ମହାବଲା କିଂତ୍ଵିହ ଦୁର୍ବଲେଵ ସୌଵୀରରାଜସ୍ଯ ମତାଽହମସ୍ମି। ନାହଂ ପ୍ରମାଥାଦିହ ସଂପ୍ରତୀତା ସୌଵୀରରାଜଂ କୃପଣଂ ଵଦେଯମ୍
ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସୌବୀର ରାଜା ଏଠାରେ ମୋତେ ଦୁର୍ବଳ ଭାବେ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ଭାବରେ ଦୟା କରି ସୌବୀର ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିବାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।
ଯସ୍ଯା ହି କୃଷ୍ଣୌ ପଦଵୀଂ ଚରେତାଂ ସମାସ୍ଥିତାଵେକରଥେ ସମେତୌ। ଇନ୍ଦ୍ରୋଽପିତାଂ ନାପହରେତ୍କଥଂଚି- ନ୍ମନୁଷ୍ଯମାତ୍ରଃ କୃପଣଃ କୁତୋଽନ୍ଯଃ
ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ରଥରେ ଏକାଠି ଚାଲିବେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେହି ପଥ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି କିପରି ନେଇପାରିବ?
ଯଥା ଵିକୀଟୀ ପରଵୀରଘାତୀ ନିଘ୍ନନ୍ରଥସ୍ଥୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ମନାଂସି। ମଦନ୍ତରେ ତ୍ଵଦ୍ଧ୍ଵଜିନୀଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟା ଵକ୍ଷଂ ଦହନ୍ନଗ୍ନିରିଵୋଷ୍ଣଗେଷୁ
ଯେପରି ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବୀର ଶତ୍ରୁବୀରମାନେ ମାରି, ରଥରୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମନକୁ ଭୟିତ କରେ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ତୁମର ଛାତିକୁ ତାପିତ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଜଳାଇଦେବି।
ଜନାର୍ଦନଃ ସାନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣିଵୀରୋ ମହେଷ୍ଵାସାଃ କେକଯାଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେ। ଏତେ ହି ସର୍ଵେ ମମ ରାଜପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୂପାଃ ପଦଵୀଂ ଚରେଯୁଃ
ଜନାର୍ଦନ, ଆନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣି କୁଳର ବୀର, କେକୟ ରାଜବଂଶର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୋ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବେ।
ମୌର୍ଵୀଵିସୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁଘୋଷା ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାସ୍ତ୍ଵତିଵେଗଵନ୍ତଃ। ହସ୍ତଂ ସମାହତ୍ଯ ଧନଂଜଯସ୍ଯ ଭୀମାଃ ଶବ୍ଦଂ ଘୋରତରଂ ନଦନତି
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀରଗୁଡିକ, ବଜ୍ର ଗୁଡିକ ଭଳି ଗଞ୍ଜାଇ ଶବ୍ଦ କରୁଛି, ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡି ହାତକୁ ଆଘାତ କରୁଛି, ଏହାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ଭୟାନକ ଭାବେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଛି।
ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାଂଶ୍ଚ ମହାଶରୌଘାନ୍ ପତଙ୍ଗସଙ୍ଘାନିଵ ଶୀଘ୍ରଵେଗାନ୍। ଯଦା ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ଯର୍ଜୁନଂ ଵୀର୍ଯଶାଲିନଂ ତଦା ସ୍ଵବୁଦ୍ଧିଂ ପ୍ରତିନିନ୍ଦିତାସି
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଯେଉଁଠି ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ବଡ଼ ତୀରର ବର୍ଷା ବେଗରେ ପତଙ୍ଗ ଦଳ ଭଳି ଉଡୁଛି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅପମାନ କରିବା।
ସଶଙ୍ଖଘୋଷଃ ସତଲତ୍ରଘୋଷୋ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ମୁହୁରୁଦ୍ଵହଂଶ୍ଚ। ଯଦା ଶରାନର୍ପଯିତା ତଵୋରସି ତଦା ମନସ୍ତେ କିମିଵାଭଵିଷ୍ଯତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଶଂଖ ଓ ରଥର ଚକ୍ର ଶବ୍ଦ ସହିତ, ପୁନିପୁନି ଧନୁ ଟାଣି ତୁମ ଛାତିକୁ ନିଶାନା କରି ତୀର ଛାଡିବାବେଳେ, ତୁମ ମନ କଣ ହେବ?
ଗଦାହସ୍ତଂ ଭୀମମଭିଦ୍ରଵନ୍ତଂ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ ସଂପତନ୍ତୌ ଦିଶଶ୍ଚ। ଅମର୍ଷଜଂ କ୍ରୋଧଵିଷଂ ଵମନ୍ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିରଂ ତାପମୁପୈଷ୍ଯସେଽଧମ
ଭୀମ ଗଦା ହାତରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆଗକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ଦୁଃଖରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କ୍ରୋଧର ବିଷ ଛାଡୁଛନ୍ତି; ଏହା ଦେଖି ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବା, ଦୁଷ୍ଟ।
ଯଥା ଵାଽହଂ ନାତିଚରେ କଥଂଚି- ତ୍ପତୀନ୍ମହାର୍ହାନ୍ମନସାଽପିଜାତୁ। ତେନାଦ୍ଯ ସତ୍ଯେନ ଵଶୀକୃତଂତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ମି ପାର୍ଥୈଃ ପରିକୃଷ୍ଯମାଣମ୍
ମୁଁ କେବେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଉତ୍ତମ ପତିମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିନାହିଁ; ଏହି ସତ୍ୟ ଶପଥରେ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନେଉଥିବା ଦେଖିବି।
ନ ସଂଭ୍ରମଂ ଗନ୍ତୁମହଂ ହି ଶକ୍ଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ନୃଶଂସେନ ଵିକୃଷ୍ଯମାଣା। ସମାଗତାଽହଂ ହି କୁରୁପ୍ରଵୀରୈଃ ପୁନର୍ଵନଂ କାମ୍ଯକମାଗତାଽସ୍ମି
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ, ମୋତେ ଟାଣି ନେଉଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହେବିନାହିଁ; କାରଣ ମୁଁ କୁରୁମାନେଙ୍କ ସାଥିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏବେ ପୁନି କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସ ସିନ୍ଧୁନାଥ- ସ୍ତାଂ ଦ୍ରୌପଦୀମାହଵିଶାଲନେତ୍ରାମ୍। ଆରୁହ୍ଯତାମାଶୁ ରଥଂ ମଦୀଯଂ ମା ତ୍ଵାଂ ଵଲାଦ୍ଦୌପଦିକର୍ଷଯେହମ୍
ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଲାପରେ, ସିନ୍ଧୁର ନାଥ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ, ଯାହାର ଆଖି ବଡ଼, କହିଲେ: 'ତୁରନ୍ତ ମୋ ରଥକୁ ଚଢ଼; ମୁଁ ଶକ୍ତିବଳରେ ତୁମକୁ ଟାଣିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଦ୍ରୁପଦର କନ୍ୟା।'
ସା ତାନନୁପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିଶାଲନେତ୍ରା ଜିଘୃକ୍ଷମାଣାନଵଭର୍ତ୍ସଯନ୍ତୀ। ପ୍ରୋଵାଚ ମା ମା ସ୍ପୃଶତେତି ଭୀତା ଧୌମ୍ଯଂ ପ୍ରଚୁକ୍ରୋଶ ପୁରୋହିତଂ ସା
ସେ, ବଡ଼ ଆଖିରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରି, ଭୟରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ ଛୁଇଁନି, ମୋତେ ଛୁଇଁନି!' ଏବଂ ପୁରୋହିତ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ତାମୁତ୍ତରଵସ୍ତ୍ରଦେଶେ ଜଯଦ୍ରଥସ୍ତଂ ସମଵାକ୍ଷିପତ୍ସା। ତଯା ସମାକ୍ଷିପ୍ତତନୁଃ ସ ପାପଃ ପପାତ ଶାଖୀଵ ନିକୃତ୍ତମୂଲଃ
ଜୟଦ୍ରଥ ତାଙ୍କୁ ଉପର ଶାଡ଼ିରୁ ଧରିଲେ, ଏବଂ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଦ୍ରୌପଦୀ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଟାଣି ନିଅଉଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ମୂଳ କଟା ଡାଲି ଭଳି ଚିଉଁ ହେଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯମାଣା ତୁ ମହାଜଵେନ ମୁହୁର୍ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ରାଜପୁତ୍ରୀ। ସା ମୃଷ୍ଯମାଣା ରଥମାରୁରୋହ ଧୌମ୍ଯସ୍ଯ ପାଦାଵଭିଵାଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣା
ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣି ନିଅଉଥିବା ସମୟରେ, ରାଜକୁମାରୀ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ନେଇ, ସହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରି ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ନେଯଂ ଶକ୍ଯା ତ୍ଵଯା ନେତୁମଵିଜିତ୍ଯ ମହାରଥାନ୍। ଧର୍ମଂ କ୍ଷତ୍ରସ୍ ପୌରାଣମଵେକ୍ଷସ୍ଵ ଜଯଦ୍ରଥ
ତୁମେ ବଡ଼ ରଥୀମାନେଙ୍କୁ ଜିତିନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ନେଇପାରିବେନାହିଁ; ଜୟଦ୍ରଥ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଙ୍କ ପୁରୁଣା ଧର୍ମକୁ ଭାବିବା।
କ୍ଷୁଦ୍ରଂ କୃତ୍ଵାଫଲଂପାପଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ। ଆସାଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାନ୍ଧର୍ମରାଜପୁରୋଗମାନ୍
ତୁମେ ନିଚ ଓ ପାପ କାମ କରିଛ, ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବା; କାରଣ ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ଅଗ୍ରଣୀ ହୋଇଥିବା ବୀର ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ମୁହଁମୁହିଁ ହେବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵାହ୍ରିଯମାଣାଂ ତାଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛତ୍ତଦା ଧୌମ୍ଯଃ ପଦାତିଗଣମଧ୍ଯଗଃ
ଏପରି କହି, ଯେତେବେଳେ ରାଜକୁମାରୀ ଯଶସ୍ବିନୀ ଟାଣି ନିଅଉଥିଲେ, ଧୌମ୍ୟ ପଦାଟି ଦଳ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲି ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଥିଲେ।
ତତୋ ଦିଶଃ ସଂପରିଵୃତ୍ଯ ପାର୍ଥା ମୃଗାନ୍ଵରାହାନ୍ମହିପାଂସ୍ଚ ହନ୍ଵା। ଧନୁର୍ଧରାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥକ୍ଚରନ୍ତଃ ସହିତା ବଭୂଵୁଃ
ତାପରେ ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚି, ହରିଣ, ଶୁଅ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଶିକାର କରିଥିଲେ; ପୃଥିବୀରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଚାଲିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକତ୍ର ରହିଥିଲେ।
ତତୋ ମୃଗଵ୍ଯାଲଜନାନୁକୀର୍ଣଂ ମହାଵନଂ ତଦ୍ଵିହଗୋପଘୁଷ୍ଟମ୍। ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ତାନଭ୍ଯଵଦଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରୋ ଵ୍ଯାହରତାଂ ମୃଗାଣାମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେର ଭିତରେ ଭରିଥିବା ଏହି ମହାବନରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନ୍ତୁମାନେର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ଭାଇମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯଦୀପ୍ତାଂ ଦିଶମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ମୃଗା ଦ୍ଵିଜାଃ କ୍ରୂରମିମେ ଵଦନ୍ତି। ଆଯାସମୁଗ୍ରଂ ପ୍ରତିଵେଦଯନ୍ତୋ ମହାଭଯଂ ଶତ୍ରୁଭିର୍ଵାଽଵମାନମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ତଳିବା ଦିଗକୁ ଆସି, ଜନ୍ତୁମାନେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି; ଏହା ଭୟଙ୍କର କ୍ଳାନ୍ତି, ବଡ଼ ଭୟ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ଅପମାନକୁ ସୂଚାଇଛି।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ନିଵର୍ତଧ୍ଵମଲଂ ମୃଗୈର୍ନୋ ମନୋ ହି ମେ ଦୂଯତି ଦହ୍ଯତେ ଚ। ବୁଦ୍ଧିଂ ସମାଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଚ ମେ ସମନ୍ଯୁ- ରୁଦ୍ଧୂଯତେ ପ୍ରାଣପତିଃ ଶରୀରେ
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ; ଶିକାର ଏପରି ଯଥେଷ୍ଟ। ମୋ ମନ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଜଳିଉଠିଛି। ମୋ ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ଶରୀର ଭିତରେ ଅସ୍ତିର ହେଉଛି।
ସରଃ ସୁପର୍ଣନ ହୃତୋରଗେନ୍ଦ୍ର- ମରାଜକଂ ରାଷ୍ଟ୍ରମିଵେହ ଶାନ୍ତମ୍। ଏଵଂଵିଧଂ ମେ ପ୍ରତିଭାତି କାମ୍ଯକଂ ଶୌଣ୍ଡୈର୍ଯଥା ପୀତସୁରଶ୍ଚ କୁମ୍ଭଃ
ଏହି ଝିଲି ଏବଂ ନଗ ରହିଥିବା ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ ଓ ସର୍ପ ନଥିବାରୁ, ରାଜା ନଥିବା ରାଜ୍ୟ ଭଳି ଶୂନ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ଏଭଳି ମୋତେ କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେପରି ଶୂରମାନେ ମଦର କୁମ୍ଭ ଖାଲି କରିଦେଇଛନ୍ତି।
ତେ ସୈନ୍ଧଵୈରଗ୍ନ୍ଯନିଲୋଗ୍ରଵେଗୈ- ର୍ମହାଜଵୈର୍ଵାଜିଭିରୁହ୍ଯମାନାଃ। ଯୁକ୍ତୈର୍ବୃହଦ୍ଭିଃ ସୁରଥୈର୍ନୃଵୀରା- ସ୍ତଦାଶ୍ରମାଯାଭିମୁଖା ବଭୂଵୁଃ
ସେହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଅଗ୍ନି, ପବନ ଓ ତଡିତ୍ର ଦ୍ରୁତିରେ ଦୌଡୁଥିବା ବଡ଼ ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡା ଜୋଡାଯାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଗୋମାଯୁରନଲ୍ପଘୋଷୋ ନିଵର୍ତତାଂ ଵାମମୁପେତ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵମ୍। ପ୍ରଵ୍ଯାହରତ୍ତତ୍ପ୍ରଵିମୃଶ୍ଯ ରାଜା ପ୍ରୋଵାଚ ଭୀମଂ ଚ ଧନଂଜଯଂ ଚ
ସେମାନେ ଫେରିବା ସମୟରେ, ଏକ ଶିଆଳ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି ସେମାନଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସିଲା। ରାଜା ଏହାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି, ଭୀମ ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଥା ଵଦତ୍ଯେପ ଵିହୀନଯୋନିଃ ସାଲାଵୃକୋଵାମମୁପେତ୍ଯ ପାର୍ସ୍ଵମ୍। ସୁଵ୍ଯକ୍ତମସ୍ମାନଵମତ୍ଯ ପାପୈଃ କୃତୋଽଭିମର୍ଦଃ କୁରୁଭିଃ ପ୍ରସହ୍ଯ
ଯେପରି ଏହି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ଶିଆଳ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସି ହୁଁକାର ଦେଉଛି, ସେପରି କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମେଠାରେ ଖୋଲାମେଲା ଅପମାନ ଓ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି।
ଏତ୍ଯାଥ ତେ ତଦ୍ଵନମାଵିଶନ୍ତୋ ମହତ୍ଯରଣ୍ଯେ ମୃଗଯାଂ ଚରିତ୍ଵା। ବାଲାମପଶ୍ଯନ୍ତ ତଦା ରୁଦନ୍ତୀଂ ଧାତ୍ରେଯିକାଂ ପ୍ରେଷ୍ଯଵଧୂଂ ପ୍ରିଯାଯାଃ
ଏପରି, ସେମାନେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ ଶିକାର କରିବା ପରେ, ଏକ ଯୁବତୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ—ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କର ଧାତ୍ରୀର ବୋହୁ।
ତାମିନ୍ଦ୍ରସେନସ୍ତ୍ଵରିତୋଽଭିସୃତ୍ଯ ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ତତୋଽଭ୍ଯଧାଵତ୍। ପ୍ରୋଵାଚ ଚୈନାଂ ଵଚନଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ଧାତ୍ରେଯିକାମାର୍ତତରସ୍ତଦାନୀମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରସେନା ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଉତରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡିଗଲେ; ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଧାତ୍ରୀର ବୋହୁକୁ ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କଚ୍ଚିତ୍ପରୈର୍ନାପକୃତଂ ଵନେଽସ୍ମିନ୍
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ କିଏ ତୁମକୁ କିଛି ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି କି?
ପର୍ଯାକୁଲା ସାଧୁ ସମୀକ୍ଷ୍ଯସୂତ- ମଭ୍ଯାପତନ୍ତଂ ଦ୍ରୁତମିନ୍ଦ୍ରସେନମ୍। ଉରୋ ଘ୍ନତୀ କଷ୍ଟତରଂ ତଦାନୀ- ମୁଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରଚୁକ୍ରୋଶ ହୃତେତି ଦେଵୀ
ଇନ୍ଦ୍ରସେନା ତୁରନ୍ତ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାଣୀ ଦୁଃଖରେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଚାପିଲେ ଓ ଉଚ୍ଚରେ କହିଲେ—'ସେ ନେଇଯାଇଛି!'
ଅନିନ୍ଦ୍ଯରୂପା ତୁ ଵିଶାଲନେତ୍ରା ଶରୀରତୁଲ୍ଯା କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାନାମ୍। `କେନାତ୍ମନାଶାଯ ଯଦାପନୀତା ଛିଦ୍ରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରପତ୍ନୀ
ଅପରାଧ ନଥିବା ରୂପ ଓ ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା, କୁରୁମାନଙ୍କ ସମାନ ଦେହ ଥିବା ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ—କିଏ ଅବସର ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନାଶ ପାଇଁ ନେଇଯାଇଛି?