ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ମାଗଧସୂତପୁତ୍ରୈ- ର୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ତୁଵଦ୍ଭିଃ ସ୍ଵଯମିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ପତତ୍ରିସଙ୍ଘୈଃ ସ ଜଘନ୍ଯରାତ୍ରେ ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ ନୂନମିଲାତଲସ୍ଥଃ
ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତିଦିନ ମାଗଧ ଓ ସୂତ ଗାୟକ ଉଠାଇ ଗାନ କରୁଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେ ଏବେ ମାଟିରେ ପଡି ରାତିରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠାଇ ଦେଉଛନ୍ତି।
କଥଂନୁ ଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗୋ ଵୃକୋଦରଃ କୋପପରିପ୍ଲୁତାଙ୍ଗଃ। ଶେତେ ପୃଥିଵ୍ଯାମତଥୋଚିତାଙ୍ଗଃ କୃଷ୍ଣାସମକ୍ଷଂ ଵସୁଧାତଲସ୍ଥଃ
ଭୀମ, ଯାହାର ଶରୀର ବାତ ଓ ଧୂପରେ କ୍ଷୀଣ, କ୍ରୋଧରେ ଅଙ୍ଗ ଜଳିଯାଇଛି, ଅପରିଚିତ ଦୁଃଖରେ ମାଟିରେ ପଡି ଅଛି, କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମାଟିରେ ଶୟନ କରୁଛି।
ତଥାଽର୍ଜୁନଃ ସୁକୁମାରୋ ମନସ୍ଵୀ ଵଶେ ସ୍ଥିତୋ ଧର୍ମସୁତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ଵିଦୂଯମାନୈରିଵ ସର୍ଵଗାତ୍ରୈ- ର୍ଧ୍ରୁଵଂ ନ ଶେତେ ଵସତୀରମର୍ଷାତ୍
ଏହିପରି ଅର୍ଜୁନ, ସୁକୁମାର ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ, ସଦା ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିଥିବା, ଦୁଃଖରେ ଶରୀର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଯାଇ, ନିଶ୍ଚୟ ରାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବେନି।
ଯମୌ ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଚ ଭୀମଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଖଵିପ୍ରଯୁକ୍ତାନ୍। ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ସର୍ପ ଇଵୋଗ୍ରତେଜା ଧ୍ରୁଵଂ ନ ଶେତେ ଵସତୀରମର୍ଷାତ୍
ଯମ ଦ୍ୱୟ, କୃଷ୍ଣା, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଭୀମଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, ତିନି ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ସର୍ପ ସମାନ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ନିଶ୍ଚୟ ରାତିରେ ଶୟନ କରିପାରିବେନି।
ତଥା ଯମୌ ଚାପ୍ଯସୁଖୌ ସୁଖାର୍ହୌ ସମୃଦ୍ଧରୀପାଵମରୌ ଦିଵୀଵ। ପ୍ରଜାଗରସ୍ଥୌ ଧ୍ରୁଵମପ୍ରଶାନ୍ତୌ କ୍ରୋଧେନ ସତ୍ଯେନ ଚ ଵାର୍ଯମାଣୌ
ଏହିପରି ଯମ ଦ୍ୱୟ, ଯେଉଁମାନେ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଦେବତା ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତଥାପି ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ରହିଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧକୁ ସତ୍ୟ ଓ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରୁଛନ୍ତି।
ସମୀରଣେନାଥ ସମୋ ବଲେନ ସମୀରଣସ୍ଯୈଵସୁତୋ ବଲୀଯାନ୍। ସ ଧର୍ମପାସେନ ସିତୋଽଗ୍ରଜେନ ଧ୍ରୁଵଂ ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ସହତ୍ଯମର୍ଷମ୍
ଭୀମ, ବାୟୁ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାୟୁର ପୁଅ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଧର୍ମର ନିୟମରେ ରଖିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ୱାସ ନେଇ କ୍ରୋଧ ସହିଯାଉଛନ୍ତି।
ସ ଚାପିଭୂମୌ ପରିଵର୍ତମାନୋ ଵଧଂ ସୁତାନାଂ ମମ କାଙ୍କ୍ଷମାଣଃ। ସତ୍ଯେନ ଧର୍ମେଣ ଚ ଵାର୍ଯମାଣଃ କାଲଂପ୍ରତୀକ୍ଷତ୍ଯଧିକୋ ରଣେଽନ୍ଯୈଃ
ସେ ମାଟିରେ ଗଡିଯାଉଛି, ମୋର ପୁଅମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଦମିତ, ସମୟ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।
ଅଜାତଶତ୍ରୌ ତୁ ଜିତେ ନିକୃତ୍ଯା ଦୁଃଶାସନୋ ଯତ୍ପରୁଷାଣ୍ଯଵୋଚତ୍। ତାନି ପ୍ରଵିଷ୍ଟାନି ଵୃକୋଦରାଙ୍ଗଂ ଦହନ୍ତି କକ୍ଷାଗ୍ନିରିଵେନ୍ଧନାନି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯାହାକୁ ଚଳକି ହରାଇଦିଆଯାଇଛି, ଦୁଃଶାସନ ଯେଉଁ କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ଭୀମଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜଳିବାରେ ଲାଗିଛି।
ନ ପାପକଂ ଧ୍ଯାସ୍ଯତି ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଶ୍ଚାପ୍ଯନୁଵର୍ତ୍ସ୍ଯତେ ତମ୍। ଅରଣ୍ଯଵାସେନ ଵିଵର୍ଧତେ ତୁ ଭୀମସ୍ଯ କୋପୋଽଗ୍ନିରିଵାନିଲେନ
ଧର୍ମର ପୁଅ କେବେ ମନରେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବିବେନି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରିବେ; କିନ୍ତୁ ଅରଣ୍ୟବାସରେ ଭୀମଙ୍କ କ୍ରୋଧ ବାୟୁରେ ଅଗ୍ନି ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ସ ତେନ କୋପେନ ଵିଦୀର୍ଯମାଣଃ କରଂ କରେଣାଭିନିପୀଡ୍ଯଵୀରଃ। ଵିନିଃଶ୍ଵସତ୍ଯୁଷ୍ଣମତୀଵ ଘୋରଂ ଦହନ୍ନିଵେମାଂ ମମ ପୁତ୍ରସେନାମ୍
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ ନିଜ ହାତକୁ ହାତରେ ଚାପି ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ତୀବ୍ର ଓ ଉତ୍ତାପ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, ମୋର ପୁଅମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଳାଇବା ପରି ଲାଗୁଛି।
ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଚ ଵୃକୋଦରଶ୍ଚ ସଂରମ୍ଭିଣାଵନ୍ତକକାଲକଲ୍ପୌ। ନ ଶେଷଯେତାଂ ଯୁଧି ଶତ୍ରୁସେନାଂ ଶରାନ୍କିରନ୍ତାଵନିପ୍ରକାଶାନ୍
ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ଓ ଭୀମ, ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀବ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ତୀର ଭରି ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ, କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରଖିବେନି।
ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ଶକୁନିଃ ସୂତପୁତ୍ରୋ ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚାପି ସୁମନ୍ଦଚେତାଃ। ମଧୁ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ନ ତୁ ପ୍ରପାତଂ ଵୃକୋଦରଂ ଚୈଵ ଧନଂଜଯଂ ଚ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଶକୁନି, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ, ମନ ଅନ୍ଧାର, ସେମାନେ କେବଳ ମଧୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ପତନ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି।
ଶୁଭାଶୁଭଂ କର୍ମ ନରୋହି କୃତ୍ଵା ପ୍ରତୀକ୍ଷତେଚେତ୍ସ ଫଲଂଵିପାକେ। ସତେନ ଯୁଜ୍ଯତ୍ଯଵଶଃ ଫଲେନ ମୋକ୍ଷଃ କଥଂ ସ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷସ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ କି ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାହାର ଫଳ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତାହାର ଫଳରେ ବାନ୍ଧିଯାଉଛି; ତେଣୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ହେବ?
କ୍ଷେତ୍ରେ ସୁକୃଷ୍ଟେ ହ୍ଯୁପିତେ ଚ ବୀଜେ ଦେଵେଚ ଵର୍ଷତ୍ଯୃତୁକାଲଯୁକ୍ତମ୍। ନ ସ୍ଯାତ୍ଫଲଂତସ୍ଯ କୁତଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧି- ରନ୍ଯତ୍ରଦୈଵାଦିତି ନାସ୍ତି ହେତୁଃ
ଫାର ଭଲ ଚାଷ ହେଲା, ଭଲ ମାନ୍ୟ ଦିଆଗଲା, ଦେବତାମାନେ ସମୟରେ ବର୍ଷା କରିଲେ, ତଥାପି ଫଳ ନ ହେଲା, ତେଣୁ ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କାରଣ କଣ? ଅନ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ।
କୃତଂ ମତାକ୍ଷେଣ ଯଥା ନ ସାଧୁ ସାଧୁପ୍ରଵୃତ୍ତେନ ଚ ପାଣ୍ଡଵେନ। ମଯା ଚ ଦୁଷ୍ପୁତ୍ରଵଶାନୁଗେନ କୃତଃ କୁରୂଣାମଯମନ୍ତକାଲଃ
ମତ୍ସ୍ୟ ଖେଳରେ ମୁଁ ଯାହା କରିଥିଲି, ଠିକ୍ ନ ଥିଲା; ପାଣ୍ଡବ ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ମୋର ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, କୁରୁମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱ ଦିନ ଆଣିଦେଲି।
ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଶାମ୍ଯତ୍ଯସମୀରିତୋଽଗ୍ନି- ର୍ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଜାସ୍ଯତ୍ଯୁତ ଗର୍ଭିଣୀ ଯା। ଧ୍ରୁଵଂ ଦିନାଦୌ ରଜନୀପ୍ରଣାଶ- ସ୍ତଥା କ୍ଷପାଦୌ ଚ ଦିନପ୍ରଣାଶଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ବାୟୁ ନ ଲାଗିଲେ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଯିବ; ଗର୍ଭିଣୀ ନାରୀ ନିଶ୍ଚୟ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେବ; ଦିନ ଆରମ୍ଭରେ ରାତି ଶେଷ ହେଯିବ, ରାତି ଆରମ୍ଭରେ ଦିନ ଶେଷ ହେଯିବ।
କୃତେଚ କସ୍ମାନ୍ନ ପରେଚ କୁର୍ଯୁ- ର୍ଦତ୍ତେ ଚ ଦଦ୍ଯୁଃ ପୁରୁଷାଃ କଥଂସ୍ଵିତ୍। ପ୍ରାପ୍ଯାର୍ଥକାଲଂ ଚ ଭଵେଦନର୍ଥଃ କଥଂଚନ ସ୍ଯାଦିତିତତ୍କୁତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଏହିପରି କରିବା ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ସେହିପରି କାମ କରିବେନାହିଁ? ଦିଆଯାଇଥିଲେ ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ଦେବେନାହିଁ? ଯଦି ଦେବାର ସମୟ ଆସିଛି, କେଉଁଠି ଅନିଷ୍ଟ ହେବ? ଏପରି ଦୁଃଖ କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
କଥଂ ନ ଭିଦ୍ଯେତ ନ ଚ ସ୍ରଵେତ ନ ଚ ପ୍ରସିଚ୍ଯେଦିତିରକ୍ଷିତଵ୍ଯମ୍। ଅରକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଶତଧା ପ୍ରକୀର୍ଯେ- ଦ୍ଭ୍ରୁଵଂ ନ ନାଶୋଽସ୍ତି କୃତସ୍ଯ ଲୋକେ
ଏହା କିପରି ଭାଗିଯିବେନାହିଁ, କିପରି ଚୁଇଯିବେନାହିଁ, କିପରି ବିକିରଣ ହେବେନାହିଁ? ତେଣୁ ଏହାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦରକାର। ଯଦି ରକ୍ଷା କରାଯାଇନାହିଁ, ଏହା ଶତ ଭାଗରେ ବିକିରଣ ହେଇଯିବ; ତଥାପି ଏହି ଜଗତରେ ଭଲ କାମର ନାଶ ନାହିଁ।
ଗତୋ ହ୍ଯରଣ୍ଯାଦପିଶକ୍ରଲୋକଂ ଧନଂଜଯଃ ପଶଯ୍ତ ଵୀର୍ଯମସ୍ଯ। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୁନର୍ଲୋକମିମଂ ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ଅରଣ୍ୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖ। ଚାରିପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଏହି ଜଗତକୁ ପୁନି ଫେରିଆସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ହି ଗତ୍ଵା ସଶରୀର ଏଵ କୋ ମାନୁଷଃ ପୁନରାଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛେତ୍। ଅନ୍ଯତ୍ରକାଲୋପହତାନନେକା- ନ୍ସମୀକ୍ଷମାଣସ୍ତୁକୁରୂନ୍ମୁମୂର୍ଷୂନ୍
ସରିର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା କିଏ ପୁନି ମାନବ ଜଗତକୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହିବ? କିନ୍ତୁ ଅନେକ କୁରୁମାନେ କାଳର କ୍ଷତି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏହିପରି କରିପାରିବ।
ଧନୁର୍ଗ୍ରାହଶ୍ଚାର୍ଜୁନଃ ସଵ୍ଯସାଚୀ ଧନୁଶ୍ଚ ତଦ୍ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଭୀମଵେଗମ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ ତାନି ତସ୍ଯ ତ୍ରଯସ୍ଯ ତେଜଃ ପ୍ରସହେତ କୋଽତ୍ର
ଧନୁର୍ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଦୁଇହାତରେ ଧନୁ ଧରିଥିବା, ଭୀମଙ୍କ ବେଗ ସମାନ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଧରିଛନ୍ତି; ସେହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର। ଏଠାରେ ଏହି ତିନିଜଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ସହିପାରିବ?
ନିଶମ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ରହିତେ ସୌବଲୋଽଥ। ଅବୋଧଯତ୍କର୍ଣମୁପେତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସ ଚାପ୍ଯହୃଷ୍ଟୋଽଭଵଦଲ୍ପଚେତାଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୌବଳ ଗୁପ୍ତରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଯାଇ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ; କିନ୍ତୁ କର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଖିତ ମନରେ ଖୁସି ହେଲେନାହିଁ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ଶକୁନିସ୍ତଦା। ଦୁର୍ଯୋଧନମିଦଂ କାଲେ କର୍ଣେନ ସହିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶକୁନି ସମୟରେ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ।
ପ୍ରଵ୍ରାଜ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାନ୍ସ୍ଵେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଭାରତ। ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵେମାଂ ପୃଥିଵୀମେକୋ ଦିଵି ଶମ୍ବରହାଯଥା
ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ବନବାସ କରି, ଓ ଭାରତ, ଦିବରେ ଶମ୍ବରାହା ଯେପରି ଏକା ଭୂମି ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଏକା ଉପଭୋଗ କର।
ତଵାଦ୍ଯପୃଥିଵୀ ରାଜନ୍ନଖିଲା ସାଗରାମ୍ବରା। ସପର୍ଵତଵନାକାରା ସହସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମା
ଆଜି, ରାଜା, ସମୁଦ୍ରରେ ଘିରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ, ଏବଂ ସ୍ଥିର-ଚଳିତ ସବୁ, ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତୁମର।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଶ୍ଚ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାଶ୍ଚ ପତୀଚ୍ଯୋଦୀଚ୍ଯଵାସିନଃ। କୃତାଃ କରପ୍ରଦାଃ ସର୍ଵେ ରାଜାନସ୍ତେ ନାରାଧିପ
ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତୁମ ପ୍ରଭୁତ୍ୱରେ ଅନୁଗତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମାନବର ମହାପ୍ରଭୁ।
ଯା ହି ସା ଦୀପ୍ଯମାନେଵ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଭଜତେ ପୁରା। ସାଽଦ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ନଵାପ୍ତା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ଯେ ଶ୍ରୀ ଏକ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ରାଜା, ସେ ଆଜି ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତେ ଯାଂ ତାଂ ଦୀପ୍ଯମାନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରେ। ଅପଶ୍ଯାମ ଶ୍ରିଯଂ ରାଜନ୍ସୁଚିରଂ ଶୋକକର୍ଶିତାଃ
ଯେତେବେଳେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ଥିଲେ, ଆମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦିଅଁ ଶୋକରେ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ଶ୍ରୀକୁ ଦେଖିଥିଲୁ।
ସା ତୁ ବୁଦ୍ଧିବଲେନେଯଂ ରାଜ୍ଞସ୍ତସ୍ମାତ୍ତଥାଵିଧାତ୍। ତ୍ଵଯାକ୍ଷିପ୍ତା ମହାବାହୋ ଦୀପ୍ଯମାନେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ
କିନ୍ତୁ ଏବେ, ରାଜା, ତୁମ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ତାହାକୁ ଦଳି, ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଶ୍ରୀ ତୁମ ପାଖରେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ତଥୈଵ ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ରରାଜାନଃ ପରଵୀରହନ୍। ଶାସନେଽଧିଷ୍ଠିତାଃ ସର୍ଵେକିଂ କୁର୍ମ ଇତି ଵାଦିନଃ
ଏହିପରି, ରାଜା, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିଥିବା, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନୁସୂତ ହୋଇ, 'କଣ କରିବା?' ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି।