ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସିନ୍ଧୁରାଜେନ ଵାକ୍ଯଂ ହୃଦଯକମ୍ପନମ୍। କୃଷ୍ଣା ତସ୍ମାଦପାକ୍ରାମଦ୍ଦେଶାତ୍ସଭ୍ରୁକୁଟୀମୁଖୀ
ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କର ଏହି ହୃଦୟ କମ୍ପାଇଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣା ଭୂକୁଟି ଦେଇ ମୁହଁ କରି, ସେଠାରୁ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଵମତ୍ଯାସ୍ଯ ତଦ୍ଵାଂକ୍ଯମାକ୍ଷିପ୍ଯ ଚ ସୁମଧ୍ଯମା। ମୈଵମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣା ଲଜ୍ଜସ୍ଵେତି ଚ ସୈନ୍ଧଵମ୍
ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଅବହେଳା କରି ଓ ତାକୁ ତିରସ୍କାର କରି, ସୁସ୍ଥଳୀ କୃଷ୍ଣା କହିଲେ, 'ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ', ଏବଂ ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ ହେବାକୁ କହିଲେ।
ସା କାଙ୍କ୍ଷମାଣା ଭର୍ତୃଣାମୁପଯାତମନିନ୍ଦିତା। ଵିଲମ୍ବଯାମାସ ପରଂ ଵାକ୍ଯୈର୍ଵାକ୍ଯାନି ଯୁଞ୍ଜତୀ
ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ଦୋଷହୀନା, ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ନୈଵଂ ଵଦ ମହାବାହୋ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ନ ଚ ମନ୍ଯସେ। ପାଣ୍ଡୂନାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵସା ଚୈଵ କନୀଯସୀ
ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ନ୍ୟାୟକୁ ଭାବିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେର ଛୋଟ ଭଉଣୀ।
ଦୁଶ୍ଶଲା ନାମ ତସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂ ଭର୍ତା ରାଜକୁଲୋଦ୍ଵହ। ମମ ଭ୍ରାତା ଚ ନ୍ଯାଯ୍ଯେନ ତ୍ଵଯା ରକ୍ଷ୍ଯା ମହାରଥ
ତାଙ୍କର ନାମ ଦୁଶ୍ଶଳା, ତୁମେ ରାଜବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ; ମୋ ଭାଇ, ମହାରଥୀ, ତୁମେ ନ୍ୟାୟରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଧର୍ମିଷ୍ଠାନାଂ କୁଲେ ଜାତୋ ନ ଧର୍ମଂ ତ୍ଵମଵେକ୍ଷସେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସିନ୍ଧୁରାଜୋଥ ଵାକ୍ଯମୁତ୍ତରମବ୍ରଵୀତ୍
ଧର୍ମିକ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଇ, ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ମନେ ରଖୁନାହାନ୍ତି; ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସିନ୍ଧୁରାଜ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରାଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମଂ ନ ଜାନୀଷେ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ରତ୍ନାନି ଚୈଵ ହି। ସାଧାରଣାନି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ତୁମେ ରାଜାଙ୍କର ନୀତି, ଜନନୀମାନେ ଓ ରତ୍ନ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ଅର୍ଥ ବୁଝିନାହାଁ। ଏହି ଜଗତରେ ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ, ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଏହି କଥା କହନ୍ତି।
ସ୍ଵସା ଚ ସ୍ଵସ୍ରିଯା ଚୈଵ ଭ୍ରାତୃଭାର୍ଯା ତଥୈଵ ଚ। ସୁଖଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ରାଜାନସ୍ତାଶ୍ଚ ତତ୍ର ନୃପୋଦ୍ଭଵାଃ
ଭଉଣୀ, ଜନନୀମାନେ ଓ ଭାଇଙ୍କର ଜନନୀମାନେ—ରାଜାମାନେ ଏମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ଵେଚ୍ଛାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହି ରାଜବଂଶର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରନ୍ତି।
ସରୋଷରାଗୋପହତେନ ଵଲ୍ଗୁନା ସରାଗନେତ୍ରେଣ ନତୋନ୍ନତଭ୍ରୁଵା। ମୁଖେନ ଵିସ୍ଫୂର୍ଯ ସୁଵୀରରାଷ୍ଟ୍ରପଂ ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜା ପୁନଃ
କ୍ରୋଧ ଓ ଆସକ୍ତିରେ ରଙ୍ଗିତ ମୁହଁ, ଆଗ୍ରହରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ଉଠିଯାଉଥିବା ଓ ଅବନତ ଭୃକୁତି ସହିତ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନି କଥା କହିଲା।
ଯଶସ୍ଵିନସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଵିଷାନ୍ମହାରଥା- ନଭିବ୍ରୁଵନ୍ମୂଢ ନ ଲଜ୍ଜସେ କଥମ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପାନ୍ନିରତାନ୍ସ୍ଵକର୍ମସୁ ସ୍ତିତାନ୍ସମୂହେଷ୍ଵପି ଯକ୍ଷରକ୍ଷସାମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ କେମିତି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଗୌରବଶାଳୀ, ବିଷ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ମହାବୀରମାନେ, ଦେବତା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛନ୍ତି?
ନ କିଂଚିଦାର୍ଯାଃ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପାପଂ ଵନେଚରଂଵା ଗୃହମେଧିନଂ ଵା। ତପସ୍ଵିନଂ ସଂପରିପୂର୍ଣଵିଦ୍ଯଂ ଭଜନ୍ତି ଚୈଵଂ ସୁନରାଃ ସୁଵୀର
ମହାନ ଲୋକମାନେ କେବେ ମନ୍ଦ କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ, ଚାହେଁ ତାଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ହୋଉ କି ଗୃହସ୍ଥ ହୋଉ। ଏମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତପସ୍ବୀମାନେ ଓ ସୁବୀରମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ତୁ ମନ୍ଯେ ତଵ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚି- ଦେତାଦୃଶେ କ୍ଷତ୍ରିଯସଂନିଵେଶେ। ଯସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ପାତାଲମୁଖେ ପତନ୍ତଂ ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରତିସଂହରେତ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ନାହିଁ, ଯିଏ ଆଜି ତୁମକୁ ହାତରେ ଧରି, ପାତାଳର ମୁହଁକୁ ପଡୁଥିବାବେଳେ ଫେରାଇପାରିବ।
ନାଗଂ ପ୍ରମିନ୍ନଂ ଗିରିକୂଟକଲ୍ପ- ମୁପତ୍ଯକାଂ ହୈମଵତୀଂ ଚରନ୍ତମ୍। ଦଣ୍ଡୀଵ ଯୂଥାଦପସେଧସି ତ୍ଵଂ ଯୋ ଜେତୁମାଶଂସସି ଧର୍ମରାଜମ୍
ତୁମେ ହିମାଳୟ ପାହାଡର ଶିଖର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀକୁ, ତାହାର ଦଳରୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦୂର କରିପାରିବ ନାହିଁ; ତଥାପି ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶା କରୁଛ।
ବାଲ୍ଯାତ୍ପ୍ରସୁପ୍ତସ୍ଯ ମହାବଲସ୍ଯ ସିଂହସ୍ ପକ୍ଷ୍ମାଣି ମୁଖାଲ୍ଲୁନାସି। ପଦା ସମାହତ୍ଯ ପଲାଯମାନଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ଯଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଭୀମସେନମ୍
ଶିଶୁ ଭାବରେ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଂହର ଶୋଇଥିବାବେଳେ ତାହାର ଚୁଆଁ ଉଠାଉଛ; ତୁମେ ପାଦରେ ମାରି ତାହାକୁ ଦୂର କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଭୀମସେନ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ତାହାକୁ ଦେଖିବ।
ମହାବଲଂ ଘୋରତରଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ଜାତଂ ହରିଂ ପର୍ଵତକନ୍ଦରେଷୁ। ପ୍ରସୁପ୍ତମୁଗ୍ରଂ ପ୍ରପଦେନ ହଂସି ଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧମାଯୋତ୍ସ୍ଯସି ଜିଷ୍ଣୁମୁଗ୍ରମ୍
ତୁମେ ପାହାଡର ଗୁହାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ଶିଂହକୁ ଶୋଇଥିବାବେଳେ ପାଦରେ ମାରୁଛ; ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡିବ।
କୃଷ୍ଣୋରଗୌ ତୀକ୍ଷ୍ଣମୁଖୌ ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵୌ ମତ୍ତଃ ପଦା କ୍ରାମସି ପୁଚ୍ଛଦେଶେ। ଯଃ ପାଣ୍ଡଵାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଭ୍ଯାଂ ଜଘନ୍ଯଜାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଯୁଯୁତ୍ସସେ ତ୍ଵମ୍
ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାପମାନଙ୍କର ପୁଛ ଉପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁ ଓ ଦୁଇ ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ମଦ ଭରା ପାଦ ଦେଇ ଚାଲୁଛ; ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ।
ଯଥା ଚ ଵେଣୁଃ କଦଲୀ ନଲୋ ଵା ଫଲନ୍ତ୍ଯଭାଵାଯ ନ ଭୂତଯେଽଽତ୍ମନଃ। ତଥୈଵ ମାଂ ତୈଃ ପରିରକ୍ଷ୍ଯମାଣା- ମାଦାସ୍ଯସେ କର୍କଟକୀଵ ଗର୍ଭମ୍
ଯେପରି ବାଁଶ, କଦଳୀ ଓ ଲଟସ୍ ଫଳ ଦେଇ ନିଜ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କର୍କଟ ଭଳି ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ସହ ନାଶ ପାଇବ।
ଜାନାମି କୃଷ୍ଣେ ଵିଦିତଂ ମମୈତ- ଦ୍ଯଥାଵିଧାସ୍ତେ ନରଦେଵପୁତ୍ରାଃ। ନ ତ୍ଵେଵମେତେନ ଵିଭୀଷଣେନ ଶକ୍ଯା ଵଯଂ ତ୍ରାସଯିତୁଂ ତ୍ଵଯାଽଦ୍ଯ
ମୁଁ ଜାଣିଛି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଏହି କଥା ଜାଣିଛ; ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଖାଲି ଭୟ ଦେବା କଥାରେ ଆମେ ଆଜି ଭୟିତ ହେବାକୁ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଵଯଂ ପୁନଃ ସପ୍ତଦଶେଷୁ କୃଷ୍ଣେ କୁଲେଷୁ ସର୍ଵେଽନଵମେଷୁ ଜାତାଃ। ଷଡ୍ଭ୍ଯୋ ଗୁଣେଭ୍ଯୋଽଭ୍ଯଧିକା ଵିହୀନା ନ୍ମନ୍ଯାମହେ ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାନ୍
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମେ ସପ୍ତଦଶ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, କୌଣସି ଅପମାନ ନାହିଁ। ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଛଅ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଭାବେ, କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ।
ସା କ୍ଷିପ୍ରମାତିଷ୍ଠ ଗଜଂ ରଥଂ ଵା ନ ଵାକ୍ଯମାତ୍ରେଣ ଵଯଂ ହି ଶକ୍ଯାଃ। ଆଶଂସ ଵା ତ୍ଵଂ କୃପଣଂ ଵଦନ୍ତୀ ସୌଵୀରରାଜସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରସାଦମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ କିମ୍ବା ରଥରେ ଚଢ଼; କାରଣ କଥା କହିଲେ ଆମେ ଜିତିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଚାହେଁ ତ, ସୌବୀର ରାଜାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଦୟା କରି କଥା କହ।
ମହାବଲା କିଂତ୍ଵିହ ଦୁର୍ବଲେଵ ସୌଵୀରରାଜସ୍ଯ ମତାଽହମସ୍ମି। ନାହଂ ପ୍ରମାଥାଦିହ ସଂପ୍ରତୀତା ସୌଵୀରରାଜଂ କୃପଣଂ ଵଦେଯମ୍
ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସୌବୀର ରାଜା ଏଠାରେ ମୋତେ ଦୁର୍ବଳ ଭାବେ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ଭାବରେ ଦୟା କରି ସୌବୀର ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିବାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନାହିଁ।
ଯସ୍ଯା ହି କୃଷ୍ଣୌ ପଦଵୀଂ ଚରେତାଂ ସମାସ୍ଥିତାଵେକରଥେ ସମେତୌ। ଇନ୍ଦ୍ରୋଽପିତାଂ ନାପହରେତ୍କଥଂଚି- ନ୍ମନୁଷ୍ଯମାତ୍ରଃ କୃପଣଃ କୁତୋଽନ୍ଯଃ
ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ରଥରେ ଏକାଠି ଚାଲିବେ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେହି ପଥ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି କିପରି ନେଇପାରିବ?
ଯଥା ଵିକୀଟୀ ପରଵୀରଘାତୀ ନିଘ୍ନନ୍ରଥସ୍ଥୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ମନାଂସି। ମଦନ୍ତରେ ତ୍ଵଦ୍ଧ୍ଵଜିନୀଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟା ଵକ୍ଷଂ ଦହନ୍ନଗ୍ନିରିଵୋଷ୍ଣଗେଷୁ
ଯେପରି ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବୀର ଶତ୍ରୁବୀରମାନେ ମାରି, ରଥରୁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମନକୁ ଭୟିତ କରେ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମର ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ତୁମର ଛାତିକୁ ତାପିତ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଜଳାଇଦେବି।
ଜନାର୍ଦନଃ ସାନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣିଵୀରୋ ମହେଷ୍ଵାସାଃ କେକଯାଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେ। ଏତେ ହି ସର୍ଵେ ମମ ରାଜପୁତ୍ରାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୂପାଃ ପଦଵୀଂ ଚରେଯୁଃ
ଜନାର୍ଦନ, ଆନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣି କୁଳର ବୀର, କେକୟ ରାଜବଂଶର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୋ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବେ।
ମୌର୍ଵୀଵିସୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁଘୋଷା ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାସ୍ତ୍ଵତିଵେଗଵନ୍ତଃ। ହସ୍ତଂ ସମାହତ୍ଯ ଧନଂଜଯସ୍ଯ ଭୀମାଃ ଶବ୍ଦଂ ଘୋରତରଂ ନଦନତି
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ତୀରଗୁଡିକ, ବଜ୍ର ଗୁଡିକ ଭଳି ଗଞ୍ଜାଇ ଶବ୍ଦ କରୁଛି, ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡି ହାତକୁ ଆଘାତ କରୁଛି, ଏହାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ଭୟାନକ ଭାବେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଛି।
ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାଂଶ୍ଚ ମହାଶରୌଘାନ୍ ପତଙ୍ଗସଙ୍ଘାନିଵ ଶୀଘ୍ରଵେଗାନ୍। ଯଦା ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ଯର୍ଜୁନଂ ଵୀର୍ଯଶାଲିନଂ ତଦା ସ୍ଵବୁଦ୍ଧିଂ ପ୍ରତିନିନ୍ଦିତାସି
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଯେଉଁଠି ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ବଡ଼ ତୀରର ବର୍ଷା ବେଗରେ ପତଙ୍ଗ ଦଳ ଭଳି ଉଡୁଛି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅପମାନ କରିବା।
ସଶଙ୍ଖଘୋଷଃ ସତଲତ୍ରଘୋଷୋ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ମୁହୁରୁଦ୍ଵହଂଶ୍ଚ। ଯଦା ଶରାନର୍ପଯିତା ତଵୋରସି ତଦା ମନସ୍ତେ କିମିଵାଭଵିଷ୍ଯତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଶଂଖ ଓ ରଥର ଚକ୍ର ଶବ୍ଦ ସହିତ, ପୁନିପୁନି ଧନୁ ଟାଣି ତୁମ ଛାତିକୁ ନିଶାନା କରି ତୀର ଛାଡିବାବେଳେ, ତୁମ ମନ କଣ ହେବ?
ଗଦାହସ୍ତଂ ଭୀମମଭିଦ୍ରଵନ୍ତଂ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରୌ ସଂପତନ୍ତୌ ଦିଶଶ୍ଚ। ଅମର୍ଷଜଂ କ୍ରୋଧଵିଷଂ ଵମନ୍ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚିରଂ ତାପମୁପୈଷ୍ଯସେଽଧମ
ଭୀମ ଗଦା ହାତରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆଗକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ଦୁଃଖରୁ ଜନ୍ମିଥିବା କ୍ରୋଧର ବିଷ ଛାଡୁଛନ୍ତି; ଏହା ଦେଖି ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବା, ଦୁଷ୍ଟ।
ଯଥା ଵାଽହଂ ନାତିଚରେ କଥଂଚି- ତ୍ପତୀନ୍ମହାର୍ହାନ୍ମନସାଽପିଜାତୁ। ତେନାଦ୍ଯ ସତ୍ଯେନ ଵଶୀକୃତଂତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟାସ୍ମି ପାର୍ଥୈଃ ପରିକୃଷ୍ଯମାଣମ୍
ମୁଁ କେବେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଉତ୍ତମ ପତିମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିନାହିଁ; ଏହି ସତ୍ୟ ଶପଥରେ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନେଉଥିବା ଦେଖିବି।
ନ ସଂଭ୍ରମଂ ଗନ୍ତୁମହଂ ହି ଶକ୍ଷ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ନୃଶଂସେନ ଵିକୃଷ୍ଯମାଣା। ସମାଗତାଽହଂ ହି କୁରୁପ୍ରଵୀରୈଃ ପୁନର୍ଵନଂ କାମ୍ଯକମାଗତାଽସ୍ମି
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ, ମୋତେ ଟାଣି ନେଉଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହେବିନାହିଁ; କାରଣ ମୁଁ କୁରୁମାନେଙ୍କ ସାଥିରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି, ଏବଂ ଏବେ ପୁନି କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛି।