ଧାତୁର୍ଵିଧାତୁଃ ସଵିତୁର୍ଵିଭୋର୍ଵା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵା ତ୍ଵଂ ସଦନାତ୍ପ୍ରପନ୍ନା। ନ ହ୍ଯେଵ ନଃ ପୃଚ୍ଛସି ଯେ ଵଯଂ ସ୍ମ ନ ଚାପି ଜାନୀମ ତଵେହ ନାଥମ୍
ତୁମେ କି ଧାତୁ, ବିଧାତୁ, ସବିତା, ବିଭବ କିମ୍ବା ଶକ୍ରଙ୍କ ଘରରୁ ଆସିଛ ? ତୁମେ ଆମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁନାହାଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ତୁମର ରକ୍ଷକ କିଏ ତାହା ଜାଣିନାହିଁ ।
ଵଯଂ ହି ମାନଂ ତଵ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ ପୃଚ୍ଛାମ ଭଦ୍ରେପ୍ରଭଵଂ ପ୍ରଭୁଂ ଚ। ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ବନ୍ଧୂଂଶ୍ଚ ପତିଂ କୁଲଂ ଚ ଜାତିଂ ଚ ଯଚ୍ଚେଗହ କରୋଷି କାର୍ଯମ୍
ଆମେ ତୁମର ଆଦର ବଢ଼ାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଭଦ୍ରେ, ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ । ଦୟାକରି ତୁମର ବନ୍ଧୁ, ପତି, କୁଳ, ଜାତି ଓ ଏଠି କଣ କାମ କରୁଛ, ସେସବୁ କହ ।
ଅହଂ ତୁ ରାଜ୍ଞଃ ସୁରଥସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଯଂ କୋଟିକାଶ୍ଯେତି ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। `ଵଶ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ସତ୍ଯରତିର୍ଵରୋରୁ ଵୃଦ୍ଧୋପସେଵୀ ଗୁରୁପୂଜକଶ୍ଚ
ମୁଁ ରାଜା ସୁରଥଙ୍କ ପୁଅ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି । ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସେବା କରେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଓ ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ଜଣେ ।
ଅସୌ ତୁ ଯସ୍ତିଷ୍ଠତିକାଞ୍ଚନାଙ୍ଗେ ତଥେ ହୁତୋଽଗ୍ନିଶ୍ଚଯନେ ଯଥୈଵ। ତରିଗର୍ତରାଜଃ କମଲାଯତାକ୍ଷଃ କ୍ଷେମଂକରୋ ନାମ ସ ଏଷ ଵୀରଃ
ଏହି ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରେ ଜ୍ଵଳିଥାଏ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତରିଗର୍ତ୍ତରାଜ କମଳାୟତାକ୍ଷ, କ୍ଷେମଙ୍କର ନାମକ ଏହି ବୀର ।
ଅସ୍ମାତ୍ପରସ୍ତ୍ଵେଷ ମହାଧନୁଷ୍ମା- ନ୍ପୁତ୍ରଃ କୁଲିନ୍ଦାଧିପତେର୍ଵରିଷ୍ଠଃ। ନିରୀକ୍ଷତେ ତ୍ଵାଂ ଵିପୁଲାଯତାକ୍ଷଃ ସୁପୁଷ୍ପିତଃ ପର୍ଵତଵାସନିତ୍ଯଃ
ତାଙ୍କ ପରେ ଅଛନ୍ତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, କୁଲିନ୍ଦ ଅଧିପତିଙ୍କ ପୁଅ, ବିଶିଷ୍ଟ, ବଡ଼ ଦୀର୍ଘ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସଦା ପୁଷ୍ପିତ ପାହାଡରେ ବସୁଥିବା, ତୁମକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଛି ।
ଅସୌ ତୁ ଯଃ ପୁଷ୍କରିଣୀସମୀପେ ଶ୍ଯାମୋ ଯୁଵା ତିଷ୍ଠତି ଦର୍ଶନୀଯଃ। ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁରାଜଃ ସୁବଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସ ଏଵ ହନ୍ତା ଦ୍ଵିଷତାଂ ସୁଗାତ୍ରି
ଏହି ଯିଏ ପୁଷ୍କରିଣୀ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଶ୍ୟାମ, ଯୁବା, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜା ସୁବଲଙ୍କ ପୁଅ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ହନ୍ତା, ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଜଣେ ।
ଯସ୍ଯାନୁଯାତ୍ରଂ ଧ୍ଵଜିନଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ସୌଵୀରକା ଦ୍ଵାଦଶରାଜପୁତ୍ରାଃ। ଶୋଣାଶ୍ଵଯୁକ୍ତେଷୁ ରଥେଷୁ ସର୍ଵେ ମସ୍ଵେଷୁ ଦୀପ୍ତା ଇଵ ଇଵ୍ଯଵାହାଃ
ତାଙ୍କ ସହ ସଉବୀର ଦ୍ୱାଦଶ ରାଜପୁତ୍ର ଧ୍ୱଜ ନେଇ ଯାଉଛନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ଲାଲ ଘୋଡା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି ।
ଅଙ୍ଗାରକଃ କୁଞ୍ଜରୋ ଗୁପ୍ତକଶ୍ଚ ଶ୍ରୁଂଜଯଃ ସଂଜଯସୁପ୍ରଵୃଦ୍ଧୌ। ପ୍ରଭଂକରୋଽଥ ଭ୍ରମରୋ ରଵିଶ୍ଚ ଶୂରଃ ପ୍ରତାପଃକୁହନଶ୍ଚ ନାମ
ଅଙ୍ଗାରକ, କୁଞ୍ଜର, ଗୁପ୍ତକ, ଶ୍ରୁଞ୍ଜୟ, ସଂଜୟ, ସୁପ୍ରବୃଦ୍ଧ, ପ୍ରଭଙ୍କର, ଭ୍ରମର, ରବି, ଶୂର, ପ୍ରତାପ, କୁହନା ନାମରେ ।
ଯଂ ଷଟ୍ସହସ୍ରା ରଥିନୋଽନୁଯାନ୍ତି ନାଗା ହଯାଶ୍ଚୈଵ ପଦାତିନଶ୍ଚ। ଜଯଦ୍ରଥୋ ନାମ ଯଦି ଶ୍ରୁତସ୍ତେ ସୌଵୀରରାଜଃ ସୁଭଗେ ସ ଏଷଃ
ଏହାଙ୍କୁ ଛଅ ହଜାର ରଥୀ, ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ପଦାତି ସହ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି । ଯଦି ତୁମେ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ସଉବୀର ରାଜା ।
ତସ୍ଯାପରେ ଭ୍ରାତରୋଽଦୀନସତ୍ଵା ବଲାହକାନୀକଵିଦାରଣାଦ୍ଯାଃ। ସୌଵୀରଵୀରାଃ ପ୍ରଵରା ଯୁଵାନୋ ରାଜାନମେତେ ବଲିନୋଽନୁଯାନ୍ତି
ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଭାଇମାନେ, ନିର୍ଭୟ ମନ, ବଳାହକ ଓ ଅନୀକବିଦାରଣ ଆଦି, ସଉବୀରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁବା ବୀରମାନେ, ଏହି ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ।
ଏତୈଃ ସହାଯୈରୁପଯାତି ରାଜା ମରୁଦ୍ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ର ଇଵାଭିଗୁପ୍ତଃ। ଅଜାନତାଂ ଖ୍ଯାପଯ ନଃ ସୁକେଶି କସ୍ଯାସି ଭାର୍ଯା ଦୁହିତା ଚ କସ୍ଯ
ଏହି ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ ରାଜା ଆସୁଛନ୍ତି, ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ହେ ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ, ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହ, ତୁମେ କାହାର ଜନାଣି ଏବଂ କାହାର ଝିଅ?
ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଦ୍ରୌପଦୀ ରାଜପୁତ୍ରୀ ପୃଷ୍ଟା ଶିବୀନାଂ କପ୍ରଵରେଣ ତେନ। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ମନ୍ଦଂ ପ୍ରଵିମୁଚ୍ଯ ଶାଖାଂ ସଂଗୃହ୍ଣତୀ କୌଶିକମୁତ୍ତରୀଯମ୍
ତାପରେ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶିବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶାଖାକୁ ଛାଡି, ତାଙ୍କ କୌଶିକ ଉପରିବସ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଠା କଲେ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଽଭିଜାନାମି ନରେନଦ୍ରପୁତ୍ର ନ ମାଦୃଶୀ ତ୍ଵାମଭିଭାଷ୍ଟୁମର୍ହତି। ନ ତ୍ଵେହ ଵକ୍ତାଽସ୍ତି ତଵେହ ଵାକ୍ଯ- ମନ୍ଯୋ ନରୋ ଵାଽପ୍ଯଥଵାଽପି ନାରୀ
ବୁଝିବା ସାହାଯ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି, ରାଜପୁତ୍ର। ମୋପରି ଜଣେ ଜନାଣି ତୁମ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ—ନା ପୁରୁଷ, ନା ଜନାଣି।
ଏକା ହ୍ଯହଂ ସଂପ୍ରତି ତେନ ଵାଚଂ ଦଦାନି ଵୈ ଭଦ୍ର ନିବୋଧ ଚେଦମ୍। ଅହଂ ହ୍ଯରଣ୍ଯେକଥମେକମେକା ତ୍ଵାମାଲପେଯଂ ନିରତା ସ୍ଵଧର୍ମେ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକା, ତେଣୁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ଭଦ୍ର, ଶୁଣ। ମୁଁ ଏକା ଅଟୁଟ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବା ଜନାଣି, ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଥିଲେ କିପରି ତୁମ ସହ କଥା ହେବି?
ଜାନାମି ଚ ତ୍ଵାଂ ସୁରଥସ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଯଂ କୋଟିକାଶ୍ଯେତି ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। ତସ୍ମାଦହଂ ଶୈବ୍ଯ ତଥୈଵ ତୁଭ୍ଯ- ମାଖ୍ଯାମି ବନ୍ଧୂନ୍ପ୍ରଥିତଂ କୁଲଂ ଚ
ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ସୁରଥଙ୍କ ପୁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶିବି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ବନ୍ଧୁମାନେ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁଳ ବିଷୟରେ ସଠିକ କଥା କହିବି।
ଅପତ୍ଯମସ୍ମି ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ କୃଷ୍ଣେତି ମାଂ ଶୈବ୍ଯ ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। ସାଽହଂ ଵୃଣେ ପଞ୍ଚ ଜନାନ୍ପତିତ୍ଵେ ଯେ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଗତାଃ ଶ୍ରୁତାସ୍ତେ
ମୁଁ ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଲୋକେ ମୋତେ କୃଷ୍ଣା ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ମୁଁ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବସୁଥିବା ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନରମାନେଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ ମାଦ୍ର୍ଯାଶ୍ଚ ପୁତ୍ରୌ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରୌ। ତେ ମାଂ ନିଵେଶ୍ଯହ ଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵିବଜ୍ଯ ପାର୍ଥା ମୃଗଯାଂ ପ୍ରଯାତାଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ—ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚାରି ଦିଗକୁ ବାଣ୍ଟି ମୋତେ ଏଠାରେ ରଖି ଶିକାର ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରାଚୀଂ ରାଜା ଦକ୍ଷିଣାଂ ଭୀମସେନୋ ଜଯଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଯମଜାଵୁଦୀଚୀମ୍। ମନ୍ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ରଥସତ୍ତମାନାଂ କାଲୋ ବହୁଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଇହୋପଯାତୁମ୍
ରାଜା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ଭୀମସେନ ଦକ୍ଷିଣକୁ, ଯମଜ ଦୁଇ ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗଲେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ରଥଯୋଧ୍ୟମାନେ ଫେରିବା ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ସଂମାନିତା ଯାସ୍ଯଥ ତୈର୍ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିମୁଚ୍ଯ ଵାହାନଵରୋହଯଧ୍ଵମ୍। ପ୍ରିଯାତିଥିର୍ଧର୍ମସୁତୋ ମହାତ୍ମା ପ୍ରୀତୋ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଯୁପ୍ମାନ୍
ତମେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାମତା ଆଦର ପାଇବେ; ତମେ ଘୋଡାମାନେକୁ ଛାଡି ରଥରୁ ଅବତରିବା। ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମହାତ୍ମା, ତମକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେବେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି।
ଏତାଵଦୁକ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜା ସା ଶୈଵ୍ଯାତ୍ମଜଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୁଖୀ ପ୍ରତୀତା। ଵିଵେଶ ତାଂ ପର୍ଣଶାଲାଂ ପ୍ରଶସ୍ତାଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତେଷାମତିଥିସ୍ଵଧର୍ମମ୍
ଏପରି କହି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଏବଂ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ପର୍ଣ୍ଣଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅତିଥି ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି।
ତଥାଽଽସୀନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେଷୁ ରାଜସୁ ଭାରତ। `କୋଟିକାଶ୍ଯୋ ଜଗାମାଶୁ ସିନ୍ଧୁରାଜନିଵେଶନମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ହେ ଭାରତ, କୋଟିକାଶ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କ ଶିବିରକୁ ଗଲେ।
ଯଦୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଯା ସାର୍ଧଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରତ୍ଯଵେଦଯତ୍। କୋଟିକାଶ୍ଯଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୈବ୍ଯଂ ସୌଵୀରକୋଽବ୍ରଵୀତ୍
କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସହ କହିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା କୋଟିକାଶ୍ୟ ଜଣାଇଲେ; କୋଟିକାଶ୍ୟଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ସୌବୀର ରାଜା ଶିବିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦା ଵାଚଂ ଵ୍ଯାହରନ୍ତ୍ଯାମସ୍ଯାଂ ମେ ରମତେ ମନଃ। ସୀମନ୍ତିନୀନାଂ ସୁଖ୍ଯାଯାଂ ଵିନିଵୃତ୍ତଃ କଥଂ ଭଵାନ୍
ସେ କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ମୋର ମନ ତାଙ୍କ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୁମେ କିପରି ତାଙ୍କ ସଂଗ ଛାଡି ଚାଲିଗଲା?
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ତ୍ରିଯୋ ମେଽନ୍ଯା ଯଥା ଶାଖାମୃଗସ୍ତ୍ରିଯଃ। ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ମହାବାହୋ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଜନାଣିମାନେ ମୋତେ ଶାଖାମୃଗ ଜନାଣିମାନେ ପରି ଲାଗେ; ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେମାନେ କିଛି ନୁହେଁ। ମହାବାହୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଦର୍ଶନାଦେଵ ହି ମନସ୍ତଯା ମେଽପହୃତଂ ଭୃଶମ୍। ତାଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ କଲ୍ଯାଣୀଂ ଯଦି ସ୍ଯାଚ୍ଛୈବ୍ଯ ମାନୁଷୀ
କେବଳ ଦେଖିବାରେ ମୋର ମନ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ହରାଯାଇଛି। ହେ ଶିବି, ଯଦି ସେ ମାନବୀ ହେବେ, ତାହାଲେ ସେ ଭଲ ଜନାଣି ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ।
ଏଷା ଵୈ ଦ୍ରୌପଦୀ କୃଷ୍ଣା ରାଜପୁତ୍ରୀ ଯଶସ୍ଵିନୀ। ପଞ୍ଚାନାଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ମହିଷୀ ସଂମତା ଭୃଶମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦ୍ରୌପଦୀ, କୃଷ୍ଣା, ରାଜପୁତ୍ରୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧା। ସେ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କର ରାଣୀ ଭାବେ ବହୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚୈଵ ପାର୍ଥାନାଂ ପ୍ରିଯା ବହୁମତା ସତୀ। ତଯା ସମେତ୍ଯ ସୌଵୀର ସୌଵୀରାଭିମୁଖୋ ଵ୍ରଜ
ସେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ। ହେ ସୌବୀର, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଉ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପଶ୍ଯାମି ଦ୍ରୌପଦୀମିତି। ପତିଃ ସୌଵୀରସିନ୍ଧୂନାଂ ଦୁଷ୍ଟଭାଵୋ ଜଯଦ୍ରଥଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସୌବୀର ଏବଂ ସିନ୍ଧୁମାନେର ମାଳିକ ଜୟଦ୍ରଥ, ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ନେଇ, 'ମୁଁ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଦେଖିବି' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସିଂହଗୋଷ୍ଠଂ ଵୃକୋ ଯଥା। ଆତ୍ମନା ସପ୍ତମଃ କୃଷ୍ଣାମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭୂକୁ ଶିଂହଙ୍କ ଦଳକୁ ଘୁସିଯାଏ; ତାପରେ, ନିଜର ସପ୍ତମ ପୁଅ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୁଶଲଂ ତେ ଵରାରୋହେ ଭର୍ତାରସ୍ତେଽପ୍ଯନାମଯାଃ। ଯେଷାଂ କୁଶଲକାମାସି ତେଽପିକଚ୍ଚିଦନାମଯାଃ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଭଲ ଅଛ? ତୁମର ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି? ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଭଲରେ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି?