ତଃ ସ ରାଜା ସିନ୍ଧୂନାଂ ଵାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରିର୍ଜଯଦ୍ରଥଃ। ଵିସ୍ମିତସ୍ତ୍ଵନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଦୁଷ୍ଟମାନସଃ
ତାପରେ, ସିନ୍ଧୁ ରାଜା ବାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରି ଜୟଦ୍ରଥ, ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ହିନ ରୂପ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଭରିଗଲେ।
ସ କୋଟିକାଶ୍ଯଂ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍କାମମୋହିତଃ। କସ୍ଯ ତ୍ଵେଷାଽନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ଯଦିଵାଽପିନ ମାନୁଷୀ
କାମ ଓ ମୋହରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘ଏହି ଅପରାଧ ହିନ ନାରୀ କିଏର? କିମ୍ବା ଏହି ମାନବୀ ନୁହେଁ କି?’
ଵିଵାହାର୍ଥୋ ନ ମେ କଶ୍ଚିଦିମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽତିମୁନ୍ଦରୀମ୍। ଏତାମେଵାହମାଦାଯ ଗମିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ଏତେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଜଣେ ଦେଖିଲେ ମୋ ପାଇଁ ବିବାହ କରିବାକୁ କେହି ଆସିନାହାନ୍ତି । ଏହି ଜଣେକୁ ନେଇ ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରିଯିବି ।
ଗଚ୍ଛ ଜାନୀହି ସୌମ୍ଯେମାଂ କସ୍ଯ ଵାଽତ୍ର କୁତୋପି ଵା। କିମର୍ଥମାଗତା ସୁଭ୍ରୂରିଦଂ କଷ୍ଟକିତଂ ଵନମ୍
ସୁମନ, ଯାଉ ଏହି ଜଣେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, କିଏଙ୍କ ହେବେ, କି ପାଇଁ ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ କଣ୍ଟକାରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି — ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ।
ଅପି ନାମ ଵରାରୋହା ମାମେଷା ଲୋକସୁନ୍ଦରୀ। ଭଜେଦଦ୍ଯାଯତାପାଙ୍ଗୀ ସୁଦତୀ ତନୁମଧ୍ଯମା
ଶାୟଦ ଏହି ସୁନ୍ଦର କଟି, ଲୋକମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଚାହିଁ ଦେଖୁଥିବା, ମନୋହର ଦନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର କଟି ଥିବା ଜଣେ ଆଜି ମୋତେ ଚୟନ କରିପାରିବେ ।
ଅପ୍ଯହଂ କୃତକାମଃ ସ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵରସ୍ରିଯମ୍। ଗଚ୍ଛଜାନୀହି କୋନ୍ଵସ୍ଯା ନାଥ ଇତ୍ଯେଵ କୋଟିକ
ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଜଣେକୁ ପାଇଲେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ । କୋଟିକା, ଯାଉ ଏହି ଜଣେଙ୍କ ରକ୍ଷକ କିଏ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ।
ସ କୋଟିକାଶ୍ଯସ୍ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀ। ଉପେତ୍ଯପପ୍ରଚ୍ଛ ତଦା କ୍ରୋଷ୍ଟା ଵ୍ଯାଘ୍ରଵଧୂମିଵ
କୋଟିକାଶ୍ୟ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରଥରୁ ଉତରି, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯେପରି ଶିଆଳ ଏକ ବାଘିଣୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଏ ।
କା ତ୍ଵଂ କଦମ୍ବସ୍ଯ ଵିନମ୍ଯ ଶାଖାଂ କିମାଶ୍ରମେ ତିଷ୍ଠସି ଶୋଭମାନା। ଦେଦୀପ୍ଯମାନାଽଗ୍ନିଶିଖେଵ ନକ୍ତଂ ଵ୍ଯାଧୂଯମାନା ପଵନେନ ସୂଭ୍ରୂଃ
ତୁମେ କିଏ, କଦମ ଗଛର ଡାଲି ଭାଙ୍ଗି ଏଠି ଆଶ୍ରମରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ରାତିରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଚମକୁଛ, ତୁମ ଶୁଭ୍ର ଭୂରୁ ବାତାସରେ ହେଲାଇଯାଉଛି ।
ଅତୀଵ ରୂପେଣ ସମନ୍ଵିତା ତ୍ଵଂ ନ ଚାପ୍ଯରଣ୍ଯେଷୁ ବିଭେଷି କିଂନୁ। ଦେଵୀ ନୁ ଯକ୍ଷୀ ଯଦିଦାନଵୀ ଵା ଵରାପ୍ସରା ଦୈତ୍ଯଵରାଙ୍ଗନା ଵା
ତୁମେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ, ତଥାପି ଏ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟ ନାହିଁ । ତୁମେ କି ଦେବୀ, ଯକ୍ଷୀ, ଦାନବୀ, ଦେବନାରୀ କିମ୍ବା ଦୈତ୍ୟର ମହିଳା ?
ଵପୁଷ୍ମତୀ ଵୋରଗରାଜକନ୍ଯା ଵନେଚରୀ ଵା କ୍ଷଣଦାଚରସ୍ତ୍ରୀ। ତ୍ଵଂ ଦେଵରାଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଯମସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରସ୍ଯ
ତୁମେ କି ଚମକୁଥିବା ନାଗରାଜ କନ୍ୟା, ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଜଣେ ମହିଳା, କିମ୍ବା ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଭୂତିନୀ ? ତୁମେ କି ଦେବରାଜ, ବରୁଣ, ଯମ, ସୋମ କିମ୍ବା ଧନେଶ୍ୱରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ?
ଧାତୁର୍ଵିଧାତୁଃ ସଵିତୁର୍ଵିଭୋର୍ଵା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଵା ତ୍ଵଂ ସଦନାତ୍ପ୍ରପନ୍ନା। ନ ହ୍ଯେଵ ନଃ ପୃଚ୍ଛସି ଯେ ଵଯଂ ସ୍ମ ନ ଚାପି ଜାନୀମ ତଵେହ ନାଥମ୍
ତୁମେ କି ଧାତୁ, ବିଧାତୁ, ସବିତା, ବିଭବ କିମ୍ବା ଶକ୍ରଙ୍କ ଘରରୁ ଆସିଛ ? ତୁମେ ଆମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁନାହାଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ତୁମର ରକ୍ଷକ କିଏ ତାହା ଜାଣିନାହିଁ ।
ଵଯଂ ହି ମାନଂ ତଵ ଵର୍ଧଯନ୍ତଃ ପୃଚ୍ଛାମ ଭଦ୍ରେପ୍ରଭଵଂ ପ୍ରଭୁଂ ଚ। ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ବନ୍ଧୂଂଶ୍ଚ ପତିଂ କୁଲଂ ଚ ଜାତିଂ ଚ ଯଚ୍ଚେଗହ କରୋଷି କାର୍ଯମ୍
ଆମେ ତୁମର ଆଦର ବଢ଼ାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଭଦ୍ରେ, ତୁମର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଭୁ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛୁ । ଦୟାକରି ତୁମର ବନ୍ଧୁ, ପତି, କୁଳ, ଜାତି ଓ ଏଠି କଣ କାମ କରୁଛ, ସେସବୁ କହ ।
ଅହଂ ତୁ ରାଜ୍ଞଃ ସୁରଥସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଯଂ କୋଟିକାଶ୍ଯେତି ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। `ଵଶ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ସତ୍ଯରତିର୍ଵରୋରୁ ଵୃଦ୍ଧୋପସେଵୀ ଗୁରୁପୂଜକଶ୍ଚ
ମୁଁ ରାଜା ସୁରଥଙ୍କ ପୁଅ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି । ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସେବା କରେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଓ ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା ଜଣେ ।
ଅସୌ ତୁ ଯସ୍ତିଷ୍ଠତିକାଞ୍ଚନାଙ୍ଗେ ତଥେ ହୁତୋଽଗ୍ନିଶ୍ଚଯନେ ଯଥୈଵ। ତରିଗର୍ତରାଜଃ କମଲାଯତାକ୍ଷଃ କ୍ଷେମଂକରୋ ନାମ ସ ଏଷ ଵୀରଃ
ଏହି ଯିଏ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ନେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରେ ଜ୍ଵଳିଥାଏ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତରିଗର୍ତ୍ତରାଜ କମଳାୟତାକ୍ଷ, କ୍ଷେମଙ୍କର ନାମକ ଏହି ବୀର ।
ଅସ୍ମାତ୍ପରସ୍ତ୍ଵେଷ ମହାଧନୁଷ୍ମା- ନ୍ପୁତ୍ରଃ କୁଲିନ୍ଦାଧିପତେର୍ଵରିଷ୍ଠଃ। ନିରୀକ୍ଷତେ ତ୍ଵାଂ ଵିପୁଲାଯତାକ୍ଷଃ ସୁପୁଷ୍ପିତଃ ପର୍ଵତଵାସନିତ୍ଯଃ
ତାଙ୍କ ପରେ ଅଛନ୍ତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, କୁଲିନ୍ଦ ଅଧିପତିଙ୍କ ପୁଅ, ବିଶିଷ୍ଟ, ବଡ଼ ଦୀର୍ଘ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସଦା ପୁଷ୍ପିତ ପାହାଡରେ ବସୁଥିବା, ତୁମକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଛି ।
ଅସୌ ତୁ ଯଃ ପୁଷ୍କରିଣୀସମୀପେ ଶ୍ଯାମୋ ଯୁଵା ତିଷ୍ଠତି ଦର୍ଶନୀଯଃ। ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁରାଜଃ ସୁବଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସ ଏଵ ହନ୍ତା ଦ୍ଵିଷତାଂ ସୁଗାତ୍ରି
ଏହି ଯିଏ ପୁଷ୍କରିଣୀ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଶ୍ୟାମ, ଯୁବା, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜା ସୁବଲଙ୍କ ପୁଅ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ହନ୍ତା, ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଜଣେ ।
ଯସ୍ଯାନୁଯାତ୍ରଂ ଧ୍ଵଜିନଃ ପ୍ରଯାନ୍ତି ସୌଵୀରକା ଦ୍ଵାଦଶରାଜପୁତ୍ରାଃ। ଶୋଣାଶ୍ଵଯୁକ୍ତେଷୁ ରଥେଷୁ ସର୍ଵେ ମସ୍ଵେଷୁ ଦୀପ୍ତା ଇଵ ଇଵ୍ଯଵାହାଃ
ତାଙ୍କ ସହ ସଉବୀର ଦ୍ୱାଦଶ ରାଜପୁତ୍ର ଧ୍ୱଜ ନେଇ ଯାଉଛନ୍ତି । ସମସ୍ତେ ଲାଲ ଘୋଡା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି, ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି ।
ଅଙ୍ଗାରକଃ କୁଞ୍ଜରୋ ଗୁପ୍ତକଶ୍ଚ ଶ୍ରୁଂଜଯଃ ସଂଜଯସୁପ୍ରଵୃଦ୍ଧୌ। ପ୍ରଭଂକରୋଽଥ ଭ୍ରମରୋ ରଵିଶ୍ଚ ଶୂରଃ ପ୍ରତାପଃକୁହନଶ୍ଚ ନାମ
ଅଙ୍ଗାରକ, କୁଞ୍ଜର, ଗୁପ୍ତକ, ଶ୍ରୁଞ୍ଜୟ, ସଂଜୟ, ସୁପ୍ରବୃଦ୍ଧ, ପ୍ରଭଙ୍କର, ଭ୍ରମର, ରବି, ଶୂର, ପ୍ରତାପ, କୁହନା ନାମରେ ।
ଯଂ ଷଟ୍ସହସ୍ରା ରଥିନୋଽନୁଯାନ୍ତି ନାଗା ହଯାଶ୍ଚୈଵ ପଦାତିନଶ୍ଚ। ଜଯଦ୍ରଥୋ ନାମ ଯଦି ଶ୍ରୁତସ୍ତେ ସୌଵୀରରାଜଃ ସୁଭଗେ ସ ଏଷଃ
ଏହାଙ୍କୁ ଛଅ ହଜାର ରଥୀ, ହାତୀ, ଘୋଡା ଓ ପଦାତି ସହ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି । ଯଦି ତୁମେ ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ, ଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ସଉବୀର ରାଜା ।
ତସ୍ଯାପରେ ଭ୍ରାତରୋଽଦୀନସତ୍ଵା ବଲାହକାନୀକଵିଦାରଣାଦ୍ଯାଃ। ସୌଵୀରଵୀରାଃ ପ୍ରଵରା ଯୁଵାନୋ ରାଜାନମେତେ ବଲିନୋଽନୁଯାନ୍ତି
ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଭାଇମାନେ, ନିର୍ଭୟ ମନ, ବଳାହକ ଓ ଅନୀକବିଦାରଣ ଆଦି, ସଉବୀରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁବା ବୀରମାନେ, ଏହି ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ।
ଏତୈଃ ସହାଯୈରୁପଯାତି ରାଜା ମରୁଦ୍ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ର ଇଵାଭିଗୁପ୍ତଃ। ଅଜାନତାଂ ଖ୍ଯାପଯ ନଃ ସୁକେଶି କସ୍ଯାସି ଭାର୍ଯା ଦୁହିତା ଚ କସ୍ଯ
ଏହି ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ ରାଜା ଆସୁଛନ୍ତି, ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ରକ୍ଷିତ ହୁଏ। ହେ ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ, ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହ, ତୁମେ କାହାର ଜନାଣି ଏବଂ କାହାର ଝିଅ?
ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଦ୍ରୌପଦୀ ରାଜପୁତ୍ରୀ ପୃଷ୍ଟା ଶିବୀନାଂ କପ୍ରଵରେଣ ତେନ। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ମନ୍ଦଂ ପ୍ରଵିମୁଚ୍ଯ ଶାଖାଂ ସଂଗୃହ୍ଣତୀ କୌଶିକମୁତ୍ତରୀଯମ୍
ତାପରେ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶିବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶାଖାକୁ ଛାଡି, ତାଙ୍କ କୌଶିକ ଉପରିବସ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଠା କଲେ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଽଭିଜାନାମି ନରେନଦ୍ରପୁତ୍ର ନ ମାଦୃଶୀ ତ୍ଵାମଭିଭାଷ୍ଟୁମର୍ହତି। ନ ତ୍ଵେହ ଵକ୍ତାଽସ୍ତି ତଵେହ ଵାକ୍ଯ- ମନ୍ଯୋ ନରୋ ଵାଽପ୍ଯଥଵାଽପି ନାରୀ
ବୁଝିବା ସାହାଯ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଛି, ରାଜପୁତ୍ର। ମୋପରି ଜଣେ ଜନାଣି ତୁମ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତୁମ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ—ନା ପୁରୁଷ, ନା ଜନାଣି।
ଏକା ହ୍ଯହଂ ସଂପ୍ରତି ତେନ ଵାଚଂ ଦଦାନି ଵୈ ଭଦ୍ର ନିବୋଧ ଚେଦମ୍। ଅହଂ ହ୍ଯରଣ୍ଯେକଥମେକମେକା ତ୍ଵାମାଲପେଯଂ ନିରତା ସ୍ଵଧର୍ମେ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକା, ତେଣୁ ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିବି, ହେ ଭଦ୍ର, ଶୁଣ। ମୁଁ ଏକା ଅଟୁଟ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିବା ଜନାଣି, ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ଥିଲେ କିପରି ତୁମ ସହ କଥା ହେବି?
ଜାନାମି ଚ ତ୍ଵାଂ ସୁରଥସ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଯଂ କୋଟିକାଶ୍ଯେତି ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। ତସ୍ମାଦହଂ ଶୈବ୍ଯ ତଥୈଵ ତୁଭ୍ଯ- ମାଖ୍ଯାମି ବନ୍ଧୂନ୍ପ୍ରଥିତଂ କୁଲଂ ଚ
ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ସୁରଥଙ୍କ ପୁଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଶିବି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ବନ୍ଧୁମାନେ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁଳ ବିଷୟରେ ସଠିକ କଥା କହିବି।
ଅପତ୍ଯମସ୍ମି ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ କୃଷ୍ଣେତି ମାଂ ଶୈବ୍ଯ ଵିଦୁର୍ମନୁଷ୍ଯାଃ। ସାଽହଂ ଵୃଣେ ପଞ୍ଚ ଜନାନ୍ପତିତ୍ଵେ ଯେ ଖାଣ୍ଡଵପ୍ରସ୍ଥଗତାଃ ଶ୍ରୁତାସ୍ତେ
ମୁଁ ଡ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଲୋକେ ମୋତେ କୃଷ୍ଣା ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି। ମୁଁ ଖାଣ୍ଡବପ୍ରସ୍ଥରେ ବସୁଥିବା ପାଞ୍ଚ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନରମାନେଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚୟନ କରିଛି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ ମାଦ୍ର୍ଯାଶ୍ଚ ପୁତ୍ରୌ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରୌ। ତେ ମାଂ ନିଵେଶ୍ଯହ ଦିଶଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵିବଜ୍ଯ ପାର୍ଥା ମୃଗଯାଂ ପ୍ରଯାତାଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ—ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଚାରି ଦିଗକୁ ବାଣ୍ଟି ମୋତେ ଏଠାରେ ରଖି ଶିକାର ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରାଚୀଂ ରାଜା ଦକ୍ଷିଣାଂ ଭୀମସେନୋ ଜଯଃ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଯମଜାଵୁଦୀଚୀମ୍। ମନ୍ଯେ ତୁ ତେଷାଂ ରଥସତ୍ତମାନାଂ କାଲୋ ବହୁଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଇହୋପଯାତୁମ୍
ରାଜା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ଭୀମସେନ ଦକ୍ଷିଣକୁ, ଯମଜ ଦୁଇ ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗଲେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ରଥଯୋଧ୍ୟମାନେ ଫେରିବା ପାଇଁ ବହୁ ସମୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ସଂମାନିତା ଯାସ୍ଯଥ ତୈର୍ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିମୁଚ୍ଯ ଵାହାନଵରୋହଯଧ୍ଵମ୍। ପ୍ରିଯାତିଥିର୍ଧର୍ମସୁତୋ ମହାତ୍ମା ପ୍ରୀତୋ ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଯୁପ୍ମାନ୍
ତମେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇଚ୍ଛାମତା ଆଦର ପାଇବେ; ତମେ ଘୋଡାମାନେକୁ ଛାଡି ରଥରୁ ଅବତରିବା। ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମହାତ୍ମା, ତମକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେବେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି।
ଏତାଵଦୁକ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜା ସା ଶୈଵ୍ଯାତ୍ମଜଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୁଖୀ ପ୍ରତୀତା। ଵିଵେଶ ତାଂ ପର୍ଣଶାଲାଂ ପ୍ରଶସ୍ତାଂ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ତେଷାମତିଥିସ୍ଵଧର୍ମମ୍
ଏପରି କହି ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଏବଂ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ପର୍ଣ୍ଣଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅତିଥି ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି।