ଶ୍ରମଃ କୁତୋ ଭର୍ତୃସମୀପତୋ ହିମେ ଯତୋ ହି ଭର୍ତା ମମ ସା ଗତିର୍ଧ୍ରୁଵା। ଯତଃ ପତିଂ ନମେଷ୍ଯସି ତତ୍ର ମେ ଗତିଃ ସୁରେଶ ଭୂଯଶ୍ଚ ଵଚୋ ନିବୋଧ ମେ
ମୋ ପତିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ, ବିଶେଷକରି ଏହି ଶୀତରେ, କେଉଁଠି କଷ୍ଟ ହେବ? କାରଣ, ମୋ ପତି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ। ଆପଣ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ନେବେ, ସେଠି ମୋର ପଥ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୋର ଅନ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସତାଂ ସକୃତ୍ସଂଗତମୀପ୍ସିତଂ ପରଂ ତତଃ ପରଂ ମିତ୍ରମିତି ପ୍ରଚକ୍ଷତେ। ନ ଚାଫଲଂ ସତ୍ପୁରୁଷେଣ ସଂଗତଂ ତତଃ ସତାଂ ସଂନିଵସେତ୍ସମାଗମେ
ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଏକଥର ମିଳନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ; ଏପରେ ସେ ଏକ ସତ୍ମିତ୍ର ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ; ସେଥିପାଇଁ ସଦା ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ।
ମନୋନୁକୂଲଂ ବୁଧବୁଦ୍ଧିଵର୍ଧନଂ ତ୍ଵଯା ଯଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ହିତାଶ୍ରଯମ୍। ଵିନା ପୁନଃ ସତ୍ଯଵତୋସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵରଯସ୍ଵ ଭାମିନି
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ତାହା ମୋ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିଲା, ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାଏ ଏବଂ ମୋର ମଙ୍ଗଳରେ ଆଧାରିତ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ହୃତଂପୁରା ମେ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ସ୍ଵମେଵ ରାଜ୍ଯଂଲଭତାଂ ସ ପାର୍ଥିଵଃ। କଜହ୍ଯାତ୍ସ୍ଵଧର୍ମାନ୍ନ ଚ ମେ ଗୁରୁର୍ଯଥା ଦ୍ଵିତୀଯମେତଦ୍ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ପୂର୍ବେ ମୋର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଯାଇଥିଲା; ସେ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ପାଉନ୍ତୁ। ସେ ନିଜ ଧର୍ମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋର ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ଅନ୍ୟଥା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଯାହା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ସ୍ଵମେଵଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯତେଽଚିରା- ନ୍ନ ଚ ସ୍ଵଧର୍ମାତ୍ପରିହୀଯତେ ନୃପଃ। କୃତେନ କାମେନ ମଯା ନୃପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନ ତେ ଶ୍ରମୋ ଭଵେତ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ପାଇବେ, ଏବଂ ରାଜା ନିଜ ଧର୍ମରୁ କେବେ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବେନାହିଁ। ମୋ ଦୟାରେ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ; ତୁମେ କେବେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବ ନାହଁ।
ପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵଯୈତା ନିଯମେନ ସଂଯତା ନିଯମ୍ଯ ଚୈତା ନଯସେ ନିକାମଯା। ତତୋ ଯମତ୍ଵଂ ତଵ ଦେଵ ଵିଶ୍ରୁତଂ ନିବୋଧ ଚେମାଂ ଗିରମୀରିତାଂ ମଯା
ତୁମେ ଏହି ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନିୟମରେ ଶାସନ କରୁଛ; ଏମିତି ନିୟମିତ ରଖି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଲୋଭ ଭାବରେ ନେଇଯାଉଛ। ଏହିପରି, ତୁମର ଯମ ନାମ ଖ୍ୟାତି ହୋଇଛି, ହେ ଦେବତା; ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ଅଦ୍ରୋହଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ କର୍ମଣା ମନସା ଗିରା। ଅନୁଗ୍ରହଶ୍ଚ ଦାନଂ ଚ ସତାଂ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖିବା, କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥାରେ ଦୟା ଓ ଦାନ କରିବା—ଏହି ସବୁ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଚିରକାଳୀନ ଧର୍ମ।
ଏଵଂପ୍ରାଯଶ୍ଚ ଲୋକୋଽଯଂ ମନୁଷ୍ଯାଃ ଶକ୍ତିପେଶଲାଃ। ସନ୍ତସ୍ତ୍ଵେଵାପ୍ଯମିତ୍ରେଷୁ ଦଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତେଷୁ କୁର୍ଵତେ
ଏହି ପୃଥିବୀର ଚରିତ୍ର ଏପରି: ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୟା ପାଇଁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦୟା କରନ୍ତି।
ପିପାସିତସ୍ଯେଵ ଭଵେଦ୍ଯଥା ପଯ- ସ୍ତଥା ତ୍ଵଯା ଵାକ୍ଯମିଦଂ ସମୀରିତମ୍। ଵିନା ପୁନଃ ସତ୍ଯଵତୋଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେହ ଶୁଭେ ଯଦିଚ୍ଛସି
ଯେପରି ତରସିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ପାଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, ସେପରି ତୁମ କଥା ମୋ ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଏଠାରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ଶୁଭେ।
ମମାନପତ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ ପିତା ଭଵତ୍ପିତୁଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ତଥୌରସମ୍। କୁଲସ୍ଯ ସଂତାନକରଂ ଚ ଯଦ୍ଭଵେ- ତ୍ତୃତୀଯମେତଦ୍ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ମୋ ବାପା, ଏହି ଭୂପତି, ସନ୍ତାନହୀନ; ସେ ତୁମ ବାପାଙ୍କ ଉତ୍ତରପୁତ୍ର ରୂପେ ନିଜ ଦେହରୁ ଶତସନ୍ତାନ ପାଉନ୍ତୁ, ଯାହାରେ କୁଳର ଉତ୍ତରାଧିକାର ଚାଲିଯାଉ। ଏହି ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
କୁଲସ୍ଯ ସଂତାନକରଂ ସୁଵର୍ଚସଂ ଶତଂ ସୁତାନାଂ ପିତୁରସ୍ତୁ ତେ ଶୁଭେ। କୃତେନ କାମେନ ନରାଧିପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଦୂରଂ ହି ପଥସ୍ତ୍ଵମାଗତା
ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ଶତସନ୍ତାନ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ କୁଳକୁ ଚାଲିଯିବେ ଏବଂ ମହାନ ଯଶସ୍ୱୀ ହେବେ, ହେ ଶୁଭେ। ମୋ ଦୟାରେ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ; ଏହି ପଥରେ ତୁମେ ବହୁଦୂର ଆସିଛ।
ନ ଦୂରମେତନ୍ମମ ଭର୍ତୃସନ୍ନିଧୌ ମନୋ ହି ମେ ଦୂରତରଂ ପ୍ରଧାଵତି। ଅଥ ଵ୍ରଜନ୍ନେଵ ଗିରଂ ସମୁଦ୍ଯତାଂ ମଯୋଚ୍ଯମାନାଂ ଶୃଣୁ ଭୂଯ ଏଵ ଚ
ମୋ ପତିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଦୂର ନୁହେଁ; କାରଣ, ମୋର ମନ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଯାଏ। ଏବେ ଯିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହା ପୁଣି ଏକଥର ଶୁଣ।
ଵିଵସ୍ଵତସ୍ତ୍ଵଂ ତନଯଋ ପ୍ରତାପଵାଂ- ସ୍ତତୋ ହି ଵୈଵସ୍ଵତ ଉଚ୍ଯସେ ବୁଧୈଃ। ସମେନ ଧର୍ମେଣ ଚରନ୍ତି ତାଃ ପ୍ରଜା- ସ୍ତତସ୍ତଵେହେଵର ଧର୍ମରାଜତା
ତୁମେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିକାରଣରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ବୈବସ୍ୱତ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତୁମର ପ୍ରଜାମାନେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଚାଲନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ଏଠାରେ ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ଆତ୍ମନ୍ଯପି ନ ଵିଶ୍ଵାସସ୍ତଥା ଭଵତି ସତ୍ସୁ ଯଃ। ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ସୁ ଵିଶେପେଣ ସର୍ଵଃ ପ୍ରଣଯମିଚ୍ଛତି
ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏତେ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପରେ ହୁଏ; ଏହିକାରଣରୁ ସମସ୍ତେ ବିଶେଷଭାବେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି।
ସୌହଦାତ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵିଶ୍ଵାସୋ ନାମ ଜାଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ସୁ ଵିଶେପେଣ ଵିଶ୍ଵାସଂ କୁରୁତେ ଜନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରଖିଲେ, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ ବୋଲାଯାଏ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକାରଣରୁ ଲୋକେ ବିଶେଷଭାବେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି।
ଉଦାହୃତଂତେ ଵଚନଂ ଯଦଙ୍ଗନେ ଶୁଭେ ନ ତାଦୃକ୍ ତ୍ଵଦୃତେ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା। ଅନେନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ଵିନାଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଚତୁର୍ଥଂ ଵରଯସ୍ଵ ଗଚ୍ଛ ଚ
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ହେ ମହିଳା, ଏହା ବିରଳ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଆଉ କାହାଠାରୁ ମୁଁ ଏପରି କଥା ଶୁଣିନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଚତୁର୍ଥ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରି, ପଛକୁ ଯାଅ।
ମମାତ୍ମଜଂ ସତ୍ଯଵତସ୍ତଥୌରସଂ ଭଵେଦୁଭାଭ୍ଯାମିହ ଯତ୍କୁଲୋଦ୍ଵହମ୍। ଶତଂ ସୁତାନାଂ ବଲଵୀର୍ଯଶାଲିନା- ମିଦଂଚତୁର୍ଥଂ ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ମୋ ଓ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଉତ୍ତରପୁତ୍ର ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଯିଏ ଦୁଇ କୁଳକୁ ଚାଲିଯିବ। ସେ ଶତସନ୍ତାନଙ୍କ ପିତା ହେଉ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଶତଂ ସୁତାନାଂ ବଲଵୀରଯ୍ଶାଲିନାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରୀତିକରଂ ତଵାବଲେ। ପରିଶ୍ରମସ୍ତେ ନ ଭଵେନ୍ନୃପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଦୂରଂ ହି ପଥସ୍ତ୍ଵମାଗତା
ତୁମେ ଶତସନ୍ତାନ ପାଇବ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ, ହେ ମୃଦୁଭାବା। ତୁମେ କେବେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବ ନାହଁ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ; ତୁମେ ଏହି ପଥରେ ବହୁଦୂର ଆସିଛ।
ସତାଂ ସଦା ଶାଶ୍ଵତଧର୍ମଵୃତ୍ତିଃ ସନ୍ତୋ ନ ସୀଦନ୍ତି ନ ଚ ଵ୍ଯଥନ୍ତି। ସତାଂ ସଦ୍ଭିର୍ନାଫଲଃ ସଂଗମୋସ୍ତି ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭଯଂନାନୁଵର୍ତନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ସଦା ଭଲ ଲୋକମାନେ ଚିରକାଳର ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦିଏ, ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ସନ୍ତୋ ହି ସତ୍ଯେନ ନଯନ୍ତି ସୂର୍ଯଂ ସନ୍ତୋ ଭୂମିଂ ତପସା ଧାରଯନ୍ତି। ସନ୍ତୋ ଗତିର୍ଭୂତଭଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ନାଵସୀଦନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ଭଲ ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟରେ ରହି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାନ୍ତି, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଆଶ୍ରୟ। ରାଜା, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଆର୍ଯଜୁଷ୍ଟମିଦଂ ଵୃତ୍ତମିତି ଵିଜ୍ଞାଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍। ସନ୍ତଃ ପରାର୍ଥଂ କୁର୍ଵାଣା ନାଵେକ୍ଷନ୍ତି ପ୍ରତିକ୍ରିଯାଃ
ଏହି ଆଚରଣଟି ମହାନ ଲୋକମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ଚିରକାଳର। ଏହାକୁ ବୁଝି, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କେବେ ମଧ୍ୟ ଫଳର ଆଶା ରଖନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ଚ ପ୍ରସାଦଃ ସତ୍ପୁରୁଷେଷୁ ମୋଘୋ ନ ଚାପ୍ଯର୍ଥୋ ନଶ୍ଯତି ନାପି ମାନଃ। ଯସ୍ମାଦେତନ୍ନିଯତଂ ସତ୍ସୁ ନିତ୍ଯଂ ତସ୍ମାତ୍ସନ୍ତୋ ରକ୍ଷିତାରୋ ଭଵନ୍ତି
ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୟା କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ଯାଏ ନାହିଁ, ଧନ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ଗୁଣ ସବୁ ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ତେଣୁ ଭଲ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ରକ୍ଷାକାରୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଥାଯଥା ଭାଷସି ଧର୍ମସଂହିତଂ ମନୋନୁକୂଲଂ ସୁପଦଂ ମହାର୍ଥଵତ୍। ତଥାତଥା ମେ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିରୁତ୍ତମା ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵାପ୍ରତିମଂ ପତିଵ୍ରତେ
ତୁମେ ଯେପରି ଧର୍ମ ଭରା, ମନକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହୁଛ, ସେପରି ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ବଢ଼ୁଛି। ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ସତୀ ନାରୀ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।
ନ ତେଽପଵର୍ଗଃ ସୁକୃତାଦ୍ଵିନା କୃତ- ସ୍ତଥା ଯଥାଽନ୍ଯେଷୁ ଵରେଷୁ ମାନଦ। ଵରଂ ଵୃଣେ ଜୀଵତୁ ସତ୍ଯଵାନଯଂ ଯଥା ମୃତା ହ୍ଯେଵମହଂ ପତିଂ ଵିନା
ମୋ ପାଇଁ ନିଜ କର୍ମ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ ପାଆନ୍ତି, ମାନଦାତା। ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ: ସତ୍ୟବାନ୍ ବଞ୍ଚୁନ୍ତୁ; କାରଣ ମୋ ପତି ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମୃତ ଭଳି।
ନ କାମଯେ ଭର୍ତଵିନାକୃତା ସୁଖଂ ନ କାମଯେ ଭର୍ତୃଵିନାକୃତା ଦିଵମ୍। ନକାମଯେ ଭର୍ତଵିନାକୃତା ଶ୍ରିଯଂ ନ ଭର୍ତୃହୀନା ଵ୍ଯଵସାମି ଜୀବିତୁମ୍
ମୁଁ ପତି ବିନା କେବେ ଖୁସି ଚାହେଁ ନାହିଁ; ପତି ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ପତି ବିନା ଧନ-ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ପତି ନଥିଲେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ମନେ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଵରାତିସର୍ଗଃ ଶତପୁତ୍ରତା ମମ ତ୍ଵଯୈଵ ଦତ୍ତୋ ହ୍ରିଯତେ ଚ ମେ ପତିଃ। ଵରଂ ଵୃଣେ ଜୀଵତୁ ସତ୍ଯଵାନଯଂ ତଵୈଵ ସତ୍ଯଂ ଵଚନଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶତପୁତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମେ ଦେଇଛ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପତିକୁ ନେଉଛ। ମୁଁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ: ସତ୍ୟବାନ୍ ବଞ୍ଚୁନ୍ତୁ; ତେବେ ତୁମର କଥା ସତ୍ୟ ହେବ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ପାଶଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଯମଃ। ଧର୍ମରାଜଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ସାଵିତ୍ରୀମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯମ ତାହା ପାଶ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଧର୍ମରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏଷ ଭଦ୍ରେ ମଯା ମୁକ୍ତୋ ଭର୍ତା ତେ କୁଲନନ୍ଦିନି। `ତୋଷିତୋଽହଂ ତ୍ଵଯା ସାଧ୍ଵି ଵାକ୍ଯୈର୍ଧର୍ମାର୍ତସଂହିତୈଃ
ଏହି ତୁମ ପତି, ବଂଶକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ନାରୀ, ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଲି। ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଭରା ତୁମ କଥାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ସତୀ ନାରୀ।
ଅରୋଗସ୍ଵ ନେଯଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧାର୍ଥଃ ସ ଭଵିଷ୍ଯି। ଚତୁର୍ଵର୍ଷଶତାଯୁଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ସାର୍ଧମଵାପ୍ସ୍ଯତି
ତୁମେ ନିରୋଗ ରୁହ, ଏହି ସତ୍ୟବାନ୍ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ବଞ୍ଚିବେ। ସେ ଚାରିଶ ଶତ ବର୍ଷ ତୁମ ସହିତ ଜୀବନ ଲାଭ କରିବେ।
ଇଷ୍ଟ୍ଵା ଯଜ୍ଞୈଶ୍ଚ ଧର୍ମେଣ ଖ୍ଯାତିଂ ଲୋକେ ଗମିଷ୍ଯତି। ତ୍ଵଯି ପୁତ୍ରଶତଂ ଚୈଵ ସତ୍ଯଵାଞ୍ଜନଯିଷ୍ଯତି
ଧର୍ମରେ ଯଜ୍ଞ କରି ସେ ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବେ; ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ତୁମ ଗର୍ଭରୁ ଶତପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବେ।