ନିଶୀଥେଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଚାକସ୍ମାଦସ୍ମାନ୍ସ ଚ୍ଛଲଯିଷ୍ଯତି। କଥଂ ଚ ନିସ୍ତରେମାସ୍ମାତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଦୈଵୋପସାଦିତାତ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସେ ଅଚିନ୍ତାତ୍ମକ ଭାବରେ ଆସି, ଆମକୁ ଠକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ; ଦୈବ ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ଏହି କଷ୍ଟରୁ ଆମେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇବା?
ଇତି ଚିନ୍ତାପରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଃଶ୍ଵସନ୍ତୋ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୀମାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଗତଃ
ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଥିବା, ବାରମ୍ବାର ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖି, ସମ୍ମାନିତ କୃଷ୍ଣ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଭଵତାମାପଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଋଷେଃ ପରମକୋପନାତ୍। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଚିନ୍ତିତଃ ପାର୍ଥା ଅହଂ ସତ୍ଵରମାଗତଃ
ମୁଁ ତୁମମାନେର ଦୁଃଖ, ଋଷିଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଜାଣି, ଶୀଘ୍ର ଆସିଛି।
ନ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେତସ୍ମାଦୃଷେର୍ଦୁର୍ଵାସସୋଽଲ୍ପକମ୍। ତେଜସା ଭଵତାଂ ଭୀତଃ ପୂର୍ଵମେଵ ପଲାଯିତଃ
ଦୁର୍ବାସା ଋଷିଠାରୁ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ; ତୁମମାନେର ଶକ୍ତିରେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ଏହିଠାରୁ ପଳାଇଯାଇଛି।
ଧର୍ମନିତ୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ କେଚିନ୍ନ ତେ ସୀଦନ୍ତି କର୍ହିଚିତ୍। ଆପୃଚ୍ଛେ ଵୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ନିଯତଂ ଭଦ୍ରମସ୍ତୁ ଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଭିତି ହୋଇନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ଯାଉଛି। ସବୁବେଳେ ତୁମମାନଙ୍କର ଭଲ ହେଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେରିତଂ କେଶଵସ୍ଯ ବଭୂଵୁଃ ସ୍ଵସ୍ଥାମାନସାଃ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତାଃ ପାର୍ଥାସ୍ତମୂଚୁର୍ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
କେଶବଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀ ଶାନ୍ତ ମନରେ ହେଲେ, ଦୁଃଖ ହିନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ନାଥେନ ଗୋଵିନ୍ଦ ଦୁସ୍ତରାମାପଦଂ ଵିଭୋ। ତୀର୍ଣାଃ ପ୍ଲଵମିଵାସାଦ୍ଯ ମଜ୍ଜମାନା ମହାର୍ଣଵେ
ଗୋବିନ୍ଦ, ତୁମେ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେବାରୁ, ଆମେ ଏହି କଷ୍ଟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଛୁ। ବଡ଼ ସାଗରରେ ଡୁବୁଥିବା ଲୋକ ଜାହାଜ ପାଇଲେ ଯେପରି ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ, ସେପରି ଆମେ ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ରକ୍ଷିତ ହେଲୁ।
ସ୍ଵସ୍ତି ସାଧଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଇତ୍ଯାଜ୍ଞାତୋ ଯଯୌ ପୁରୀମ୍
‘ସୁସ୍ଥ ରହ, ଭଲ ହେଉ’ ବୋଲି ଅନୁମତି ଦେବା ପରେ, ସେ ଶହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚ ମହାଭାଗ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହିତାଃ ପ୍ରଭୋ। ଊଷୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସୋ ଵିହରନ୍ତୋ ଵନାଦ୍ଵନମ୍। ଇତି ତେଽଭିହିତଂ ରାଜନ୍ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋଽହମିହ ତ୍ଵଯା
ମହାଭାଗ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହ ଖୁସି ମନେ ରହି, ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁଞ୍ଚି ମଜା କରୁଥିଲେ। ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ମୁଁ ଏଠାରେ ସେ କଥା କହିଦେଲି।
ଏଵଂଵିଧାନ୍ଯଲୀକାନି ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ। ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ଵନସ୍ଥେଷୁ ପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ଵୃଥାଽଭଵନ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମନ୍ଦ ମନରେ ଯେପରି ଚତୁର୍ୟ ଚାଳ ଚାଲିଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବାବେଳେ, ସେଗୁଡିକ କିଛି ଫଳ ଦେଇନାହିଁ।
ତସ୍ମିନ୍ବହୁମୃଗେଽରଣ୍ଯେ ଅଟମାନା ମହାରଥାଃ। କାମ୍ଯକେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠା ଵିଜହ୍ଵୁସ୍ତେ ଯଥାମରାଃ
ଏହି ଅନେକ ପଶୁ ଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ମହାରଥୀ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କାମ୍ୟକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେବତାମାନେ ପରି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ପ୍ରେକ୍ଷମାଣା ବହୁଵିଧାନ୍ଵନୋଦ୍ଦେଶାନ୍ସମନ୍ତତଃ। ଯଥର୍ତୁକାଲରମ୍ଯାଶ୍ଚଵନରାଜୀଃ ସୁଷୁଷ୍ପିତାଃ
ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖୁଥିଲେ, ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ଫୁଲିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନେ ଦେଖି ମନ ହରିଥିଲେ।
ପାଣ୍ଡଵା ମୃଗଯାଶୀଲାଶ୍ଚରନ୍ତସ୍ତନ୍ମହଦ୍ଵନମ୍। ଵିଜହ୍ନରିନ୍ଦ୍ରପ୍ରିମାଃ କଂଚିତ୍କାଲମରିଂଦମାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶିକାରକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନ୍ଦ୍ର ପରି ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଦିନ ମଜା କରି ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଚତୁର୍ଦିଶମ୍। ମୃଗଯାଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରା ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥେ ପରତପାଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଚାରି ଦିଗରେ ଶିକାରକୁ ଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିଲେ।
ଦ୍ରୌପଦୀମାଶ୍ରମେ ନ୍ଯସ୍ ତୃଣବିନ୍ଦୋରନୁଜ୍ଞଯା। ମହର୍ଷେର୍ଦୀପ୍ତତପସୋ ଘୌମ୍ଯସ୍ଯ ଚ ପୁରୋଧସଃ
ସେମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଆଶ୍ରମରେ ରଖିଲେ, ତ୍ରଣବିନ୍ଦୁ ଋଷି ଓ ଘୌମ୍ୟ ପୁରୋହିତଙ୍କ ଅନୁମତିରେ।
ତସ୍ତୁ ରାଜା ସିଂଧୂନାଂ ଵାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରିର୍ମହାଯଶାଃ। ଵିଵାହକାମଃ ସାଲ୍ଵେଯାନ୍ପ୍ରଯାତଃ ସୋଽଭଵତ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ସିନ୍ଧୁ ରାଜା ବାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରି, ବିବାହ ଇଚ୍ଛାରେ, ସାଲ୍ବେୟ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ମହତା ପରିବର୍ହେଣ ରାଜଯୋଗ୍ଯେନ ସଂଵୃତଃ। ରାଜଭିର୍ବହୁଭିଃ ସାର୍ଧମୁପାଯାତ୍କାମ୍ଯକଂ ଚ ସଃ
ବଡ଼ ଦଳ ଓ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ସହିତ, ରାଜାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ଉପକରଣ ନେଇ, ସେ କାମ୍ୟକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ପ୍ରିଯାଂ ଭାର୍ଯାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ତିଷ୍ଠନ୍ତୀମାଶ୍ରମଦ୍ଵାରି ଦ୍ରୌପଦୀଂ ନିର୍ଜନେ ଵନେ
ସେଠାରେ, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଯଶସ୍ବିନୀ ଜଣେ ଭାର୍ଯା, ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଆଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଦେଖିଲେ।
ଵିଭ୍ରାଜମାନାଂ ଵପୁଷା ବିଭ୍ରତୀଂ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍। ଭ୍ରାଜଯନ୍ତୀଂ ଵନୋଦ୍ଦେଶଂ ନୀଲାଭ୍ରମିଵ ଵିଦ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଅତି ରୂପବତୀ, ଦେହରେ ଚମକ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ରୂପ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ନୀଳ ମେଘରେ ବିଜୁଳି ପରି।
ଅପ୍ସରା ଦେଵକନ୍ଯା ଵା ମାଯା ଵା ଦେଵନିର୍ମିତା। ଇତିକୃତ୍ଵାଞ୍ଜଲିଂ ସର୍ଵେ ଦଦୃଶୃସ୍ତାମନିନ୍ଦିତାମ୍
‘ଏହି ଅପ୍ସରା, ଦେବକନ୍ୟା, କିମ୍ବା ଦେବମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ମାୟା?’ ଭାବି, ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଅପରାଧ ହିନ।
ତଃ ସ ରାଜା ସିନ୍ଧୂନାଂ ଵାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରିର୍ଜଯଦ୍ରଥଃ। ଵିସ୍ମିତସ୍ତ୍ଵନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଦୁଷ୍ଟମାନସଃ
ତାପରେ, ସିନ୍ଧୁ ରାଜା ବାର୍ଧକ୍ଷତ୍ରି ଜୟଦ୍ରଥ, ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ହିନ ରୂପ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଭରିଗଲେ।
ସ କୋଟିକାଶ୍ଯଂ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍କାମମୋହିତଃ। କସ୍ଯ ତ୍ଵେଷାଽନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ଯଦିଵାଽପିନ ମାନୁଷୀ
କାମ ଓ ମୋହରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ କୋଟିକାଶ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ‘ଏହି ଅପରାଧ ହିନ ନାରୀ କିଏର? କିମ୍ବା ଏହି ମାନବୀ ନୁହେଁ କି?’
ଵିଵାହାର୍ଥୋ ନ ମେ କଶ୍ଚିଦିମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽତିମୁନ୍ଦରୀମ୍। ଏତାମେଵାହମାଦାଯ ଗମିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ଏତେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଜଣେ ଦେଖିଲେ ମୋ ପାଇଁ ବିବାହ କରିବାକୁ କେହି ଆସିନାହାନ୍ତି । ଏହି ଜଣେକୁ ନେଇ ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରିଯିବି ।
ଗଚ୍ଛ ଜାନୀହି ସୌମ୍ଯେମାଂ କସ୍ଯ ଵାଽତ୍ର କୁତୋପି ଵା। କିମର୍ଥମାଗତା ସୁଭ୍ରୂରିଦଂ କଷ୍ଟକିତଂ ଵନମ୍
ସୁମନ, ଯାଉ ଏହି ଜଣେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, କିଏଙ୍କ ହେବେ, କି ପାଇଁ ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ କଣ୍ଟକାରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି — ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ।
ଅପି ନାମ ଵରାରୋହା ମାମେଷା ଲୋକସୁନ୍ଦରୀ। ଭଜେଦଦ୍ଯାଯତାପାଙ୍ଗୀ ସୁଦତୀ ତନୁମଧ୍ଯମା
ଶାୟଦ ଏହି ସୁନ୍ଦର କଟି, ଲୋକମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଚାହିଁ ଦେଖୁଥିବା, ମନୋହର ଦନ୍ତ, ଶୁଭ୍ର କଟି ଥିବା ଜଣେ ଆଜି ମୋତେ ଚୟନ କରିପାରିବେ ।
ଅପ୍ଯହଂ କୃତକାମଃ ସ୍ଯାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵରସ୍ରିଯମ୍। ଗଚ୍ଛଜାନୀହି କୋନ୍ଵସ୍ଯା ନାଥ ଇତ୍ଯେଵ କୋଟିକ
ସମ୍ଭବତଃ ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଜଣେକୁ ପାଇଲେ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ । କୋଟିକା, ଯାଉ ଏହି ଜଣେଙ୍କ ରକ୍ଷକ କିଏ ତାହା ଜାଣିବାକୁ ।
ସ କୋଟିକାଶ୍ଯସ୍ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀ। ଉପେତ୍ଯପପ୍ରଚ୍ଛ ତଦା କ୍ରୋଷ୍ଟା ଵ୍ଯାଘ୍ରଵଧୂମିଵ
କୋଟିକାଶ୍ୟ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରଥରୁ ଉତରି, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯେପରି ଶିଆଳ ଏକ ବାଘିଣୀଙ୍କୁ ନିକଟ ଯାଏ ।
କା ତ୍ଵଂ କଦମ୍ବସ୍ଯ ଵିନମ୍ଯ ଶାଖାଂ କିମାଶ୍ରମେ ତିଷ୍ଠସି ଶୋଭମାନା। ଦେଦୀପ୍ଯମାନାଽଗ୍ନିଶିଖେଵ ନକ୍ତଂ ଵ୍ଯାଧୂଯମାନା ପଵନେନ ସୂଭ୍ରୂଃ
ତୁମେ କିଏ, କଦମ ଗଛର ଡାଲି ଭାଙ୍ଗି ଏଠି ଆଶ୍ରମରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ରାତିରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଚମକୁଛ, ତୁମ ଶୁଭ୍ର ଭୂରୁ ବାତାସରେ ହେଲାଇଯାଉଛି ।
ଅତୀଵ ରୂପେଣ ସମନ୍ଵିତା ତ୍ଵଂ ନ ଚାପ୍ଯରଣ୍ଯେଷୁ ବିଭେଷି କିଂନୁ। ଦେଵୀ ନୁ ଯକ୍ଷୀ ଯଦିଦାନଵୀ ଵା ଵରାପ୍ସରା ଦୈତ୍ଯଵରାଙ୍ଗନା ଵା
ତୁମେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ, ତଥାପି ଏ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟ ନାହିଁ । ତୁମେ କି ଦେବୀ, ଯକ୍ଷୀ, ଦାନବୀ, ଦେବନାରୀ କିମ୍ବା ଦୈତ୍ୟର ମହିଳା ?
ଵପୁଷ୍ମତୀ ଵୋରଗରାଜକନ୍ଯା ଵନେଚରୀ ଵା କ୍ଷଣଦାଚରସ୍ତ୍ରୀ। ତ୍ଵଂ ଦେଵରାଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଯମସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରସ୍ଯ
ତୁମେ କି ଚମକୁଥିବା ନାଗରାଜ କନ୍ୟା, ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଜଣେ ମହିଳା, କିମ୍ବା ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଭୂତିନୀ ? ତୁମେ କି ଦେବରାଜ, ବରୁଣ, ଯମ, ସୋମ କିମ୍ବା ଧନେଶ୍ୱରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ?