ଅଭେଦ୍ଯାନି ତତଃ ସର୍ଵେ ସମନହ୍ଯନ୍ତ ଭାରତ। ଜାମ୍ବୂନଦଵିଚିତ୍ରାଣି କଵଚାନି ମହାରଥାଃ। ଆଯୁଧାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଵିଵିଧାନି ସମାଦଧୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମହାବୀରମାନେ ଶକ୍ତ ହେବା ପାଇଁ ସୁନାର ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ତେ ଦଂଶିତା ରଥୈଃ ସର୍ଵେ ଧ୍ଵଜିନଃ ସଶରାସନାଃ। ପାଣ୍ଡଵାଃ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ଜ୍ଵଲିତା ଇଵପାଵକାଃ
ସେମାନେ ସଜିଧଜା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଧନୁଷ ହାତରେ ଧରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ତାନ୍ରଥାନ୍ସାଧୁସଂପନ୍ନାନ୍ସଂଯୁକ୍ତାଞ୍ଜଵନୈର୍ହଯୈଃ। ଆସ୍ଥାଯ ରଥଶାର୍ଦୂଲାଃ ଶୀଘ୍ରମେଵ ଯଯୁସ୍ତତଃ
ସେମାନେ ସଜ୍ଜିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ, ବାଘ ସଦୃଶ ବୀରମାନେ ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ କୌରଵସୈନ୍ଯାନାଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହାସ୍ଵନଃ। ପ୍ରଯାତାନ୍ସହିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାନ୍ମହାରଥାନ୍
ତାପରେ, କୌରବ ସେନା ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, କାରଣ ପାଣ୍ଡବ ପୁଅମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀମାନେ, ସମେତେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଜିତକାଶିନଶ୍ଚ ସ୍ଵଚରାସ୍ତ୍ଵରିତାଶ୍ଚ ମହାରଥାଃ। କ୍ଷଣେନୈଵ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ସମାଜଗ୍ମୁରଭୀତଵତ୍
ଜିତାଶିନ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱନିଜ ସେନା ଓ ତ୍ୱରିତ ରଥୀମାନେ, ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଏକଠା ହେଲେ।
ନ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ତତଃ ସର୍ଵେ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଜିତକାଶିନଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରଥଗତାନ୍ଵୀରାନ୍ପାଣ୍ଡଵାଂଶ୍ଚତୁରୋ ରଣେ
ତାପରେ, ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କୌରବମାନେକୁ ହରାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚାରିଜଣ ପାଣ୍ଡବ ବୀରଙ୍କୁ ରଥରେ ଦେଖି, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ତାଂସ୍ତୁ ଵିଭ୍ରାଜିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକପାଲାନିଵୋଦ୍ଯତାନ୍। ଵ୍ଯୂଢାନୀକା ଵ୍ଯତିଷ୍ଠନ୍ତ ଗନ୍ଧମାଦନଵାସିନଃ
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଳକମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ କଲେ।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧର୍ମପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ। କ୍ରମେଣ ମୃଦୁନା ଯୁଦ୍ଧମୁପକ୍ରାନ୍ତଂ ଚ ଭାରତ
ଧୀର ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯୁଦ୍ଧ ଶାନ୍ତ ଓ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ଭାରତ।
ନ ତୁ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜସ୍ଯ ସୈନିକା ମନ୍ଦଚେତସଃ। ଶକ୍ଯନ୍ତେ ମୃଦୁନା ଶ୍ରେଯଃ ପ୍ରତିପାଦଯିତୁଂ ତଦା
କିନ୍ତୁ ସେଇ ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କ ସେନାମାନେ ମନରେ ଅଲସ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ମୃଦୁ ଉପାୟରେ ଭଲ ପଥରେ ଆଣିହେବାକୁ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ଯୁଧି ଦୁର୍ଧର୍ଷାନ୍ସଵ୍ଯସାଚୀ ପରଂତପଃ। ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଖଚରାନ୍ରଣେ
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ସେ ଅପରାଜେୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଥମେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନୈତଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜସ୍ଯ ଯୁକ୍ତଂ କର୍ମ ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍। ପରଦାରାଭିମର୍ଶଶ୍ଚ ମାନୁଷୈଶ୍ଚ ସମାଗମଃ
ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏହା ନିନ୍ଦନୀୟ; ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁବା ଓ ମାନବମାନେ ସହିତ ମିଶିବା ଭଲ ନୁହେଁ।
ଉତ୍ସୃଜଧ୍ଵଂ ମହାଵୀର୍ଯାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସୁତାନିମାନ୍। ଦାରାଂଶ୍ଚୈଷାଂ ପ୍ରମୁଞ୍ଚଧ୍ଵଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଏହି ବଳଶାଳୀ ବୀରମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜନାନୀମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁକ୍ତ କର।
ତ ଏଵମୁକ୍ତା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପାଣ୍ଡଵେନ ଯଶସ୍ଵିନା। ଉତ୍ସ୍ମଯନ୍ତସ୍ତଦା ପାର୍ଥମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ଏପରି ଯଶସ୍ୱୀ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ହସି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଏକସ୍ଯୈଵ ଵଯଂ ତାତ କୁର୍ଯାମ ଵଚନଂ ଭୁଵି। ଯସ୍ଯ ଶାସନମାଜ୍ଞାଯ ଚରାମୋ ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଆମେ କେବଳ ଜଣେଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନିଥାଉ, ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରି ଆମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କାମ କରୁଥାଉ।
ତେନୈକେନ ରକଯଥାଦିଷ୍ଟଂ ତଥା ଵର୍ତାମ ଭାରତ। ନ ଶାସ୍ତା ଵିଦ୍ଯତେଽସ୍ମାକମନ୍ଯସ୍ତସ୍ମାତ୍ସୁରେଶ୍ଵରାତ୍
ସେ ଜଣେ ଯେମିତି କହିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେହିପରି କରୁଛୁ, ହେ ଭାରତ; ସେଇ ସୁରେଶ୍ୱର ବ୍ୟତୀତ ଆମର ଆଉ କେହି ଶାସକ ନାହାନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ପୁନରେଵୈତାନ୍ଵଚନଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ପୁଣି ସେମାନେକୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯଦି ସାମ୍ନା ନ ମୁଞ୍ଚଧ୍ଵଂ ଗନ୍ଧର୍ଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜାନ୍। ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ଵିକ୍ରମ୍ଯ ସ୍ଵଯମେଵ ସୁଯୋଧନମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାୟରେ ଛାଡ଼ିନାହଁ, ତେବେ ମୁଁ ନିଜେ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତଃ ପାର୍ଥଃ ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନଂଜଯଃ। ସସର୍ଜ ନିଶିତାନ୍ବାଣାନ୍ଖଚରାନ୍ଖଚରାନ୍ପ୍ରତି
ଏପରି କହି, ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇହାତରେ ସମାନ କୁଶଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଇ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପରେ ମାରିଦେଲେ।
ତଥୈଵ ଶରଵର୍ଷେଣ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତେ ବଲୋତ୍କାଟାଃ। ପାଣ୍ଡଵାନଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚ ଦିଵୌକସଃ
ସେପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବାଣବୃଷ୍ଟି କରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତତଃ ସୁତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ତରସ୍ଵିନାମ୍। ବଭୂଵ ଭୀମଵେଗାନାଂ ଚ ଭାତ
ତାପରେ, ତ୍ୱରିତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଓ ଭୀମ ଗତି ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ଭାରତ।
ତତୋ ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରସଂପନ୍ନା ଗନ୍ଧର୍ଵା ହେମମାଲିନଃ। ଵିସୃଜନ୍ତଃ ଶରାନ୍ଦୀପ୍ତାନ୍ସମନ୍ତାତ୍ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ତାପରେ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ ତୀର ଛାଡି, ରାସ୍ତାକୁ ଅଟକେଇଦେଲେ।
ଚତୁରଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାନ୍ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ। ରଣେ ସଂନ୍ଯପତନ୍ରାଜଂସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ଚାରିଜଣ ସାହସୀ ପାଣ୍ଡବ ଏବଂ ହଜାର-ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଠି ଲଡ଼ିଲେ, ରାଜା, ଏହା ଦେଖି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।
ଯଥା କର୍ଣସ୍ଯ ଚ ରଥୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ ଚୋଭଯୋଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ଶତଶଶ୍ଛିନ୍ନୌ ତଥା ତେଷାଂ ପ୍ରଚକ୍ରିତରେ
ଯେପରି କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ରଥ ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ସେହିପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ କଲେ।
ତାନ୍ସମାପତତୋ ରାଜନ୍ଗଧର୍ଵାଞ୍ଛତଶୋ ରଣେ। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ନରଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ଶରଵର୍ଷୈରନେକଶଃ
ସେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିଲେ, ତେବେ ବୀର ସୈନିକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୀର ବର୍ଷା କରି ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ତେ କୀର୍ଯମାଣାଃ ଖଗମାଃ ଶରଵର୍ଷୈଃ ସମନ୍ତତଃ। ନ ଶେକୁଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ସମୀପେ ପରିଵର୍ତିତୁମ୍
ଏପରି ତୀର ବର୍ଷାରେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଢାକିଯାଇ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବା କିମ୍ବା ଘେରିବା ସମ୍ଭବ ହେଲାନି।
ଅଭିକ୍ରୁଦ୍ଧାନଭିକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାନର୍ଜୁନସ୍ତଦା। ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵାଽଥ ଦିଵ୍ଯାନି ମହାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ
ସେତେବେଳେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ନିଜେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ମହାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସହସ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଯମସାଦନମ୍। ଅଜେଯାନର୍ଜୁନଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ବଲୋତ୍କଟଃ
ଅର୍ଜୁନ ହଜାର-ହଜାର ତୀର ଛାଡି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲେ।
ତଥା ଭୀମୋ ମହେଷ୍ଵାସଃ ସଂଯୁଗେ ବଲିନାଂଵରଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵାଞ୍ଶତଶୋ ରାଜଞ୍ଚଘାନ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଏହିପରି ଭାବେ, ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ମଧ୍ୟ, ରାଜା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମାରିଦେଲେ।
ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରାଵପି ତଥା ଯୁଧ୍ମାନୌ ବଲୋତ୍କଟୌ। ପରିଗୃହ୍ଯାଗ୍ରତୋ ରାଜଞ୍ଜଘ୍ନତୁଃ ଶତଶଃ ପରାନ୍
ସେପରି ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାମ୍ନାକୁ ଆସି, ରାଜା, ଶତଶଃ ସତ୍ରୁମାନେ ମାରିଦେଲେ।
ତେଵଧ୍ଯମାନା ଗନ୍ଧର୍ଵା ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈର୍ମହାରଥୈଃ। ଉତ୍ପେତୁଃ ଖମୁପାଦାଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସୁତାଂସ୍ତତଃ
ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ହରାଇଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଉଠାଇ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ।