖ୍ୟାତ କମରବାଳା କନ୍ୟା, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଆସିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରୂପରେ କୌଣସି ତାପ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟିରଭୂଦ୍ଦିଵ୍ଯା ସାଽପଶ୍ଯଦ୍ଦିଵ୍ଯଦର୍ଶନମ୍। ଆମୁକ୍ତକଵଚଂ ଦେଵଂ କୁଣ୍ଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦିବ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ଯିଏ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଃ କୌତୂହରଲଂ ତ୍ଵାସୀନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରତି ନରାଧିପ। ଆହ୍ଵାନମକରୋତ୍ସାଽଥ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଭାମିନୀ
ମନ୍ତ୍ରଟି ନେଇ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସୁକତା ବହୁତ ଥିଲା, ରାଜା, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳା ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ପ୍ରାଣାନୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ତଦା ହ୍ଯାଜୁହାଵ ଦିଵାକରମ୍। ଆଜଗାମ ତତୋ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵରମାଣୋ ଦିଵାକରଃ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ତାପରେ, ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲେ।
ମଧୁପିଙ୍ଗୋ ମହାବାହୁଃ କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵୋ ହସନ୍ନିଵ। ଅଙ୍ଗଦୀ ବଦ୍ଧମୁକୁଟୋ ଦିଶଃ ପ୍ରଜ୍ଵାଲଯନ୍ନିଵ
ମଧୁର ରଙ୍ଗର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ଶଂଖ ଭଳି ଗଳା, ହସୁଥିବା, ହାତରେ ଅଙ୍ଗଦ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।