ନାତ୍ରଶଙ୍କା ତ୍ଵଯା କାର୍ଯା ପ୍ରତୀଚ୍ଛେମାଂ ମହାମତେ। କୃତଂ ତ୍ଵଯା ମହତ୍କାର୍ଯଂ ଦେଵାନାମମିତପ୍ରଭ
ହେ ମହାମତି, ଏଠାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କରିଛ।
ପ୍ରୀତୋସ୍ମି ଵତ୍ସ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପିତା ଦଶରଥୋସ୍ମି ତେ। ଅନୁଜାନାମି ରାଜ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଶାଧି ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ପୁଅ, ତୁମକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା। ମୁଁ ତୁମର ପିତା ଦଶରଥ। ମୁଁ ତୁମକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଉଛି—ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ରାଜ୍ୟରେ ଶାସନ କର।
ଅଭିଵାଦଯେତ୍ଵାଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯଦି ତ୍ଵଂ ଜନକୋ ମମ। ଗମିଷ୍ଯାମି ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାମଯୋଧ୍ଯାଂ ଶାସନାତ୍ତଵ
ହେ ରାଜାମଣ୍ଡଳର ମୁଖ୍ୟ, ଯଦି ଆପଣ, ମୋ ଶ୍ୱଶୁର ଜନକ, ଅନୁମତି ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଆଉ ଆୟୋଧ୍ୟା ସହରକୁ ଯିବି।
ତମୁଵାଚ ପିତା ଭୂଯଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଭରତର୍ଷଭ। ଗଚ୍ଛାଯୋଧ୍ଯାଂ ପ୍ରଶାଧି ତ୍ଵଂରାମ ରକ୍ତାନ୍ତଲୋଚନ। ସଂପୂର୍ଣାନୀହଵର୍ଷାଣି ଚତୁର୍ଦଶ ମହାଦ୍ଯୁତେ
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ପିତା ଖୁସି ହୋଇ, ହେ ଭାରତବଂଶୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଣି କହିଲେ—'ତୁମେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ ଓ ଚୌଦ ଅବଧି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କର, ହେ ରାମ, ଲାଲ ଆଖି ଥିବା।'
ତତୋ ଦେଵାନ୍ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମୁହୃଦ୍ଭିରଭିନନ୍ଦିତଃ। ମହେନ୍ଦ୍ରଇଵ ପୌଲୋମ୍ଯା ଭାର୍ଯଯା ସ ସମେଯିଵାନ୍
ତାପରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପୌଳୋମୀ ପରି, ଫେରିଲେ।
ତତୋ ଵରଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ହ୍ଯଵିନ୍ଧ୍ଯାଯ ପରଂତପଃ। ତ୍ରିଜଟାଂ ଚାର୍ଥମାନାଭ୍ଯାଂ ଯୋଜଯାମାସ ରାକ୍ଷସୀମ୍
ତାପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦାହ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ Avindhya କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସୀ ତ୍ରିଜଟାଙ୍କୁ ଦୁଇ ଚାହିଁଥିବାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ କରାଇଲେ।
ତମୁଵାଚ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵୈଃ ଶକ୍ରଷୁରୋଗମୈଃ। କୌସଲ୍ଯାମାତରିଷ୍ଟାଂସ୍ତେ ଵରାନଦ୍ଯ ଦଦାନି କାନ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅମରମଣ୍ଡଳ ସହିତ କହିଲେ—'ହେ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ପୁଅ, ଏବେ ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହୁଅଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଉଛି।'
ଵଵ୍ରେରାମଃ ସ୍ଥିତିଂ ଧର୍ମେ ଶତ୍ରୁଭିଶ୍ଚାପରାଜଯମ୍। ରାକ୍ଷସୈର୍ନିହତାନାଂ ଚ ଵାନରାଣାଂ ସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ରାମ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିବା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ହେବା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ବାନରମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ବର ଚାହିଲେ।
ତତସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରୋକ୍ତେ ତଥେତିଵଚନେ ତଦା। ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁର୍ମହାରାଜ ଵାନରା ଲବ୍ଧଚେତସଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ପରେ, ସେମାନେ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ମହାରାଜ, ବାନରମାନେ ମନ ଫେରି ପୁନଃ ଉଠିଲେ।
ସୀତା ଚାପି ମହାଭାଗା ଵରଂ ହନୁମତେ ଦଦୌ। ରାମକୀର୍ତ୍ଯା ସମଂ ପୁତ୍ର ଜୀଵିତଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏବଂ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ସୀତା, ହନୁମାନଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ—'ପୁଅ, ରାମଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ଯେତେ ଦିନ ରହିବ, ତୁମର ଜୀବନ ସେତେ ଦିନ ରହିବ।'
ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ଵାମୁପଭୋଗାଶ୍ଚ ମତ୍ପ୍ରସାଦକୃତାଃ ସଦା। ଉପସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ହନୁମନ୍ନିତି ସ୍ମ ହରିଲୋଚନ
ମୋର କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖସମ୍ପଦ ସଦା ତୁମ ସହିତ ରହିବ, ହେ ହନୁମାନ,' ଏହିପରି ହରିଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ ନୟନୀ କହିଲେ।
ତତସ୍ତେ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାନାଂ ତେପାମକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣାମ୍। ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଯଯୁର୍ଦେଵାଃ ସର୍ଵେ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ତାପରେ, ସେ ନିର୍ମଳ କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାମଂ ତୁ ଜାନକ୍ଯା ସଂଗତଂ ଶକ୍ରସାରଥିଃ। ଉଵାଚ ପରମପ୍ରୀତସୁହୃନ୍ମଧ୍ଯ ଇଦଂ ଵଚଃ
ରାମଙ୍କୁ ଜାନକୀ ସହିତ ମିଶିଥିବା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ବହୁତ ଖୁସିରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷାଣାଂ ମାନୁଷାସୁରଭୋଗିନାମ୍। ଅପନୀତଂ ତ୍ଵଯା ଦୁଃଖମିଦଂ ସତ୍ଯପରାକ୍ରମ
ହେ ସତ୍ୟବୀର, ତୁମେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ମଣିଷ, ଅସୁର ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଲା।
ସଦେଵାସୁରଗନଧର୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗାଃ। କଥଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଲୋକାସ୍ତ୍ଵାଂ ଯାଵଦ୍ଭୂମିର୍ଧରିଷ୍ଯତି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ରହିବ, ଦେବ, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସର୍ପମାନେ ତୁମର କଥା କହିବେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽନୁଜ୍ଞାପ୍ଯରାମଂ ଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂଵରମ୍। ସଂପୂଜ୍ଯାପାକ୍ରମତ୍ତେନ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା
ଏଭଳି କହି ଓ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ସମ୍ମାନ କରି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃସୀତାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ରାମଃ ସୌମିତ୍ରିଣା ସହ। ସୁଗ୍ରୀଵପ୍ରମୁଖୈଶ୍ଚୈଵ ସହିତଃ ସର୍ଵଵାନରୈଃ
ତାପରେ, ସୀତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ଆଦି ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ସହିତ ଚାଲିଲେ।
ଵିଧାଯ ରକ୍ଷାଂ ଲଙ୍କାଯାଂ ଵିଭୀଷଣପୁରସ୍କୃତଃ। ସଂତତାର ପୁନସ୍ତେନ ସେତୁନା ମକରାଲଯମ୍
ଲଙ୍କାରେ ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ କରି, ସେ ପୁଣି ସେଇ ସେତୁ ଦ୍ୱାରା ମକରମାନଙ୍କ ନିବାସ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ପୁଷ୍ପକେଣ ଵିସାନନ ଖେଚରେଣ ଵିରାଜତା। କାମଗେନ ଯଥାମୁଖ୍ଯୈରମାତ୍ଯୈଃ ସଂଵୃତୋ ଵସୀ
ତାପରେ, ସେ ମହାପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତସ୍ତୀରେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯଂ ଯତ୍ରଶିଶ୍ଯ ସ ପାର୍ଥିଵଃ। ତତ୍ରୈଵୋଵାସ ଧର୍ମାତ୍ମା ସହିତଃ ସର୍ଵଵାନରୈଃ
ତାପରେ, ସମୁଦ୍ରତୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରାଜା ରହିଥିଲେ, ସେଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ସହିତ ବସିଲେ।
ଅଥୈନାନ୍ରାଘଵଃ କାଲେ ସମାନୀଯାଭିପୂଜ୍ଯ ଚ। ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତଦା ରତ୍ନୈଃ ସଂତୋଷ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ପରେ, ଉଚିତ ସମୟରେ ରାଘବ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକି, ଆଦର କରି, ରତ୍ନ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ବିଦାୟ ଦେଲେ।
ଗତେଷୁ ଵାନରେନ୍ଦ୍ରେଷୁ ଗୋପୁଚ୍ଛର୍କ୍ଷେଷୁ ତେଷୁ ଚ। ସୁଗ୍ରୀଵସହିତୋ ରାମଃ କିଷ୍କିନ୍ଦାଂ ପୁନରାଗମତ୍
ବାନରମୁଖ୍ୟ ଓ ଗୋପୁଛ ଭଲୁକମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ ରାମ ପୁଣି କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ଫେରିଲେ।
ଵିଭୀଷଣେନାନୁଗତଃ ସୁଗ୍ରୀଵସହିତସ୍ତଦା। ପୁଷ୍ପକେଣ ଵିମାନେନ ଵୈଦେହ୍ଯା ଦର୍ଶଯନ୍ଵନମ୍
ତାପରେ, ବିଭୀଷଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ସହିତ, ପୁଷ୍ପକ ରଥରେ ବସି, ରାମ ଭୈଦେହୀଙ୍କୁ ଅଟବୀ ଦେଖାଇଲେ।
କିଷ୍କିନ୍ଧାଂ ତୁ ସମାସାଦ୍ଯରାମଃ ପ୍ରହରତାଂଵରଃ। ଅଙ୍ଗଦଂ କୃତକର୍ମାଣଂ ଯୌଵରାଜ୍ଯେଽଭ୍ଯଷେଚଯତ୍
କିଷ୍କିନ୍ଧାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଥିବା ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଯୁବରାଜ କରି ଅଭିଷେକ କଲେ।
ତତସ୍ତୈରେଵ ସହିତୋ ରାମଃ ସୌମିତ୍ରିଣା ସହ। ଯଥାଗତେନ ମାର୍ଗେଣ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵପୁରଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ, ସେଇ ସହଚରମାନେ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ଯେପଥରେ ଆସିଥିଲେ, ସେଇ ମାର୍ଗରେ ରାମ ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଂ ସ ସମାସାଦ୍ଯପୁରୀଂ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିସ୍ତତଃ। ଭରତାଯ ହନୂମନ୍ତଂ ଦୂତଂ ପ୍ରାସ୍ଥାପଯଦ୍ଦ୍ରୁତମ୍
ଏପରି ଭାବରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ରାମ ଅୟୋଧ୍ୟା ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି, ତୁରନ୍ତ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଭରତଙ୍କ ପାଖକୁ ସନ୍ଦେଶବାହକ ଭାବେ ପଠାଇଲେ।
ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵେଙ୍ଗିତଂ ସର୍ଵଂପ୍ରିଯଂ ତସ୍ମୈ ନିଵେଦ୍ଯ ଵୈ। ଵାଯୁପୁତ୍ରେ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତେ ନନ୍ଦିଗ୍ରାମମୁପାଵିଶତ୍
ସମସ୍ତ ଇଙ୍ଗিত ବୁଝି, ସେ ପ୍ରିୟ ସମ୍ବାଦ ଭରତଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ପୁଣି ବାୟୁପୁତ୍ର ଫେରି ଆସିବା ପରେ, ସେ ନନ୍ଦିଗ୍ରାମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସତତ୍ରମଲଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗଂ ଭରତଂ ଚୀରଵାସସମ୍। `ନନ୍ଦିଗ୍ରାମଗତଂରାମଃ ସଶତ୍ରୁଘ୍ନଂ ସରାଘଵଃ'। ଅଗ୍ରତଃପାଦୁକେ କୃତ୍ଵା ଦଦର୍ଶାସୀନମାସନେ
ସେଠାରେ, ରାମ ଶତୃଘ୍ନ ସହିତ ନନ୍ଦିଗ୍ରାମରେ ଭରତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଶୁଧ୍ଧ ଦେହରେ ଧୂଳି ଲଗାଇ, ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପାଦୁକାକୁ ଆଗରେ ରଖି ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ସମେତ୍ଯଭରତେନାଥ ଶତ୍ରୁଘ୍ନେନ ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ରାଘଵଃ ସହସୌମିତ୍ରିର୍ମୁମୁଦେ ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ, ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନ ସହିତ ମିଳି, ଶୂରବୀର ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତୋ ଭରତଶତ୍ରୁଘ୍ନୌ ସମେତୌ ଗୁରୁଣା ତଦା। ଵୈଦେହ୍ଯା ଦର୍ଶନେନୋଭୌ ପ୍ରହର୍ଷଂ ସମଵାପତୁଃ
ତାପରେ, ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନ ଗୁରୁଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଭୈଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଭୟେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।