ନୈତଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜସ୍ଯ ଯୁକ୍ତଂ କର୍ମ ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍। ପରଦାରାଭିମର୍ଶଶ୍ଚ ମାନୁଷୈଶ୍ଚ ସମାଗମଃ
ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ନିନ୍ଦନୀୟ; ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁବା ଓ ମାନବମାନେ ସହିତ ମିଶିବା ଭଲ ନୁହେଁ।
ଉତ୍ସୃଜଧ୍ଵଂ ମହାଵୀର୍ଯାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସୁତାନିମାନ୍। ଦାରାଂଶ୍ଚୈଷାଂ ପ୍ରମୁଞ୍ଚଧ୍ଵଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଏହି ବଳଶାଳୀ ବୀରମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜନାନୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁକ୍ତ କର।
ତ ଏଵମୁକ୍ତା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପାଣ୍ଡଵେନ ଯଶସ୍ଵିନା। ଉତ୍ସ୍ମଯନ୍ତସ୍ତଦା ପାର୍ଥମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ଏପରି ଯଶସ୍ୱୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ହସି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏକସ୍ଯୈଵ ଵଯଂ ତାତ କୁର୍ଯାମ ଵଚନଂ ଭୁଵି। ଯସ୍ଯ ଶାସନମାଜ୍ଞାଯ ଚରାମୋ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଆମେ କେବଳ ଜଣେଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନିଥାଉ, ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କାମ କରୁଥାଉ।
ତେନୈକେନ ରକଯଥାଦିଷ୍ଟଂ ତଥା ଵର୍ତାମ ଭାରତ। ନ ଶାସ୍ତା ଵିଦ୍ଯତେଽସ୍ମାକମନ୍ଯସ୍ତସ୍ମାତ୍ସୁରେଶ୍ଵରାତ୍
ସେ ଜଣେ ଯେମିତି କହିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେହିପରି କରୁଛୁ, ହେ ଭାରତ; ସେଇ ସୁରେଶ୍ୱର ବ୍ୟତୀତ ଆମର ଆଉ କେହି ଶାସକ ନାହାନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ପୁନରେଵୈତାନ୍ଵଚନଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ପୁଣି ସେମାନେକୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯଦି ସାମ୍ନା ନ ମୁଞ୍ଚଧ୍ଵଂ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜାନ୍। ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ସ୍ଵଯମେଵ ସୁଯୋଧନମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ଛାଡ଼ିନାହଁ, ତେବେ ମୁଁ ନିଜେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତଃ ପାର୍ଥଃ ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନଂଜଯଃ। ସସର୍ଜ ନିଶିତାନ୍ବାଣାନ୍ଖଚରାନ୍ଖଚରାନ୍ପ୍ରତି
ଏପରି କହି, ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇହାତରେ ସମାନ କୁଶଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଇ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପରେ ମାରିଦେଲେ।
ତଥୈଵ ଶରଵର୍ଷେଣ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତେ ବଲୋତ୍କାଟାଃ। ପାଣ୍ଡଵାନଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚ ଦିଵୌକସଃ
ସେପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବାଣବୃଷ୍ଟି କରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତତଃ ସୁତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍। ବଭୂଵ ଭୀମଵେଗାନାଂ ଚ ଭାତ
ତାପରେ, ତ୍ୱରିତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ଭୀମ ଗତି ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ଭାରତ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରସଂପନ୍ନା ଗନ୍ଧର୍ଵା ହେମମାଲିନଃ। ଵିସୃଜନ୍ତଃ ଶରାନ୍ଦୀପ୍ତାନ୍ସମନ୍ତାତ୍ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ତାପରେ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ ତୀର ଛାଡି, ରାସ୍ତାକୁ ଅଟକେଇଦେଲେ।
ଚତୁରଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାନ୍ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ। ରଣେ ସଂନ୍ଯପତନ୍ରାଜଂସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଚାରିଜଣ ସାହସୀ ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ହଜାର-ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଠି ଲଡ଼ିଲେ, ରାଜା, ଏହା ଦେଖି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।
ଯଥା କର୍ଣସ୍ଯ ଚ ରଥୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ ଚୋଭଯୋଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ଶତଶଶ୍ଛିନ୍ନୌ ତଥା ତେଷାଂ ପ୍ରଚକ୍ରିତରେ
ଯେପରି କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ରଥ ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ସେହିପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ କଲେ।
ତାନ୍ସମାପତତୋ ରାଜନ୍ଗଧର୍ଵାଞ୍ଛତଶୋ ରଣେ। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ନରଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ଶରଵର୍ଷୈରନେକଶଃ
ସେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିଲେ, ତେବେ ବୀର ସୈନିକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୀର ବର୍ଷା କରି ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ତେ କୀର୍ଯମାଣାଃ ଖଗମାଃ ଶରଵର୍ଷୈଃ ସମନ୍ତତଃ। ନ ଶେକୁଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ସମୀପେ ପରିଵର୍ତିତୁମ୍
ଏପରି ତୀର ବର୍ଷାରେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଢାକିଯାଇ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବା କିମ୍ବା ଘେରିବା ସମ୍ଭବ ହେଲାନି।
ଅଭିକ୍ରୁଦ୍ଧାନଭିକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାନର୍ଜୁନସ୍ତଦା। ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵାଽଥ ଦିଵ୍ଯାନି ମହାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ
ସେତେବେଳେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ନିଜେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ମହାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସହସ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଯମସାଦନମ୍। ଅଜେଯାନର୍ଜୁନଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ବଲୋତ୍କଟଃ
ଅର୍ଜୁନ ହଜାର-ହଜାର ତୀର ଛାଡି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲେ।
ତଥା ଭୀମୋ ମହେଷ୍ଵାସଃ ସଂଯୁଗେ ବଲିନାଂଵରଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵାଞ୍ଶତଶୋ ରାଜଞ୍ଚଘାନ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ମଧ୍ୟ, ରାଜା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମାରିଦେଲେ।
ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରାଵପି ତଥା ଯୁଧ୍ମାନୌ ବଲୋତ୍କଟୌ। ପରିଗୃହ୍ଯାଗ୍ରତୋ ରାଜଞ୍ଜଘ୍ନତୁଃ ଶତଶଃ ପରାନ୍
ସେପରି ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାମ୍ନାକୁ ଆସି, ରାଜା, ଶତଶଃ ସତ୍ରୁମାନେ ମାରିଦେଲେ।
ତେଵଧ୍ଯମାନା ଗନ୍ଧର୍ଵା ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈର୍ମହାରଥୈଃ। ଉତ୍ପେତୁଃ ଖମୁପାଦାଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସୁତାଂସ୍ତତଃ
ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ହରାଇଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଉଠାଇ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ।
ସତାନୁତ୍ପତିତାନଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଃ। ମହତା ଶରଜାଲେନ ସମନ୍ତାତ୍ପର୍ଯଵାରଯତ୍
ସେମାନେ ଉଡିଯିବାକୁ ଦେଖି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ, ବଡ଼ ତୀର ଜାଲି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରିଦେଲେ।
ତେ ବ୍ରଦ୍ଧାଃ ଶରଜାଲେନ ଶକୁନ୍ତା ଇଵ ପଞ୍ଜରେ ଵଵର୍ପୁରର୍ଜୁନଂ କ୍ରୋଧାଦ୍ଗଦାଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
ତୀର ଜାଲିରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ପଞ୍ଜର ଭିତରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଗଦା, ଶକ୍ତି ଓ ଅଣ୍ଡା ଭାରି ବର୍ଷାରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଗଦାଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଵୃଷ୍ଟୀସ୍ତା ନିହତ୍ଯ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିତ୍। ଗାତ୍ରାଣି ଚାହନଦ୍ଭଲ୍ଲୈର୍ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଧନଂଜଯଃ
ଅର୍ଜୁନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରର ଅଧିକାରୀ, ସେଇ ଗଦା, ଶକ୍ତି ଓ ଅଣ୍ଡା ବର୍ଷାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ତଳେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ଚଉଡ଼ା ତୀରରେ ଘାତ କଲେ।
ଶିରୋଭିଃ ପ୍ରପତଦ୍ଭିଶ୍ଚ ଚରଣୈର୍ବାହୁଭିସ୍ତଥା। ଅଶ୍ମଵୃଷ୍ଟିରିଵାଭାତି ପରେଷାମଭଵଦ୍ଭଯମ୍
ମୁଣ୍ଡ, ପାଦ ଓ ବାହୁ ଖସିଖସି ପଡୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ, ପାର୍ଶ୍ୱବର୍ତ୍ତୀମାନେ ପାଇଁ ପଥର ବର୍ଷା ପରି ଲାଗିଲା ଏବଂ ସତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ତେ ଵଧ୍ଯମାନା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପାଣ୍ଡଵେନ ମହାତ୍ମନା। ଭୂମିଷ୍ଠମନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥାଃ ଶରଵର୍ଷୈରଵାକିରନ୍
ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ ଭୂମି ଓ ଆକାଶରୁ ତୀର ବର୍ଷା କରି ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଶରଵର୍ଷାଣି ସଵ୍ଯସାଚୀ ପରଂତପଃ। ଅସ୍ତ୍ରୈଃ ସଂଵାର୍ଯ ତେଜସ୍ଵୀ ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ
କିନ୍ତୁ ସବ୍ୟସାଚୀ, ସତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇଦେବାଳା, ସେମାନଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରୋକି, ନିଜ ତେଜରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ।
ସ୍ଥୂଣାକର୍ଣେନ୍ଦ୍ରଜାଲଂ ଚ ସୌରଂ ଚାପି ତଥାଽର୍ଜୁନଃ। ଆଗ୍ନେଯଂ ଚାପି ସୌମ୍ଯଂ ଚ ସସର୍ଜ କୁରୁନନଦନଃ
କୁରୁବଂଶର ଅର୍ଜୁନ, ସ୍ଥୂଣା, କର୍ଣ୍ଣ, ମାୟା ଅସ୍ତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ତେ ଦହ୍ଯମାନା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରସ୍ଯ ସାଯକୈଃ। ଦୈତେଯା ଇଵ ଶକ୍ରେଣ ଵିଷାଦମଗମନ୍ପରମ୍
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ତୀରରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ପରି ଭୟ ଓ ନିରାଶାରେ ପଡିଗଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵମାକ୍ରମମାଣାଶ୍ଚ ଶରଜାଲେନ ଵାରିତାଃ। ଵିସର୍ପମାଣା ଭଲ୍ଲୈଶ୍ଚ ଵାର୍ଯନ୍ତେ ସଵ୍ଯସାଚିନା
ଉପରକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ତୀରର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଚିଁଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ସବ୍ୟସାଚୀ ତାଙ୍କୁ ତୀରରେ ଅଟକାଇ ଦେଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଂସ୍ତ୍ରାସିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରେଣ ଭାରତ। ଚିତ୍ରସେନୋ ଗଦାଂ ଗୃହ୍ଯ ସଵ୍ଯସାଚିନମନାଦ୍ରଵତ୍
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଭାରତ, ଚିତ୍ରସେନ ଗଦା ଧରି ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।