ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଚ ଵୃକୋଦରଶ୍ଚ ସଂରମ୍ଭିଣାଵନ୍ତକକାଲକଲ୍ପୌ। ନ ଶେଷଯେତାଂ ଯୁଧି ଶତ୍ରୁସେନାଂ ଶରାନ୍କିରନ୍ତାଵନିପ୍ରକାଶାନ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ଓ ଭୀମ, ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀବ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତୀର ଭରି ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ, କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିବେନି।
ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶକୁନିଃ ସୂତପୁତ୍ରୋ ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚାପି ସୁମନ୍ଦଚେତାଃ। ମଧୁ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ନ ତୁ ପ୍ରପାତଂ ଵୃକୋଦରଂ ଚୈଵ ଧନଂଜଯଂ ଚ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶକୁନି, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ, ମନ ଅନ୍ଧାର, ସେମାନେ କେବଳ ମଧୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ପତନ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି।
ଶୁଭାଶୁଭଂ କର୍ମ ନରୋହି କୃତ୍ଵା ପ୍ରତୀକ୍ଷତେଚେତ୍ସ ଫଲଂଵିପାକେ। ସତେନ ଯୁଜ୍ଯତ୍ଯଵଶଃ ଫଲେନ ମୋକ୍ଷଃ କଥଂ ସ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷସ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ କି ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାହାର ଫଳ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାହାର ଫଳରେ ବାନ୍ଧିଯାଉଛି; ତେଣୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ହେବ?
କ୍ଷେତ୍ରେ ସୁକୃଷ୍ଟେ ହ୍ଯୁପିତେ ଚ ବୀଜେ ଦେଵେଚ ଵର୍ଷତ୍ଯୃତୁକାଲଯୁକ୍ତମ୍। ନ ସ୍ଯାତ୍ଫଲଂତସ୍ଯ କୁତଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧି- ରନ୍ଯତ୍ରଦୈଵାଦିତି ନାସ୍ତି ହେତୁଃ
ଫାର ଭଲ ଚାଷ ହେଲା, ଭଲ ମାନ୍ୟ ଦିଆଗଲା, ଦେବତାମାନେ ସମୟରେ ବର୍ଷା କରିଲେ, ତଥାପି ଫଳ ନ ହେଲା, ତେଣୁ ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାରଣ କଣ? ଅନ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ।
କୃତଂ ମତାକ୍ଷେଣ ଯଥା ନ ସାଧୁ ସାଧୁପ୍ରଵୃତ୍ତେନ ଚ ପାଣ୍ଡଵେନ। ମଯା ଚ ଦୁଷ୍ପୁତ୍ରଵଶାନୁଗେନ କୃତଃ କୁରୂଣାମଯମନ୍ତକାଲଃ
ମତ୍ସ୍ୟ ଖେଳରେ ମୁଁ ଯାହା କରିଥିଲି, ଠିକ୍ ନ ଥିଲା; ପାଣ୍ଡବ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ମୋର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, କୁରୁମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱ ଦିନ ଆଣିଦେଲି।
ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଶାମ୍ଯତ୍ଯସମୀରିତୋଽଗ୍ନି- ର୍ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଜାସ୍ଯତ୍ଯୁତ ଗର୍ଭିଣୀ ଯା। ଧ୍ରୁଵଂ ଦିନାଦୌ ରଜନୀପ୍ରଣାଶ- ସ୍ତଥା କ୍ଷପାଦୌ ଚ ଦିନପ୍ରଣାଶଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ବାୟୁ ନ ଲାଗିଲେ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଯିବ; ଗର୍ଭିଣୀ ନାରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେବ; ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ ରାତି ଶେଷ ହେଯିବ, ରାତି ଆରମ୍ଭରେ ଦିନ ଶେଷ ହେଯିବ।
କୃତେଚ କସ୍ମାନ୍ନ ପରେଚ କୁର୍ଯୁ- ର୍ଦତ୍ତେ ଚ ଦଦ୍ଯୁଃ ପୁରୁଷାଃ କଥଂସ୍ଵିତ୍। ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥକାଲଂ ଚ ଭଵେଦନର୍ଥଃ କଥଂଚନ ସ୍ଯାଦିତିତତ୍କୁତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଏହିପରି କରିବା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ସେହିପରି କାମ କରିବେନାହିଁ? ଦିଆଯାଇଥିଲେ ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ଦେବେନାହିଁ? ଯଦି ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି, କେଉଁଠି ଅନିଷ୍ଟ ହେବ? ଏପରି ଦୁଃଖ କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
କଥଂ ନ ଭିଦ୍ଯେତ ନ ଚ ସ୍ରଵେତ ନ ଚ ପ୍ରସିଚ୍ଯେଦିତିରକ୍ଷିତଵ୍ଯମ୍। ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଶତଧା ପ୍ରକୀର୍ଯେ- ଦ୍ଭ୍ରୁଵଂ ନ ନାଶୋଽସ୍ତି କୃତସ୍ଯ ଲୋକେ
ଏହା କିପରି ଭାଗିଯିବେନାହିଁ, କିପରି ଚୁଇଯିବେନାହିଁ, କିପରି ବିକିରଣ ହେବେନାହିଁ? ତେଣୁ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଯଦି ରକ୍ଷା କରାଯାଇନାହିଁ, ଏହା ଶତ ଭାଗରେ ବିକିରଣ ହେଇଯିବ; ତଥାପି ଏହି ଜଗତରେ ଭଲ କାମର ନାଶ ନାହିଁ।
ଗତୋ ହ୍ଯରଣ୍ଯାଦପିଶକ୍ରଲୋକଂ ଧନଂଜଯଃ ପଶଯ୍ତ ଵୀର୍ଯମସ୍ଯ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୁନର୍ଲୋକମିମଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଅରଣ୍ୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖ। ଚାରିପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଏହି ଜଗତକୁ ପୁନି ଫେରିଆସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ହି ଗତ୍ଵା ସଶରୀର ଏଵ କୋ ମାନୁଷଃ ପୁନରାଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛେତ୍। ଅନ୍ଯତ୍ରକାଲୋପହତାନନେକା- ନ୍ସମୀକ୍ଷମାଣସ୍ତୁକୁରୂନ୍ମୁମୂର୍ଷୂନ୍
ସରିର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା କିଏ ପୁନି ମାନବ ଜଗତକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହିବ? କିନ୍ତୁ ଅନେକ କୁରୁମାନେ କାଳର କ୍ଷତି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏହିପରି କରିପାରିବ।
ଧନୁର୍ଗ୍ରାହଶ୍ଚାର୍ଜୁନଃ ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନୁଶ୍ଚ ତଦ୍ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଭୀମଵେଗମ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ ତାନି ତସ୍ଯ ତ୍ରଯସ୍ଯ ତେଜଃ ପ୍ରସହେତ କୋଽତ୍ର
ଧନୁର୍ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇହାତରେ ଧନୁ ଧରିଥିବା, ଭୀମଙ୍କ ବେଗ ସମାନ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଧରିଛନ୍ତି; ସେହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର। ଏଠାରେ ଏହି ତିନିଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ସହିପାରିବ?
ନିଶମ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ରହିତେ ସୌବଲୋଽଥ। ଅବୋଧଯତ୍କର୍ଣମୁପେତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସ ଚାପ୍ଯହୃଷ୍ଟୋଽଭଵଦଲ୍ପଚେତାଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୌବଳ ଗୁପ୍ତରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଯାଇ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ; କିନ୍ତୁ କର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖିତ ମନରେ ଖୁସି ହେଲେନାହିଁ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ଶକୁନିସ୍ତଦା। ଦୁର୍ଯୋଧନମିଦଂ କାଲେ କର୍ଣେନ ସହିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶକୁନି ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ।
ପ୍ରଵ୍ରାଜ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାନ୍ସ୍ଵେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଭାରତ। ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵେମାଂ ପୃଥିଵୀମେକୋ ଦିଵି ଶମ୍ବରହାଯଥା
ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ବନବାସ କରି, ଓ ଭାରତ, ଦିବରେ ଶମ୍ବରାହା ଯେପରି ଏକା ଭୂମି ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଏକା ଉପଭୋଗ କର।
ତଵାଦ୍ଯପୃଥିଵୀ ରାଜନ୍ନଖିଲା ସାଗରାମ୍ବରା। ସପର୍ଵତଵନାକାରା ସହସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମା
ଆଜି, ରାଜା, ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ, ଏବଂ ସ୍ଥିର-ଚଳିତ ସବୁ, ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତୁମର।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଶ୍ଚ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାଶ୍ଚ ପତୀଚ୍ଯୋଦୀଚ୍ଯଵାସିନଃ। କୃତାଃ କରପ୍ରଦାଃ ସର୍ଵେ ରାଜାନସ୍ତେ ନାରାଧିପ
ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତୁମ ପ୍ରଭୁତ୍ୱରେ ଅନୁଗତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମାନବର ମହାପ୍ରଭୁ।
ଯା ହି ସା ଦୀପ୍ଯମାନେଵ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଭଜତେ ପୁରା। ସାଽଦ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ନଵାପ୍ତା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ଯେ ଶ୍ରୀ ଏକ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ରାଜା, ସେ ଆଜି ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତେ ଯାଂ ତାଂ ଦୀପ୍ଯମାନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ। ଅପଶ୍ଯାମ ଶ୍ରିଯଂ ରାଜନ୍ସୁଚିରଂ ଶୋକକର୍ଶିତାଃ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଥିଲେ, ଆମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିଅଁ ଶୋକରେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶ୍ରୀକୁ ଦେଖିଥିଲୁ।
ସା ତୁ ବୁଦ୍ଧିବଲେନେଯଂ ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ମାତ୍ତଥାଵିଧାତ୍। ତ୍ଵଯାକ୍ଷିପ୍ତା ମହାବାହୋ ଦୀପ୍ଯମାନେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ରାଜା, ତୁମ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ତାହାକୁ ଦଳି, ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଶ୍ରୀ ତୁମ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ତଥୈଵ ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ରରାଜାନଃ ପରଵୀରହନ୍। ଶାସନେଽଧିଷ୍ଠିତାଃ ସର୍ଵେକିଂ କୁର୍ମ ଇତି ଵାଦିନଃ
ଏହିପରି, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନୁସୂତ ହୋଇ, 'କଣ କରିବା?' ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।
ତେ ଵଯଂ ପୃଥିଵୀ ରାଜନ୍ନିଖିଲା ସାଗରାମ୍ବରା। ସପର୍ଵତଵନା ଦେଵୀ ସଗ୍ରାମନଗରାକରା
ଏହିପରି, ରାଜା, ଆମେ ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ, ଗ୍ରାମ, ନଗର, ଏବଂ ସେହି ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଅଧିକାର କରିଛୁ।
ନାନାଵନୋଦ୍ଦେଶଵତୀ ପତ୍ତନୈରୁପଶୋଭିତା। `ନାନାଜନପଦାକୀର୍ଣା ସ୍ଫୀତରାଷ୍ଟ୍ରା ମହାହଲା
ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଗରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭରିଆ, ବିଭିନ୍ନ ଜନପଦରେ ଲୋକମାନେ ଭରିଆ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମହା ରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନେକ ଫସଲରେ ଧନୀ।
ନନ୍ଦ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜୈ ରାଜନ୍ଭାସି ନକ୍ଷତ୍ରରାଡିଵ। ପୌରୁଷାଦ୍ଦିଵି ଦେଵେଷୁ ଭ୍ରାଜସେ ରଶ୍ମିଵାନିଵ
ଦ୍ୱିଜମାନେ ଆଦର କରୁଥିବା, ରାଜା, ତୁମେ ନକ୍ଷତ୍ରର ରାଜା ପରି ଚମକୁଛ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ରୁଦ୍ରୈରିଵ ଯମୋ ରାଜା ମରୁଦ୍ଭିରିଵ ଵାସଵଃ। କୁରୁଭିସ୍ତ୍ଵଂ ଵୃତୋ ରାଜନ୍ଭାସି ନକ୍ଷତ୍ରରାଡିଵ
ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯମ ପରି, ମରୁଦ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ଏହିପରି କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ଜନମାନେ ଘିରା ନକ୍ଷତ୍ରର ରାଜା ପରି ଚମକୁଛ।
ଯୈଃ ସ୍ମ ତେ ନାଦ୍ରିଯେତାଜ୍ଞା ନ ଚ ଯେ ଶାସନେ ସ୍ଥିତାଃ। ପଶ୍ଯାମସ୍ତାଞ୍ଶ୍ରିଯା ହୀନାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵନଵାସିନଃ
ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ଅମାନ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତୁମର ଶାସନରେ ରହିନଥିଲେ, ସେହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବେ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ଦେଖ।
ଶ୍ରୂଯତେ ହି ମହାରାଜସରୋ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ପ୍ରତି। ଵସନ୍ତଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସାର୍ଧଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଵନଵାସିଭିଃ
ହେ ମହାରାଜ, ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଛି ଯେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲବାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱୈତବନରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି।
ସପ୍ରଯାହି ମହାରାଜ ଶ୍ରିଯା ପରମଯା ଯୁତଃ। ତାପଯନ୍ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଂସ୍ତ୍ଵଂ ରଶ୍ମିଵାନିଵ ତେଜସା
ହେ ରାଜା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତୁମେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ତୁମ ତେଜରେ ଦୁଃଖ ଦିଅ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଜଗତକୁ ତାପି ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ତିତୋରାଜ୍ଯେଽଚ୍ଯୁତାନ୍ରାଜ୍ଯାଚ୍ଛିଯାହୀନାଞ୍ଛ୍ରିଯାଵୃତଃ ଅସମୃଦ୍ଧାନ୍ସମୃଦ୍ଧାର୍ଥଃ ପଶ୍ଯ ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ନୃପ
ତୁମେ ରାଜ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଛ, ଶ୍ରୀରେ ଆବୃତ ହୋଇଛ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଶ୍ରୀହୀନ ହୋଇ ଅସମୃଦ୍ଧ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଅସମୃଦ୍ଧ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେକୁ ଦେଖ, ହେ ନୃପ।
ମହାଭିଜନସଂପନ୍ନଂ ଭଦ୍ରେ ମହତି ସଂସ୍ଥିତମ୍। ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତ୍ଵାଽଭିଵୀକ୍ଷନ୍ତୁ ଯଯାତିମିଵ ନାହୁଷାଂ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବଂଶର ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ପଦରେ ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ଯେପରି ନାହୁଷ ବଂଶର ଲୋକମାନେ ଯୟାତିଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ଯାଂ ଶ୍ରିଯଂ ସୁହୃଦଶ୍ଚୈଵ ଦୁର୍ହୃଦଶ୍ଚ ଵିଶାଂପତେ। ପଶ୍ଯନ୍ତି ପୌରୁଷୈର୍ଦୀପ୍ତାଂ ସା ସମର୍ଥା ଭଵତ୍ଯୁତ
ହେ ଜନପତି, ଯେ ଶ୍ରୀକୁ ତୁମ ମିତ୍ର ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯାହା ପୌରୁଷରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେହି ଶ୍ରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥାଏ।