ପ୍ରଵେଶଃ କ୍ରିଯତେ ରାଜନ୍ଯଥା ତେନ ପ୍ରଵର୍ତିତଃ। ଅପରେଦ୍ଯୁସ୍ତତସ୍ତସ୍ଯାଃ କ୍ରିଯତେଽତ୍ଯୁଚ୍ଛ୍ରଯୋ ନୃପୈଃ
ସେ ଯେପରି ଆରମ୍ଭ କଲେ, ରାଜାମାନେ ଏହି ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ପରଦିନ ରାଜାମାନେ ଏହି ଲାଠିକୁ ବଡ଼ ଉଚ୍ଚତାରେ ଉଠାନ୍ତି।
ଅଲଙ୍କୃତାଯା ପିଟକୈର୍ଗନ୍ଧମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭୂଷଣୈଃ। `ମାଲ୍ଯଦାମପରିକ୍ଷିପ୍ତାଂ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍କିଷ୍କୁସଂମିତାମ୍
ପିଠା, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ମାଳା ଓ ବନ୍ଧନୀରେ ଘେରାଯାଇଥିବା, ବତିସ ହାତ ଉଚ୍ଚ ଲାଠି।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ପିଟକେ ଚାପି ଦ୍ଵାଦଶାରତ୍ନିକୋଚ୍ଛ୍ରଯେ। ମହାରଜନଵାସାଂସି ପରିକ୍ଷିପ୍ଯ ଧ୍ଵଜୋତ୍ତମମ୍
ବାରଟି ହାତ ଉଚ୍ଚ ପିଠାରେ ଲାଠିକୁ ଉଠାଇ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମହାନ ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ରରେ ଧ୍ୱଜକୁ ଘେରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଵାସୋଭିରନ୍ନପାନୈଶ୍ଚ ପୂଜିତୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣର୍ଷଭୈଃ। ପୁଣ୍ଯାହଂ ଵାଚଯିତ୍ଵାଥ ଧ୍ଵଜ ଉଚ୍ଛ୍ରିଯତେ ତଦା
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନରେ ସମ୍ମାନ କରି, ପୁଣ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ତାପରେ ଧ୍ୱଜକୁ ଉଠାଯାଏ।
ଶଙ୍ଖଭେରୀମୃଦଙ୍ଗୈଶ୍ଚ ସଂନାଦଃ କ୍ରିଯତେ ତଦା'। ଭଗଵାନ୍ପୂଜ୍ଯତେ ଚାତ୍ର ଯଷ୍ଟିରୂପେଣ ଵାସଵଃ
ସେଇ ସମୟରେ ଶଂଖ, ଭେରି ଓ ମୃଦଙ୍ଗର ଧ୍ୱନି ହୁଏ; ଏଠାରେ ଲାଠି ରୂପରେ ଭଗବାନ ବାସବଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ସ୍ଵଯମେଵ ଗୃହୀତେନ ଵସୋଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ମହାତ୍ମନଃ। `ମାଣିଭଦ୍ରାଦଯୋ ଯକ୍ଷାଃ ପୂଜ୍ଯନ୍ତେ ଦୈଵତୈଃ ସହ
ମହାତ୍ମା ବାସବଙ୍କ ପ୍ରେମରେ, ସେ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାରୁ, ମାଣିଭଦ୍ର ଆଦି ଯକ୍ଷମାନେ ଦେବମାନେ ସହ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ନାନାଵିଧାନି ଦାନାନି ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଥିଭ୍ଯଃ ସୁହୃଜ୍ଜନୈଃ। ଅଲଙ୍କୃତ୍ଵା ମାଲ୍ଯଦାମୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଆବଶ୍ୟକ ଲୋକ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ; ଲାଠିକୁ ମାଳା, ବନ୍ଧନୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ କରାଯାଏ।
ଦୃତିଭିଃ ସଜଲୈଃ ସର୍ଵୈଃ କ୍ରୀଡିତ୍ଵା ନୃପଶାସନାତ୍। ସଭାଜଯିତ୍ଵା ରାଜାନଂ କୃତ୍ଵା ନର୍ମାଶ୍ରଯାଃ କଥାଃ
ସମସ୍ତେ ପାଣି ଭରା ପାତ୍ର ନେଇ, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଖେଳନ୍ତି; ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ହସ୍ୟରସ ଭରା କଥା କହନ୍ତି।
ରମନ୍ତେ ନାଗରାଃ ସର୍ଵେ ତଥା ଜାନପଦୈଃ ସହ। ସୂତାଶ୍ଚ ମାଗଧାଶ୍ଚୈଵ ରମନ୍ତେ ନଟନର୍ତକାଃ
ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଏବଂ ଗ୍ରାମବାସୀ ମିଶି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ସୂତ, ମାଗଧ, ନଟ ଓ ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ତୁ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ସର୍ଵେ ଚକ୍ରୁର୍ମହୋତ୍ସଵମ୍। ସାନ୍ତଃପୁରଃ ସହାମାତ୍ଯଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ
ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କଲେ; ଘରେ ଘରେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି।
ମହାରଜନଵାସାଂସି ଵସିତ୍ଵା ଚେଦିରାଟ୍ ତଦା। ଜାତିହିଙ୍ଗୁଲକେନାକ୍ତଃ ସଦାରୋ ମୁମୁଦେ ତଦା
ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହରେ ରହିବା ପରେ, ସେ ସମୟରେ ଚେଦି ରାଜା ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ହିଙ୍ଗୁଳ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଏଵଂ ଜାନପଦାଃ ସର୍ଵେ ଚକ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ରମହଂ ଵସୁଃ।।' ଯଥା ଚେଦିପତିଃ ପ୍ରୀତଶ୍ଚକାରେନ୍ଦ୍ରମହଂ ଵସୁଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଜନପଦବାସୀମାନେ ଭି ଭଲ ଭାବରେ ବସୁଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ଚେଦିପତି ଆନନ୍ଦରେ ବସୁଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ।
ଏତାଂ ପୂଜାଂ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵସୁକୃତାଂ ଶୁଭାମ୍। `ହରିଭିର୍ଵାଜିଭିର୍ଯୁକ୍ତମନ୍ତରିକ୍ଷଗତଂ ରଥମ୍
ବସୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଏହି ଶୁଭ ପୂଜା ଦେଖି, ମହେନ୍ଦ୍ର ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିଥିବା ଆକାଶର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଆସ୍ଥାଯ ସହ ଶଚ୍ଯା ଚ ଵୃତୋ ହ୍ଯପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ।' ଵସୁନା ରାଜମୁଖ୍ଯେନ ସମାଗମ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ସେ ଶଚୀ ଓ ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ରଥରେ ବସି, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବସୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମୁଦା ଯଥା ଚେଦିପତିର୍ନୃପଃ। କାରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଚ ମୁଦା ଯଥା ଚେଦିପତିର୍ନୃପଃ
ଯେମିତି ଚେଦି ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଯେମିତି ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା ଓ ଉତ୍ସବ କରିବେ,
ତେଷାଂ ଶ୍ରୀର୍ଵିଜଯଶ୍ଚୈଵ ସରାଷ୍ଟ୍ରାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି। ତଥା ସ୍ଫୀତୋ ଜନପଦୋ ମୁଦିତଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେମାନଙ୍କ ଦେଶରେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟ ଆସିବ; ତେଉଁ ଭୂମି ଉତ୍ସବମୟ ଓ ସୁଖୀ ହେବ।
ନିରୀତିକାନି ସସ୍ଯାନି ଭଵନ୍ତି ବହୁଧା ନୃପ। ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ନ ଲୁମ୍ପନ୍ତେ କଥଂଚନ
ତାଙ୍କ ଦେଶରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନେକ ଫସଲ ହେବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପିଶାଚମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ମହାତ୍ମନା ତେନ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ନରାଧିପ। ଵସୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ମଘଵତା ମହାରାଜୋଽଭିସତ୍କୃତଃ। ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ତୁ ଜଗାମ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବସୁଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଲା; ଏପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଉତ୍ସଵଂ କାରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ସଦା ଶକ୍ରସ୍ଯ ଯେ ନରାଃ। ଭୂମିରତ୍ନାଦିଭିର୍ଦାନୈସ୍ତଥା ପୂଜ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ତେ। ଵରଦାନମହାଯଜ୍ଞୈସ୍ତଥା ଶକ୍ରୋତ୍ସଵେନ ଚ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସଦା ଶକ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ଭୂମି, ମଣି, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି,
ସଂପୂଜିତୋ ମଘଵତା ଵସୁଶ୍ଚେଦୀଶ୍ଵରୋ ନୃପଃ। ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମେଣ ଚେଦିସ୍ଥଃ ପୃଥିଵୀମିମାମ୍
ମଘବାନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିବା ଚେଦି ରାଜା ବସୁ ନୀତିରେ ଚେଦି ଦେଶରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପୀତ୍ଯା ଚେଦିପତିଶ୍ଚକାରେନ୍ଦ୍ରମହଂ ଵସୁଃ। ପୁତ୍ରାଶ୍ଚାସ୍ଯ ମହାଵୀର୍ଯାଃ ପଞ୍ଚାସନ୍ନମିତୌଜସଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କୃପାରେ ବସୁ ଚେଦିପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପଞ୍ଚଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପୁଅ ଥିଲେ।
ନାନାରାଜ୍ଯେଷୁ ଚ ସୁତାନ୍ସ ସମ୍ରାଡଭ୍ଯଷେଚଯତ୍। ମହାରଥୋ ମାଗଧାନାଂ ଵିଶ୍ରୁତୋ ଯୋ ବୃହଦ୍ରଥଃ
ସେ ସମ୍ରାଟ୍ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟକୁ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା କରିଥିଲେ; ମାଗଧ ଦେଶରେ ବିଶ୍ରୁତ ବଡ଼ ରଥୀ ବୃହଦ୍ରଥ ଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରହଃ କୁଶାମ୍ବଶ୍ଚ ଯମାହୁର୍ମଣିଵାହନମ୍। ମତ୍ସିଲ୍ଲଶ୍ଚ ଯଦୁଶ୍ଚୈଵ ରାଜନ୍ଯଶ୍ଚାପରାଜିତଃ
ପ୍ରତ୍ୟଗ୍ରହ, କୁଶାମ୍ବ (ଯାହାକୁ ମଣିବାହନ କୁହାଯାଏ), ମତ୍ସିଲ୍ଲ, ଯଦୁ ଓ ଅପରାଜିତ ନାମକ ରାଜା।
ଏତେ ତସ୍ଯ ସୁତା ରାଜନ୍ରାଜର୍ଷେର୍ଭୂରିତେଜସଃ। ନ୍ଯଵେଶଯନ୍ନାମଭିଃ ସ୍ଵୈସ୍ତେ ଦେଶାଂଶ୍ଚ ପୁରାଣି ଚ
ହେ ରାଜନ୍, ଏହିମାନେ ସେ ରାଜା ଋଷି ବସୁଙ୍କ ପଞ୍ଚଜଣ ପୁଅ; ସେମାନେ ନିଜ ନାମରେ ଦେଶ ଓ ପୁରୀମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
ଵାସଵାଃ ପଞ୍ଚ ରାଜାନଃ ପୃଥଗ୍ଵଂଶାଶ୍ଚ ଶାସ୍ଵତାଃ। ଵସନ୍ତମିନ୍ଦ୍ରପ୍ରାସାଦେ ଆକାଶେ ସ୍ଫାଟିକେ ଚ ତମ୍
ଏହି ପଞ୍ଚଜଣ ବାସବ ରାଜା, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ବଂଶର, ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ଫଟିକ ମହଳରେ ବସୁଥିଲେ।
ଉପତସ୍ଥୁର୍ମହାତ୍ମାନଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସୋ ନୃପମ୍। ରାଜୋପରିଚରେତ୍ଯେଵଂ ନାମ ତସ୍ଯାଥ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ; ଏଭଳି ତାଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମ ହେଲା ରାଜୋପରିଚର।
ପୁରୋପଵାହିନୀଂ ତସ୍ଯ ନଦୀଂ ଶୁକ୍ତମତୀଂ ଗିରିଃ। ଅରୌତ୍ସୀଚ୍ଚେତନାଯୁକ୍ତଃ କାମାତ୍କୋଲାହଲଃ କିଲ
ତାଙ୍କ ସହର ନିକଟରେ ଶୁକ୍ତିମତୀ ନଦୀ ବହୁଥିଲା, ଏବଂ କୋଳାହଳ ପର୍ବତ ଚେତନାସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲା, କୁହାଯାଏ ଇଚ୍ଛାବଶତଃ ଚଳିଥିଲା।
ଗିରିଂ କୋଲାହଲଂ ତଂ ତୁ ପଦା ଵସୁରତାଡଯତ୍। ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ତତସ୍ତେନ ପ୍ରହାରଵିଵରେଣ ସା
ବସୁ ତାଙ୍କ ପାଦରେ କୋଳାହଳ ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ; ସେଇ ଆଘାତର ଫାଟରୁ ଶୁକ୍ତିମତୀ ନଦୀ ବାହାରିଲା।
ତସ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯାଂ ସ ଜନଯନ୍ମିଥୁନଂ ପର୍ଵତଃ ସ୍ଵଯମ୍। ତସ୍ମାଦ୍ଵିମୋକ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରୀତା ନଦୀ ରାଜ୍ଞେ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ନଦୀରେ ପର୍ବତ ନିଜେ ଏକ ଦମ୍ପତିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହି ମୁକ୍ତି ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇ ନଦୀ ଏହା ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ମହିଷୀ ଭଵିତା କନ୍ଯା ପୁମାନ୍ସେନାପତିର୍ଭଵେତ୍। ଶୁକ୍ତିମତ୍ଯା ଵଚଃଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ରାଜସତ୍ତମଃ
ଶୁକ୍ତିମତୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାବିଲେ—ଏହି ଝିଅ ରାଣୀ ହେବେ, ଏବଂ ପୁଅ ସେନାପତି ହେବେ।