ଭର୍ତୁଃ ଶରୀରରାଂ ଚ ଵିଧାଯ ହି ତପସ୍ଵିନୀ। ଭର୍ତାରମନୁଗଚ୍ଛନ୍ତୀ ତଥାଵସ୍ଥଂ ସୁମଧ୍ଯମା'। ନିଯମଵ୍ରତସଂସିଦ୍ଧା ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତା
ତାଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦେହର କ୍ରିୟା କରି, ତପସ୍ବିନୀ, ନୀତି ଓ ବ୍ରତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧ୍ୟମ ଶରୀର ଧାରିଣୀ ସାବିତ୍ରୀ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ନିଵର୍ତ ଗଚ୍ଛ ସାଵିତ୍ରି କୁରୁଷ୍ଵାସ୍ଯୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍। କୃତଂଭର୍ତୁସ୍ତ୍ଵଯାଽଽନୃଣ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ଗମ୍ଯଂ ଗତଂ ତ୍ଵଯା
ସାବିତ୍ରୀ, ପଛକୁ ଫେର, ତାଙ୍କର ଶେଷ କ୍ରିୟା କର। ତୁମେ ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରିଛ; ଏଠାଠାରୁ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯତ୍ର ମେ ନୀଯତେ ଭର୍ତା ସ୍ଵଯଂ ଵା ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛତି। ମଯା ଚ ତତ୍ର ଗନ୍ତଵ୍ଯମେଷ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ମୋ ଭର୍ତ୍ତା କେଉଁଠି ନେଇଯିବେ, କିମ୍ବା ସେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ଯିବେ, ସେଠାକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯିବି। ଏହି ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ।
ତପସା ଗୁରୁଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଭର୍ତୁଃ ସ୍ନେହାଦ୍ଵ୍ରତେନ ଚ। ତଵ ଚୈଵ ପ୍ରସାଦେନ ନ ମେ ପ୍ରତିହତା ଗତିଃ
ତପସ୍ୟା, ବଡମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା, ମୋର ବ୍ରତ ଓ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ, ମୋର ପଥ କେବେ ବାଧା ପାଉନାହିଁ।
ପ୍ରାହୁଃ ସାପ୍ତପଦଂ ମୈତ୍ରଂ ବୁଧାସ୍ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଦର୍ଶିନଃ। ମିତ୍ରତାଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ କିଂଚିଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି—ସାଥିରେ ସାତ ପଦ ଚାଲିଲେ ମିତ୍ରତା ହୁଏ। ଏହି ମିତ୍ରତାକୁ ମନେରେ ରଖି, ମୁଁ କିଛି କହିବି—ଦୟାକରି ଶୁଣ।
ନାନାତ୍ମଵନ୍ତସ୍ତୁ ଵନେ ଚରନ୍ତି ଧର୍ମଂ ଚ ଵାସଂ ଚ ପରିଶ୍ରମଂ ଚ। ଵିଜ୍ଞାନତୋ ଧର୍ମମୁଦାହରନ୍ତି ତସ୍ମାତ୍ସନ୍ତୋ ଧର୍ମମାହୁଃ ପ୍ରଧାନମ୍
ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଲୋକେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଧର୍ମ, ବାସ ଓ କଷ୍ଟ ସହି ଚାଲନ୍ତି। ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି; ତେଣୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ବୋଲି ମନନ୍ତି।
ଏକସ୍ଯ ଧର୍ମେଣ ସତାଂ ମତେନ ସର୍ଵେସ୍ମ ତଂ ମାର୍ଗମନୁପ୍ରପନ୍ନାଃ। ମା ଵୈ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ମା ତୃତୀଯଂ ଚ ଵାଞ୍ଛେ ତସ୍ମାତ୍ସନ୍ତୋ ଧର୍ମମାହୁଃ ପ୍ରଧାନମ୍
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମତରେ, ସମସ୍ତେ ଏକ ଧର୍ମର ପଥକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ କିମ୍ବା ତୃତୀୟ ପଥକୁ କେହି ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ବୋଲି କହନ୍ତି।
ନିଵର୍ତ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ତଵାନଯା ଗିରା ସ୍ଵରାକ୍ଷରଵ୍ଯଞ୍ଜନହେତୁଯୁକ୍ତଯା। ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେହଵିନାଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଦଦାନି ତେ ସର୍ଵମନିନ୍ଦିତେ ଵରମ୍
ପଛକୁ ଫେର—ତୁମ ମଧୁର ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି, ଅପରାଧହୀନି।
ଚ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵରାଜ୍ଯାଦ୍ଵନଵାସମାଶ୍ରିତୋ ଵିନଷ୍ଟଚକ୍ଷୁଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମମାଶ୍ରମେ। ସ ଲବ୍ଧଚକ୍ଷୁର୍ବଲଵାନ୍ଭଵେନ୍ନୃପ- ସ୍ତଵ ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜ୍ଵଲନାର୍କସଂନିଭଃ
ମୋର ଶ୍ୱଶୁର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଯାଇଛି ଏବଂ ସେମାନେ ମୋର ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତି ଫେରାନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉନ୍ତୁ।
ଦଦାନି ତେଽହଂ ତମନିନ୍ଦିତେ ଵରଂ ଯଥା ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଭଵିତା ଚ ତତ୍ତଥା। ତଵାଧ୍ଵନା ଗ୍ଲାନିମିଵୋପଲକ୍ଷଯେ ନିଵର୍ତ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନ ତେ ଶ୍ରମୋ ଭଵେତ୍
ଅପରାଧହୀନି, ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲ, ସେପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଦେଉଛି; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉଛ; ପଛକୁ ଫେର, ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହଁ।
ଶ୍ରମଃ କୁତୋ ଭର୍ତୃସମୀପତୋ ହିମେ ଯତୋ ହି ଭର୍ତା ମମ ସା ଗତିର୍ଧ୍ରୁଵା। ଯତଃ ପତିଂ ନମେଷ୍ଯସି ତତ୍ର ମେ ଗତିଃ ସୁରେଶ ଭୂଯଶ୍ଚ ଵଚୋ ନିବୋଧ ମେ
ମୋ ପତିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ, ବିଶେଷକରି ଏହି ଶୀତରେ, କେଉଁଠି କଷ୍ଟ ହେବ? କାରଣ, ମୋ ପତି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ। ଆପଣ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ନେବେ, ସେଠି ମୋର ପଥ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୋର ଅନ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସତାଂ ସକୃତ୍ସଂଗତମୀପ୍ସିତଂ ପରଂ ତତଃ ପରଂ ମିତ୍ରମିତି ପ୍ରଚକ୍ଷତେ। ନ ଚାଫଲଂ ସତ୍ପୁରୁଷେଣ ସଂଗତଂ ତତଃ ସତାଂ ସଂନିଵସେତ୍ସମାଗମେ
ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଏକଥର ମିଳନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ; ଏପରେ ସେ ଏକ ସତ୍ମିତ୍ର ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ; ସେଥିପାଇଁ ସଦା ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ।
ମନୋନୁକୂଲଂ ବୁଧବୁଦ୍ଧିଵର୍ଧନଂ ତ୍ଵଯା ଯଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ହିତାଶ୍ରଯମ୍। ଵିନା ପୁନଃ ସତ୍ଯଵତୋସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵରଯସ୍ଵ ଭାମିନି
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ତାହା ମୋ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିଲା, ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାଏ ଏବଂ ମୋର ମଙ୍ଗଳରେ ଆଧାରିତ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ହୃତଂପୁରା ମେ ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ସ୍ଵମେଵ ରାଜ୍ଯଂଲଭତାଂ ସ ପାର୍ଥିଵଃ। କଜହ୍ଯାତ୍ସ୍ଵଧର୍ମାନ୍ନ ଚ ମେ ଗୁରୁର୍ଯଥା ଦ୍ଵିତୀଯମେତଦ୍ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ପୂର୍ବେ ମୋର ବୁଦ୍ଧିମାନ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଯାଇଥିଲା; ସେ ରାଜା ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ପାଉନ୍ତୁ। ସେ ନିଜ ଧର୍ମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋର ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ଅନ୍ୟଥା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ହେଉଛି ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଯାହା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ସ୍ଵମେଵଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯତେଽଚିରା- ନ୍ନ ଚ ସ୍ଵଧର୍ମାତ୍ପରିହୀଯତେ ନୃପଃ। କୃତେନ କାମେନ ମଯା ନୃପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନ ତେ ଶ୍ରମୋ ଭଵେତ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ପାଇବେ, ଏବଂ ରାଜା ନିଜ ଧର୍ମରୁ କେବେ ବିଚ୍ୟୁତ ହେବେନାହିଁ। ମୋ ଦୟାରେ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ; ତୁମେ କେବେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବ ନାହଁ।
ପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଵଯୈତା ନିଯମେନ ସଂଯତା ନିଯମ୍ଯ ଚୈତା ନଯସେ ନିକାମଯା। ତତୋ ଯମତ୍ଵଂ ତଵ ଦେଵ ଵିଶ୍ରୁତଂ ନିବୋଧ ଚେମାଂ ଗିରମୀରିତାଂ ମଯା
ତୁମେ ଏହି ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନିୟମରେ ଶାସନ କରୁଛ; ଏମିତି ନିୟମିତ ରଖି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଲୋଭ ଭାବରେ ନେଇଯାଉଛ। ଏହିପରି, ତୁମର ଯମ ନାମ ଖ୍ୟାତି ହୋଇଛି, ହେ ଦେବତା; ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ଅଦ୍ରୋହଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ କର୍ମଣା ମନସା ଗିରା। ଅନୁଗ୍ରହଶ୍ଚ ଦାନଂ ଚ ସତାଂ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କୌଣସି ଦ୍ୱେଷ ନ ରଖିବା, କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥାରେ ଦୟା ଓ ଦାନ କରିବା—ଏହି ସବୁ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଚିରକାଳୀନ ଧର୍ମ।
ଏଵଂପ୍ରାଯଶ୍ଚ ଲୋକୋଽଯଂ ମନୁଷ୍ଯାଃ ଶକ୍ତିପେଶଲାଃ। ସନ୍ତସ୍ତ୍ଵେଵାପ୍ଯମିତ୍ରେଷୁ ଦଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତେଷୁ କୁର୍ଵତେ
ଏହି ପୃଥିବୀର ଚରିତ୍ର ଏପରି: ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୟା ପାଇଁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦୟା କରନ୍ତି।
ପିପାସିତସ୍ଯେଵ ଭଵେଦ୍ଯଥା ପଯ- ସ୍ତଥା ତ୍ଵଯା ଵାକ୍ଯମିଦଂ ସମୀରିତମ୍। ଵିନା ପୁନଃ ସତ୍ଯଵତୋଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେହ ଶୁଭେ ଯଦିଚ୍ଛସି
ଯେପରି ତରସିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ପାଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, ସେପରି ତୁମ କଥା ମୋ ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଏଠାରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର, ହେ ଶୁଭେ।
ମମାନପତ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ ପିତା ଭଵତ୍ପିତୁଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ତଥୌରସମ୍। କୁଲସ୍ଯ ସଂତାନକରଂ ଚ ଯଦ୍ଭଵେ- ତ୍ତୃତୀଯମେତଦ୍ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ମୋ ବାପା, ଏହି ଭୂପତି, ସନ୍ତାନହୀନ; ସେ ତୁମ ବାପାଙ୍କ ଉତ୍ତରପୁତ୍ର ରୂପେ ନିଜ ଦେହରୁ ଶତସନ୍ତାନ ପାଉନ୍ତୁ, ଯାହାରେ କୁଳର ଉତ୍ତରାଧିକାର ଚାଲିଯାଉ। ଏହି ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
କୁଲସ୍ଯ ସଂତାନକରଂ ସୁଵର୍ଚସଂ ଶତଂ ସୁତାନାଂ ପିତୁରସ୍ତୁ ତେ ଶୁଭେ। କୃତେନ କାମେନ ନରାଧିପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଦୂରଂ ହି ପଥସ୍ତ୍ଵମାଗତା
ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ଶତସନ୍ତାନ ହେଉ, ଯେଉଁମାନେ କୁଳକୁ ଚାଲିଯିବେ ଏବଂ ମହାନ ଯଶସ୍ୱୀ ହେବେ, ହେ ଶୁଭେ। ମୋ ଦୟାରେ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ; ଏହି ପଥରେ ତୁମେ ବହୁଦୂର ଆସିଛ।
ନ ଦୂରମେତନ୍ମମ ଭର୍ତୃସନ୍ନିଧୌ ମନୋ ହି ମେ ଦୂରତରଂ ପ୍ରଧାଵତି। ଅଥ ଵ୍ରଜନ୍ନେଵ ଗିରଂ ସମୁଦ୍ଯତାଂ ମଯୋଚ୍ଯମାନାଂ ଶୃଣୁ ଭୂଯ ଏଵ ଚ
ମୋ ପତିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଦୂର ନୁହେଁ; କାରଣ, ମୋର ମନ ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଯାଏ। ଏବେ ଯିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହା ପୁଣି ଏକଥର ଶୁଣ।
ଵିଵସ୍ଵତସ୍ତ୍ଵଂ ତନଯଋ ପ୍ରତାପଵାଂ- ସ୍ତତୋ ହି ଵୈଵସ୍ଵତ ଉଚ୍ଯସେ ବୁଧୈଃ। ସମେନ ଧର୍ମେଣ ଚରନ୍ତି ତାଃ ପ୍ରଜା- ସ୍ତତସ୍ତଵେହେଵର ଧର୍ମରାଜତା
ତୁମେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିକାରଣରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ବୈବସ୍ୱତ ବୋଲି କହନ୍ତି। ତୁମର ପ୍ରଜାମାନେ ନ୍ୟାୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଚାଲନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ଏଠାରେ ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ଆତ୍ମନ୍ଯପି ନ ଵିଶ୍ଵାସସ୍ତଥା ଭଵତି ସତ୍ସୁ ଯଃ। ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ସୁ ଵିଶେପେଣ ସର୍ଵଃ ପ୍ରଣଯମିଚ୍ଛତି
ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏତେ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପରେ ହୁଏ; ଏହିକାରଣରୁ ସମସ୍ତେ ବିଶେଷଭାବେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି।
ସୌହଦାତ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵିଶ୍ଵାସୋ ନାମ ଜାଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ସୁ ଵିଶେପେଣ ଵିଶ୍ଵାସଂ କୁରୁତେ ଜନଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରଖିଲେ, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ ବୋଲାଯାଏ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହିକାରଣରୁ ଲୋକେ ବିଶେଷଭାବେ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି।
ଉଦାହୃତଂତେ ଵଚନଂ ଯଦଙ୍ଗନେ ଶୁଭେ ନ ତାଦୃକ୍ ତ୍ଵଦୃତେ ଶ୍ରୁତଂ ମଯା। ଅନେନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ଵିନାଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଵରଂ ଚତୁର୍ଥଂ ଵରଯସ୍ଵ ଗଚ୍ଛ ଚ
ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ହେ ମହିଳା, ଏହା ବିରଳ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଆଉ କାହାଠାରୁ ମୁଁ ଏପରି କଥା ଶୁଣିନାହିଁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; କିନ୍ତୁ, ଏହି ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ବିନା, ଚତୁର୍ଥ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରି, ପଛକୁ ଯାଅ।
ମମାତ୍ମଜଂ ସତ୍ଯଵତସ୍ତଥୌରସଂ ଭଵେଦୁଭାଭ୍ଯାମିହ ଯତ୍କୁଲୋଦ୍ଵହମ୍। ଶତଂ ସୁତାନାଂ ବଲଵୀର୍ଯଶାଲିନା- ମିଦଂଚତୁର୍ଥଂ ଵରଯାମି ତେ ଵରମ୍
ମୋ ଓ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଉତ୍ତରପୁତ୍ର ଏଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଉ, ଯିଏ ଦୁଇ କୁଳକୁ ଚାଲିଯିବ। ସେ ଶତସନ୍ତାନଙ୍କ ପିତା ହେଉ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ହେଉଛି ଚତୁର୍ଥ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ଶତଂ ସୁତାନାଂ ବଲଵୀରଯ୍ଶାଲିନାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରୀତିକରଂ ତଵାବଲେ। ପରିଶ୍ରମସ୍ତେ ନ ଭଵେନ୍ନୃପାତ୍ମଜେ ନିଵର୍ତ ଦୂରଂ ହି ପଥସ୍ତ୍ଵମାଗତା
ତୁମେ ଶତସନ୍ତାନ ପାଇବ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବେ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ, ହେ ମୃଦୁଭାବା। ତୁମେ କେବେ କଷ୍ଟ ଭୋଗିବ ନାହଁ, ହେ ରାଜକୁମାରୀ; ତୁମେ ଏହି ପଥରେ ବହୁଦୂର ଆସିଛ।
ସତାଂ ସଦା ଶାଶ୍ଵତଧର୍ମଵୃତ୍ତିଃ ସନ୍ତୋ ନ ସୀଦନ୍ତି ନ ଚ ଵ୍ଯଥନ୍ତି। ସତାଂ ସଦ୍ଭିର୍ନାଫଲଃ ସଂଗମୋସ୍ତି ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭଯଂନାନୁଵର୍ତନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ସଦା ଭଲ ଲୋକମାନେ ଚିରକାଳର ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦିଏ, ଏବଂ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ସନ୍ତୋ ହି ସତ୍ଯେନ ନଯନ୍ତି ସୂର୍ଯଂ ସନ୍ତୋ ଭୂମିଂ ତପସା ଧାରଯନ୍ତି। ସନ୍ତୋ ଗତିର୍ଭୂତଭଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ସତାଂ ମଧ୍ଯେ ନାଵସୀଦନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ଭଲ ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟରେ ରହି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଚଳାନ୍ତି, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଆଶ୍ରୟ। ରାଜା, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।