ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସ ସିନ୍ଧୁନାଥ- ସ୍ତାଂ ଦ୍ରୌପଦୀମାହଵିଶାଲନେତ୍ରାମ୍। ଆରୁହ୍ଯତାମାଶୁ ରଥଂ ମଦୀଯଂ ମା ତ୍ଵାଂ ଵଲାଦ୍ଦୌପଦିକର୍ଷଯେହମ୍
ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଲାପରେ, ସିନ୍ଧୁର ନାଥ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ, ଯାହାର ଆଖି ବଡ଼, କହିଲେ: 'ତୁରନ୍ତ ମୋ ରଥକୁ ଚଢ଼; ମୁଁ ଶକ୍ତିବଳରେ ତୁମକୁ ଟାଣିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଦ୍ରୁପଦର କନ୍ୟା।'
ସା ତାନନୁପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଶାଲନେତ୍ରା ଜିଘୃକ୍ଷମାଣାନଵଭର୍ତ୍ସଯନ୍ତୀ। ପ୍ରୋଵାଚ ମା ମା ସ୍ପୃଶତେତି ଭୀତା ଧୌମ୍ଯଂ ପ୍ରଚୁକ୍ରୋଶ ପୁରୋହିତଂ ସା
ସେ, ବଡ଼ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରି, ଭୟରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ ଛୁଇଁନି, ମୋତେ ଛୁଇଁନି!' ଏବଂ ପୁରୋହିତ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ତାମୁତ୍ତରଵସ୍ତ୍ରଦେଶେ ଜଯଦ୍ରଥସ୍ତଂ ସମଵାକ୍ଷିପତ୍ସା। ତଯା ସମାକ୍ଷିପ୍ତତନୁଃ ସ ପାପଃ ପପାତ ଶାଖୀଵ ନିକୃତ୍ତମୂଲଃ
ଜୟଦ୍ରଥ ତାଙ୍କୁ ଉପର ଶାଡ଼ିରୁ ଧରିଲେ, ଏବଂ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଦ୍ରୌପଦୀ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଟାଣି ନିଅଉଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ମୂଳ କଟା ଡାଲି ଭଳି ଚିଉଁ ହେଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯମାଣା ତୁ ମହାଜଵେନ ମୁହୁର୍ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ରାଜପୁତ୍ରୀ। ସା ମୃଷ୍ଯମାଣା ରଥମାରୁରୋହ ଧୌମ୍ଯସ୍ଯ ପାଦାଵଭିଵାଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣା
ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନିଅଉଥିବା ସମୟରେ, ରାଜକୁମାରୀ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ନେଇ, ସହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ନେଯଂ ଶକ୍ଯା ତ୍ଵଯା ନେତୁମଵିଜିତ୍ଯ ମହାରଥାନ୍। ଧର୍ମଂ କ୍ଷତ୍ରସ୍ ପୌରାଣମଵେକ୍ଷସ୍ଵ ଜଯଦ୍ରଥ
ତୁମେ ବଡ଼ ରଥୀମାନେଙ୍କୁ ଜିତିନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ନେଇପାରିବେନାହିଁ; ଜୟଦ୍ରଥ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଙ୍କ ପୁରୁଣା ଧର୍ମକୁ ଭାବିବା।
କ୍ଷୁଦ୍ରଂ କୃତ୍ଵାଫଲଂପାପଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ। ଆସାଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାନ୍ଧର୍ମରାଜପୁରୋଗମାନ୍
ତୁମେ ନିଚ ଓ ପାପ କାମ କରିଛ, ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବା; କାରଣ ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ଅଗ୍ରଣୀ ହୋଇଥିବା ବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ମୁହଁମୁହିଁ ହେବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵାହ୍ରିଯମାଣାଂ ତାଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛତ୍ତଦା ଧୌମ୍ଯଃ ପଦାତିଗଣମଧ୍ଯଗଃ
ଏପରି କହି, ଯେତେବେଳେ ରାଜକୁମାରୀ ଯଶସ୍ବିନୀ ଟାଣି ନିଅଉଥିଲେ, ଧୌମ୍ୟ ପଦାଟି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଦିଶଃ ସଂପରିଵୃତ୍ଯ ପାର୍ଥା ମୃଗାନ୍ଵରାହାନ୍ମହିପାଂସ୍ଚ ହନ୍ଵା। ଧନୁର୍ଧରାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥକ୍ଚରନ୍ତଃ ସହିତା ବଭୂଵୁଃ
ତାପରେ ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚି, ହରିଣ, ଶୁଅ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଶିକାର କରିଥିଲେ; ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଚାଲିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକତ୍ର ରହିଥିଲେ।
ତତୋ ମୃଗଵ୍ଯାଲଜନାନୁକୀର୍ଣଂ ମହାଵନଂ ତଦ୍ଵିହଗୋପଘୁଷ୍ଟମ୍। ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ତାନଭ୍ଯଵଦଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରୋ ଵ୍ଯାହରତାଂ ମୃଗାଣାମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେର ଭିତରେ ଭରିଥିବା ଏହି ମହାବନରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନ୍ତୁମାନେର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ଭାଇମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯଦୀପ୍ତାଂ ଦିଶମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ମୃଗା ଦ୍ଵିଜାଃ କ୍ରୂରମିମେ ଵଦନ୍ତି। ଆଯାସମୁଗ୍ରଂ ପ୍ରତିଵେଦଯନ୍ତୋ ମହାଭଯଂ ଶତ୍ରୁଭିର୍ଵାଽଵମାନମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ତଳିବା ଦିଗକୁ ଆସି, ଜନ୍ତୁମାନେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି; ଏହା ଭୟଙ୍କର କ୍ଳାନ୍ତି, ବଡ଼ ଭୟ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ଅପମାନକୁ ସୂଚାଇଛି।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ନିଵର୍ତଧ୍ଵମଲଂ ମୃଗୈର୍ନୋ ମନୋ ହି ମେ ଦୂଯତି ଦହ୍ଯତେ ଚ। ବୁଦ୍ଧିଂ ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚ ମେ ସମନ୍ଯୁ- ରୁଦ୍ଧୂଯତେ ପ୍ରାଣପତିଃ ଶରୀରେ
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ; ଶିକାର ଏପରି ଯଥେଷ୍ଟ। ମୋ ମନ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଜଳିଉଠିଛି। ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ଶରୀର ଭିତରେ ଅସ୍ତିର ହେଉଛି।
ସରଃ ସୁପର୍ଣନ ହୃତୋରଗେନ୍ଦ୍ର- ମରାଜକଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମିଵେହ ଶାନ୍ତମ୍। ଏଵଂଵିଧଂ ମେ ପ୍ରତିଭାତି କାମ୍ଯକଂ ଶୌଣ୍ଡୈର୍ଯଥା ପୀତସୁରଶ୍ଚ କୁମ୍ଭଃ
ଏହି ଝିଲି ଏବଂ ନଗ ରହିଥିବା ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ ଓ ସର୍ପ ନଥିବାରୁ, ରାଜା ନଥିବା ରାଜ୍ୟ ଭଳି ଶୂନ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ଏଭଳି ମୋତେ କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ଶୂରମାନେ ମଦର କୁମ୍ଭ ଖାଲି କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ତେ ସୈନ୍ଧଵୈରଗ୍ନ୍ଯନିଲୋଗ୍ରଵେଗୈ- ର୍ମହାଜଵୈର୍ଵାଜିଭିରୁହ୍ଯମାନାଃ। ଯୁକ୍ତୈର୍ବୃହଦ୍ଭିଃ ସୁରଥୈର୍ନୃଵୀରା- ସ୍ତଦାଶ୍ରମାଯାଭିମୁଖା ବଭୂଵୁଃ
ସେହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅଗ୍ନି, ପବନ ଓ ତଡିତ୍ର ଦ୍ରୁତିରେ ଦୌଡୁଥିବା ବଡ଼ ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡା ଜୋଡାଯାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଗୋମାଯୁରନଲ୍ପଘୋଷୋ ନିଵର୍ତତାଂ ଵାମମୁପେତ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵମ୍। ପ୍ରଵ୍ଯାହରତ୍ତତ୍ପ୍ରଵିମୃଶ୍ଯ ରାଜା ପ୍ରୋଵାଚ ଭୀମଂ ଚ ଧନଂଜଯଂ ଚ
ସେମାନେ ଫେରିବା ସମୟରେ, ଏକ ଶିଆଳ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି ସେମାନଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସିଲା। ରାଜା ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ଭୀମ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଥା ଵଦତ୍ଯେପ ଵିହୀନଯୋନିଃ ସାଲାଵୃକୋଵାମମୁପେତ୍ଯ ପାର୍ସ୍ଵମ୍। ସୁଵ୍ଯକ୍ତମସ୍ମାନଵମତ୍ଯ ପାପୈଃ କୃତୋଽଭିମର୍ଦଃ କୁରୁଭିଃ ପ୍ରସହ୍ଯ
ଯେପରି ଏହି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଶିଆଳ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସି ହୁଁକାର ଦେଉଛି, ସେପରି କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମେଠାରେ ଖୋଲାମେଲା ଅପମାନ ଓ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି।
ଏତ୍ଯାଥ ତେ ତଦ୍ଵନମାଵିଶନ୍ତୋ ମହତ୍ଯରଣ୍ଯେ ମୃଗଯାଂ ଚରିତ୍ଵା। ବାଲାମପଶ୍ଯନ୍ତ ତଦା ରୁଦନ୍ତୀଂ ଧାତ୍ରେଯିକାଂ ପ୍ରେଷ୍ଯଵଧୂଂ ପ୍ରିଯାଯାଃ
ଏପରି, ସେମାନେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଶିକାର କରିବା ପରେ, ଏକ ଯୁବତୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ—ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କର ଧାତ୍ରୀର ବୋହୁ।
ତାମିନ୍ଦ୍ରସେନସ୍ତ୍ଵରିତୋଽଭିସୃତ୍ଯ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ତତୋଽଭ୍ଯଧାଵତ୍। ପ୍ରୋଵାଚ ଚୈନାଂ ଵଚନଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଧାତ୍ରେଯିକାମାର୍ତତରସ୍ତଦାନୀମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରସେନା ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଉତରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡିଗଲେ; ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଧାତ୍ରୀର ବୋହୁକୁ ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କଚ୍ଚିତ୍ପରୈର୍ନାପକୃତଂ ଵନେଽସ୍ମିନ୍
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ କିଏ ତୁମକୁ କିଛି ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି କି?
ପର୍ଯାକୁଲା ସାଧୁ ସମୀକ୍ଷ୍ଯସୂତ- ମଭ୍ଯାପତନ୍ତଂ ଦ୍ରୁତମିନ୍ଦ୍ରସେନମ୍। ଉରୋ ଘ୍ନତୀ କଷ୍ଟତରଂ ତଦାନୀ- ମୁଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରଚୁକ୍ରୋଶ ହୃତେତି ଦେଵୀ
ଇନ୍ଦ୍ରସେନା ତୁରନ୍ତ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଣୀ ଦୁଃଖରେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଚାପିଲେ ଓ ଉଚ୍ଚରେ କହିଲେ—'ସେ ନେଇଯାଇଛି!'
ଅନିନ୍ଦ୍ଯରୂପା ତୁ ଵିଶାଲନେତ୍ରା ଶରୀରତୁଲ୍ଯା କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାନାମ୍। `କେନାତ୍ମନାଶାଯ ଯଦାପନୀତା ଛିଦ୍ରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରପତ୍ନୀ
ଅପରାଧ ନଥିବା ରୂପ ଓ ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା, କୁରୁମାନଙ୍କ ସମାନ ଦେହ ଥିବା ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ—କିଏ ଅବସର ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ନେଇଯାଇଛି?
ଯଦ୍ଯେଵ ଦେଵୀଂ ପୃଥିଵୀଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଦିଵଂ ପ୍ରପନ୍ନାଽପ୍ଯଥଵା ସମୁଦ୍ରମ୍। ତସ୍ଯା ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ପଦେ ହି ପାର୍ଥା- ସ୍ତଥା ହି ସଂତପ୍ଯତି ଧର୍ମରାଜଃ
ରାଣୀ ଯଦି ପୃଥିବୀରେ ଲୁଚିଛନ୍ତି, ଦିବକୁ ଚାଲିଗଲେ କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଗଲେ, ପାର୍ଥମାନେ ତାଙ୍କ ପଥକୁ ଅନୁସରିବେ; ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜଳିଉଛନ୍ତି।
କୋ ହୀଦୃଶାନାମରିମର୍ଦନାନାଂ କ୍ଲେଶକ୍ଷମାଣାମପରାଜିତାନାମ୍। ପ୍ରାଣୈଃ ସମାମିଷ୍ଟତମାଂ ଜିହୀର୍ଷେ- ଦନୁତ୍ତମଂ ରତ୍ନମିଵ ପ୍ରମୂଢଃ
ଏପରି ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିଥିବା, ଦୁଃଖ ସହିଥିବା ଓ ଅଜୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଅପରାଧ କରି, ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ଝୁଁଜି, ସେମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଗହଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ?
ନ ବୁଧ୍ଯତେ ନାଥଵତୀମିହାଦ୍ଯ ବହିଶ୍ଚରଂ ହୃଦଯଂ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍। କସ୍ଯାଦ୍ଯ କାଯଂ ପ୍ରତିଭିଦ୍ଯ ଘୋରା ମହୀଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଶିତାଃ ଶରାଗ୍ର୍ଯାଃ
ଆଜି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ରାଣୀର ଅନୁପସ୍ଥିତି ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି; ଆଜି କିଏର ଦେହକୁ ଭୟଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଭେଦି ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚାଇବ?
ମା ତ୍ଵଂ ଶୁଚସ୍ତାଂ ପ୍ରତି ଭୀରୁ ଵିଦ୍ଧି ଯଥାଽଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣା ପୁନରେଷ୍ଯତୀତି। ନିହତ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ଦ୍ଵିଷତଃ ସମଗ୍ରା- ନ୍ପାର୍ଥାଃ ସମେଷ୍ଯନତ୍ଯଥ ଯାଜ୍ଞସେନ୍ଯା
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ, ଭୟଭୀତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଜାଣ, କୃଷ୍ଣା ଆଜି ଫେରିବେ। ପାର୍ଥମାନେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇ, ଯଜ୍ଞସେନୀକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବେ।
ଅଥାବ୍ରଵୀଚ୍ଚାରୁମୁଖଂ ପ୍ରସୃଜ୍ଯ ଧାତ୍ରେଯିକା ସାରଥିମିନ୍ଦ୍ରସେନମ୍। ଜଯଦ୍ରଥେନାପହୃତାପ୍ରମଥ୍ଯ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପାନ୍ପରିଭୂଯ କୃଷ୍ଣା
ତାପରେ ଧାତ୍ରୀର ବୋହୁ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ସାଥୀକୁ ଛାଡି, ଇନ୍ଦ୍ରସେନା ସାରଥିକୁ କହିଲେ: 'କୃଷ୍ଣାକୁ ଜୟଦ୍ରଥ ନେଇଯାଇଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପାଞ୍ଚ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି।'
ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵର୍ତ୍ମାନି ନଵାନ୍ଯମୂନି ଵୃକ୍ଷାଶ୍ଚ ନ ମ୍ଲାନ୍ତି ତଥୈଵ ଭଗ୍ନାଃ। ଆଵର୍ତଯଧ୍ଵଂ ହ୍ଯନୁଯାତ ଶୀଘ୍ରଂ ନ ଦୂରଯାତୈଵ ହି ରାଜପୁତ୍ରୀ
ଏଠାରେ ନୂତନ ପଥ ଦେଖାଯାଉଛି; ଗଛଗୁଡିକ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଷ୍କ ହୋଇନାହାନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର ଫେରି ଅନୁସରଣ କର; ରାଜକୁମାରୀ ଦୂରରେ ନୁହେଁ।
ସନ୍ନହ୍ଯଧ୍ଵଂ ସର୍ଵ ଏଵେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପା ମହାନ୍ତି ଚାରୂଣି ଚ ଦଂଶନାନି। ଗୃହ୍ଣୀତ ଚାପାନି ମହାଧନାନି ଶରାଂଶ୍ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ପଦଵୀଂ ଵ୍ରଜଧ୍ଵମ୍
ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ବଡ଼ ଓ ଚମକୁଥିବା କବଚ ପିନ୍ଧିବା; ମହାନ ଧନୁ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କର।
ପୁରା ହି ନିର୍ଭର୍ତ୍ସନଦଣ୍ଡମୋହିତା ପ୍ରମୂଢଚିତ୍ତା ଵଦନେନ ଶୁଷ୍ଯତା। ଦଦାତି କସ୍ମୈଚିଦନର୍ହତେ ତନୁଂ ଵରାଜ୍ଯପୂର୍ଣାମିଵ ଭସ୍ମନି ସ୍ରୁଚମ୍
ଏକ ସମୟରେ, କଠୋର ଶବ୍ଦ ଓ ଦଣ୍ଡରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ମନ ଅସ୍ଥିର ଓ ମୁହଁ ଶୁଷ୍କ ହୋଇ, ସେ ଅନ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ—ଘୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୁଚି ଭସ୍ମରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଇବା ପରି।
ପୁରା ତୁଷାଗ୍ନାଵିଵ ହୂଯତେ ହଵିଃ ପୁରା ଶ୍ମଶାନେ ସ୍ରଗିଵାପଵିଦ୍ଧ୍ଯତେ। ପୁରା ଚ ସୋମୋଽଧ୍ଵରଗୋଽଵଲିହ୍ଯତେ ଶୁନା ଯଥା ଵିପ୍ରଜନେ ପ୍ରମୋହିତେ
ଏକ ସମୟରେ, ତୁଷା ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏକ ସମୟରେ ଶ୍ମଶାନରେ ମାଳା ପେଲାଯାଇଥିଲା; ଏକ ସମୟରେ ଅଧ୍ୱରରେ ସୋମ ରହିଗଲା, ପୁରୋହିତ ନଥିଲେ କୁକୁର ଚାଟିଦେଲା।
ପୁରା ହି ପାର୍ଥାଶ୍ଚ ଦୃତୌ ଚ କାପିଲୀ ପ୍ରସିଚ୍ଛତେ କ୍ଷୀରଧାରା ଯତଧ୍ଵମ୍'। ମହତ୍ଯରଣ୍ଯେ ମୃଗଯାଂ ଚରିତ୍ଵା ପୁରା ସୃଗାଲୋ ନଲିନୀଂ ଵିଗାହତେ
ଏକ ସମୟରେ, ହେ ପାର୍ଥମାନେ, ତୁମେ ଓ ଦୃପଦନନ୍ଦିନୀ ଦୁଧ ଧାରା ପରି ଅଟକିଯାଇଥିଲେ; ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରିବା ପରେ, ଏକ ସମୟରେ ଶିଆଳ ନଳିନୀ ତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା।