କୁଲସ୍ଯ ସଂତାନକରଂ ସୁଵର୍ଚସଂ ଶତଂ ସୁତାନାଂ ପିତୁରସ୍ତୁ ତେ ଶୁଭେ। କୃତେନ କାମେନ ନରାଧିପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଦୂରଂ ହି ପଥସ୍ତ୍ଵମାଗତା
ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ଶତସନ୍ତାନ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ କୁଳକୁ ଚାଲିଯିବେ ଏବଂ ମହାନ ଯଶସ୍ୱୀ ହେବେ, ହେ ଶୁଭେ। ମୋ ଦୟାରେ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ; ଏହି ପଥରେ ତୁମେ ବହୁଦୂର ଆସିଛ।
ନ ଦୂରମେତନ୍ମମ ଭର୍ତୃସନ୍ନିଧୌ ମନୋ ହି ମେ ଦୂରତରଂ ପ୍ରଧାଵତି। ଅଥ ଵ୍ରଜନ୍ନେଵ ଗିରଂ ସମୁଦ୍ଯତାଂ ମଯୋଚ୍ଯମାନାଂ ଶୃଣୁ ଭୂଯ ଏଵ ଚ
ମୋ ପତିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଦୂର ନୁହେଁ; କାରଣ, ମୋର ମନ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଯାଏ। ଏବେ ଯିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହା ପୁଣି ଏକଥର ଶୁଣ।
ଵିଵସ୍ଵତସ୍ତ୍ଵଂ ତନଯଋ ପ୍ରତାପଵାଂ- ସ୍ତତୋ ହି ଵୈଵସ୍ଵତ ଉଚ୍ଯସେ ବୁଧୈଃ। ସମେନ ଧର୍ମେଣ ଚରନ୍ତି ତାଃ ପ୍ରଜା- ସ୍ତତସ୍ତଵେହେଵର ଧର୍ମରାଜତା
ତୁମେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିକାରଣରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ବୈବସ୍ୱତ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତୁମର ପ୍ରଜାମାନେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଚାଲନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ଏଠାରେ ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ଆତ୍ମନ୍ଯପି ନ ଵିଶ୍ଵାସସ୍ତଥା ଭଵତି ସତ୍ସୁ ଯଃ। ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ସୁ ଵିଶେପେଣ ସର୍ଵଃ ପ୍ରଣଯମିଚ୍ଛତି
ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏତେ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପରେ ହୁଏ; ଏହିକାରଣରୁ ସମସ୍ତେ ବିଶେଷଭାବେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି।
ସୌହଦାତ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵିଶ୍ଵାସୋ ନାମ ଜାଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ସୁ ଵିଶେପେଣ ଵିଶ୍ଵାସଂ କୁରୁତେ ଜନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରଖିଲେ, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ ବୋଲାଯାଏ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକାରଣରୁ ଲୋକେ ବିଶେଷଭାବେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି।
ଉଦାହୃତଂତେ ଵଚନଂ ଯଦଙ୍ଗନେ ଶୁଭେ ନ ତାଦୃକ୍ ତ୍ଵଦୃତେ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା। ଅନେନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ଵିନାଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଚତୁର୍ଥଂ ଵରଯସ୍ଵ ଗଚ୍ଛ ଚ
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ହେ ମହିଳା, ଏହା ବିରଳ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଆଉ କାହାଠାରୁ ମୁଁ ଏପରି କଥା ଶୁଣିନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଚତୁର୍ଥ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରି, ପଛକୁ ଯାଅ।
ମମାତ୍ମଜଂ ସତ୍ଯଵତସ୍ତଥୌରସଂ ଭଵେଦୁଭାଭ୍ଯାମିହ ଯତ୍କୁଲୋଦ୍ଵହମ୍। ଶତଂ ସୁତାନାଂ ବଲଵୀର୍ଯଶାଲିନା- ମିଦଂଚତୁର୍ଥଂ ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ମୋ ଓ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଉତ୍ତରପୁତ୍ର ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଯିଏ ଦୁଇ କୁଳକୁ ଚାଲିଯିବ। ସେ ଶତସନ୍ତାନଙ୍କ ପିତା ହେଉ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଶତଂ ସୁତାନାଂ ବଲଵୀରଯ୍ଶାଲିନାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରୀତିକରଂ ତଵାବଲେ। ପରିଶ୍ରମସ୍ତେ ନ ଭଵେନ୍ନୃପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଦୂରଂ ହି ପଥସ୍ତ୍ଵମାଗତା
ତୁମେ ଶତସନ୍ତାନ ପାଇବ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ, ହେ ମୃଦୁଭାବା। ତୁମେ କେବେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବ ନାହଁ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ; ତୁମେ ଏହି ପଥରେ ବହୁଦୂର ଆସିଛ।
ସତାଂ ସଦା ଶାଶ୍ଵତଧର୍ମଵୃତ୍ତିଃ ସନ୍ତୋ ନ ସୀଦନ୍ତି ନ ଚ ଵ୍ଯଥନ୍ତି। ସତାଂ ସଦ୍ଭିର୍ନାଫଲଃ ସଂଗମୋସ୍ତି ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭଯଂନାନୁଵର୍ତନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ସଦା ଭଲ ଲୋକମାନେ ଚିରକାଳର ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦିଏ, ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ସନ୍ତୋ ହି ସତ୍ଯେନ ନଯନ୍ତି ସୂର୍ଯଂ ସନ୍ତୋ ଭୂମିଂ ତପସା ଧାରଯନ୍ତି। ସନ୍ତୋ ଗତିର୍ଭୂତଭଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ନାଵସୀଦନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ଭଲ ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟରେ ରହି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାନ୍ତି, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଆଶ୍ରୟ। ରାଜା, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆର୍ଯଜୁଷ୍ଟମିଦଂ ଵୃତ୍ତମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍। ସନ୍ତଃ ପରାର୍ଥଂ କୁର୍ଵାଣା ନାଵେକ୍ଷନ୍ତି ପ୍ରତିକ୍ରିଯାଃ
ଏହି ଆଚରଣଟି ମହାନ ଲୋକମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ଚିରକାଳର। ଏହାକୁ ବୁଝି, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କେବେ ମଧ୍ୟ ଫଳର ଆଶା ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ଚ ପ୍ରସାଦଃ ସତ୍ପୁରୁଷେଷୁ ମୋଘୋ ନ ଚାପ୍ଯର୍ଥୋ ନଶ୍ଯତି ନାପି ମାନଃ। ଯସ୍ମାଦେତନ୍ନିଯତଂ ସତ୍ସୁ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାତ୍ସନ୍ତୋ ରକ୍ଷିତାରୋ ଭଵନ୍ତି
ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୟା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ଯାଏ ନାହିଁ, ଧନ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ଗୁଣ ସବୁ ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ତେଣୁ ଭଲ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ରକ୍ଷାକାରୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥାଯଥା ଭାଷସି ଧର୍ମସଂହିତଂ ମନୋନୁକୂଲଂ ସୁପଦଂ ମହାର୍ଥଵତ୍। ତଥାତଥା ମେ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିରୁତ୍ତମା ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵାପ୍ରତିମଂ ପତିଵ୍ରତେ
ତୁମେ ଯେପରି ଧର୍ମ ଭରା, ମନକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହୁଛ, ସେପରି ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ବଢ଼ୁଛି। ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ସତୀ ନାରୀ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।
ନ ତେଽପଵର୍ଗଃ ସୁକୃତାଦ୍ଵିନା କୃତ- ସ୍ତଥା ଯଥାଽନ୍ଯେଷୁ ଵରେଷୁ ମାନଦ। ଵରଂ ଵୃଣେ ଜୀଵତୁ ସତ୍ଯଵାନଯଂ ଯଥା ମୃତା ହ୍ଯେଵମହଂ ପତିଂ ଵିନା
ମୋ ପାଇଁ ନିଜ କର୍ମ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ ପାଆନ୍ତି, ମାନଦାତା। ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ: ସତ୍ୟବାନ୍ ବଞ୍ଚୁନ୍ତୁ; କାରଣ ମୋ ପତି ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମୃତ ଭଳି।
ନ କାମଯେ ଭର୍ତଵିନାକୃତା ସୁଖଂ ନ କାମଯେ ଭର୍ତୃଵିନାକୃତା ଦିଵମ୍। ନକାମଯେ ଭର୍ତଵିନାକୃତା ଶ୍ରିଯଂ ନ ଭର୍ତୃହୀନା ଵ୍ଯଵସାମି ଜୀବିତୁମ୍
ମୁଁ ପତି ବିନା କେବେ ଖୁସି ଚାହେଁ ନାହିଁ; ପତି ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ପତି ବିନା ଧନ-ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ପତି ନଥିଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ମନେ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଵରାତିସର୍ଗଃ ଶତପୁତ୍ରତା ମମ ତ୍ଵଯୈଵ ଦତ୍ତୋ ହ୍ରିଯତେ ଚ ମେ ପତିଃ। ଵରଂ ଵୃଣେ ଜୀଵତୁ ସତ୍ଯଵାନଯଂ ତଵୈଵ ସତ୍ଯଂ ଵଚନଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶତପୁତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମେ ଦେଇଛ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପତିକୁ ନେଉଛ। ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ: ସତ୍ୟବାନ୍ ବଞ୍ଚୁନ୍ତୁ; ତେବେ ତୁମର କଥା ସତ୍ୟ ହେବ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ପାଶଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମଃ। ଧର୍ମରାଜଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ସାଵିତ୍ରୀମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯମ ତାହା ପାଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଧର୍ମରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏଷ ଭଦ୍ରେ ମଯା ମୁକ୍ତୋ ଭର୍ତା ତେ କୁଲନନ୍ଦିନି। `ତୋଷିତୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ସାଧ୍ଵି ଵାକ୍ଯୈର୍ଧର୍ମାର୍ତସଂହିତୈଃ
ଏହି ତୁମ ପତି, ବଂଶକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ନାରୀ, ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଲି। ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଭରା ତୁମ କଥାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ସତୀ ନାରୀ।
ଅରୋଗସ୍ଵ ନେଯଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧାର୍ଥଃ ସ ଭଵିଷ୍ଯି। ଚତୁର୍ଵର୍ଷଶତାଯୁଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧମଵାପ୍ସ୍ଯତି
ତୁମେ ନିରୋଗ ରୁହ, ଏହି ସତ୍ୟବାନ୍ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ବଞ୍ଚିବେ। ସେ ଚାରିଶ ଶତ ବର୍ଷ ତୁମ ସହିତ ଜୀବନ ଲାଭ କରିବେ।
ଇଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ଧର୍ମେଣ ଖ୍ଯାତିଂ ଲୋକେ ଗମିଷ୍ଯତି। ତ୍ଵଯି ପୁତ୍ରଶତଂ ଚୈଵ ସତ୍ଯଵାଞ୍ଜନଯିଷ୍ଯତି
ଧର୍ମରେ ଯଜ୍ଞ କରି ସେ ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବେ; ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଶତପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବେ।
ତେ ଚାପି ସର୍ଵେ ରାଜାନଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରିଣଃ। ଖ୍ଯାତାସ୍ତ୍ଵନ୍ନାମଧେଯାଶ୍ଚଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀହ ଶାଶ୍ଵତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜା, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ପୁଅ-ନାତି ସହିତ, ତୁମ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବେ ଏବଂ ଏଠାରେ ସଦା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରହିବେ।
ପିତୁଶ୍ଚ ତେ ପୁତ୍ରଶତଂ ଭଵିତା ତଵ ମାତରି। ମାଲଵ୍ଯାଂ ମାଲଵା ନାମ ଶାଶ୍ଵତାଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରିଣଃ। ଭ୍ରାତରସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କ୍ଷତ୍ରିଯାସ୍ତ୍ରିଦଶୋପମାଃ
ତୁମ ପିତା ମାତା ମାଳବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତପୁତ୍ର ପାଇବେ; ମାଳବରେ ମାଳବ ନାମକ, ପୁଅ-ନାତି ସହିତ, ତୁମ ଭାଇମାନେ ହେବେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ସମ କ୍ଷତ୍ରିୟ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯୈ ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଧର୍ମରାଜଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ନିଵର୍ତଯିତ୍ଵା ସାଵିତ୍ରୀଂ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ଯଯୌ
ଏଭଳି ତାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଧର୍ମରାଜା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଫେରାଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାଵିତ୍ର୍ଯପି ଯମେ ଯାତେ ଭର୍ତାରଂ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ଚ। ଜଗାମ ତତ୍ର ଯତ୍ରାସ୍ଯା ଭର୍ତୁଃ ଶାଵଂ କଲେଵରମ୍
ଯମ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ନିଜ ପତିକୁ ପୁନଃ ପାଇ, ସେଠାକୁ ଗଲେ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ପତିର ନିର୍ଜୀବ ଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା।
ସା ଭୂମୌ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯଭର୍ତାରମୁପସୃତ୍ଯୋପଗୃହ୍ଯ ଚ। ଉତ୍ସଙ୍ଗେ ଶିର ଆରୋପ୍ଯ ଭୂମାଵୁପଵିଵେଶ ହ
ସେ ଭୂମିରେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଯାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୁଣ୍ଡକୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଂଚଳରେ ରଖି ଭୂମିରେ ବସିଗଲେ।
ସଂଜ୍ଞାଂ ଚସ ପୁନର୍ଲବ୍ଧ୍ଵା ସାଵିତ୍ରୀମଭ୍ଯଭାଷତ। ପ୍ରୋଷ୍ଯାଗତ ଇଵ ପ୍ରେମ୍ଣା ପୁନଃପୁନରୁଦୀକ୍ଷ୍ଯଵୈ
ପୁନଃ ସଚେତନ ହୋଇ, ସତ୍ୟବାନ୍ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରୁ ଫେରିଥିବା ଲୋକ ପ୍ରେମରେ ପୁନିପୁନି ଦେଖେ।
ସୁଚିରଂ ବତ ସୁପ୍ତୋସ୍ମି କିମର୍ଥଂ ନାଵବୋଧିତଃ। କ୍ଵ ଚାସୌ ପୁରୁଷଃ ଶ୍ଯାମୋ ଯୋସୌ ମାଂ ସଂଚକର୍ଷହ
ମୁଁ କେତେ ଦିନ ହେଉଛି ଶୁଏଇ ରହିଛି! କାହିଁକି ମୋତେ ଜଗାଇଲେ ନାହିଁ? ସେ ଗାଢ଼ କଳା ଦେହର ଲୋକଟିଏ କେଉଁଠି, ଯିଏ ମୋତେ ଟାଣି ନେଇଯାଇଥିଲା?
ସୁଚିରଂ ତ୍ଵଂପ୍ରସୁପ୍ତୋସି ମମାହ୍କେ ପୁରୁଷର୍ଷଭ। ଗତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ଦେଵଃ ପ୍ରଜାସଂଯମନୋ ଯମଃ
ତୁମେ ମୋ ଆଖ ଉପରେ ବହୁତ ସମୟ ଶୁଏଇ ରହିଥିଲା, ମହାପୁରୁଷ। ସେ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଯମଦେବ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋସି ମହାଭାଗ ଵିନିଦ୍ରଶ୍ଚ ନୃପାତ୍ମଜ। ଯଦି ଶକ୍ଯଂ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ଵିଗାଢାଂ ପଶ୍ଯ ଶର୍ଵରୀମ୍
ହେ ଧନ୍ୟପୁତ୍ର, ତୁମେ ଏବେ ଭଲ ଭାବେ ଶୁଏଇ ଆରାମ କରିଛ, ନିଦ୍ରା ମୁକ୍ତ ହେଇଛ। ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଏ, ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ଏବଂ ଏହି ଗଢ଼ ରାତିକୁ ଦେଖ।
ଉପଲଭ୍ଯତତଃ ସଂଜ୍ଞାଂ ସୁଖସୁପ୍ତ ଇଵୋତ୍ଥିତଃ। ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଵନାନ୍ତାଂଶ୍ଚ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯୋଵାଚ ସତ୍ଯଵାନ୍
ତାପରେ ସତ୍ୟବାନ ସଚେତନ ହେଲେ, ମଧୁର ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠିଥିବା ପରି। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଜଙ୍ଗଲର କୋଣାକୁ ଦେଖି, କହିଲେ।