ଯଥା ଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତା ତେ ସାଵିତ୍ର୍ଯାଶ୍ଚ ଯଥା ଵ୍ରତମ୍। ଗତାଽଽହାରମକୃତ୍ଵୈଵ ତଥା ଜୀଵତି ସତ୍ଯଵାନ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଛ, ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ନିଜ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିଛନ୍ତି, ଉପବାସ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେପରି ସତ୍ୟବାନ୍ ଜୀବନ୍ତ।
ଯଥା ଵଦନ୍ତି ଶାନ୍ତାଯାଂ ଦିଶି ଵୈ ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ। ପାର୍ଥିଵୀଂ ଚୈଵଵୃଦ୍ଧିଂ ତେ ତଥା ଜୀଵତି ସତ୍ଯଵାନ୍
ଯେପରି ସେ ଦିଗରେ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଶାନ୍ତିର କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମର ଭୂମି ଉନ୍ନତି ପାଉଛି, ସେପରି ସତ୍ୟବାନ୍ ଜୀବନ୍ତ।
ସର୍ଵୈର୍ଗୁଣୈରୁପେତସ୍ତେ ଯଥା ପୁତ୍ରୋ ଜନପ୍ରିଯଃ। ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଲକ୍ଷଣୋପେତସ୍ତଥା ଜୀଵତି ସ୍ଯଵାନ୍
ଯେପରି ତୁମର ପୁଅ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁର ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ସେପରି ସତ୍ୟବାନ୍ ଜୀବନ୍ତ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତସ୍ତୈସ୍ତୁ ସତ୍ଯଵାଗ୍ଭିସ୍ତପସ୍ଵିଭିଃ। ତାଂସ୍ତାନ୍ଵିଗଣଯନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତତଃ ସ୍ଥିର ଇଵାଭଵତ୍
ଏଭଳି ସତ୍ୟବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ, ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ଗଣନା କରି, ସେ ମନେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତାତ୍ସାଵିତ୍ରୀ ଭର୍ତ୍ରା ସତ୍ଵତା ସହ। ଆଜଗାମାଶ୍ରମଂ ରାତ୍ରୌ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ତାପରେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ସତ୍ୟବାନ୍ ସହିତ ରାତିରେ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୋତ୍ପତିତାଃ ସର୍ଵେହର୍ଷଂ ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ତେ ଦ୍ଵିଜାଃ। କଣ୍ଠଂ ମାତା ପିତା ଚାସ୍ଯ ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯାଭ୍ଯରୋଦତାଂ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସିରେ ଉଠିଲେ; ତାଙ୍କର ମାଆ ବାପା ଗଳାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି କାନ୍ଦିପକାଇଲେ।
ପୁତ୍ରେଣ ସଂଗତଂ ତ୍ଵାଂ ତୁ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମନ୍ତଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ। ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଵୈ ପୃଚ୍ଛାମୋ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଵୈ ପୃଥିଵୀପତେ
ପୁଅ ସହିତ ତୁମେ ମିଶିଛ, ଚକ୍ଷୁ ଫେରିଛି—ଏହା ଦେଖି ଆମେ ସମସ୍ତେ, ହେ ଭୂମିପତି, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ।
ସମାଗମେନ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଦର୍ଶନେନ ଚ। ଚକ୍ଷୁଷଶ୍ଚାତ୍ମନୋ ଲାଭାତ୍ରିଭିର୍ଦିଷ୍ଠ୍ଯା ଵିଵର୍ଧସେ
ପୁଅ ସହିତ ମିଳନ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ଚକ୍ଷୁର ଲାଭ—ଏ ତିନୋଟି ଉପଲକ୍ଷେ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ହେଲା, ସୁଭାଗ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ।
ସର୍ଵୈରସ୍ମାଭିରୁକ୍ତଂ ଯତ୍ତଥା ତନ୍ନାତ୍ରସଂଶଯଃ। ଭୂଯୋଭୂଯଃ ସମୃଦ୍ଧିସ୍ତେ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଆମେ ଯାହା କହିଛୁ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଠିକ୍। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମର ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧି ପୁନିପୁନି ବଢ଼ିବ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ହେବ।
ତତୋଽଗ୍ନିଂ ତତ୍ର ସଂଜ୍ଵାଲ୍ଯ ଦ୍ଵିଜାସ୍ତେ ସର୍ଵ ଏଵ ହି। ଉପାସାଂଚକ୍ରିରେ ପାର୍ଥ ଦ୍ଯୁମତ୍ସେନଂ ମହୀପତିମ୍
ତାପରେ ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ପାର୍ଥ, ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନ ରାଜାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଶୈଵ୍ଯା ଚ ସତ୍ଯଵାଂଶ୍ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ଚୈକତଃ ସ୍ଥିତାଃ। ସର୍ଵୈସ୍ତୈରଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତା ଵିଶୋକା ସମୁପାଵିଶନ୍
ଶୈବ୍ୟ, ସତ୍ୟବାନ ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ଏକଠି ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେମାନେ ଶୋକମୁକ୍ତ ହୋଇ ବସିଲେ।
ତତୋ ରାଜ୍ଞା ସହାସୀନାଃ ସର୍ଵେ ତେ ଵନଵାସିନଃ। ଜାତକୌତୂହଲାଃ ପାର୍ଥ ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ନୃପତେଃ ସୁତମ୍
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପାର୍ଥ, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ପ୍ରାଗେଵ ନାଗତଂ କସ୍ମାତ୍ସଭାର୍ଯେଣ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। ଵିରାତ୍ରେ ଚାଗତଂ କସ୍ମାତ୍କୋନୁ ବନ୍ଧସ୍ତଵାଭଵତ୍
ହେ ମହାନ, ତୁମେ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ସହ ପୂର୍ବରୁ କାହିଁକି ଫେରିଲେ ନାହିଁ? ଏବଂ ରାତି ପରେ କାହିଁକି ଆସିଲେ? କିଏ ଅଟକାଇଲା?
ସଂତାପିତଃ ପିତା ମାତା ଵଯଂ ଚୈଵ ନୃପାତ୍ମଜ। କସ୍ମାଦିତି ନ ଜାନୀମସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହିସି
ତୁମର ପିତା, ମାତା ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଇଥିଲୁ। କାହିଁକି ଏମିତି ହେଲା ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ; ତୁମେ ସବୁ କଥା କହିବାକୁ ଉଚିତ।
ପିତ୍ରାଽହମଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ ସାଵିତ୍ରୀସହିତୋ ଗତଃ। ଅଥ ମେଽଭୂଚ୍ଛିରୋଦୁଃଖଂ ଵନେ କାଷ୍ଠାନି ଭିନ୍ଦତଃ
ମୋ ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ସହ ବନକୁ ଗଲି। ସେଠାରେ କାଠ କାଟୁଥିବାବେଳେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ବେଦନା ହେଲା।
ସୁପ୍ତଶ୍ଚାହଂ ଵେଦନଯା ଚିରମିତ୍ଯୁପଲକ୍ଷଯେ। ତାଵତ୍କାଲଂ ନ ଚ ମଯା ସୁପ୍ତପୂର୍ଵଂ କଦାଚନ
ସେଇ ବେଦନାରୁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁମେଇ ରହିଲି, ମୁଁ ମନେ ପକାଏ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କେବେ ଏତେ ଦୀର୍ଘ ଘୁମ ଦେଖିନଥିଲି।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭଵତାଂ ସଂତାପୋ ମା ଭଵେଦିତି। ଅତୋ ଵିରାତ୍ରାଗମନଂ ନାନ୍ଯଦସ୍ତୀହ କାରଣମ୍
ତୁମମାନେ କେହି ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ ବୋଲି, ମୁଁ ରାତି ପରେ ଫେରିଲି; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଅକସ୍ମାଚ୍ଚକ୍ଷୁଃ ପ୍ରାପ୍ତିର୍ଦ୍ଯୁମତ୍ସେନସ୍ଯ ତେ ପିତୁଃ। ନାସ୍ଯ ତ୍ଵଂ କାରଣଂ ଵେତ୍ସି ସାଵିତ୍ରୀ ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ଅଚାନକ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରିଗଲା। ଏହାର କାରଣ ତୁମେ ଜାଣନାହଁ, କିନ୍ତୁ ସାବିତ୍ରୀ କହିପାରିବେ।
ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ସାଵିତ୍ରି ତ୍ଵଂ ହି ଵେତ୍ଥ ପରାଵରମ୍। ତ୍ଵାଂ ହି ଜାନାମି ସାଵିତ୍ରି ସାଵିତ୍ରୀମିଵ ତେଜସା
ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ସାବିତ୍ରୀ, କାରଣ ତୁମେ ସବୁ ଉପର-ନିମ୍ନ ଜାଣ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଣେ, ସାବିତ୍ରୀ, ତୁମ ତେଜ ଦେଖି ସାବିତ୍ରୀ ଦେବୀ ପରି।
ତ୍ଵମତ୍ର ହେତୁଂ ଜାନୀଷେ ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯଂ ନିରୁଚ୍ଯତାମ୍। ରହସ୍ଯଂ ଯଦି ତେ ନାସ୍ତି କିଂଚିଦତ୍ର ଵଦସ୍ଵ ନଃ
ଏହାର କାରଣ ତୁମେ ଜାଣ, ତେଣୁ ସତ୍ୟ କଥା ସପ୍ଷ୍ଟ କହ। ଯଦି ଏଠି କୌଣସି ଗୁପ୍ତ କଥା ନାହିଁ, ଆମକୁ କୁହ।
ଏଵମେତଦ୍ଯଥା ଵେତ୍ଥ ସଂକଲ୍ପୋ ନାନ୍ଯଥା ହି ଵଃ। ନ ହି କିଂଚିଦ୍ରହସ୍ଯଂ ମେ ଶ୍ରୂଯତାଂ ତଥ୍ଯମେଵ ଯତ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଭାବୁଛ, ସେଠିକି ଏହିପରି ଅଛି; ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ କଥା ନାହିଁ—ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ।
ମୃତ୍ଯୁର୍ମେ ପତ୍ଯୁରାଖ୍ଯାତୋ ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା। ସ ଚାଦ୍ଯ ଦିଵସଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତୋ ନୈନଂ ଜହାମ୍ଯହମ୍
ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ମହାତ୍ମା ନାରଦ ଆଗରୁ ମତେ କହିଥିଲେ; ଏହି ଦିନଟି ସେଇ ଦିନ ଥିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିନଥିଲି।
ସୁପ୍ତଂ ଚୈନଂ ସାକ୍ଷାଦୁପାଗଚ୍ଛତ୍ସକିଂକରଃ। ସ ଏନମନଯଦ୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ଦିଶଂ ପିତୃନିଷେଵିତାମ୍
ସେ ଘୁମେଇଥିବାବେଳେ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ଦୂତ ଆସିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଇ, ପିତୃମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅସ୍ତୌଷଂ ତମହଂ ଦେଵଂ ସତ୍ଯେନ ଵଚସା ଵିଭୁମ୍। ପଞ୍ଚ ଵୈ ତେନ ମେ ଦତ୍ତା ଵରାଃ ଶୃଣୁତ ତାନ୍ମମ
ମୁଁ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହି ପ୍ରଶଂସା କଲି; ତାଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ ପାଞ୍ଚଟି ବର ମିଳିଲା—ସେଗୁଡ଼ିକ ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଚକ୍ଷୁଷୀ ଚ ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂଚ ଦ୍ଵୌ ଵରୌ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ମେ। ଲବ୍ଧଂ ପିତୁଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଚାତ୍ମନଃ ଶତମ୍
ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ରାଜ୍ୟ—ଏହି ଦୁଇଟି ବର ମୋ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ପାଇଁ; ମୋ ପିତା ପାଇଁ ଶତପୁତ୍ର, ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶତପୁତ୍ର।
ଚତୁର୍ଵର୍ଷଶତାଯୁର୍ମେ ଭର୍ତା ଲବ୍ଧଶ୍ଚ ସତ୍ଯଵାନ୍। ଭର୍ତୁର୍ହି ଜୀଵିତାର୍ଥଂ ତୁ ମଯା ଚୀର୍ଣଂ ତ୍ଵିଦଂ ଵ୍ରତମ୍
ଚାରିଶେ ବର୍ଷ ଶତ ଆୟୁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ମିଳିଛି; ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଜୀବନ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିଲି।
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ମଯାଽଽଖ୍ଯାତଂ କାରଣଂ ଵିସ୍ତରଣ ଵଃ। ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ସୁଖୋଦର୍କମିଦଂ ଦୁଃଖଂ ମହନ୍ମମ
ଏହି ସମସ୍ତ କାରଣ ଏବଂ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ତାର ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ କହିଦେଲି; ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ମୋର ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆଖିରେ ସୁଖ ଆଣିଦେଲା।
ନିମଜ୍ଜ୍ମାନଂ ଵ୍ଯସନୈରଭିଦ୍ରୁତଂ କୁଲଂ ନରନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତମୋମଯେ ହ୍ରଦେ। ତ୍ଵଯା ସୁଶୀଲଵ୍ରତପୁଣ୍ଯଯା କୁଲଂ ରସମୁଦ୍ଧୃତଂ ସାଧ୍ଵି ପୁନଃ କୁଲୀନଯା
ବିପଦରେ ଡୁବିଥିବା, ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ରାଜବଂଶ ଅନ୍ଧକାରର ଗଭୀର ଖାଦରେ ପଡ଼ିଥିଲା; ତୁମେ, ମଧୁର ଚରିତ୍ର ଓ ପୁଣ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସତୀ, ତୁମ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଓ ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବଂଶକୁ ପୁଣିଥରେ ଉଦ୍ଧାର କରିଦେଲା।
ତଥା ପ୍ରଶସ୍ଯ ହ୍ଯଭିପୂଜ୍ଯ ଚୈଵ ଵରସ୍ତ୍ରିଯଂ ତାମୃଷଯଃ ସମାଗତାଃ। ନରେନ୍ଦ୍ରମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ସପୁତ୍ରଭଞ୍ଜସା ଶିଵେନ ରଜଗ୍ମୁର୍ମୁଦିତାଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ଏପରି ଭାବରେ ମହାର୍ଷିମାନେ ସେ ଉତ୍ତମ ନାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଆଦର ଦେଲେ; ରାଜା, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ନାତିମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ଵ୍ଯତୀତାଯାମୁଦିତେ ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲେ। କୃତପୌର୍ଵାହ୍ଣିକାଃ ସର୍ଵେ ସମେଯୁସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ
ସେ ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପ୍ରଭାତର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି ଏକଠା ହେଲେ।