ଅନୁଵ୍ରଜନ୍ତୀ ଭର୍ତାରଂ ଜଗାମ ମୃଦୁଗାମିନୀ। ଦ୍ଵିଧେଵ ହୃଦଯଂ କୃତ୍ଵା ତଂ ଚ କାଲମଵେକ୍ଷତୀ
ସେ ମୃଦୁ ଚାଲିଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ, ମନେ ଦୁଇଭାଗ ହୋଇଯାଇଛି ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟକୁ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଅଥ ଭାର୍ଯାସହାଯଃ ସ ଫଲାନ୍ଯାଦାଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। କଠିନଂ ପୂରଯାମାସ ତତଃ କାଷ୍ଠାନ୍ଯପାଟଯତ୍
ତାପରେ, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ଫଳ ଆଣିଲେ ଏବଂ କଠିନ କାଠ କାଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ପରେ ସେ କାଠ ଭାଙ୍ଗିଲେ।
ତସ୍ଯ ପାଟଯତଃ କାଷ୍ଠଂ ସ୍ଵେଦୋ ଵୈ ସମଜାଯତ। ଵ୍ଯାଯାମେନ ଚ ତେନାସ୍ଯ ଜଜ୍ଞେ ଶିରସି ଵେଦନା
ସେ କାଠ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଘମ ଆସିଗଲା; ଏହି ଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ବେଦନା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସୋଽଭିଗମ୍ଯ ପ୍ରିଯାଂ ଭାର୍ଯାମୁଵାଚ ଶ୍ରମପୀଡିତଃ। ଵ୍ଯାଯାମେନ ମମାନେନ ଜାତା ଶିରସି ଵେଦନା
ସେ ଶ୍ରମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, 'ଏହି ଶ୍ରମରେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ବେଦନା ହେଉଛି।'
ଅଙ୍ଗାନି ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରି ହୃଦଯଂ ଦୂଯତୀଵ ଚ। ଅସ୍ଵସ୍ଥମିଵ ଚାତ୍ମାନଂ ଲକ୍ଷଯେ ମିତଭାଷିଣି
'ସାବିତ୍ରୀ, ମୋ ଶରୀର ଓ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଲାଗୁଛି; ମୁଁ ଆପଣକୁ ଏହି ଅସ୍ୱସ୍ଥତା ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଅତି କମ୍ କଥା କହୁଥିବା ତୁମେ।'
ଶୂଲୈରିଵ ଶିରୋ ଵିଦ୍ଧମିଦଂ ସଂଲକ୍ଷଯାମ୍ଯହମ୍। `ଭ୍ରମନ୍ତୀଵ ଦିଶଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚକ୍ରାରୂଢଂ ମନୋ ମମ'। ତତ୍ସ୍ଵପ୍ତୁମିଚ୍ଛେ କଲ୍ଯାଣି ନ ସ୍ତାତୁଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତି ମେ
'ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଗୋଟିଏ ଶୂଳରେ ଛିଦ୍ର ହେଉଛି ପରି ଲାଗୁଛି; ସମସ୍ତ ଦିଗ ଘୂରୁଛି, ମୋ ମନ ଚକ୍ର ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାଇଛି। ତେଣୁ, ଭଲ ମହିଳା, ମୁଁ ଶୋଇବାକୁ ଚାହେଁ; ମୋର ଦଢ଼ି ରହିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ।'
ସା ସମାସାଦ୍ଯ ସାଵିତ୍ରୀ ଭର୍ତାରମୁପଗମ୍ଯ ଚ। ଉତ୍ସଙ୍ଗେଽସ୍ଯ ଶିର କୃତ୍ଵା ନିଷସାଦ ମହୀତଲେ
ତାପରେ ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଆପଣଙ୍କ ଆଖିଁରେ ରଖି, ଭୂମିରେ ବସିଗଲେ।
ତତଃ ସା ନାରଦଵଚୋ ଵିମୃଶନ୍ତୀ ତପସ୍ଵିନୀ। ତଂ ମୁହୂର୍ତଂ କ୍ଷଣଂ ଵେଲାଂ ଦିଵସଂ ଚ ଯୁଯୋଜ ହ
ତାପରେ, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ନାରୀ ନାରଦଙ୍କ କଥା ମନେ କରି, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, କ୍ଷଣ, ସମୟ ଓ ଦିନକୁ ଗଣନା କରୁଥିଲେ।
ହନ୍ତ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ କାଲୋଽଯମିତି ଚିନ୍ତାପରା ସତୀ'। ମୁହୂର୍ତାଦେଵ ଚାପଶ୍ଯ୍ପୁରୁଷଂ ରକ୍ତଵାସସମ୍। ଵଦ୍ଧମୌଲିଂ ଵପୁଷ୍ମନ୍ତମାଦିତ୍ଯସମତେଜସମ୍
‘ହାଁତ, ସେଇ ସମୟ ଆସିଗଲା’ ବୋଲି ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଥିବା ସେ, ମାତ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲାଲ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଚୁଲି ବାନ୍ଧିଥିବା, ଦେହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ଯାମାଵଦାତଂ ରକ୍ତାକ୍ଷଂ ପାଶହସ୍ତଂ ଭଯାଵହମ୍। ସ୍ଥିତଂ ସତ୍ଯଵତଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ନିରୀକ୍ଷନ୍ତଂ ତମେଵ ଚ
ସେ ପୁରୁଷ କଳା ଓ ଧଳା ଦେହର, ଲାଲ ଆଖି, ହାତରେ ପାଶ ଧରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ, କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସହସୋତ୍ଥାଯ ଭର୍ତୁନ୍ଯସ୍ଯ ଶନୈଃ ଶିରଃ। କୃତାଞ୍ଜଲିରୁଵାଚାର୍ତା ହୃଦଯେନ ପ୍ରଵେପତୀ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସାବିତ୍ରୀ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ସାବଧାନରେ ଭୂମିରେ ରଖି, ହାତ ଜୋଡ଼ି, ହୃଦୟ ଭିତରେ କମ୍ପିଥିବା ଦୁଃଖରେ କହିଲେ।
ଦୈଵତଂତ୍ଵାଭିଜାନାମି ଵପୁରେତଦ୍ଧ୍ଯମାନୁଷମ୍। କାମଯା ବ୍ରୂହି ଦେଵେଶ କସ୍ତ୍ଵଂ କିଂଚ ଚିକୀର୍ଷସି
'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେବତା ବୋଲି ଚିହ୍ନିପାରୁଛି; ଏହି ଆକୃତି ମଣିଷର ନୁହେଁ। ଦୟାକରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଦେବେଶ, ଆପଣ କିଏ ଏବଂ କଣ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି?'
ପତିଵ୍ରତାଽସି ସାଵିତ୍ରି ତଥୈଵ ଚ ତପୋନ୍ଵିତା। ଅସ୍ତ୍ଵାମଭିଭାଷାମି ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ତ୍ଵଂ ଶୁଭେ ଯମମ୍
ସାବିତ୍ରୀ, ତୁମେ ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ତଥାପି, ଶୁଭେ, ମୁଁ ତୁମ ସହ କଥାହେଉଛି—ମୋତେ ଯମ ବୋଲି ଜାଣ।
ଅଯଂ ତେ ରସତ୍ଯଵାନ୍ଭର୍ତା କ୍ଷୀଣାଯୁଃ ପାର୍ଥିଵାତ୍ମଜଃ। ନେଷ୍ଯାମି ତମହଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଵିଦ୍ଧ୍ଯେତନ୍ମେ ଚୀକିର୍ଷିତଂ
ଏହି ମଣିଷ, ତୁମ ଭର୍ତ୍ତା, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବି—ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛା ବୋଲି ଜାଣ।
ଶ୍ରୂଯତେ ଭଗଵନ୍ଦୂତାସ୍ତଵାଗଚ୍ଛନ୍ତି ମାନଵାନ୍। ନେତୁଂ କିଲ ଭଵାନ୍କସ୍ମାଦାଗତୋସି ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ
ଭଗବାନ, ଶୁଣିଛି ଯେ ତୁମ ଦୂତମାନେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ତେବେ, ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ କାହିଁକି ସ୍ୱୟଂ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପିତୃରାଜସ୍ତାଂ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଚିକୀର୍ଷିତମ୍। ଯଥାଵତ୍ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତୁଂ ତତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ପିତୃପତି ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଯଂ ଚ ଧର୍ମସଂଯୁକ୍ତୋ ରୂପଵାନ୍ଗୁଣସାଗରଃ। ନାର୍ହୋ ମତ୍ପୁରୁଷୈର୍ନେତୁମତୋସ୍ମି ସ୍ଵଯମାଗତଃ
ଏହି ପୁରୁଷ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ଗୁଣରେ ସାଗର ସମ। ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ମୋ ଦୂତମାନେ ନେଇଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଛି।
ତତଃ ସତ୍ଯଵତଃ କାଯାତ୍ପାଶବଦ୍ଧଂ ଵଶଂଗତମ୍। ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଂ ପୁରୁଷଂ ନିଶ୍ଚକର୍ଷ ଯମୋ ବଲାତ୍
ତାପରେ ଯମ ଶତ୍ୟବାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ବାନ୍ଧି ଓ ଅଧୀନ କରି ବଳେ ଟାଣି ନେଲେ।
ତତଃ ସମୁଦ୍ଧୃତପ୍ରାଣଂ ଗତଶ୍ଵାସଂ ହତପ୍ରଭମ୍। ନିରଵିଚେଷ୍ଟଂଶରୀରଂ ତଦ୍ବଭୂଵାପ୍ରିଯଦର୍ସନମ୍
ତାପରେ ଶତ୍ୟବାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ, ଶ୍ୱାସ ନାହିଁ, ତେଜ ହରାଇଯିବା ସହିତ, ତାଙ୍କ ଦେହ ନିର୍ଜୀବ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ହେଲା।
ଯମସ୍ତୁ ତଂ ତତୋ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପ୍ରଯାତୋ ଦକ୍ଷିଣାମୁଖଃ। ସାଵିତ୍ରୀ ଚୈଵ ଦୁଃଖାର୍ତା ଯମମେଵାନ୍ଵଗଚ୍ଛତ
ଯମ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ସାବିତ୍ରୀ ଦୁଃଖରେ ଭରିଆ, ଯମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ଭର୍ତୁଃ ଶରୀରରାଂ ଚ ଵିଧାଯ ହି ତପସ୍ଵିନୀ। ଭର୍ତାରମନୁଗଚ୍ଛନ୍ତୀ ତଥାଵସ୍ଥଂ ସୁମଧ୍ଯମା'। ନିଯମଵ୍ରତସଂସିଦ୍ଧା ମହାଭାଗା ପତିଵ୍ରତା
ତାଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦେହର କ୍ରିୟା କରି, ତପସ୍ବିନୀ, ନୀତି ଓ ବ୍ରତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମଧ୍ୟମ ଶରୀର ଧାରିଣୀ ସାବିତ୍ରୀ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ନିଵର୍ତ ଗଚ୍ଛ ସାଵିତ୍ରି କୁରୁଷ୍ଵାସ୍ଯୌର୍ଧ୍ଵଦୈହିକମ୍। କୃତଂଭର୍ତୁସ୍ତ୍ଵଯାଽଽନୃଣ୍ଯଂ ଯାଵଦ୍ଗମ୍ଯଂ ଗତଂ ତ୍ଵଯା
ସାବିତ୍ରୀ, ପଛକୁ ଫେର, ତାଙ୍କର ଶେଷ କ୍ରିୟା କର। ତୁମେ ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ କରିଛ; ଏଠାଠାରୁ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଯତ୍ର ମେ ନୀଯତେ ଭର୍ତା ସ୍ଵଯଂ ଵା ଯତ୍ର ଗଚ୍ଛତି। ମଯା ଚ ତତ୍ର ଗନ୍ତଵ୍ଯମେଷ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ
ମୋ ଭର୍ତ୍ତା କେଉଁଠି ନେଇଯିବେ, କିମ୍ବା ସେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ଯିବେ, ସେଠାକୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯିବି। ଏହି ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ।
ତପସା ଗୁରୁଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଭର୍ତୁଃ ସ୍ନେହାଦ୍ଵ୍ରତେନ ଚ। ତଵ ଚୈଵ ପ୍ରସାଦେନ ନ ମେ ପ୍ରତିହତା ଗତିଃ
ତପସ୍ୟା, ବଡମାନେଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା, ମୋର ବ୍ରତ ଓ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ, ମୋର ପଥ କେବେ ବାଧା ପାଉନାହିଁ।
ପ୍ରାହୁଃ ସାପ୍ତପଦଂ ମୈତ୍ରଂ ବୁଧାସ୍ତତ୍ତ୍ଵାର୍ଥଦର୍ଶିନଃ। ମିତ୍ରତାଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ କିଂଚିଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି—ସାଥିରେ ସାତ ପଦ ଚାଲିଲେ ମିତ୍ରତା ହୁଏ। ଏହି ମିତ୍ରତାକୁ ମନେରେ ରଖି, ମୁଁ କିଛି କହିବି—ଦୟାକରି ଶୁଣ।
ନାନାତ୍ମଵନ୍ତସ୍ତୁ ଵନେ ଚରନ୍ତି ଧର୍ମଂ ଚ ଵାସଂ ଚ ପରିଶ୍ରମଂ ଚ। ଵିଜ୍ଞାନତୋ ଧର୍ମମୁଦାହରନ୍ତି ତସ୍ମାତ୍ସନ୍ତୋ ଧର୍ମମାହୁଃ ପ୍ରଧାନମ୍
ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଲୋକେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଧର୍ମ, ବାସ ଓ କଷ୍ଟ ସହି ଚାଲନ୍ତି। ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି; ତେଣୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ବୋଲି ମନନ୍ତି।
ଏକସ୍ଯ ଧର୍ମେଣ ସତାଂ ମତେନ ସର୍ଵେସ୍ମ ତଂ ମାର୍ଗମନୁପ୍ରପନ୍ନାଃ। ମା ଵୈ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ମା ତୃତୀଯଂ ଚ ଵାଞ୍ଛେ ତସ୍ମାତ୍ସନ୍ତୋ ଧର୍ମମାହୁଃ ପ୍ରଧାନମ୍
ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମତରେ, ସମସ୍ତେ ଏକ ଧର୍ମର ପଥକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ କିମ୍ବା ତୃତୀୟ ପଥକୁ କେହି ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଧର୍ମକୁ ସର୍ବୋପରି ବୋଲି କହନ୍ତି।
ନିଵର୍ତ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ତଵାନଯା ଗିରା ସ୍ଵରାକ୍ଷରଵ୍ଯଞ୍ଜନହେତୁଯୁକ୍ତଯା। ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେହଵିନାଽସ୍ଯ ଜୀଵିତଂ ଦଦାନି ତେ ସର୍ଵମନିନ୍ଦିତେ ଵରମ୍
ପଛକୁ ଫେର—ତୁମ ମଧୁର ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବି, ଅପରାଧହୀନି।
ଚ୍ଯୁତଃ ସ୍ଵରାଜ୍ଯାଦ୍ଵନଵାସମାଶ୍ରିତୋ ଵିନଷ୍ଟଚକ୍ଷୁଃ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମମାଶ୍ରମେ। ସ ଲବ୍ଧଚକ୍ଷୁର୍ବଲଵାନ୍ଭଵେନ୍ନୃପ- ସ୍ତଵ ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜ୍ଵଲନାର୍କସଂନିଭଃ
ମୋର ଶ୍ୱଶୁର ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ହରାଇଯାଇଛି ଏବଂ ସେମାନେ ମୋର ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶକ୍ତି ଫେରାନ୍ତୁ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉନ୍ତୁ।
ଦଦାନି ତେଽହଂ ତମନିନ୍ଦିତେ ଵରଂ ଯଥା ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଭଵିତା ଚ ତତ୍ତଥା। ତଵାଧ୍ଵନା ଗ୍ଲାନିମିଵୋପଲକ୍ଷଯେ ନିଵର୍ତ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନ ତେ ଶ୍ରମୋ ଭଵେତ୍
ଅପରାଧହୀନି, ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲ, ସେପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୁଁ ଦେଉଛି; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉଛ; ପଛକୁ ଫେର, ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନାହଁ।