ଆହାରପ୍ରଭଵାଃ ପ୍ରାଣା ମନୋ ଦୁର୍ନିଗ୍ରହଂ ଚଲମ୍। ମନସଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଚାପ୍ଯୈକାଗ୍ର୍ଯଂ ନିଶ୍ଚିତଂ ତପଃ
ଖାଦ୍ୟରୁ ପ୍ରାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ; ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଏକାଗ୍ରତା ହିଁ ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା।
ଶ୍ରମେଣୋପାର୍ଜିତଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ନ ଚ ଦୁଃଖେନ ଚେତସା। ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଵତା ସାଧୋ ଯଥାଵଦୁପପାଦିତମ୍
କଷ୍ଟରେ ଉପାର୍ଜିତ ଦେଇବାକୁ ମନରେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ; ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ତୁମେ ଠିକ୍ ଭାବରେ କରିଛ।
ପ୍ରୀତାଃ ସ୍ମୋଽନୁଗୃହୀତାଶ୍ଚ ସମେତ୍ଯ ଭଵତା ସହ। ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଭିଜଯୋ ଧୈର୍ଯଂ ସଂଵିଭାଗୋ ଦମଃ ଶମଃ। ଦଯା ସତ୍ଯଂ ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ତୁମ ସହିତ ମିଶି ଆମେ ଖୁସି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦିତ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ବଣ୍ଟନ, ଦମନ, ଶାନ୍ତି, ଦୟା, ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ—ସମସ୍ତ ତୁମରେ ବସିଛି।
ଲୋକାଃ ସମସ୍ତା ଧର୍ମେଣ ଧାର୍ଯନ୍ତେ ସଚରାଚରାଃ। ଧର୍ମୋପି ଧାର୍ଯତେ ଯେନ ଧୃତିଯୁକ୍ତ ତ୍ଵଯାଽଽତ୍ମନା
ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତ ଧର୍ମରେ ଟିକିଛି; ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଟିକିଛି।
ଵିଶୁଦ୍ଧସତ୍ଵସଂପନ୍ନୋ ନ ତ୍ଵଦନ୍ଯୋସ୍ତି କଶ୍ଚନ'। ଜିତାସ୍ତେ କର୍ମଭିର୍ଲୋକାଃ ପ୍ରାପ୍ତୋସି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ତୁମ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ; ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ଲୋକକୁ ଜିତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।
ଅହୋ ଦାନଂ ଵିଘୁଷ୍ଟଂ ତେ ସୁମହତ୍ସ୍ଵର୍ଗଵାସିଭିଃ। ସଶରୀରୋ ଭଵାନ୍ଗନ୍ତା ସ୍ଵର୍ଗଂ ସୁଚରିତଵ୍ରତ
ତୁମର ଦାନ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଉତ୍ତମ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ତୁମେ ଏହି ଦେହରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵଦତସ୍ତସ୍ଯ ତଦା ଦୁର୍ଵାସସୋ ମୁନେଃ। ଦେଵଦୂତୋ ଵିମାନେନ ମୁଦ୍ଗଲଂ ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ
ଏପରି ଦୁର୍ବାସା ମୁନି କହୁଥିବାବେଳେ, ଦେବଦୂତ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ନେଇ ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ।
ହଂସସାରସଯୁକ୍ତେନ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନା। କାମଗେନ ଵିଚିତ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଵତା ତଥା
ହଂସ ଓ ସାରସ ଯୋଗାଯୋଗି, କିଙ୍କିଣୀର ଝାଲାରେ ଶୋଭିତ, ଚମତ୍କାର ଓ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ମହକିଥିବା ଏହି ବିମାନ ଥିଲା।
ଉଵାଚ ଚୈନଂ ଵିପ୍ରର୍ଷିଂ ଵିମାନଂ କର୍ମଭିର୍ଜିତମ୍। ସମୁପାରୋହ ସଂସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରାପ୍ତୋସି ପରମାଂ ମୁନେ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ଚଢ଼, ଯାହା ତୁମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ହୋଇଛି। ମୁନି, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ।'
ତମେଵଂଵାଦିନମୃଷିର୍ଦେଵଦୂତମୁଵାଚ ହ। ଇଚ୍ଛାମି ଭଵତା ପ୍ରୋକ୍ତାନ୍ଗୁଣାନ୍ସ୍ଵର୍ଗନିଵାସିନାଂ
ଏଭଳି କଥା କହୁଥିବା ଦେବଦୂତଙ୍କୁ ଋଷି କହିଲେ, 'ମୁଁ ଚାହେଁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଗୁଣ ବିଶେଷ ଶୁଣିବାକୁ।'
କେ ଗୁଣାସ୍ତତ୍ରଵସତାଂ କିଂ ତପଃ କଶ୍ଚ ନିଶ୍ଚଯଃ। ସ୍ଵର୍ଗେ ତତ୍ରସୁଖଂ କିଂ ଚ ଦୋଷୋ ଵା ଦେଵଦୂତକ
ଏଠାରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର କଣ ଗୁଣ ଅଛି? ସେମାନେ କେମିତି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି ଏବଂ କେଉଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ରଖନ୍ତି? ସ୍ୱର୍ଗରେ କେମିତି ସୁଖ ମିଳେ, ଏବଂ କିଛି ଦୋଷ ଅଛି କି, ଦେବଦୂତ?
ସତାଂ ସାପ୍ତପଦଂ ମିତ୍ରମାହୁଃ ସନ୍ତଃ କୁଲୋଚିତାଃ। ମିତ୍ରତାଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାମହଂ ଵିଭୋ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି, ସାତଟି ପଦ ଏକାସাথে ଚଲିଲେ ମିତ୍ରତା ହୁଏ। ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଗୋତିର ଉପଯୁକ୍ତ କାମ କରନ୍ତି। ଆମର ମିତ୍ରତାକୁ ମନେରେ ରଖି, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ମହାନ।
ଯଦତ୍ର ତଥ୍ଯଂ ପଥ୍ଯଂ ଚ ତଦ୍ବ୍ରଵୀହ୍ଯଵିଚାରଯନ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା କରିଷ୍ଯାମି ଵ୍ଯଵସାଯଂ ଗିରା ତଵ
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟ ଏବଂ ଉପକାରୀ କଥା ଅଛି, ତୁମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କହ। ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ସେହିପରି କାମ କରିବି, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ।
ମହର୍ଷେଽକାର୍ଯବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗସୁଖମୁତ୍ତମମ୍। ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ପ୍ରତିପତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵିମୃଶସ୍ଯବୁଧୋ ଯଥା
ମହାର୍ଷି, ତୁମର ମନ କରିବାଯୋଗ୍ୟ କାମରେ ଲାଗିନାହିଁ। ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଯେତେବେଳେ ମିଳିଯାଏ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନେ ମନେ ଭାବି ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଉପରିଷ୍ଟାଦଯଂ ଲୋକୋ ଯୋଽଯଂ ସ୍ଵରିତି ସଂଜ୍ଞିତଃ। ଊର୍ଧ୍ଵଗଃ ସତ୍ପଥଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଦେଵଯାନଚରୋ ମୁନେ
ଉପରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠା ସଦା ସୁଧାର୍ମିକ ଓ ଦେବତାମାନେ ଯିବା ପଥ। ଏହିପଥ ସବୁବେଳେ ଉପରକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଓ ସତ୍ୟମୟ।
ନାତପ୍ତତପସଃ ପୁଂସୋ ନାମହାଯଜ୍ଞଯାଜିନଃ। ନାନୃତା ନାସ୍ତିକାଶ୍ଚୈଵ ତତ୍ରଗଚ୍ଛନ୍ତି ମୁଦ୍ଗଲ
ଯେମାନେ କେବେ ତପସ୍ୟା କରିନାହାନ୍ତି, ବଡ଼ ்ଯଜ୍ଞ କରିନାହାନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି କିମ୍ବା ଈଶ୍ୱରକୁ ନମାନନ୍ତି, ଏମାନେ, ମୁଦ୍ଗଳ, ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଧର୍ମାତ୍ମାନୋ ଜିତାତ୍ମାନଃ ଶାନ୍ତା ଦାନ୍ତା ଵିମତ୍ସରାଃ। ଦାନଧର୍ମରତାଃ ପୁଂସଃ ଶୂରାଶ୍ଚାହିତଲକ୍ଷଣାଃ
ଯେମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା, ଶାନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରିଥିବା, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା, ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ରତ, ଏବଂ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା ସାହସୀ, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ଯାନ୍ତି।
ତତ୍ରଗଚ୍ଛନ୍ତି ଧର୍ମାଗ୍ର୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ଶମଦମାତ୍ମକମ୍। ଲୋକାନ୍ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସଦ୍ଭିରାଚରିତାନ୍ନୃଭିଃ
ଯେମାନେ ଶାନ୍ତି ଓ ନିୟମ ରେ ଆତ୍ମାକୁ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କରିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକମାନେ ବସୁଥିବା ସେଉଁଠି ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଦେଵାଃ ସାଧ୍ଯାସ୍ତଥା ଵିଶ୍ଵେ ତଥୈଵ ଚ ମହର୍ଷଯଃ। ଯାମା ଧାମାଶ୍ଚ ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ, ସାଧ୍ୟମାନେ, ବିଶ୍ୱେଦେବମାନେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ, ଯମ ଓ ଧର୍ମମାନେ, ମୁଦ୍ଗଳଙ୍କ ବଂଶଜ, ଏହିପରି ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ବସୁଛନ୍ତି।
ଏଷାଂ ଦେଵନିକାଯାନାଂ ପୃଥକ୍ପୃଥଗନେକଶଃ। ଭାସ୍ଵନ୍ତଃ କାମସଂପନ୍ନା ଲୋକାସ୍ତେଜୋମଯାଃ ଶୁଭାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦେଶରେ, ଆଲୋକମୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ପରିବେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଚମକୁଛନ୍ତି।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରାଣି ଯୋଜନାନି ହିରଣ୍ମଯଃ। ମେରୁଃ ପର୍ଵତରାଡ୍ଯତ୍ରଦେଵୋଦ୍ଯାନାନି ମୁଦ୍ଗଲ
ମୁଦ୍ଗଳ, ସୁନାରେ ମଡ଼ିଥିବା ମେରୁ ପର୍ବତ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ତିରିସ୍ତି ହଜାର ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି।
ନନ୍ଦନାନ୍ଯତିରମ୍ଯାଣି ତତ୍ରୋଦ୍ଯାନାନି ମୁଦ୍ଗଲ। ସର୍ଵକାମଫଲୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ ଶୋଭିତାନି ସମନ୍ତତଃ
ମୁଦ୍ଗଳ, ସେଠାରେ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଫଳ ଧରିଥିବା ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ନନ୍ଦନାଦୀନି ପୁଣ୍ଯାନି ଵିହାରାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍। ନ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେ ନ ଗ୍ଲାନିର୍ନ ଶୀତୋଷ୍ଣେ ଭଯଂ ତଥା
ନନ୍ଦନ ଓ ଏପରି ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜେ ନିଜେ ଭଲ କାମ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଆନ୍ତି। ସେଠାରେ କେବେ ଭୁଖ ନାହିଁ, ପିପାସା ନାହିଁ, କ୍ଲାନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ତାପ କିମ୍ବା ଶୀତର ଭୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ବୀଭତ୍ସମଶୁଭଂ ଵାଽପି ରୋଗୋ ଵା ତତ୍ର କଶ୍ଚନ। ମନୋଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵତୋ ଗନ୍ଧାଃ ସୁଖସ୍ପର୍ଶାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଠାରେ କିଛି ଘୃଣାଜନକ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ରୋଗ ମଧ୍ୟ କେବେ ହୁଏନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସୁଗନ୍ଧ ଓ ସୁଖଦ ସ୍ପର୍ଶ ରହିଛି।
ଶବ୍ଦାଃ ଶ୍ରୁତିମନୋଗ୍ରାହ୍ଯାଃ ସର୍ଵତସ୍ତତ୍ରଵୈ ମୁନେ। ନ ଶୋକୋ ନ ଜରା ତତ୍ର ନାଯାସପରିଦେଵନେ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୁଣିବାକୁ ମନ ଓ କାନକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ଶବ୍ଦ ମିଳେ, ମୁନି। ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନାହିଁ, କ୍ଲେଶ କିମ୍ବା ଶୋକ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଈଦୃଶଃ ସ ମୁନେ ଲୋକଃ ସ୍ଵକର୍ମଫଲହେତୁକଃ। ସୁକୃତୈସ୍ତତ୍ରପୁରୁଷାଃ ସଂଭଵନ୍ତ୍ଯାତ୍ମକର୍ମଭିଃ
ଏହି ପରି ଲୋକ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରୁ ହୁଏ, ମୁନି। ନିଜ ଭଲ କାମ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ତୈଜସାନି ଶରୀରାଣି ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ରୋପପଦ୍ଯତାମ୍। କର୍ମଜାନ୍ଯେଵ ମୌଦ୍ଗଲ୍ଯ ନ ମାତୃପିତୃଜାନ୍ଯୁତ
ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହଗୁଡିକ କର୍ମର ଫଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ମୌଦ୍ଗଲ୍ୟ, ସେଗୁଡିକ ମା ଓ ପିତା ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ରନ ସଂସ୍ଵେଦୋ ନ ଦୌର୍ଗନ୍ଧ୍ଯଂ ପୁରୀଷଂ ମୂତ୍ରମେଵ ଚ। ତେଷାଂ ନ ଚ ରଜୋଵସ୍ତ୍ରଂ ବାଧତେ ତତ୍ରଵୈ ମୁନେ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ରଣ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଘମ ହୁଏନାହିଁ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ, ପଖାଳ କିମ୍ବା ପେଶାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁନି, ତାଙ୍କୁ ରଜସ୍ତ୍ରୀ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ ଦେଇନାହିଁ।
ନ ମ୍ଲାଯନ୍ତି ସ୍ରଜସ୍ତେଷାଂ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧା ମନୋରମାଃ। ସମୂହ୍ଯନ୍ତେ ଵିମାନୈଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନେଵଂଵିଧା ହି ତେ
ସେମାନଙ୍କ ମାଳା କେବେ ମୁର୍ଜାଏନାହିଁ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ମନୋହରତା ରହିଥାଏ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ବହି ଯାନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହିପରି ସେମାନେ।
ଈର୍ଷ୍ଯାଶୋକକ୍ଲମାପେତା ମୋହମାତ୍ସର୍ଯଵର୍ଜିତାଃ। ସୁଖଂ ସଂର୍ଗଜିତସ୍ତତ୍ରଵର୍ତଯନ୍ତେ ମହାମୁନେ
ସେମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା, ଦୁଃଖ, କ୍ଳାନ୍ତି ରହିତ, ମୋହ ଓ ମତ୍ସର ନାହିଁ; ମହାମୁନି, ସେମାନେ ସୁଖରେ ବସିଥାନ୍ତି।