ସ ତେ ଵିକ୍ରମଶୌଣ୍ଡୀରୋ ରଣେ ପାର୍ଥଂ ଵିଜେଷ୍ଯତି। କର୍ଣଃ ପ୍ରହରତାଂଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚାରୀନ୍ମହାରଥଃ
ସେ କର୍ଣ୍ଣ, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଓ ସାହସୀ, ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵୈତଚ୍ଛଦ୍ମନା ଵଜ୍ରୀ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ। କୁଣ୍ଡଲେ କଵଚଂ ଚୈଵ କର୍ଣସ୍ଯାପହରିଷ୍ଯତି
ଏହି ଚଳକୁ ବୁଝି, ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ଓ କବଚ ନେଇଯିବେ।
ତସ୍ମାଦସ୍ମାଭିରପ୍ଯତ୍ର ଦୈତ୍ଯାଃ ଶତସହସ୍ରଶଃ। ନିଯୁକ୍ତା ରାକ୍ଷସାଶ୍ଚୈଵ ଯେ ତେ ସଂଶପ୍ତକା ଇତି। ପ୍ରଖ୍ଯାତାସ୍ତେଽର୍ଜୁନଂ ଵୀରଂ ଯୁଧି ହିଂସ୍ଯନ୍ତି ମା ଶୁଚଃ
ଏହିପାଇଁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଶତ ହଜାର ଦେତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ସଂଶପ୍ତକ ଭାବେ ପରିଚିତ, ନିଯୁକ୍ତ କରିଛୁ; ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ—ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଅସପତ୍ନା ତ୍ଵଯା ହୀଯଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯା ଵସୁଧା ନୃପ। ମା ଵିଷାଦଂ ଗମସ୍ତସ୍ମାନ୍ନୈତତ୍ତ୍ଵଯ୍ଯୁପପଦ୍ଯତେ
ହେ ରାଜା, ଏଇ ପୃଥିବୀକୁ ତୁମେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀ ବିନା ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵିନଷ୍ଟେ ତ୍ଵଯି ଚାସ୍ମାକଂ ପକ୍ଷୋ ହୀଯେତ କୌରଵ। ଗଚ୍ଛ ଵୀର ନ ତେ ବୁଦ୍ଧିରନ୍ଯା କାର୍ଯା କଥଂଚନ। ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ଗତିର୍ନିତ୍ଯଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ହେ କୌରବ, ଯଦି ତୁମେ ନାଷ୍ଟ ହେଉଛ, ଆମର ପକ୍ଷ ଦୁର୍ବଳ ହେବ; ହେ ବୀର, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସଦା ଆମର ଆଶ୍ରୟ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପାଣ୍ଡବମାନେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତଂ ରାଜକୁଞ୍ଜରମ୍। ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ ପୁତ୍ରଵଦ୍ଦାନଵର୍ଷଭାଃ
ଏପରି କହି, ଦେତ୍ୟମାନେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ସ୍ଥିରାଂ କୃତ୍ଵା ବୁଦ୍ଧିମସ୍ଯ ପ୍ରିଯାଣ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଭାରତ। ଗମ୍ଯତାମିତ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ଜଯମାପ୍ନୁହି ଚେତ୍ଯଥ
ତାଙ୍କ ମନକୁ ଦୃଢ କରି, ପ୍ରେମର କଥା କହି, ଅନୁମତି ଦେଇ କହିଲେ, 'ଯାଅ, ବିଜୟ ଲାଭ କର।'
ତୈର୍ଵିସୃଷ୍ଟଂ ମହାବାହୁଂ କୃତ୍ଯା ସୈଵାନଯତ୍ପୁରଃ। ତମେଵ ଦେଶଂ ଯତ୍ରାସୌ ତଦା ପ୍ରାଯମୁପାଵିଶତ୍
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯିବା ପରେ, ବଳଶାଳୀ ସେଠାରୁ କୃତ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠି ବସି ଥକିଗଲେ।
ପ୍ରତିନିକ୍ଷିପ୍ଯତଂ ଵୀରଂ କୃତ୍ଯା ସମଭିପୂଜ୍ଯ ଚ। ଅନୁଜ୍ଞାତା ଚ ରାଜ୍ଞା ସା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
କୃତ୍ୟା ନିଜେ ହିଁ ସେ ବୀରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ରଖି, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ ସେଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗତାଯାମଥ ତସ୍ଯାଂ ତୁ ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା। ସ୍ଵପ୍ନଭୂତମିଦଂ ସର୍ଵମଚିନ୍ତଯତ ଭାରତ
ସେଠାରୁ ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଭାବିଲେ।
ସଂମୃଶ୍ଯ ତାନି ଵାକ୍ଯାନି ଦାନଵୋକ୍ତାନି ଦୁର୍ମତେଃ'। ଵିଜେଷ୍ଯାମି ରଣେ ପାଣ୍ଡୂନିତି ଚାସ୍ଯାଭଵନମତିଃ
ଦାନବମାନେ କହିଥିବା ସେଇ କଥାମାନେ ଭାବି, ଦୁଷ୍ଟ ମନବଳିଏ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଜିତିବି।'
କର୍ଣଂ ସଂଶପ୍ତକାଂଶ୍ଚୈଵ ପାର୍ଥସ୍ଯାମିତ୍ରଘାତିନଃ। ଅମନ୍ଯତ ଵଧେ ଯୁକ୍ତାନ୍ସମର୍ଥାଂଶ୍ଚ ସୁଯୋଧନଃ
ସୁୟୋଧନ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ସଂଶପ୍ତକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ସେମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ସମର୍ଥ ଭାବିଲେ।
ଏଵମାଶା ଦୃଢା ତସ୍ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ ଦୁର୍ମତେଃ। ଵିନିର୍ଜଯେ ପାଣ୍ଡଵାନାମଭଵଦ୍ଭରତର୍ଷଭ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁଷ୍ଟ ମନବଳିଏ, ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ହରାଇବାରେ ଦୃଢ ଆଶା ରଖିଥିଲେ।
କର୍ଣୋଽପ୍ଯାଵିଷ୍ଟଚିତ୍ତାତ୍ମା ନରକସ୍ଯାନ୍ତରାତ୍ମନା। ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ଵଧେ କ୍ରୂରାଂ କରୋତି ସ୍ମ ତଦା ମତିମ୍
କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ, ନରକଙ୍କ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ କ୍ରୂର ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ସଂଶପ୍ତକାଶ୍ଚ ତେ ଵୀରା ରାକ୍ଷସାଵିଷ୍ଟଚେତସଃ। ରଜସ୍ତମୋଭ୍ଯାମାକ୍ରାନ୍ତାଃ ଫାଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ଵଧୈଷିଣଃ
ସେ ସଂଶପ୍ତକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମନକୁ ଅଧିକୃତ କରିଥିଲେ, ରଜସ ଓ ତମସରେ ଆବୃତ, ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କ ବିନାଶକୁ ଚାହିଁଥିଲେ।
ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣକୃପାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଦାନଵାକ୍ରାନ୍ତଚେତସଃ। ନ ତଥା ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ସ୍ନେହଵନ୍ତୋଽଭଵଂସ୍ତଦା
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନବମାନେ ମନକୁ ଅଧିକୃତ କରିଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ଏତେ ମମତା ରଖିନଥିଲେ।
ନ ଚାଚଚକ୍ଷେ କସ୍ମୈଚିଦେତଦ୍ରାଜା ସୁଯୋଧନଃ। `କୃତ୍ଯଯାଽଽନାଯ୍ଯକଥିତଂ ଯଦସ୍ଯ ନିଶି ଦାନଵୈଃ
ସୁୟୋଧନ ରାଜା ରାତିରେ ଦାନବମାନେ କୃତ୍ୟା ମାଧ୍ୟମରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେଥିରେ କାହାକୁ କିଛି କହିଲେନି।
ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ନିଶନ୍ତେ ଚ କର୍ଣୋ ଵୈକର୍ତନୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ସ୍ମଯନ୍ନିଵାଞ୍ଜଲିଂ କୃତ୍ଵା ପାର୍ଥିଵଂ ହେତୁମଦ୍ଵଚଃ
ରାତିବେଳେ କର୍ଣ୍ଣ, ରାଧାପୁତ୍ର, ହସି ହସି ହାତ ଯୋଡି ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ବୁଝାଇ କହିଲେ, 'ମହାରାଜ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କହିବି।'
ନ ମୃତୋ ଜଯତେ ଶତ୍ରୂଞ୍ଜୀଵନ୍ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି। ମୃତସ୍ଯ ଭଦ୍ରାଣି କୁତଃ କୌରଵେଯ କୁତୋ ଜଯଃ
ମୃତ ଲୋକେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ବଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକେ ମାତ୍ର ଭଲ ଦେଖନ୍ତି। ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କେଉଁଠି ଭଲ, କେଉଁଠି ବିଜୟ, କୌରବ!
ନ କାଲାଽଦ୍ଯ ଵିଷାଦସ୍ଯ ଭଯସ୍ଯ ମରଣସ୍ଯ ଵା। ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାବ୍ରଵୀଚ୍ଚୈଵନଂ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ସ ମହାଭୁଜଃ
ଏହି ସମୟ ଭୟ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସେ ମହାବଳୀ ତାଙ୍କୁ ବୁକୁ ଦେଇ ଆଉ କହିଲେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ରାଜନ୍କିଂ ଶେଷେ କସ୍ମାଚ୍ଛୋଚସି ଶତ୍ରୁହନ୍। ଶତ୍ରୂନ୍ପ୍ରତାପ୍ଯ ଵୀର୍ଯେଣ ସ କଥଂ ମର୍ତୁମର୍ହସି
ଉଠନ୍ତୁ ରାଜା! କାହିଁକି ପଡ଼ିଛନ୍ତି? କାହିଁକି ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ? ଆପଣ ଶୌର୍ୟରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଛନ୍ତି, ଏହିପରି ମୃତ୍ୟୁ ଚିନ୍ତା କିପରି କରିପାରିବେ?
ଅଥଵା ତେ ଭଯଂ ଜାତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽର୍ଜୁନପରାକ୍ରମମ୍। ସତ୍ଯଂତେ ପ୍ରତିଜାନାମି ଵଧିଷ୍ଯାମି ରଣେଽର୍ଜୁନମ୍
ନାହିଁ, ନହେଲେ ଆପଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୋଇଛନ୍ତି କି? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।
ଗତେ ତ୍ରଯୋଦଶେ ଵର୍ଷେ ସତ୍ଯେନାଯୁଧମାଲଭେ। ଆନଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ପାର୍ତାନ୍ଵଶଂ ତଵ ଜନାଧିପ
ତେର ମସିହା ବର୍ଷ ଶେଷ ହେଲେ, ମୁଁ ଶପଥ କରି ଅସ୍ତ୍ର ଧରିବି ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଆଣିଦେବି, ମହାରାଜ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ କର୍ଣେନ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଵଚନାତ୍ତଥା। ପ୍ରଣିପାତେନ ଚାପ୍ଯେଷାମୁଦତିଷ୍ଠତ୍ସୁଯୋଧନଃ
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥା ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେହି କଥା ଶୁଣି ସୁୟୋଧନ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଉଠିଲେ।
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହୃଦି କୃତ୍ଵା ସ୍ଥିରାଂ ମତିମ୍। ତତୋ ମନୁଜଶାର୍ଦୂଲୋ ଯୋଜଯାମାସ ଵାହିନୀମ୍। ରଥନାଗାଶ୍ଵଫଲିଲାଂ ପଦାତିଜନସଂକୁଲାମ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ କଥା ମନେ ରଖି, ସେ ମନ ଦୃଢ଼ କରି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ପଦାତିମାନେ ଭରି ଯୋଜନା କଲେ।
ଗଙ୍ଗୌଘପ୍ରତିମା ଚାସ୍ଯ ପ୍ରଯାଣେ ଶୁଶୁଭେ ଚମୂଃ
ସେ ଯାତ୍ରା କରିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ସେନା ଗଙ୍ଗା ଧାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶ୍ଵେତଚ୍ଛତ୍ରୈଃ ପତାକାଭିଶ୍ଚାମରୈଶ୍ଚ ସୁପାଣ୍ଡୁରୈଃ। ରଥୈର୍ନାଗୈଃ ପଦାତୈଶ୍ଚ ଶୁଶୁଭେଽତୀଵ ସଂକୁଲା
ଧଳା ଛତା, ପତାକା ଓ ସୁଧଳା ଚାମର, ରଥ, ହାତୀ ଓ ପଦାତିମାନେ ଭରି, ସେ ସେନା ବହୁତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଵ୍ଯପେତାଭ୍ରଘନେ କାଲେ ଦ୍ଯୌରିଵାସୀତ୍ତୁ ଶାରଦୀ। `ହଂସପଙ୍କ୍ତିସମାକୀର୍ଣା ଭ୍ରମତ୍ସାରସଶୋଭିତା
ଘନ ମେଘ ହଟିଯାଇଥିବା ଶରଦ ଆକାଶ ପରି, ହଂସମାନେ ଧାରି ଓ ଘୂରୁଥିବା ସାରସ ପକ୍ଷୀ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଜଯାଶୀର୍ଭିର୍ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସ ସ୍ତୂଯମାନୋଽଧିରାଜଵତ୍। ଗୃହ୍ଣନ୍ନଞ୍ଜଲିମାଲାଶ୍ଚ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଜନାଧିପଃ
ବିଜୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜା ପରି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କର ଅଞ୍ଜଳି ମାଳା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ।
ସୁଯୋଧନୋ ଯଯାଵଗ୍ରେ ଶ୍ରିଯା ପରମଯା ଜ୍ଵଲମ୍। କର୍ଣେନ ସାର୍ଧଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୌବଲେନ ଚ ଦେଵିନା
ସୁୟୋଧନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୌବଳ ରାଜା ଓ ଦେବୀ ସହିତ ସେନାର ଆଗରେ ଯାଉଥିଲେ।