ଅପି ତେ କୁଶଲଂ ରାଜନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ କୋଶେ ବଲେ ତଥା। କଚ୍ଚିଦେକଃ ଶିବୀନାଢ୍ଯାନ୍ସୌଵୀରାନ୍ସହ ସିନ୍ଧୁଭିଃ। ଅନୁତିଷ୍ଠସି ଧର୍ମେଣ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଦିତାସ୍ତ୍ଵଯା
ଓ ରାଜା, ତୁମର ରାଜ୍ୟ, ଧନଭଣ୍ଡାର ଓ ସେନାରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ତୁମେ ଏକା ଭାବରେ ଶିବି, ସୌବୀର, ସିନ୍ଧୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଜାଣିଛ, ସେମାନେ ଉପରେ ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ କରୁଛ କି?
କୌରଵ୍ଯଃ କୁଶଲୀ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅହଂ ଚ ଭ୍ରାତରଶ୍ଚାସ୍ଯ ଯାଂଶ୍ଚାନ୍ଯାନ୍ପରିପୃଚ୍ଛସି
କୌରବ ରାଜା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭଲ ଅଛନ୍ତି; ମୁଁ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଅଛନ୍ତି।
ପାଦ୍ଯଂ ପ୍ରତିଗୃହାଣେଦମାସନଂ ଚ ନୃପାତ୍ମଜ। ମୃଗାନ୍ଵିତା ମୃଗୀଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାତରାଶଂ ଦଦାନି ତେ
ଏହି ପାଦ୍ୟ ଓ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କର, ଓ ରାଜପୁତ୍ର; ମୁଁ ତୁମକୁ, ମୃଗ ଓ ମୃଗୀମାନେ ସହିତ, ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ଦେବି।
ଐଣେଯାନ୍ପୃଷତାନ୍ନ୍ଯଙ୍କୂନ୍ହରିଣାଞ୍ଶରଭାଞ୍ଶଶାନ୍। ଋକ୍ଷାଵ୍ରୁରୂଞ୍ଶମ୍ବରାଂଶ୍ଚ ଗଵଯାଂଶ୍ଚ ମୃଗାନ୍ବହୂନ୍
ଏଠାରେ ଏଣ୍ଡା, ଚିତ୍ରା, କଳା ହରିଣ, ଖରା, ଭୂକ, ଗବୟ, ଶମ୍ବର, ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଅଛନ୍ତି।
ଵରାହାମହିଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଯାଶ୍ଚାନ୍ଯା ମୃଗଜାତଯଃ। ପ୍ରଦାସ୍ଯତି ସ୍ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଟିରଃ
ବନ୍ଦର, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନେ—କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜେ ସବୁ ତୁମକୁ ଦେବେ।
କୁଶଲଂ ପ୍ରାତରାଶସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ମେ ଦିତ୍ସିତଂ ତ୍ଵଯା। ଏହି ମେ ରଥମାରୋହ ସୁଖମାପ୍ନୁହି କେଵଲମ୍
ତୁମେ ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସବୁ ଚାହିଁଛ, ସେମାନେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଆସ, ମୋ ରଥକୁ ଚଢ଼ିବା ଓ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।
ଗତଶ୍ରୀକାନ୍ହୃତରାଜ୍ଯାନ୍କୃପଣାନ୍ଗତଚେତସଃ। ଅରଣ୍ଯଵାସିନଃ ପାର୍ଥାନ୍ନାନୁରୋଦ୍ଧୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀ ଓ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ସମର୍ଥନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନୈଵ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଗତଶ୍ରୀକଂ ଭର୍ତାରମୁପଯୁଞ୍ଜତେ। ଯୁଞ୍ଜାନମନୁଯୁଞ୍ଜୀତ ନ ଶରିଯଃ ସଂକ୍ଷଯେ ଵସେତ୍
ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜନନୀ କେବେ ଶ୍ରୀ ହରାଇଥିବା ସ୍ୱାମୀକୁ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି; ଯଦି କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରିଯା ଵିହୀନା ରାଷ୍ଟ୍ରାଚ୍ଚ ଵିନଷ୍ଟାଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ। ଅଲଂ ତେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କ୍ଲେଶମୁପାସିତୁମ୍
ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ; ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ଦୁଃଖ ସହିବା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ତ୍ଯଜୈନାନ୍ମୁଖମାପ୍ନୁହି। ଅଖିଲାନ୍ସିନ୍ଧୁସୌଵୀରାନାପ୍ନୁହି ତ୍ଵଂ ମଯା ସହ
ଓ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ; ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ସହିତ ସିନ୍ଧୁ ଓ ସୌବୀର ରାଜ୍ୟ ସବୁ ପାଇବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସିନ୍ଧୁରାଜେନ ଵାକ୍ଯଂ ହୃଦଯକମ୍ପନମ୍। କୃଷ୍ଣା ତସ୍ମାଦପାକ୍ରାମଦ୍ଦେଶାତ୍ସଭ୍ରୁକୁଟୀମୁଖୀ
ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କର ଏହି ହୃଦୟ କମ୍ପାଇଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣା ଭୂକୁଟି ଦେଇ ମୁହଁ କରି, ସେଠାରୁ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଵମତ୍ଯାସ୍ଯ ତଦ୍ଵାଂକ୍ଯମାକ୍ଷିପ୍ଯ ଚ ସୁମଧ୍ଯମା। ମୈଵମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣା ଲଜ୍ଜସ୍ଵେତି ଚ ସୈନ୍ଧଵମ୍
ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଅବହେଳା କରି ଓ ତାକୁ ତିରସ୍କାର କରି, ସୁସ୍ଥଳୀ କୃଷ୍ଣା କହିଲେ, 'ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ', ଏବଂ ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ ହେବାକୁ କହିଲେ।
ସା କାଙ୍କ୍ଷମାଣା ଭର୍ତୃଣାମୁପଯାତମନିନ୍ଦିତା। ଵିଲମ୍ବଯାମାସ ପରଂ ଵାକ୍ଯୈର୍ଵାକ୍ଯାନି ଯୁଞ୍ଜତୀ
ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଆଶା କରୁଥିଲେ, ଦୋଷହୀନା, ତାଙ୍କର କଥାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ନୈଵଂ ଵଦ ମହାବାହୋ ନ୍ଯାଯ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ନ ଚ ମନ୍ଯସେ। ପାଣ୍ଡୂନାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଣାଂ ସ୍ଵସା ଚୈଵ କନୀଯସୀ
ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏପରି କଥା କହିବେ ନାହିଁ; ତୁମେ ନ୍ୟାୟକୁ ଭାବିନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେର ଛୋଟ ଭଉଣୀ।
ଦୁଶ୍ଶଲା ନାମ ତସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵଂ ଭର୍ତା ରାଜକୁଲୋଦ୍ଵହ। ମମ ଭ୍ରାତା ଚ ନ୍ଯାଯ୍ଯେନ ତ୍ଵଯା ରକ୍ଷ୍ଯା ମହାରଥ
ତାଙ୍କର ନାମ ଦୁଶ୍ଶଳା, ତୁମେ ରାଜବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ; ମୋ ଭାଇ, ମହାରଥୀ, ତୁମେ ନ୍ୟାୟରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଧର୍ମିଷ୍ଠାନାଂ କୁଲେ ଜାତୋ ନ ଧର୍ମଂ ତ୍ଵମଵେକ୍ଷସେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସିନ୍ଧୁରାଜୋଥ ଵାକ୍ଯମୁତ୍ତରମବ୍ରଵୀତ୍
ଧର୍ମିକ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଇ, ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ମନେ ରଖୁନାହାନ୍ତି; ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସିନ୍ଧୁରାଜ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରାଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମଂ ନ ଜାନୀଷେ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ରତ୍ନାନି ଚୈଵ ହି। ସାଧାରଣାନି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ
ତୁମେ ରାଜାଙ୍କର ନୀତି, ଜନନୀମାନେ ଓ ରତ୍ନ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ଅର୍ଥ ବୁଝିନାହାଁ। ଏହି ଜଗତରେ ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ, ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଏହି କଥା କହନ୍ତି।
ସ୍ଵସା ଚ ସ୍ଵସ୍ରିଯା ଚୈଵ ଭ୍ରାତୃଭାର୍ଯା ତଥୈଵ ଚ। ସୁଖଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ରାଜାନସ୍ତାଶ୍ଚ ତତ୍ର ନୃପୋଦ୍ଭଵାଃ
ଭଉଣୀ, ଜନନୀମାନେ ଓ ଭାଇଙ୍କର ଜନନୀମାନେ—ରାଜାମାନେ ଏମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ଵେଚ୍ଛାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହି ରାଜବଂଶର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରନ୍ତି।
ସରୋଷରାଗୋପହତେନ ଵଲ୍ଗୁନା ସରାଗନେତ୍ରେଣ ନତୋନ୍ନତଭ୍ରୁଵା। ମୁଖେନ ଵିସ୍ଫୂର୍ଯ ସୁଵୀରରାଷ୍ଟ୍ରପଂ ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜା ପୁନଃ
କ୍ରୋଧ ଓ ଆସକ୍ତିରେ ରଙ୍ଗିତ ମୁହଁ, ଆଗ୍ରହରେ ଜ୍ୱଳିଥିବା ଚକ୍ଷୁ, ଉଠିଯାଉଥିବା ଓ ଅବନତ ଭୃକୁତି ସହିତ, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନି କଥା କହିଲା।
ଯଶସ୍ଵିନସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଵିଷାନ୍ମହାରଥା- ନଭିବ୍ରୁଵନ୍ମୂଢ ନ ଲଜ୍ଜସେ କଥମ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପାନ୍ନିରତାନ୍ସ୍ଵକର୍ମସୁ ସ୍ତିତାନ୍ସମୂହେଷ୍ଵପି ଯକ୍ଷରକ୍ଷସାମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ କେମିତି ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଗୌରବଶାଳୀ, ବିଷ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ମହାବୀରମାନେ, ଦେବତା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଅଛନ୍ତି?
ନ କିଂଚିଦାର୍ଯାଃ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପାପଂ ଵନେଚରଂଵା ଗୃହମେଧିନଂ ଵା। ତପସ୍ଵିନଂ ସଂପରିପୂର୍ଣଵିଦ୍ଯଂ ଭଜନ୍ତି ଚୈଵଂ ସୁନରାଃ ସୁଵୀର
ମହାନ ଲୋକମାନେ କେବେ ମନ୍ଦ କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ, ଚାହେଁ ତାଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ହୋଉ କି ଗୃହସ୍ଥ ହୋଉ। ଏମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତପସ୍ବୀମାନେ ଓ ସୁବୀରମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଅହଂ ତୁ ମନ୍ଯେ ତଵ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚି- ଦେତାଦୃଶେ କ୍ଷତ୍ରିଯସଂନିଵେଶେ। ଯସ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ପାତାଲମୁଖେ ପତନ୍ତଂ ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରତିସଂହରେତ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ନାହିଁ, ଯିଏ ଆଜି ତୁମକୁ ହାତରେ ଧରି, ପାତାଳର ମୁହଁକୁ ପଡୁଥିବାବେଳେ ଫେରାଇପାରିବ।
ନାଗଂ ପ୍ରମିନ୍ନଂ ଗିରିକୂଟକଲ୍ପ- ମୁପତ୍ଯକାଂ ହୈମଵତୀଂ ଚରନ୍ତମ୍। ଦଣ୍ଡୀଵ ଯୂଥାଦପସେଧସି ତ୍ଵଂ ଯୋ ଜେତୁମାଶଂସସି ଧର୍ମରାଜମ୍
ତୁମେ ହିମାଳୟ ପାହାଡର ଶିଖର ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀକୁ, ତାହାର ଦଳରୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଦୂର କରିପାରିବ ନାହିଁ; ତଥାପି ତୁମେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶା କରୁଛ।
ବାଲ୍ଯାତ୍ପ୍ରସୁପ୍ତସ୍ଯ ମହାବଲସ୍ଯ ସିଂହସ୍ ପକ୍ଷ୍ମାଣି ମୁଖାଲ୍ଲୁନାସି। ପଦା ସମାହତ୍ଯ ପଲାଯମାନଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ଯଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଭୀମସେନମ୍
ଶିଶୁ ଭାବରେ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଂହର ଶୋଇଥିବାବେଳେ ତାହାର ଚୁଆଁ ଉଠାଉଛ; ତୁମେ ପାଦରେ ମାରି ତାହାକୁ ଦୂର କରିବା ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, କିନ୍ତୁ ଭୀମସେନ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ତାହାକୁ ଦେଖିବ।
ମହାବଲଂ ଘୋରତରଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ଜାତଂ ହରିଂ ପର୍ଵତକନ୍ଦରେଷୁ। ପ୍ରସୁପ୍ତମୁଗ୍ରଂ ପ୍ରପଦେନ ହଂସି ଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧମାଯୋତ୍ସ୍ଯସି ଜିଷ୍ଣୁମୁଗ୍ରମ୍
ତୁମେ ପାହାଡର ଗୁହାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ଶିଂହକୁ ଶୋଇଥିବାବେଳେ ପାଦରେ ମାରୁଛ; ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡିବ।
କୃଷ୍ଣୋରଗୌ ତୀକ୍ଷ୍ଣମୁଖୌ ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵୌ ମତ୍ତଃ ପଦା କ୍ରାମସି ପୁଚ୍ଛଦେଶେ। ଯଃ ପାଣ୍ଡଵାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମାଭ୍ଯାଂ ଜଘନ୍ଯଜାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଯୁଯୁତ୍ସସେ ତ୍ଵମ୍
ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାପମାନଙ୍କର ପୁଛ ଉପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁହଁ ଓ ଦୁଇ ଜିହ୍ୱା ଥିବା, ମଦ ଭରା ପାଦ ଦେଇ ଚାଲୁଛ; ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁଠୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ।
ଯଥା ଚ ଵେଣୁଃ କଦଲୀ ନଲୋ ଵା ଫଲନ୍ତ୍ଯଭାଵାଯ ନ ଭୂତଯେଽଽତ୍ମନଃ। ତଥୈଵ ମାଂ ତୈଃ ପରିରକ୍ଷ୍ଯମାଣା- ମାଦାସ୍ଯସେ କର୍କଟକୀଵ ଗର୍ଭମ୍
ଯେପରି ବାଁଶ, କଦଳୀ ଓ ଲଟସ୍ ଫଳ ଦେଇ ନିଜ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ତାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କର୍କଟ ଭଳି ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ସହ ନାଶ ପାଇବ।
ଜାନାମି କୃଷ୍ଣେ ଵିଦିତଂ ମମୈତ- ଦ୍ଯଥାଵିଧାସ୍ତେ ନରଦେଵପୁତ୍ରାଃ। ନ ତ୍ଵେଵମେତେନ ଵିଭୀଷଣେନ ଶକ୍ଯା ଵଯଂ ତ୍ରାସଯିତୁଂ ତ୍ଵଯାଽଦ୍ଯ
ମୁଁ ଜାଣିଛି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଏହି କଥା ଜାଣିଛ; ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ଜାଣିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଖାଲି ଭୟ ଦେବା କଥାରେ ଆମେ ଆଜି ଭୟିତ ହେବାକୁ ଦେଉ ନାହିଁ।
ଵଯଂ ପୁନଃ ସପ୍ତଦଶେଷୁ କୃଷ୍ଣେ କୁଲେଷୁ ସର୍ଵେଽନଵମେଷୁ ଜାତାଃ। ଷଡ୍ଭ୍ଯୋ ଗୁଣେଭ୍ଯୋଽଭ୍ଯଧିକା ଵିହୀନା ନ୍ମନ୍ଯାମହେ ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାନ୍
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଆମେ ସପ୍ତଦଶ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, କୌଣସି ଅପମାନ ନାହିଁ। ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଛଅ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଭାବେ, କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ।
ସା କ୍ଷିପ୍ରମାତିଷ୍ଠ ଗଜଂ ରଥଂ ଵା ନ ଵାକ୍ଯମାତ୍ରେଣ ଵଯଂ ହି ଶକ୍ଯାଃ। ଆଶଂସ ଵା ତ୍ଵଂ କୃପଣଂ ଵଦନ୍ତୀ ସୌଵୀରରାଜସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରସାଦମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ କିମ୍ବା ରଥରେ ଚଢ଼; କାରଣ କଥା କହିଲେ ଆମେ ଜିତିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଚାହେଁ ତ, ସୌବୀର ରାଜାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ ଦୟା କରି କଥା କହ।