ଦୃଷ୍ଟସ୍ତେ ଵିକ୍ରମଶ୍ଚୈଵ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। କର୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାବାହୋ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ଦୁର୍ମତେ
ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ବିରତା ଦେଖିଛ, ଏବଂ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ବିରତା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛ, ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ନ ଚାପି ପାଦଭାକ୍କର୍ଣଃ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ଧନୁର୍ଵେଦେ ଚ ଶୌର୍ଯେ ଚ ଧର୍ମେ ଵା ଧର୍ମଵତ୍ସଲ
ଧର୍ମପ୍ରିୟ, କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା, ସାହସ ଓ ଧର୍ମରେ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଏକ ପଦ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାଦହଂ କ୍ଷମଂ ମନ୍ଯେ ପାଣ୍ଡଵୈସ୍ତୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ। ରସନ୍ଧିଂ ସନ୍ଧିଵିଦାଂଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିଵୃଦ୍ଧଯେ
ଏହିଯୋଗୁ ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ବଂଶର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ, ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ମିଳିତି କରିବା ଉଚିତ, ମିଳିତି କରିବାରେ ତୁମେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଏଵମୁକ୍ତଶ୍ଚ ଭୀଷ୍ମେଣ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଜନେଶ୍ଵରଃ। ପ୍ରହସ୍ଯ ସହସା ରାଜନ୍ଵିପ୍ରତସ୍ଥେ ସସୌବଲଃ
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ହସିଲେ ଏବଂ ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ତଂ ତୁ ପ୍ରସ୍ଥିତମାଜ୍ଞାଯ କର୍ଣଦୁଃଶାସନାଦଯଃ। ଅନୁଜଗ୍ମୁର୍ମହେଷ୍ଵାସା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ମହାବଲମ୍
ତାଙ୍କ ଚାଲିଯିବା ଜାଣି, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁଅଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଂସ୍ତୁ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀଷ୍ମଃ କୁରୁପିତାମହଃ। ଲଜ୍ଜଯା ଵ୍ରୀଡିତୋ ରାଜଞ୍ଜଗାମ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍
ସେମାନେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଖି, କୁରୁମାନଙ୍କ ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ ଲଜ୍ଜାରେ, ରାଜା, ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେ ଭୀଷ୍ମେ ମହାରାଜ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଜନେଶ୍ଵରଃ। ପୁନରାଗମ୍ଯ ତଂ ଦେଶମମନ୍ତ୍ରଯତ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଭୀଷ୍ମ ଚାଲିଯିବାପରେ, ରାଜା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ପୁନି ସେଠାକୁ ଫେରି, ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ।
କିମସ୍ମାକଂ ଭଵେଚ୍ଛ୍ରେଯଃ କିଂ କାର୍ଯମଵଶିଷ୍ଯତେ। କଥଂ ଚ ସୁକୃତଂ ତତ୍ସ୍ଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରଯାମାସ ଭାରତ
ଆମ ପାଇଁ କଣ ଭଲ? କଣ କରିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି? ଏହା କିପରି ଭଲଭାବେ କରିହେବ?—ଏଭଳି ଭାରତ, ସେ ବିଚାର କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ନିବୋଧେଦଂ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କୌରଵ। ଭୀଷ୍ମୋସ୍ମାନ୍ନିନ୍ଦତି ସଦା ପାଣ୍ଡଵାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଶଂସତି
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି, ଶୁଣ, କୌରବ; ଭୀଷ୍ମ ସଦା ଆମକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ତ୍ଵଦ୍ଵେଷାଚ୍ଚ ମହାବାହୋ ମାମପି ଦ୍ଵେଷ୍ଟୁମର୍ହତି। ଵିଗର୍ହତେ ଚ ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍ସମୀପେ ନରେଶ୍ଵର
ତୁମପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଦ୍ୱେଷ ଦ୍ୱାରା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱେଷ କରିବାର ଅଧିକାରୀ; ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ସେ ସଦା ମୋତେ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ରାଜା।
ସୋଽହଂ ଭୀଷ୍ମଵଚସ୍ତଦ୍ଵୈ ନ ମୃଷ୍ଯାମୀହ ଭାରତ। ତ୍ଵତ୍ସମଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ଚ ଭୀଷ୍ମେଣାମିତ୍ରକର୍ଶନ
ଏହିଯୋଗୁ, ଭାରତ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ କଥା ସହିପାରିବିନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ କରିଥିବା।
ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଯଶୋ ରାଜଂସ୍ତଵ ନିନ୍ଦାଂ ଚ ଭାରତ। ଅନୁଜାନୀହି ମାଂ ରାଜନ୍ସଭୃତ୍ଯବଲଵାହନମ୍
ରାଜା, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଓ ତୁମର ନିନ୍ଦା ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେବାକୁ, ମୋ ସହିତ ନିଜ ଦାସ, ସେନା ଓ ଯାନ ସହିତ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ, ଭାରତ।
ଜେଷ୍ଯାମି ପୃଥିଵୀଂ ରାଜନ୍ସଶୈଲଵନକାନନାମ୍। ଜିତା ଚ ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଭୂମିଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ବଲଶାଲିଭିଃ
ରାଜା, ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ତାର ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ କାନନ ସହିତ ଜିତିବି; ଚାରିଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଭୂମି ଆଗରୁ ଜିତାଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ମୋ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ କରିବି।
ତାମହଂ ତେ ଵିଜେଷ୍ଯାମି ଏକ ଏଵ ନ ସଂଶଯଃ। ସଂପଶ୍ଯତୁ ସୁଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଭୀଷ୍ମଃ କୁରୁକୁଲାଧମଃ
ମୁଁ ଏକା ତୁମ ପାଇଁ ସେମାନେଠିକୁ ଜିତିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୁରୁବଂଶର ଅପମାନ ଭୀଷ୍ମ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଅତି ଖରାପ, ସେ ଏହା ଦେଖୁନ।
ଅନିନ୍ଦ୍ଯଂ ନିନ୍ଦତେ ଯୋ ହି ଅପ୍ରଶଂସ୍ଯଂ ପ୍ରଶଂସତି। ସ ପଶ୍ଯତୁ ବଲଂ ମେଽଦ୍ଯ ଆତ୍ମାନଂ ତୁ ଵିଗର୍ହତୁ
ଯିଏ ଦୋଷହୀନକୁ ଦୋଷ ଦେଇଥାଏ ଓ ଅପାତ୍ରକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ଆଜି ମୋ ଶକ୍ତି ଦେଖୁନ ଓ ନିଜକୁ ନିଜେ ଦୋଷ ଦେଉ।
ଅନୁଜାନୀହି ମାଂ ରାଜନ୍ଧ୍ରୁଵୋ ହି ଵିଜଯସ୍ତଵ। ପ୍ରତିଜାନାମି ତେ ସତ୍ଯଂ ରାଜନ୍ନାଯୁଧମାଲଭେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି, ରାଜା, ତୁମ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ। ମୁଁ ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି, ରାଜା, ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବି ନାହିଁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚୋ ରାଜନ୍କର୍ଣସ୍ଯ ଭରତର୍ଷଭ। ପ୍ରୀତ୍ଯା ପରମଯା ଯୁକ୍ତଃ କର୍ଣମାହ ନରାଧିପଃ
ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଧନ୍ଯୋସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋସ୍ମି ଯସ୍ଯ ମେ ତ୍ଵଂ ମହାବଲଃ। ହିତେଷୁ ଵର୍ତସେ ନିତ୍ଯଂ ସଫଲଂଜନ୍ମ ଚାଦ୍ଯ ମେ
ମୁଁ ଧନ୍ୟ ଓ ଅନୁଗୃହୀତ, କାରଣ ତୁମେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର୍ଣ୍ଣ, ସଦା ମୋ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥିବା; ଆଜି ମୋ ଜନ୍ମ ଫଳବତୀ ହେଲା।
ଯଦା ଚ ମନ୍ଯସେ ଵୀର ସର୍ଵଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣମ୍। ତଦା ନିର୍ଗଚ୍ଛ ଭଦ୍ରଂ ତେ ହ୍ଯନୁଶାଧି ଚ ମାମିତି
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭାବିବ, ବୀର, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିବା ସମୟ ଆସିଛି, ସେତେବେଳେ ଯାଉ—ତୁମର ଭଲ ହେଉ—ଏବଂ ମୋତେ ସୂଚନା ଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା କର୍ଣୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ଧୀମତା। ସର୍ଵମଜ୍ଞାପଯାମାସ ପ୍ରାଯାତ୍ରିକମରିଂଦମ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଟେ, ସେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, କର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯାତ୍ରାର ପ୍ରସ୍ତୁତି ବିଷୟରେ ଜଣାଇଦେଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ଚ ମହେଷ୍ଵାସୋ ନକ୍ଷତ୍ରେ ଶୁଭଦୈଵତେ। ଶୁଭେତିଥୌ ମୁହୂର୍ତେ ଚ ପୁଜ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଏକ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ଦିନରେ, ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ମଙ୍ଗଲୈଶ୍ଚ ଶୁଭୈଃ ସ୍ନାତୋ ଵାଗ୍ଭିଶ୍ଚାପି ପ୍ରପୂଜିତଃ। ନାଦଯନ୍ରଥଘୋଷେଣ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ଶୁଭ କ୍ରିୟାରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ପୂଜିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ରଥର ଗୁଞ୍ଜନରେ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ମୁହଁ ଭରି ଦେଲେ।
ତତଃ କର୍ଣୋ ମହେଷ୍ଵାସୋ ବଲେନ ମହତା ଵୃତଃ। ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁରଂ ରମ୍ଯଂ ରୁରୋଧ ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କର ମନୋହର ସହରକୁ ଘେରି ରଖିଲେ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯୁଦ୍ଧେନ ମହତା ଚୈନଂ ଚକ୍ରେ ଵୀରଂ ଵଶାନୁଗମ୍। ସୁଵର୍ଣଂ ରଜତଂ ଚାପି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। କରଂ ଚ ଦାପଯାଂମାସ ଦ୍ରୁପଦଂ ନୃପସତ୍ତମ
ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରି ସେ ଏହି ବୀର ରାଜାକୁ ନିଜ ଅଧୀନ କଲେ, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କୁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦେଇ କର ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ତଂ ଵିନିର୍ଜିତ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ରାଜାନସ୍ତସ୍ଯ ଯେଽନୁଗାଃ। ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵଶଗାଂଶ୍ଚକ୍ରେ କରଂ ଚୈନାନଦାପଯତ୍
ତାଙ୍କୁ ଜିତିବା ପରେ, ରାଜା, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନ କଲେ ଓ ସେମାନେଠିକୁ ମଧ୍ୟ କର ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ଅଥୋତ୍ତରାଂ ଦିଶଂ ଗତ୍ଵା ଵଶେ ଚକ୍ରେ ନରାଧିପାନ୍। ଭଗଦତ୍ତଂ ଚ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ରାଧେଯୋ ଗିରିମାରୁହତ୍
ତାପରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାର ରାଜାମାନେଠିକୁ ନିଜ ଅଧୀନ କଲେ; ଭଗଦତ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିବା ପରେ, ରାଧେୟ ପାହାଡ଼କୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ହିମଵନ୍ତଂ ମହାଶୈଲଂ ଯୁଧ୍ଯମାନଶ୍ଚ ଶତ୍ରୁଭିଃ। ପ୍ରଯଯୌ ଚ ଦିଶଃ ସର୍ଵାନ୍ନୃପତୀନ୍ଵଶମାନଯତ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେ ମହାଶିଳା ହିମବତକୁ ପହଁଚିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଯାଇ, ରାଜାମାନେଠିକୁ ନିଜ ଅଧୀନ କଲେ।
ସ ହୈମଵତିକାଞ୍ଜିତ୍ଵା କରଂ ସର୍ଵାନଦାପଯତ୍। ନେପାଲଵିଷଯେ ଯେ ଚ ରାଜାନସ୍ତାନଵାଜଯତ୍
ହିମବତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଜିତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କର ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ; ନେପାଳ ଦେଶର ରାଜାମାନେଠିକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ।
ଅଵତୀର୍ଯ ତତଃ ଶୈଲାତ୍ପୂର୍ଵାଂ ଦିଶମଭିଦ୍ରୁତଃ। ଅଙ୍ଗାନ୍ଵଙ୍ଗାନ୍କଲିଙ୍ଗାଂଶ୍ଚ ଶୁଣ୍ଡିକାନ୍ମିଥିଲାନଥ
ପାହାଡ଼ରୁ ଅବତରି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ି, ଅଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, କଳିଂଗ, ଶୁଣ୍ଡିକା ଓ ମିଥିଳାର ରାଜାମାନେଠିକୁ ଜିତିଲେ।
ମାଗଧାନ୍କର୍କଖଣ୍ଡାଂଶ୍ଚ ନିଵେଶ୍ଯ ଵିଷଯେଽଽତ୍ମନଃ। ଆଵଶୀରାଂଶ୍ଚ ଯୋଧ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଅହିକ୍ଷତ୍ରାଂଶ୍ଚ ସୋଽଜଯତ୍
ମାଗଧ ଓ କର୍କଖଣ୍ଡ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନିଜ ଅଧୀନ କଲେ, ଆବଶୀର, ଯୋଧ୍ୟା ଓ ଅହିକ୍ଷତ୍ରର ରାଜାମାନେଠିକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିଲେ।