ଏତୈଃ ସହାଯୈରୁପଯାତି ରାଜା ମରୁଦ୍ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ର ଇଵାଭିଗୁପ୍ତଃ। ଅଜାନତାଂ ଖ୍ଯାପଯ ନଃ ସୁକେଶି କସ୍ଯାସି ଭାର୍ଯା ଦୁହିତା ଚ କସ୍ଯ
ଏହି ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ ରାଜା ଆସୁଛନ୍ତି, ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ହେ ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ, ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହ, ତୁମେ କାହାର ଜନାଣି ଏବଂ କାହାର ଝିଅ?
ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଦ୍ରୌପଦୀ ରାଜପୁତ୍ରୀ ପୃଷ୍ଟା ଶିବୀନାଂ କପ୍ରଵରେଣ ତେନ। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ମନ୍ଦଂ ପ୍ରଵିମୁଚ୍ଯ ଶାଖାଂ ସଂଗୃହ୍ଣତୀ କୌଶିକମୁତ୍ତରୀଯମ୍
ତାପରେ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶିବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶାଖାକୁ ଛାଡି, ତାଙ୍କ କୌଶିକ ଉପରିବସ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଠା କଲେ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଽଭିଜାନାମି ନରେନଦ୍ରପୁତ୍ର ନ ମାଦୃଶୀ ତ୍ଵାମଭିଭାଷ୍ଟୁମର୍ହତି। ନ ତ୍ଵେହ ଵକ୍ତାଽସ୍ତି ତଵେହ ଵାକ୍ଯ- ମନ୍ଯୋ ନରୋ ଵାଽପ୍ଯଥଵାଽପି ନାରୀ
ବୁଝିବା ସାହାଯ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି, ରାଜପୁତ୍ର। ମୋପରି ଜଣେ ଜନାଣି ତୁମ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ—ନା ପୁରୁଷ, ନା ଜନାଣି।
ଏକା ହ୍ଯହଂ ସଂପ୍ରତି ତେନ ଵାଚଂ ଦଦାନି ଵୈ ଭଦ୍ର ନିବୋଧ ଚେଦମ୍। ଅହଂ ହ୍ଯରଣ୍ଯେକଥମେକମେକା ତ୍ଵାମାଲପେଯଂ ନିରତା ସ୍ଵଧର୍ମେ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକା, ତେଣୁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ଭଦ୍ର, ଶୁଣ। ମୁଁ ଏକା ଅଟୁଟ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବା ଜନାଣି, ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଥିଲେ କିପରି ତୁମ ସହ କଥା ହେବି?
ଜାନାମି ଚ ତ୍ଵାଂ ସୁରଥସ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଯଂ କୋଟିକାଶ୍ଯେତି ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। ତସ୍ମାଦହଂ ଶୈବ୍ଯ ତଥୈଵ ତୁଭ୍ଯ- ମାଖ୍ଯାମି ବନ୍ଧୂନ୍ପ୍ରଥିତଂ କୁଲଂ ଚ
ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ସୁରଥଙ୍କ ପୁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶିବି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ବନ୍ଧୁମାନେ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁଳ ବିଷୟରେ ସଠିକ କଥା କହିବି।
ଅପତ୍ଯମସ୍ମି ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ କୃଷ୍ଣେତି ମାଂ ଶୈବ୍ଯ ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। ସାଽହଂ ଵୃଣେ ପଞ୍ଚ ଜନାନ୍ପତିତ୍ଵେ ଯେ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଗତାଃ ଶ୍ରୁତାସ୍ତେ
ମୁଁ ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଲୋକେ ମୋତେ କୃଷ୍ଣା ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ମୁଁ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବସୁଥିବା ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନରମାନେଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ ମାଦ୍ର୍ଯାଶ୍ଚ ପୁତ୍ରୌ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରୌ। ତେ ମାଂ ନିଵେଶ୍ଯହ ଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵିବଜ୍ଯ ପାର୍ଥା ମୃଗଯାଂ ପ୍ରଯାତାଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ—ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚାରି ଦିଗକୁ ବାଣ୍ଟି ମୋତେ ଏଠାରେ ରଖି ଶିକାର ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରାଚୀଂ ରାଜା ଦକ୍ଷିଣାଂ ଭୀମସେନୋ ଜଯଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଯମଜାଵୁଦୀଚୀମ୍। ମନ୍ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ରଥସତ୍ତମାନାଂ କାଲୋ ବହୁଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଇହୋପଯାତୁମ୍
ରାଜା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ଭୀମସେନ ଦକ୍ଷିଣକୁ, ଯମଜ ଦୁଇ ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗଲେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ରଥଯୋଧ୍ୟମାନେ ଫେରିବା ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ସଂମାନିତା ଯାସ୍ଯଥ ତୈର୍ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିମୁଚ୍ଯ ଵାହାନଵରୋହଯଧ୍ଵମ୍। ପ୍ରିଯାତିଥିର୍ଧର୍ମସୁତୋ ମହାତ୍ମା ପ୍ରୀତୋ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଯୁପ୍ମାନ୍
ତମେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାମତା ଆଦର ପାଇବେ; ତମେ ଘୋଡାମାନେକୁ ଛାଡି ରଥରୁ ଅବତରିବା। ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମହାତ୍ମା, ତମକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେବେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି।
ଏତାଵଦୁକ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜା ସା ଶୈଵ୍ଯାତ୍ମଜଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୁଖୀ ପ୍ରତୀତା। ଵିଵେଶ ତାଂ ପର୍ଣଶାଲାଂ ପ୍ରଶସ୍ତାଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତେଷାମତିଥିସ୍ଵଧର୍ମମ୍
ଏପରି କହି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଏବଂ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ପର୍ଣ୍ଣଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅତିଥି ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି।
ତଥାଽଽସୀନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେଷୁ ରାଜସୁ ଭାରତ। `କୋଟିକାଶ୍ଯୋ ଜଗାମାଶୁ ସିନ୍ଧୁରାଜନିଵେଶନମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ହେ ଭାରତ, କୋଟିକାଶ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କ ଶିବିରକୁ ଗଲେ।
ଯଦୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଯା ସାର୍ଧଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରତ୍ଯଵେଦଯତ୍। କୋଟିକାଶ୍ଯଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୈବ୍ଯଂ ସୌଵୀରକୋଽବ୍ରଵୀତ୍
କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହ କହିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା କୋଟିକାଶ୍ୟ ଜଣାଇଲେ; କୋଟିକାଶ୍ୟଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ସୌବୀର ରାଜା ଶିବିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦା ଵାଚଂ ଵ୍ଯାହରନ୍ତ୍ଯାମସ୍ଯାଂ ମେ ରମତେ ମନଃ। ସୀମନ୍ତିନୀନାଂ ସୁଖ୍ଯାଯାଂ ଵିନିଵୃତ୍ତଃ କଥଂ ଭଵାନ୍
ସେ କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ମୋର ମନ ତାଙ୍କ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କ ସଂଗ ଛାଡି ଚାଲିଗଲା?
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯୋ ମେଽନ୍ଯା ଯଥା ଶାଖାମୃଗସ୍ତ୍ରିଯଃ। ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ମହାବାହୋ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଜନାଣିମାନେ ମୋତେ ଶାଖାମୃଗ ଜନାଣିମାନେ ପରି ଲାଗେ; ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେମାନେ କିଛି ନୁହେଁ। ମହାବାହୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଦର୍ଶନାଦେଵ ହି ମନସ୍ତଯା ମେଽପହୃତଂ ଭୃଶମ୍। ତାଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ କଲ୍ଯାଣୀଂ ଯଦି ସ୍ଯାଚ୍ଛୈବ୍ଯ ମାନୁଷୀ
କେବଳ ଦେଖିବାରେ ମୋର ମନ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ହରାଯାଇଛି। ହେ ଶିବି, ଯଦି ସେ ମାନବୀ ହେବେ, ତାହାଲେ ସେ ଭଲ ଜନାଣି ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ।
ଏଷା ଵୈ ଦ୍ରୌପଦୀ କୃଷ୍ଣା ରାଜପୁତ୍ରୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ମହିଷୀ ସଂମତା ଭୃଶମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦ୍ରୌପଦୀ, କୃଷ୍ଣା, ରାଜପୁତ୍ରୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧା। ସେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କର ରାଣୀ ଭାବେ ବହୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚୈଵ ପାର୍ଥାନାଂ ପ୍ରିଯା ବହୁମତା ସତୀ। ତଯା ସମେତ୍ଯ ସୌଵୀର ସୌଵୀରାଭିମୁଖୋ ଵ୍ରଜ
ସେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ। ହେ ସୌବୀର, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଉ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପଶ୍ଯାମି ଦ୍ରୌପଦୀମିତି। ପତିଃ ସୌଵୀରସିନ୍ଧୂନାଂ ଦୁଷ୍ଟଭାଵୋ ଜଯଦ୍ରଥଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସୌବୀର ଏବଂ ସିନ୍ଧୁମାନେର ମାଳିକ ଜୟଦ୍ରଥ, ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ନେଇ, 'ମୁଁ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଦେଖିବି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସିଂହଗୋଷ୍ଠଂ ଵୃକୋ ଯଥା। ଆତ୍ମନା ସପ୍ତମଃ କୃଷ୍ଣାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭୂକୁ ଶିଂହଙ୍କ ଦଳକୁ ଘୁସିଯାଏ; ତାପରେ, ନିଜର ସପ୍ତମ ପୁଅ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁଶଲଂ ତେ ଵରାରୋହେ ଭର୍ତାରସ୍ତେଽପ୍ଯନାମଯାଃ। ଯେଷାଂ କୁଶଲକାମାସି ତେଽପିକଚ୍ଚିଦନାମଯାଃ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଭଲ ଅଛ? ତୁମର ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି? ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଭଲରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି?
ଅପି ତେ କୁଶଲଂ ରାଜନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେ କୋଶେ ବଲେ ତଥା। କଚ୍ଚିଦେକଃ ଶିବୀନାଢ୍ଯାନ୍ସୌଵୀରାନ୍ସହ ସିନ୍ଧୁଭିଃ। ଅନୁତିଷ୍ଠସି ଧର୍ମେଣ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିଦିତାସ୍ତ୍ଵଯା
ଓ ରାଜା, ତୁମର ରାଜ୍ୟ, ଧନଭଣ୍ଡାର ଓ ସେନାରେ ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି କି? ତୁମେ ଏକା ଭାବରେ ଶିବି, ସୌବୀର, ସିନ୍ଧୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଜାଣିଛ, ସେମାନେ ଉପରେ ନ୍ୟାୟରେ ଶାସନ କରୁଛ କି?
କୌରଵ୍ଯଃ କୁଶଲୀ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅହଂ ଚ ଭ୍ରାତରଶ୍ଚାସ୍ଯ ଯାଂଶ୍ଚାନ୍ଯାନ୍ପରିପୃଚ୍ଛସି
କୌରବ ରାଜା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭଲ ଅଛନ୍ତି; ମୁଁ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଅଛନ୍ତି।
ପାଦ୍ଯଂ ପ୍ରତିଗୃହାଣେଦମାସନଂ ଚ ନୃପାତ୍ମଜ। ମୃଗାନ୍ଵିତା ମୃଗୀଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରାତରାଶଂ ଦଦାନି ତେ
ଏହି ପାଦ୍ୟ ଓ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କର, ଓ ରାଜପୁତ୍ର; ମୁଁ ତୁମକୁ, ମୃଗ ଓ ମୃଗୀମାନେ ସହିତ, ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ଦେବି।
ଐଣେଯାନ୍ପୃଷତାନ୍ନ୍ଯଙ୍କୂନ୍ହରିଣାଞ୍ଶରଭାଞ୍ଶଶାନ୍। ଋକ୍ଷାଵ୍ରୁରୂଞ୍ଶମ୍ବରାଂଶ୍ଚ ଗଵଯାଂଶ୍ଚ ମୃଗାନ୍ବହୂନ୍
ଏଠାରେ ଏଣ୍ଡା, ଚିତ୍ରା, କଳା ହରିଣ, ଖରା, ଭୂକ, ଗବୟ, ଶମ୍ବର, ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ଅଛନ୍ତି।
ଵରାହାମହିଷାଂଶ୍ଚୈଵ ଯାଶ୍ଚାନ୍ଯା ମୃଗଜାତଯଃ। ପ୍ରଦାସ୍ଯତି ସ୍ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଟିରଃ
ବନ୍ଦର, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନେ—କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିଜେ ସବୁ ତୁମକୁ ଦେବେ।
କୁଶଲଂ ପ୍ରାତରାଶସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ମେ ଦିତ୍ସିତଂ ତ୍ଵଯା। ଏହି ମେ ରଥମାରୋହ ସୁଖମାପ୍ନୁହି କେଵଲମ୍
ତୁମେ ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ସବୁ ଚାହିଁଛ, ସେମାନେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଆସ, ମୋ ରଥକୁ ଚଢ଼ିବା ଓ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର।
ଗତଶ୍ରୀକାନ୍ହୃତରାଜ୍ଯାନ୍କୃପଣାନ୍ଗତଚେତସଃ। ଅରଣ୍ଯଵାସିନଃ ପାର୍ଥାନ୍ନାନୁରୋଦ୍ଧୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀ ଓ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଛନ୍ତି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ସମର୍ଥନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନୈଵ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଗତଶ୍ରୀକଂ ଭର୍ତାରମୁପଯୁଞ୍ଜତେ। ଯୁଞ୍ଜାନମନୁଯୁଞ୍ଜୀତ ନ ଶରିଯଃ ସଂକ୍ଷଯେ ଵସେତ୍
ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜନନୀ କେବେ ଶ୍ରୀ ହରାଇଥିବା ସ୍ୱାମୀକୁ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି; ଯଦି କରିଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ, କିନ୍ତୁ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରିଯା ଵିହୀନା ରାଷ୍ଟ୍ରାଚ୍ଚ ଵିନଷ୍ଟାଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ। ଅଲଂ ତେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କ୍ଲେଶମୁପାସିତୁମ୍
ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ; ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ଦୁଃଖ ସହିବା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ତ୍ଯଜୈନାନ୍ମୁଖମାପ୍ନୁହି। ଅଖିଲାନ୍ସିନ୍ଧୁସୌଵୀରାନାପ୍ନୁହି ତ୍ଵଂ ମଯା ସହ
ଓ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ; ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ସହିତ ସିନ୍ଧୁ ଓ ସୌବୀର ରାଜ୍ୟ ସବୁ ପାଇବ।