ତେ ଵଯଂ ପୃଥିଵୀ ରାଜନ୍ନିଖିଲା ସାଗରାମ୍ବରା। ସପର୍ଵତଵନା ଦେଵୀ ସଗ୍ରାମନଗରାକରା
ଏହିପରି, ରାଜା, ଆମେ ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ, ଗ୍ରାମ, ନଗର, ଏବଂ ସେହି ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଅଧିକାର କରିଛୁ।
ନାନାଵନୋଦ୍ଦେଶଵତୀ ପତ୍ତନୈରୁପଶୋଭିତା। `ନାନାଜନପଦାକୀର୍ଣା ସ୍ଫୀତରାଷ୍ଟ୍ରା ମହାହଲା
ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଗରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭରିଆ, ବିଭିନ୍ନ ଜନପଦରେ ଲୋକମାନେ ଭରିଆ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମହା ରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନେକ ଫସଲରେ ଧନୀ।
ନନ୍ଦ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜୈ ରାଜନ୍ଭାସି ନକ୍ଷତ୍ରରାଡିଵ। ପୌରୁଷାଦ୍ଦିଵି ଦେଵେଷୁ ଭ୍ରାଜସେ ରଶ୍ମିଵାନିଵ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆଦର କରୁଥିବା, ରାଜା, ତୁମେ ନକ୍ଷତ୍ରର ରାଜା ପରି ଚମକୁଛ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ରୁଦ୍ରୈରିଵ ଯମୋ ରାଜା ମରୁଦ୍ଭିରିଵ ଵାସଵଃ। କୁରୁଭିସ୍ତ୍ଵଂ ଵୃତୋ ରାଜନ୍ଭାସି ନକ୍ଷତ୍ରରାଡିଵ
ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯମ ପରି, ମରୁଦ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ଏହିପରି କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ଜନମାନେ ଘିରା ନକ୍ଷତ୍ରର ରାଜା ପରି ଚମକୁଛ।
ଯୈଃ ସ୍ମ ତେ ନାଦ୍ରିଯେତାଜ୍ଞା ନ ଚ ଯେ ଶାସନେ ସ୍ଥିତାଃ। ପଶ୍ଯାମସ୍ତାଞ୍ଶ୍ରିଯା ହୀନାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵନଵାସିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅମାନ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତୁମର ଶାସନରେ ରହିନଥିଲେ, ସେହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବେ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ଦେଖ।
ଶ୍ରୂଯତେ ହି ମହାରାଜସରୋ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ପ୍ରତି। ଵସନ୍ତଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସାର୍ଧଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଵନଵାସିଭିଃ
ହେ ମହାରାଜ, ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଛି ଯେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲବାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱୈତବନରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି।
ସପ୍ରଯାହି ମହାରାଜ ଶ୍ରିଯା ପରମଯା ଯୁତଃ। ତାପଯନ୍ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଂସ୍ତ୍ଵଂ ରଶ୍ମିଵାନିଵ ତେଜସା
ହେ ରାଜା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତୁମେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ତୁମ ତେଜରେ ଦୁଃଖ ଦିଅ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଜଗତକୁ ତାପି ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ତିତୋରାଜ୍ଯେଽଚ୍ଯୁତାନ୍ରାଜ୍ଯାଚ୍ଛିଯାହୀନାଞ୍ଛ୍ରିଯାଵୃତଃ ଅସମୃଦ୍ଧାନ୍ସମୃଦ୍ଧାର୍ଥଃ ପଶ୍ଯ ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ନୃପ
ତୁମେ ରାଜ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଛ, ଶ୍ରୀରେ ଆବୃତ ହୋଇଛ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇ ଅସମୃଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଅସମୃଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେକୁ ଦେଖ, ହେ ନୃପ।
ମହାଭିଜନସଂପନ୍ନଂ ଭଦ୍ରେ ମହତି ସଂସ୍ଥିତମ୍। ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତ୍ଵାଽଭିଵୀକ୍ଷନ୍ତୁ ଯଯାତିମିଵ ନାହୁଷାଂ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶର ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପଦରେ ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ଯେପରି ନାହୁଷ ବଂଶର ଲୋକମାନେ ଯୟାତିଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଯାଂ ଶ୍ରିଯଂ ସୁହୃଦଶ୍ଚୈଵ ଦୁର୍ହୃଦଶ୍ଚ ଵିଶାଂପତେ। ପଶ୍ଯନ୍ତି ପୌରୁଷୈର୍ଦୀପ୍ତାଂ ସା ସମର୍ଥା ଭଵତ୍ଯୁତ
ହେ ଜନପତି, ଯେ ଶ୍ରୀକୁ ତୁମ ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯାହା ପୌରୁଷରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେହି ଶ୍ରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ।
ସମସ୍ଥୋ ଵିଷମସ୍ଥାନ୍ହି ଦୁର୍ହୃଦୋ ଯୋଽଭିଵୀକ୍ଷତେ। ଜଗତୀସ୍ଥନିଵାଦ୍ରିସ୍ଥଃ କିମତଃ ପରମଂ ସୁଖମ୍
ଯେଉଁଜଣ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିପାରିବେ, ସେ ଏହି ଜଗତକୁ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଦେଖିବା ପରି; ଏଠାରୁ ଅଧିକ ସୁଖ କ'ଣ ଅଛି?
ନ ପୁତ୍ରଧନଲାଭେନ ନ ରାଜ୍ଯେନାପି ଵିନ୍ଦତି। ପ୍ରୀତିଂ ନୃପତିଶାର୍ଦୂଲ ଯାମମିତ୍ରାଧଦର୍ଶନାତ୍
ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖିବାରେ ଯେ ସୁଖ ମିଳେ, ସେ ସୁଖ ପୁତ୍ର, ଧନ କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟ ଲାଭରେ ମିଳେନାହିଁ।
କିଂନୁ ତସ୍ଯ ସୁଖଂ ନ ସ୍ଯାଦାଶ୍ରମେ ଯୋ ଧନଂଜଯମ୍। ଅଭିଵୀକ୍ଷେତ ସିଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସମ୍
ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରୁଥିବା ଜଣେ ଲୋକ ଯଦି ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଯେଉଁଠି ସେ ସଫଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭାଲକ ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କ'ଣ ସୁଖ ମିଳିବ ନାହିଁ?
ସୁଵାସସୋ ହି ତେ ଭାର୍ଯା ଵଲ୍କଲାଜିନସଂଵୃତାମ୍। ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ଦୁଃଖିତାଂ କୃଷ୍ଣାଂ ସା ଚ ନିର୍ଵିଦ୍ଯତାଂ ପୁନଃ
ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଶୋଭାମୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭାଲକ ମୃଗଚର୍ମରେ ଆବୃତ କୃଷ୍ଣାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ସେ ପୁନି ନିରାଶ ହେଉ।
ଵିନିନ୍ଦତାଂ ତଥାଽତ୍ମାନଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ଧନଚ୍ଯୁତମ୍। `ଦାରାଣାଂ ତେ ଶ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୀପ୍ତାମଦ୍ଯ ଜନାଧିପା
ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ, ଏହା ଦେଖି ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଓ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଧନହୀନ ହୋଇ ଦୁଃଖ ପାଉନ୍ତୁ।
ନ ତଥା ହି ସଭାମଧ୍ଯେ ତସ୍ଯା ଭଵିତୁମର୍ହତି। ଵୈମନସ୍ଯଂ ଯଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଵ ଭାର୍ଯାଃ ସ୍ଵଲଂକୃତାଃ
ସଭାମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏତେ ଅଧିକ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେପରି ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦେଖିବାରେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଅଧିକ ହେବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ରାଜାନଂ କର୍ଣଃ ଶକୁନିନା ସହ। ତୂଷ୍ଣୀଂ ବଭୂଵତୁରୁଭୌ ଵାକ୍ଯାନ୍ତେ ଜନମେଜଯ
ଏପରି କହି କର୍ଣ୍ଣ ଶକୁନି ସହ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଦୁଇଜଣ ଚୁପ ହେଇ ରହିଲେ, ହେ ଜନମେଜୟ।
କର୍ଣସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତତଃ। ହୃଷ୍ଟୋ ଭୂତ୍ଵାପୁନର୍ଦୀନୋ ରାଧେଯମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଖୁସି ହେଲେ, ପରେ ପୁନି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଏବଂ ରାଧେୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରଵୀଷି ଯଦିଦଂ କର୍ଣ ସର୍ଵଂ ମନସି ମେ ସ୍ଥିତମ୍। ନ ତ୍ଵଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଂ ଲପ୍ସ୍ଯାମି ଗମନେ ଯତ୍ରପାଣ୍ଡଵାଃ
କର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ଯାହା କହୁଛ, ସେ ସବୁ ମୋ ମନରେ ଅଟୁଟ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଯିବାକୁ ମୋତେ ଅନୁମତି ମିଳିବ ନାହିଁ।
ପରିଦେଵତି ତାନ୍ଵୀରାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମହୀପତିଃ। ମନ୍ଯତେଽଭ୍ଯଧିକାଂଶ୍ଚାପି ତପୋଯୋଗେନ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ସେ ଶୂରମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ଅଥଵାଽପ୍ଯନୁବୁଧ୍ଯେତ ନୃପୋଽସ୍ମାକଂ ଚିକୀର୍ଷିତମ୍। ଏତାମପ୍ଯାଯତିଂ ରକ୍ଷନ୍ନାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହତି
କିମ୍ବା ରାଜା ଆମ ଇଚ୍ଛାକୁ ବୁଝିପାରିବେ, ଏବଂ ଏହି ସଂଯୋଗକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଆମକୁ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବେନାହିଁ।
ନ ହି ଦ୍ଵୈତଵନେ କିଂଚିଦ୍ଵିଦ୍ଯତେଽନ୍ଯତ୍ପ୍ରଯୋଜନମ୍। ଉନ୍ମାଥନମୃତେ ତେଷାଂ ଵନସ୍ଥାନାମପି ଦ୍ଵିଷାମ୍
ଦ୍ୱୈତବନରେ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦୁଃଖ ଦେବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ।
ଜାନାସିହି ଯଥା କ୍ଷତ୍ତା ଦ୍ଯୂତକାଲ ଉପସ୍ଥିତେ। ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଯଚ୍ଚ ମାଂ ତ୍ଵାଂ ଚ ସୌବଲଂ ଵଚନଂ ତଦା
ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଯେ ଦ୍ୟୁତ ଖେଳ ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ, ରଥଚାଳକ ମୋତେ, ତୁମକୁ ଏବଂ ସୌବଳକୁ ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ସେ କଥା ମୁଁ ମନେ ପକାଇଛି।
ତାନିସର୍ଵାଣି ଵାକ୍ଯାନି ଯଚ୍ଚାନ୍ଯତ୍ପରିଦେଵିତମ୍। ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯ ଗଚ୍ଛେ ଗମନାଯେତରାଯ ଵା
ସେସବୁ କଥା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କଣ ଦୁଃଖ ଜଣାଇଥିଲେ, ସେଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଯିବା କି ନଯିବା ନିଷ୍ପତି କର।
ମମାପି ହିମହାନ୍ହର୍ଷୋ ଯଦହଂ ଭୀମଫଲ୍ଗୁନୌ। କ୍ଲିଷ୍ଟାଵରଣ୍ଯେ ପଶ୍ଯେଯଂ କୃଷ୍ଣଯା ସହିତାଵିତି
ମୁଁ ହିମପର୍ବତରେ ଯେତେ ଖୁସି ହେବି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଖୁସି ମୁଁ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କ୍ରୁଷ୍ଣା ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ କ୍ଲାନ୍ତ ଦେଖିଲେ ହେବି।
ନ ତଥା ହ୍ଯାପ୍ନୁଯାଂ ପ୍ରୀତିମଵାପ୍ଯ ଵସୁଧାମିମାମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଥା ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସଃ
ଏହି ପୃଥିବୀ ପାଇଲେ ମୁଁ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଭାଲକ ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଲେ ଅନୁଭବ କରିବି।
କିଂନୁ ସ୍ଯାଦଧିକଂ ତସ୍ମାଦ୍ଯଦହଂ ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜାମ୍। ଦ୍ରୌପଦୀଂ କର୍ଣ ପଶ୍ଯେଯଂ କାଷାଯଵସନାଂ ଵନେ
କର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅ ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଅରଣ୍ୟରେ କାଷାୟବସନ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଲେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ହେବି କି?
ଯଦି ମାଂ ଦର୍ମରାଜଶ୍ଚ ଭୀମସେନଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଯୁକ୍ତଂ ରପରମଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ପଶ୍ଯେତାଂ ଜୀଵିତଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଧର୍ମରାଜ ଓ ଭୀମସେନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଜୀବନ ମୂଲ୍ୟବାନ ହେବ।
ଉପାଯଂ ନ ତୁ ପଶ୍ଯାମି ଯେନ ଗଚ୍ଛେମ ତଦ୍ଵନମ୍। ଯଥାଚାଭ୍ଯନୁଜାନୀଯାଦ୍ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ମାଂ ମହୀପତିଃ
ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ସମୟରେ ରାଜା ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଇପାରିବେ।
ସ ସୌବଲେନ ସହିତସ୍ତଥା ଦୁଃଶାସନେନ ଚ। ଉପାଯଂ ପଶ୍ଯ ରନିପୁଣଂ ଯେନ ଗଚ୍ଛେମ ତଦ୍ଵନମ୍
ସୌବଳ ଓ ଦୁଃଶାସନ ସହିତ ଏକଠି, ଏମିତି ଉପାୟ ଖୋଜ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ସମ୍ଭବ।